https://www.facebook.com/reel/1436683441471381

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα

ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ δ’ 14 – ε’ 6

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ

¹⁴ Ἔχοντες οὖν ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας.

¹⁴ Ἀφοῦ λοιπόν, σύμφωνα καὶ μὲ ὅσα εἴπομεν, ἔχομεν μεγάλον Ἀρχιερέα, ὁ ὁποῖος ἔχει πλέον περάσει ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἐμβῆκεν εἰς τὴν αἰωνίαν κατάπαυσιν, ὅπου μᾶς περιμένει, τὸν Ἰησοῦν δηλαδή, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι ἁπλοῦς ἄνθρωπος, ἀλλ’ εἶναι καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἂς κρατῶμεν καλὰ τὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεώς μας πρὸς αὐτόν.

¹⁵ οὐ γὰρ ἔχομεν ἀρχιερέα μὴ δυνάμενον συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν, πεπειρασμένον δὲ κατὰ πάντα καθ’ ὁμοιότητα χωρὶς ἁμαρτίας.

¹⁵ Μὴ περάσῃ δὲ ποτὲ ἀπὸ τὸν νοῦν μας, ὅτι ἀφοῦ αὐτὸς εἶναι τώρα εἰς τοὺς οὐρανούς, δὲν θὰ δείξῃ ἐνδιαφέρον δι’ ἠμᾶς. Διότι δὲν ἔχομεν Ἀρχιερέα, ὁ ὁποῖος ἐπειδὴ δὲν γνωρίζει τὰ ὅσα μᾶς συμβαίνουν, ἢ ἐπειδὴ ὑψώθη τόσον πολὺ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συμπαθήσῃ εἰς τὰς ἠθικὰς καὶ φυσικὰς ἀδυναμίας μας. Ἀλλ’ ἔχομεν Ἀρχιερέα, ὁ ὁποῖος ἔχει πειρασθῆ καθ’ ὅλους τοὺς τρόπους, κατὰ τοὺς ὁποίους ἡ ἀνθρωπίνη φύσις δύναται νὰ πειρασθῇ. Ἔχει πειρασθῆ ἐξ ὁλοκλήρου ὅμοια πρὸς ἡμᾶς, χωρὶς ὅμως νὰ ὑποπέσῃ εἰς καμμίαν ἁμαρτίαν.

¹⁶ προσερχώμεθα οὖν μετὰ παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καὶ χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν.

¹⁶ Ἀφοῦ δὲ τέτοιος εἶναι ὁ Ἀρχιερεύς μας, ἂς πλησιάζωμεν λοιπὸν μὲ θάρρος καὶ ἄφοβον πεποίθησιν πρὸς τὸν βασιλικὸν θρόνον του, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἐκπηγάζει ἡ χάρις, διὰ νὰ λάβωμεν συγχώρησιν διὰ τὰς ἁμαρτίας μας καὶ διὰ νὰ εὕρωμεν εὔνοιαν καὶ δωρεάς, ποὺ θὰ μᾶς δώσουν βοήθειαν ἐπίκαιρον εἰς κάθε κρίσιμον ὥραν πειρασμοῦ.

¹ Πᾶς γὰρ ἀρχιερεὺς ἐξ ἀνθρώπων λαμβανόμενος ὑπὲρ ἀνθρώπων καθίσταται τὰ πρὸς τὸν Θεόν, ἵνα προσφέρῃ δῶρά τε καὶ θυσίας ὑπὲρ ἁμαρτιῶν,

¹ Θὰ εὕρωμεν δὲ ἔλεος καὶ χάριν καὶ βοήθειαν ἀπὸ τὸν μεγάλον καὶ συμπαθῆ Ἀρχιερέα μας, διότι κάθε ἀρχιερεὺς εἰς τὴν λευϊτικὴν ἱερωσύνην τῶν Ἰουδαίων ξεχωρίζεται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἐγκαθίσταται ἀρχιερεὺς πρὸς ὠφέλειαν τῶν ἀνθρώπων εἰς τὰ ἔργα τῆς λατρείας, ποὺ ἀναφέρονται εἰς τὸν Θεόν, διὰ νὰ προσφέρῃ καὶ δῶρα καὶ θυσίας πρὸς συγχώρησιν τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ.

² μετριοπαθεῖν δυνάμενος τοῖς ἀγνοοῦσι καὶ πλανωμένοις, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς περίκειται ἀσθένειαν·

² Καὶ δύναται οὗτος νὰ συμπαθῇ εἰς τοὺς ἁμαρτάνοντας ἐξ ἀγνοίας καὶ πλάνης, ἐπειδὴ καὶ αὐτὸς ὡς ἄνθρωπος φέρει ἐπάνω του ἠθικὴν ἀσθένειαν καὶ ἀδυναμίας.

³ καὶ διὰ ταύτην ὀφείλει, καθὼς περὶ τοῦ λαοῦ, οὕτω καὶ περὶ ἑαυτοῦ προσφέρειν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν.

³ Καὶ ἐξ αἰτίας τῆς ἀσθενείας καὶ ἐνοχῆς του αὐτῆς ὀφείλει σύμφωνα μὲ τὰς διατάξεις τοῦ νόμου, καθὼς προσφέρει ὑπὲρ τοῦ λαοῦ, ἔτσι νὰ προσφέρῃ θυσίαν καὶ διὰ τὸν ἑαυτόν του, διὰ νὰ συγχωρηθοῦν αἱ ἁμαρτίαι του.

⁴ καὶ οὐχ ἑαυτῷ τις λαμβάνει τὴν τιμήν, ἀλλὰ καλούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, καθάπερ καὶ Ἀαρών.

⁴ Καὶ κανεὶς δὲν λαμβάνει μόνος του καὶ ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του τὴν ὑψηλὴν τιμὴν τῆς ἀρχιερωσύνης, ἀλλὰ λαμβάνει αὐτήν, ὅταν καλῆται ἀπὸ τὸν Θεόν, καθὼς ἐκλήθη εἰς τὸ ἀξίωμα τοῦτο ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ὁ Ἀαρών.

⁵ οὕτω καὶ ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτὸν ἐδόξασε γενηθῆναι ἀρχιερέα, ἀλλ’ ὁ λαλήσας πρὸς αὐτόν· υἱός μου εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε·

⁵ Ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς δὲν ἐδόξασε μόνος του τὸν ἑαυτόν του εἰς τὸ νὰ γίνῃ Ἀρχιερεύς, ἀλλὰ τὸν ἐδόξασεν ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐλάλησε πρὸς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπεν· Υἱός μου εἶσαι σύ· Ἐγὼ σὲ ἐγέννησα σήμερον, ὅτε σοῦ ἔδωκα τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν καὶ ἐδόξασα αὐτὴν διὰ τῆς ἀναστάσεως καὶ τῆς ἐκ δεξιῶν μου καθέδρας.

⁶ καθὼς καὶ ἐν ἑτέρῳ λέγει· σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.

⁶ Καθὼς καὶ εἰς ἄλλο μέρος τῆς Γραφῆς λέγει· Σὺ εἶσαι ἱερεὺς αἰώνιος σὰν τὸν Μελχισεδέκ, τοῦ ὁποίου παρασιωπᾶται ἐξεπίτηδες εἰς τὴν Γραφὴν ἡ γενεαλογία καὶ ὁ θάνατος, διὰ νὰ εἶναι σύμβολον καὶ προτύπωσις τῆς παντοτινῆς βασιλείας καὶ ἱερωσύνης σου.

 Το αλίευσα ΕΔΩ 

 Εὐαγγέλιο

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ η´ 34 – θ’ 1

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ

³⁴ Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι.

³⁴ Καὶ ἀφοῦ προσεκάλεσε τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του, εἶπεν εἰς αὐτούς· Ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ γίνῃ ὀπαδός μου καὶ νὰ μὲ ἀκολουθῇ ὡς μαθητής μου, ἂς διακόψῃ κάθε φιλίαν καὶ σχέσιν πρὸς τὸν διεφθαρμένον ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας ἑαυτόν του καὶ ἀς λάβῃ τὴν σταθερὰν ἀπόφασιν νὰ ὑποστῇ δ’ ἐμὲ ὄχι μόνον πᾶσαν θλῖψιν καὶ δοκιμασίαν, ἀλλὰ καὶ θάνατον σταυρικὸν ἀκόμη, καὶ τότε ἂς μὲ ἀκολουθῇ μιμούμενος τὸ παράδειγμά μου.

³⁵ ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ’ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν.

³⁵ Μὴ διστάσῃ δὲ κανεὶς νὰ κάμῃ τὰς θυσίας αὐτάς. Διότι, ὅποιος θέλει νὰ σώσῃ τὴν ζωήν του, θὰ χάσῃ τὴν πνευματικὴν καὶ μακαρίαν καὶ αἰωνίαν ζωήν. Ὅποιος ὅμως χάσῃ καὶ θυσιάσῃ τὴν ζωήν του διὰ τὴν ὁμολογίαν καὶ ὑπακοήν του εἰς ἐμὲ καὶ τὸ εὐαγγέλιόν μου, αὐτὸς θὰ σώσῃ τὴν ψυχήν του ἐν τῷ μέλλοντι βίῳ, ὅπου θὰ κερδήσῃ τὴν αἰωνίαν μακαριότητα.

³⁶ τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;

³⁶ Ἐκείνη δὲ ἡ σωτηρία εἶναι τὸ πᾶν. Διότι τί θὰ ὠφελήσῃ τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ ὅλον αὐτὸν τὸν ὑλικὸν κόσμον, καὶ εἰς τὸ τέλος χάσῃ τὴν ψυχήν του, ἡ ὁποία ὡς πνευματικὴ καὶ αἰώνια δὲν συγκρίνεται μὲ κανὲν ἀπὸ τὰ ὑλικὰ τοῦ φθαρτοῦ κόσμου ἀγαθά;

³⁷ ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;

³⁷ Ἢ ἐὰν ἕνας ἄνθρωπος χάσῃ τὴν ψυχήν του, τί θὰ δώσῃ ὡς ἀντάλλαγμα, μὲ τὸ ὁποῖον θὰ ἑξαγοράσῃ αὐτὴν ἀπὸ τὴν αἰωνίαν ἀπώλειαν;

³⁸ ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων.

³⁸ Ὁρισμένως δὲ θὰ χάσῃ τὴν ψυχήν του ἐκεῖνος, ποὺ δὲν θὰ ὑποστῇ δ’ ἐμὲ τὰς θυσίας αὐτάς. Διότι ὁποιοσδήποτε ἐντραπῇ ἐμὲ καὶ τοὺς λόγους μου ἐπηρεαζόμενος ἀπὸ τὰς περιφρονήσεις καὶ τοὺς χλευασμοὺς τῶν ἀνθρώπων τῆς γενεᾶς αὐτῆς, ποὺ ἀπεστάτησεν ἀπὸ τὸν πνευματικόν της νυμφίον καὶ εἶναι ἁμαρτωλός, αὐτὸν θὰ τὸν ἐντραπῇ καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ θὰ τὸν ἀποκηρύξῃ ὡς μὴ ἰδικόν του, ὅταν θὰ ἔλθῃ μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους περιβεβλημένος τὴν δόξαν τοῦ Πατρός του.

¹ Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες ὧδε τῶν ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.

¹ Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· Σᾶς λέγω ἀληθινά, ὅτι ὑπάρχουν μερικοὶ ἀπὸ αὐτούς, ποὺ στέκονται ἔδω, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ δοκιμάσουν θάνατον, προτοῦ νὰ ἴδουν, μετὰ τὴν κάθοδον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νὰ καταλύεται, μὲ τὴν καταστροφὴν τῶν Ἱεροσολύμων καὶ τοῦ ναοῦ των καὶ μὲ τὸν διασκορπισμὸν τοῦ Ἰσραήλ, ἡ Παλαιὰ θεία τάξις καὶ διαθήκη διὰ νὰ θεμελιωθῇ μὲ δύναμιν ἀκαταγώνιστον καὶ ὑπερφυσικὴν ἡ Νέα θεία τάξις ἐν τῷ κόσμῳ, τὴν ὁποίαν θὰ ἐκπροσωπῇ ἡ Ἐκκλησία ὡς ἄλλη βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς.

Το αλίευσα ΕΔΩ 

Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη

Μετοχὲς ποὺ ἔγιναν οὐσιαστικὰ

Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου ἐνδέχεται μιὰ λέξη νὰ ἀλλάξῃ γραμματικὴ κατηγορία. Ἡ πιὸ συχνὴ περίπτωση λεξιλογικῆς μεταβολῆς εἶναι ἡ οὐσιαστικοποίηση ἐπιθέτου· τὸ γνωστό μας κινητὸ εἶναι μιὰ τέτοια περίπτωση: ἀπὸ ὀνοματικὴ φράση «κινητὸ τηλέφωνο» μέσῳ τῆς ἔλλειψης, δηλαδὴ τῆς ὑποδιαγραφῆς τοῦ προσδιοριζόμενου οὐσιαστικοῦ (τηλέφωνο) προέκυψε τὸ οὐσιαστικό «κινητό». Σὲ αὐτὸ τὸ σημείωμα θὰ γράψουμε γιὰ τὴν οὐσιαστικοποίηση τῶν μετοχῶν παθητικοῦ ἐνεστῶτα: προηγούμενος, φορολογούμενος, μαθητευόμενος, προστατευόμενος, προϊστάμενος, ὑφιστάμενος, ἱπτάμενος καὶ εἰδικώτερα μὲ τὰ θηλυκὰ: τὴν ἡγουμένη, τὴν προϊσταμένη καὶ τὴν συνισταμένη.  Οἱ οὐσιαστικοποιημένες αὐτὲς μετοχὲς παθητικοῦ ἐνεστῶτα κλίνονται ὡς ἑξῆς:

ἡ ἡγουμένη 

τῆς ἡγουμένης 

τὴν ἡγουμένη 

ἡγουμένη 

οἱ ἡγούμενες

τῶν ἡγουμένων 

τὶς ἡγούμενες

ἡγούμενες

ἡ προϊσταμένη

τῆς προϊσταμένης 

τὴν προϊσταμένη 

προϊσταμένη 

οἱ προϊστάμενες

τῶν προϊσταμένων 

τὶς προϊστάμενες

προϊστάμενες

ἡ συνισταμένη 

τῆς συνισταμένης 

τὴ συνισταμένη

συνισταμένη 

οἱ συνισταμένες

τῶν συνισταμένων 

τὶς συνισταμένες

συνισταμένες

Το αλίευσα ΕΔΩ

Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη

Ὑπάρχουν θετικὲς ἐπιπτώσεις; 

Σὲ θέματα γραπτῶν προαγωγικῶν ἐξετάσεων ζητήθηκε ἀπὸ τοὺς μαθητὲς νὰ γράψουν τὶς ἐπιπτώσεις τῶν μέσων κοινωνικῆς δικτύωσης στὴν ζωὴ τῶν νέων. Κάποιοι μαθητὲς ἔγραψαν τὶς θετικὲς συνέπειες. Οἱ φιλόλογοι θεώρησαν αὐτονόητο ὅτι ἔπρεπε νὰ γράψουν τὶς ἀρνητικὲς μόνο πτυχὲς τῶν μέσων κοινωνικῆς δικτύωσης, ἐπικαλούμενοι τὴν ἀρνητικὴ συνδήλωση τῆς λέξεως «ἐπίπτωση». Ἦταν τελικὰ αὐτονόητο ὅτι ἔπρεπε νὰ γράψουν οἱ μαθητὲς τὰ ἀρνητικὰ ἐπακόλουθα τῶν μέσων κοινωνικῆς δικτύωσης ἢ ὤφειλαν οἱ θεματοθέτες νὰ εἶναι πιὸ ἐπεξηγηματικοὶ στὴν διατύπωση; Ὅταν στὸ βιβλίο: «Θέματα Νεοελληνικῆς Ἱστορίας» τῆς Γ΄ Λυκείου (σελ. 166) οἱ μαθητὲς βλέπουν σὲ τίτλο ὑποκεφαλαίου τὴν διατύπωση «Οἱ ἐπιπτώσεις ἀπὸ τὴν ἄφιξη τῶν προσφύγων» καὶ ἐν συνεχείᾳ διαβάζουν τὸ θετικὸ ἀποτύπωμα ποὺ ἄφησαν οἱ πρόσφυγες στὴν ἐξωτερικὴ πολιτική, στὴν ἐθνολογικὴ σύσταση, στὴν οἰκονομία καὶ τὸν πολιτισμὸ ἢ ὅταν σὲ ἀσκήσεις καλοῦνται νὰ γράψουν τὶς θετικὲς ἐπιπτώσεις, εἶναι λογικὸ νὰ μὴν ταυτίζουν κατ΄ἀνάγκην τὶς ἐπιπτώσεις μόνο μὲ τὶς ἀρνητικὲς συνέπειες. Οἱ περισσότεροι ὁμιλητὲς χρησιμοποιοῦν μὲ ἀρνητικὸ πρόσημο τὶς ἐπιπτώσεις, ὅπερ καταγράφεται καὶ στὰ λεξικά, χωρὶς ὡστόσο νὰ ἀποκλείουν τὶς θετικὲς ἐπιπτώσεις. Ἀντιγράφουμε τὸ λῆμμα ἀπὸ τὸ «Χρηστικὸ Λεξικὸ τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν»:  «ἐπίπτωση: ἀρνητικὴ κυρίως συνέπεια: βλαβερές/καταστροφικές/ὀλέθριες/σοβαρές ἐπιπτώσεις. […] Θετικὲς ἐπιπτώσεις». 

Υ.Γ. Τὸ «ὤφειλαν» ποὺ γράψαμε παραπάνω εἶναι παρατατικὸς τοῦ ρήματος «ὀφείλω». Τὸ «ω» εἶναι χρονικὴ αὔξηση.

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα

ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ ιγ’ 11 – ιδ’ 5

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ

¹¹ Καὶ τοῦτο, εἰδότες τὸν καιρόν, ὅτι ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι· νῦν γὰρ ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν.

¹¹ Ἂς πράττωμεν δὲ τὰ ἔργα αὐτὰ τῆς ἀγάπης ἀκούραστοι καὶ χωρὶς ἀναβολήν, γνωρίζοντες εἰς ποῖον καιρὸν ζῶμεν. Ζῶμεν εἰς ἐποχήν, ποὺ ἀπαιτεῖ ἐπειγόντως τὴν ἄσκησιν τῆς ἀρετῆς. Διότι εἶναι πλέον ὥρα νὰ σηκωθῶμεν ἀπὸ τὸν ὕπνον τῆς ἀμελείας, ποὺ μᾶς κάνει δυσκολοκινήτους εἰς τὸ ἀγαθόν. Διότι τώρα ἡ ἡμέρα τῆς δευτέρας παρουσίας, ἡ ὁποία θὰ σημάνῃ τὴν πλήρη ἀπολύτρωσιν τῶν πιστῶν, εἶναι πλησιέστερα πρὸς ἡμᾶς παρὰ τότε ποὺ ἐπιστεύσαμεν. Ἐὰν λοιπὸν τότε ἐδείξαμεν ζῆλον καὶ δραστηριότητα, πολὺ περισσότερον πρέπει νὰ τὰ δείξωμεν καὶ τώρα.

¹² ἡ νὺξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν. ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός.

¹² Ὁ παρὼν βίος, ποὺ μοιάζει μὲ νύκτα σκοτεινήν, ἐπροχώρησε, ἡ δὲ ἡμέρα τῆς μελλούσης ζωῆς ἐπλησίασε. Καὶ ἐὰν ἀκόμη ὁ Κύριος δὲν ἔλθῃ σύντομα διὰ τῆς δευτέρας του ἐνδόξου παρουσίας, ἔρχεται ὅμως διὰ τὸν καθένα μας διὰ τοῦ θανάτου. Πλησιάζει λοιπὸν διὰ τὸν καθένα μας ἡ ἡμέρα τῆς μελλούσης ζωῆς. Ἂς ἀποθέσωμεν λοιπὸν σὰν ἄλλα νυκτερινὰ ἐνδύματα τὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας, ποὺ γίνονται εἰς τὸ σκοτάδι, καὶ ἂς ἐνδυθῶμεν σὰν ἄλλα ὅπλα τὰ φωτεινὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς.

¹³ ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ,

¹³ Ὅπως συμπεριφέρεται κανεὶς τὴν ἡμέραν, ποὺ τὰ βλέμματα πολλῶν τὸν παρακολουθοῦν, ἔτσι καὶ ἡμεῖς ἂς συμπεριφερθῶμεν μὲ εὐπρέπειαν καὶ εὐταξίαν· ὄχι μὲ ἄσεμνα φαγοπότια καὶ μέθας, οὔτε μὲ πράξεις αἰσχρότητος καὶ ἀσελγείας, οὔτε μὲ φιλονεικίας καὶ ζηλοτυπίας.

¹⁴ ἀλλ’ ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας.

¹⁴ Ἀλλὰ φορέσατε σὰν ἔνδυμα τῆς ψυχῆς σας τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ὥστε εἰς τὴν ὅλην ζωήν σας νὰ ὁμοιάσετε τελείως πρὸς αὐτόν. Καὶ μὴ φροντίζετε διὰ τὴν σάρκα, πῶς νὰ ἰκανοποιῆτε τὰς παρανόμους ἐπιθυμίας της. Τέτοια πρέπει νὰ εἶναι ἡ συμπεριφορά σας μέσα εἰς τὴν κοινωνίαν ποὺ ζῆτε.

¹ Τὸν δὲ ἀσθενοῦντα τῇ πίστει προσλαμβάνεσθε, μὴ εἰς διακρίσεις διαλογισμῶν.

¹ Υπάρχουν ὅμως καὶ μερικοὶ Χριστιανοὶ ἀδύνατοι εἰς τὴν πίστιν. Ἰδοὺ ποία πρέπει νὰ εἶναι καὶ πρὸς αὐτοὺς ἡ συμπεριφορά σας. Ἐκεῖνον, ποὺ ἀσθενεῖ κατὰ τὴν πίστιν καὶ ἐξαρτᾷ τὴν σωτηρίαν του καὶ ἀπὸ τὴν διάκρισιν φαγητῶν καὶ ἡμερῶν, πρέπει νὰ τὸν δέχεσθε μὲ καλωσύνην, χωρὶς νὰ συζητῆτε καὶ ἐπικρίνετε τὰς ἰδέας του.

² ὃς μὲν πιστεύει φαγεῖν πάντα, ὁ δὲ ἀσθενῶν λάχανα ἐσθίει.

² Ἄλλος μὲν πιστεύει, ὅτι δὲν ἀπαγορεύεται νὰ φάγῃ πάντα τὰ φαγητά. Ὁ δὲ ἀσθενὴς κατὰ τὴν πίστιν τρώγει λάχανα καὶ ἀποφεύγει τὰ ἄλλα φαγητὰ ἐκ φόβου, μήπως μολυνθῇ ἀπὸ αὐτά.

³ ὁ ἐσθίων τὸν μὴ ἐσθίοντα μὴ ἐξουθενείτω, καὶ ὁ μὴ ἐσθίων τὸν ἐσθίοντα μὴ κρινέτω· ὁ Θεὸς γὰρ αὐτὸν προσελάβετο.

³ Ἐκεῖνος, ποὺ λόγῳ τῆς ἰσχυροτέρας πίστεώς του τρώγει ἀπὸ ὅλα τὰ φαγητά, ἂς μὴ περιφρονῇ ὡς στενοκέφαλον ἐκεῖνον, ποὺ δὲν τρώγει ἀπὸ ὅλα. Καὶ αὐτός, ποὺ δὲν τρώγει ἀπὸ ὅλα, ἂς μὴ κατακρίνῃ ἐκεῖνον, ποὺ τρώγει. Διότι καὶ αὐτόν, ποὺ τρώγει ἀπὸ ὅλα, ὁ Θεὸς τὸν προσέλαβεν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν του.

⁴ σὺ τίς εἶ ὁ κρίνων ἀλλότριον οἰκέτην; τῷ ἰδίῳ Κυρίῳ στήκει ἢ πίπτει· σταθήσεται δέ· δυνατὸς γάρ ἐστιν ὁ Θεὸς στῆσαι αὐτόν.

⁴ Ποῖος εἶσαι σύ, ποὺ κατακρίνεις ξένον δοῦλον; Ὄχι σέ, ἀλλὰ τὸν Θεὸν ἔχει Κύριον. Διὰ τὸν Κύριόν του λοιπὸν στέκεται ἢ πίπτει πνευματικῶς. Μάθε δὲ ὅτι, μολονότι σὺ τὸν κατακρίνεις, αὐτὸς θὰ σταθῇ στερεὸς εἰς τὴν πίστιν. Διότι ὁ Θεὸς εἶναι δυνατὸς νὰ τὸν ἀνορθώσῃ καὶ νὰ τὸν στερεώσῃ.

Το αλίευσα ΕΔΩ 

Εὐαγγέλιο

 ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ς´ 14 – 21

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ

¹⁴ Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος·

¹⁴ Πρέπει δέ, ὅταν ζητῆτε τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν σας, συγχωρῆτε καὶ σεῖς τοὺς ἄλλους, διότι, ἐὰν συγχωρήσετε τοὺς ἀνθρώπους τὰ ἁμαρτήματα, ποὺ ἔκαμαν εἰς σᾶς, καὶ ὁ Πατήρ σας ὁ οὐράνιος θὰ συγχωρήσῃ καὶ εἰς σᾶς τὰ ἰδικά σας ἁμαρτήματα.

¹⁵ ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν.

¹⁵ Ἐὰν ὅμως δὲν συγχωρήσετε εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὰ πρὸς σᾶς ἁμαρτήματά των, οὔτε ὁ Πατήρ σας θὰ συγχωρήσῃ τὰς πρὸς αὐτὸν ἁμαρτίας σας.

¹⁶ Ὅταν δὲ νηστεύητε, μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί, ἀφανίζουσι γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ἀπέχουσιν τὸν μισθὸν αὐτῶν.

¹⁶ Ὅταν δὲ νηστεύετε, μὴ γίνεσθε σὰν τοὺς ὑποκριτὰς σκυθρωποὶ καὶ περίλυποι.Διότι ἀλλοιώνουν τὰ πρόσωπά των καὶ προσλαμβάνουν ὄψιν καὶ ἔκφρασιν καταβεβλημένου ἀπὸ τὰς στερήσεις ἀνθρώπου, διὰ νὰ φανοῦν εἰς τοὺς ἀνθρώπους ὅτι νηστεύουν.Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι ἔλαβαν ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ τοὺς ἐπαίνους τῶν ἀνθρώπων τὴν ἀμοιβήν των.

¹⁷ σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι,

¹⁷ Σὺ ὅμως, ὅταν νηστεύης, ἄλειψε τὴν κεφαλήν σου καὶ νίψε τὸ πρόσωπόν σου, ὥστε νὰ φαίνεσαι χαρούμενος.

¹⁸ ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ· καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ.

¹⁸ Καὶ νὰ μὴ φανῇς εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ὅτι νηστεύεις.Ἀλλὰ νὰ φανῇ ἡ νηστεία σου μόνον εἰς τὸν Πατέρα σου, ποὺ εἶναι μὲν ἀόρατος, ἀλλ’ εὑρίσκεται παρὼν καὶ εἰς αὐτὰ τὰ ἀπόκρυφα μέρη.Καὶ ὁ Πατήρ σου, ποὺ βλέπει εἰς τὰ κρυφά, θὰ σοῦ ἀποδώσῃ τὴν ἀμοιβήν σου εἰς τὰ φανερά.

¹⁹ Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσιν καὶ κλέπτουσιν·

¹⁹ Μὴ μαζεύετε χάριν τοῦ ἑαυτοῦ σας θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου ὁ σκόρος καὶ ἡ φθορὰ τῆς σαπίλας ἢ τῆς σκωρίας ἀφανίζουν τὰ ἀποθηκευόμενα εἴδη τοῦ πλούτου καὶ ὅπου κλέπται διατρυποῦν τοὺς τοίχους τῶν θησαυροφυλακίων σας καὶ τὰ κλέπτουν.

²⁰ θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν·

²⁰ Μαζεύετε δὲ διὰ τοὺς ἑαυτούς σας θησαυροὺς εἰς τὸν οὐρανόν, ὅπου οὔτε σκόρος οὔτε σαπίλα καὶ σκωριὰ ἀφανίζουν τὰ θησαυριζόμενα καὶ ὅπου κλέπται δὲν τρυποῦν τοὺς τοίχους τῶν θησαυροφυλακίων οὔτε κλέπτουν.

²¹ ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρός ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν.

²¹ Πρέπει δὲ νὰ θησαυρίζετε θησαυροὺς εἰς τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ εἶναι καὶ ἡ καρδία σας προσκολλημένη εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τὰ οὐράνια.Διότι ἐκεῖ, ὅπου θὰ εἶναι ὁ θησαυρός σας, θὰ εἶναι καὶ ἡ καρδία σας.

 Το αλίευσα ΕΔΩ  

Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη

Ὁ ἀναπαυτικὸς καναπὲς καὶ τὰ ἐνοχλητικὰ κουνούπια!

Φαίνεται λίγο παράδοξο ὁ ἀναπαυτικὸς καναπὲς νὰ σχετίζεται μὲ τὰ ἐνοχλητικὰ κουνούπια. Στὸ δευτεροκανονικὸ βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης Ἰουδείθ (13, 9) βλέπουμε τὴν ὁμώνυμη ἡρωίδα νὰ ἀφαιρῇ τὸ «κωνωπεῖον» ἀπὸ τοὺς στύλους: «καὶ ἀπεκύλισε τὸ σῶμα αὐτοῦ ἀπὸ τῆς στρωμνῆς καὶ ἀφεῖλε τὸ κωνωπεῖον ἀπὸ τῶν στύλων».  Τί ἦταν τὸ κωνωπεῖον;  Ἕνα αἰγυπτιακὸ ἀνάκλιντρο μὲ ἀραχνοειδὲς ὕφασμα ποὺ χρησιμοποιεῖται ὡς παραπέτασμα πάνω ἀπὸ τὸ ἀνάκλιντρο, γιὰ νὰ προστατεύῃ ἐκεῖνον ποὺ ἀναπαύεται σὲ αὐτὸ ἀπὸ τὰ κουνούπια. Κώνωψ στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ εἶναι τὸ κουνούπι. Οἱ Ρωμαῖοι κληρονόμησαν τὸ κωνωπεῖον καὶ τὸ μετέτρεψαν σὲ conopeum. Οἱ Ρωμαῖοι τὸ κληροδότησαν στοὺς Γάλλους (canapé) καὶ ἡ λέξη ἐπέστρεψε στὴν γενέτειρά της μετὰ ἀπὸ 20 περίπου αἰῶνες ὡς καναπές, ὀλίγον παραμορφωμένη καὶ χωρὶς τὸ παραπέτασμα! Αὐτὸ οἱ φιλόλογοι τὸ ὀνομάζουμε ἀντιδάνειο, δηλαδὴ λέξη ποὺ ἔχει εἰσαχθῆ ὡς δάνειο σὲ μία ἢ περισσότερες γλῶσσες καὶ ἐπιστρέφει στὴν ἀρχική, διαφοροποιημένη ὡς πρὸς τὴν μορφή. Σὲ παλαιότερο γλωσσικό μας σημείωμα εἴχαμε γράψει γιὰ μπουτίκ: μπουτίκ: αρχ. ἀποθήκη > λατ. apotheca, ιταλ. bottega > πρoβηγκιανό bοtica > γαλλ. boutique.

 Το αλίευσα ΕΔΩ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ  Τεύχος 605 – Ιανουάριος 2026

Το αλίευσα ΕΔΩ

Συνέχεια  ΕΔΩ

Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη

Ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ στὰ Ἑλληνικα (Γ)

Στὶς 15 Μαρτίου 44 π.Χ. παρὰ τὶς προειδοποιήσεις τῆς γυναίκας του Καλπουρνίας, ὁ Καίσαρας ἀποφάσισε νὰ παραστῇ στὴν συνεδρίαση τῆς Γερουσίας, γιὰ νὰ μὴν ἀπογοητεύσῃ ὅσους ἦταν ἤδη ἐκεῖ καὶ τὸν περίμεναν. Δὲν πρόλαβε καλά-καλά νὰ κάτσῃ καὶ οἱ συνωμότες συγκεντρώθηκαν γύρω του γιὰ νὰ τοῦ ὑποβάλουν τάχα ἕνα αἴτημα. Ξεκίνησαν νὰ τὸν μαχαιρώνουν μέχρι ποὺ ἔπεσε στὸ ἔδαφος. Ἕνας ἀπὸ τοὺς συνωμότες ἦταν καὶ ὁ Βροῦτος, ποὺ εἶχε κερδίσει τὴν ζωή του χάρη στὸν Καίσαρα. Ὅταν τὸν εἶδε ὁ Καίσαρας νὰ ὁρμᾶ ἐναντίον του, εἶπε στὰ Ἑλληνικά: «Καὶ σύ, τέκνον Βροῦτε;». Θαυμαστό: ἕνας Ρωμαῖος τὴν τελευταία στιγμὴ τῆς ζωῆς του ψελλίζει τὶς τελευταῖες λέξεις του στὰ ἑλληνικά! Ὁ Ἰούλιος μῆνας ὀφείλει τὸν ὄνομά του στὸν σπουδαῖο αὐτὸν στρατηγό. Νὰ θυμίσουμε τέλος τὴν διάσημη φράση: «ἡ γυναῖκα τοῦ Καίσαρα δὲν ἀρκεῖ νὰ εἶναι τίμια, πρέπει καὶ νὰ φαίνεται», ποὺ τὴν λέμε γιὰ δημόσια πρόσωπα ποὺ ὀφείλουν νὰ εἶναι ὄχι μόνο οὐσιαστικὰ ἀλλὰ καὶ τυπικὰ ἐντάξει. Σήμερα βέβαια τὰ δημόσια πρόσωπα δὲν εἶναι οὔτε τυπικὰ οὔτε οὐσιαστικὰ ἐντάξει. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἄλλου παπᾶ εὐαγγέλιο.

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα

Α’ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ η’ 8 – θ’ 2

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ

⁸ βρῶμα δὲ ἡμᾶς οὐ παρίστησι τῷ Θεῷ· οὔτε γὰρ ἐὰν φάγωμεν περισσεύομεν, οὔτε ἐὰν μὴ φάγωμεν ὑστερούμεθα.

⁸ Ἐνῷ δὲ ὁ ἀσθενὴς ἀδελφὸς βλάπτεται, σὺ δὲν ἔχεις νὰ κερδήσῃς τίποτε ἀπὸ τὸ φαγητὸν αὐτό. Δὲν εἶναι τὸ φαγητόν, ποὺ μᾶς παρουσιάζει εὐαρέστους εἰς τὸν Θεόν. Διότι οὔτε ἐὰν φάγωμεν, εὐδοκιμοῦμεν καὶ προοδεύομεν εἰς τὴν ἀρετήν, οὔτε ἐὰν δὲν φάγωμεν, ὑπολειπόμεθα καὶ μένομεν πίσω εἰς αὐτήν.

⁹ βλέπετε δὲ μήπως ἡ ἐξουσία ὑμῶν αὕτη πρόσκομμα γένηται τοῖς ἀσθενοῦσιν.

⁹ Προσέχετε ὅμως μήπως τὸ δικαίωμα αὐτό, ποὺ ἔχετε νὰ τρώγετε ἀπὸ ὅλα, ἀκόμη καὶ εἰδωλόθυτα, γίνῃ αἰτία νὰ ἁμαρτήσουν οἱ ἀσθενεῖς κατὰ τὴν πίστιν ἀδελφοί σας.

¹⁰ ἐὰν γάρ τις ἴδῃ σε, τὸν ἔχοντα γνῶσιν, ἐν εἰδωλείῳ κατακείμενον, οὐχὶ ἡ συνείδησις αὐτοῦ ἀσθενοῦς ὄντος οἰκοδομηθήσεται εἰς τὸ τὰ εἰδωλόθυτα ἐσθίειν;

¹⁰ Ἑπόμενον δὲ εἶναι νὰ βλαβοῦν σοβαρά οἱ ἀσθενεῖς ἀδελφοί. Διότι, ἐὰν κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς ἴδῃ σέ, ποὺ ἔχεις τὴν ὀρθὴν γνῶσιν, νὰ κάθεσαι στὸ τραπέζι καποιου ναοῦ τῶν εἰδώλων, δὲν θὰ στερεωθῇ ἡ συνείδησίς του, ἀφοῦ αὐτὸς εἶναι ἀσθενὴς ἀδελφός, εἰς τὸ νὰ τρώγῃ τὰ εἰδωλόθυτα ὡς κάτι ἱερὸν καὶ εὐλαβείας ἄξιον;

¹¹ καὶ ἀπολεῖται ὁ ἀσθενῶν ἀδελφὸς ἐπὶ τῇ σῇ γνώσει, δι’ ὃν Χριστὸς ἀπέθανεν.

¹¹ Καὶ θὰ χαθῇ παρασυρόμενος εἰς εἰδωλολατρείαν ὁ ἀδελφός σου, ποὺ εἶναι ἀδύνατος πνευματικῶς, ἐξ αἰτίας τῆς ἰδικῆς σου γνώσεως. Ἀλλὰ διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ ἀδελφοῦ σου αὐτοῦ ὁ Χριστὸς ἐθυσίασε τὴν ζωήν του.

¹² οὕτω δὲ ἁμαρτάνοντες εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τύπτοντες αὐτῶν τὴν συνείδησιν ἀσθενοῦσαν εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνετε.

¹² Καὶ ἔτσι διαπράττετε ἁμάρτημα, ἀπὸ τὸ ὁποῖον βλάπτονται μεγάλως οἱ ἀδελφοί, καὶ δι’ αὐτὸ εἶναι τοῦτο ἁμάρτημα εἰς τοὺς ἀδελφούς. Καὶ πληγώνετε καὶ κτυπᾶτε σκληρὰ τὴν συνείδησίν τους, ἡ ὁποία εἶναι ἀσθενὴς καὶ ἀδύνατος. Ἀλλ’ ὑποπίπτετε συγχρόνως καὶ εἰς ἁμάρτημα, τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς αὐτὸν τὸν Χριστόν, ποὺ ἀπέθανε διὰ νὰ σώσῃ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτούς.

¹³ διόπερ εἰ βρῶμα σκανδαλίζει τὸν ἀδελφόν μου, οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω.

¹³ Δι’ αὐτὸ δέ, ἐὰν αὐτὸ ποὺ τρώγω γίνεται αἰτία σκανδάλου καὶ ἁμαρτίας εἰς τὸν ἀδελφόν μου, δὲν θὰ φάγω ποτὲ οἰονδήποτε εἶδος κρεάτων, διὰ νὰ μὴ σκανδαλίσω τὸν ἀδελφόν μου. Καὶ ἔρχομαι νὰ σᾶς δείξω, ὅτι διὰ τοὺς ἀσθενεῖς ἀδελφοὺς ἔκαμα καὶ ἑξακολουθῶ νὰ κάνω θυσίας τῶν δικαιωμάτων μου.

¹ Οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος; οὐκ εἰμὶ ἐλεύθερος; οὐχὶ Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον ἡμῶν ἑώρακα; οὐ τὸ ἔργον μου ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ;

¹ Δὲν εἶμαι Ἀπόστολος μὲ ἴσα δικαιώματα πρὸς τοὺς ἄλλους Ἀποστόλους; Δὲν εἶμαι ἐλεύθερος ὅπως ὅλοι οἰ Χριστιανοί; Δὲν εἶδα τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον μας; Καὶ δὲν εἶσθε σεῖς τὸ ἔργον, ποὺ μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Κυρίου συνετέλεσα;

² εἰ ἄλλοις οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμι· ἡ γὰρ σφραγὶς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ.

² Ἐὰν δι’ ἄλλους δὲν εἶμαι Ἀπόστολος, τουλάχιστον ὅμως διὰ σᾶς εἶμαι Ἀπόστολος. Διότι ἡ σφραγῖδα, μὲ τὴν ὁποίαν πιστοποιεῖται ἐπίσημα τὸ ἀποστολικόν μου ἀξίωμα, εἶσθε διὰ τῆς χάριτος τοῦ Κυρίου σεῖς, τοὺς ὁποίους ἑγὼ ὠδήγησα εἰς Χριστόν.

Το αλίευσα ΕΔΩ 

Εὐαγγέλιο 

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ κε´ 31-46

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Π.ΤΡΕΜΠΕΛΑ

³¹ Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ’ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ·

³¹ Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν δόξαν του καὶ ὅλοι οἱ ἅγιοι ἄγγελοι θὰ εἶναι μαζί του, τότε θὰ καθήσῃ εἰς θρόνον ἕνδοξον καὶ λαμπρόν.

³² καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ’ ἀλλήλων, ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων,

³² Καὶ θὰ συναχθοῦν ἐμπρός του ὅλα τὰ ἔθνη, ὅλοι δηλαδὴ οἱ ἄνθρωποι, ποὺ ἔζησαν ἀπ’ ἀρχῆς τῆς δημιουργίας μέχρι τέλους τοῦ κόσμου, καὶ θὰ χωρίσῃ αὐτοὺς τὸν ἕνα ἀπὸ τὸν ἄλλον, καθὼς καὶ ὁ ποιμὴν χωρίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τὰ γίδια.

³³ καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων.

³³ Καὶ θὰ στήσῃ τοὺς μὲν δικαίους, ποὺ εἶναι ἥμεροι σὰν τὰ πρόβατα, εἰς τὰ δεξιά του, τοὺς δὲ ἁμαρτωλούς, ποὺ εἶναι ἀτίθασοι καὶ ἄτακτοι σὰν τὰ γίδια, εἰς τὰ ἀριστερά του.

³⁴ τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε, οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου·

³⁴ Τότε θὰ εἶπῃ ὁ βασιλεὺς εἰς ἐκείνους, ποὺ θὰ εἶναι εἰς τὰ δεξιά του· Ἐλᾶτε σεῖς, ποὺ εἶσθε εὐλογημένοι ἀπὸ τὸν Πατέρα μου, λάβετε ὡς κληρονομίαν τὴν βασιλείαν, ποὺ ἔχει ἐτοιμασθῇ διὰ σᾶς, ἀφ’ ὅτου ἐθεμελιώνετο ὁ κόσμος.

³⁵ ἐπείνασα γὰρ καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην καὶ συνηγάγετέ με,

³⁵ Σᾶς ἀνήκει δὲ ἡ κληρονομία αὐτή, διότι ἐπείνασα καὶ μοῦ ἐδώκατε νὰ φάγω, ἤμουν διψασμένος καὶ μὲ ἐποτίσατε, ξένος ἤμουν καὶ δὲν εἶχα ποὺ νὰ μείνω καὶ μὲ ἐπεριμαζεύσατε εἰς τὸ σπίτι σας,

³⁶ γυμνὸς καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην καὶ ἤλθετε πρός με.

³⁶ γυμνὸς ἤμουν καὶ μὲ ἐνεδύσατε, ἀρρώστησα καὶ μὲ ἐπεσκέφθητε, μέσα εἰς φυλακὴν ἤμουν καὶ ἤλθατε νὰ μὲ ἰδῆτε καὶ νὰ μὲ παρηγορήσετε.

³⁷ τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν;

³⁷ Τότε θὰ ἀποκριθοῦν εἰς αὐτὸν οἱ δίκαιοι καὶ θὰ εἶπουν· Κύριε, πότε σὲ εἴδαμεν πεινασμένον καὶ σὲ ἐθρέψαμεν, ἢ διψασμένον καὶ σοῦ ἐδώκαμεν νὰ πίῃς;

³⁸ πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν;

³⁸ Πότε δὲ σὲ εἴδαμεν ξένον καὶ σὲ ἐπεριμαζεύσαμεν, ἢ γυμνὸν καὶ σὲ ἐνεδύσαμεν;

³⁹ πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ καὶ ἤλθομεν πρός σε;

³⁹ Πότε δὲ σὲ εἴδαμεν ἄρρωστον ἢ φυλακισμένον καὶ ἤλθαμεν νὰ σὲ ἐπισκεφθῶμεν;

⁴⁰ καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε.

⁴⁰ Καὶ θὰ ἀποκριθῇ ὁ βασιλεὺς καὶ θὰ τοὺς εἶπῃ· Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι κάθε τι ποὺ ἐκάματε εἰς ἕνα ἀπὸ τοὺς πτωχοὺς αὐτοὺς ἀδελφούς μου, ποὺ ἐφαίνοντο ἄσημοι καὶ πολὺ μικροί, τὸ ἐκάματε εἰς ἐμέ.

⁴¹ Τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ·

⁴¹ Τότε θὰ εἴπῃ καὶ εἰς ἐκείνους, ποὺ θὰ εἶναι εἰς τὰ ἀριστερά του· Σεῖς ποὺ ἀπὸ τὰ ἔργα σας ἐγίνατε καταραμένοι, πηγαίνετε μακρὰν ἀπὸ ἐμὲ εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον, ποὺ ἔχει ἐτοιμασθῆ διὰ τὸν διάβολον καὶ τοὺς ἀγγέλους του.

⁴² ἐπείνασα γὰρ καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με,

⁴² Διότι ἐπείνασα καὶ δὲν μοῦ ἐδώκατε νὰ φάγω, ἐδίψασα καὶ δὲν μὲ ἐποτίσατε,

⁴³ ξένος ἤμην καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνὸς καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με.

⁴³ ξένος ἤμουν καὶ δὲν μὲ ἐπεριμαζεύσατε πρὸς φιλοξενίαν, γυμνὸς καὶ δὲν μὲ ἐνεδύσατε, ἄρρωστος ἤμουν καὶ μέσα εἰς τὴν φυλακὴν καὶ δὲν μὲ ἐπεσκέφθητε.

⁴⁴ τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοὶ λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι;

⁴⁴ Τότε θὰ τοῦ ἀποκριθοῦν καὶ αὐτοὶ καὶ θὰ εἶπουν· Κύριε, πότε σὲ εἴδαμεν νὰ πεινᾷς ἢ νὰ διψᾷς ἢ νὰ εἶσαι ξένος ἢ γυμνὸς ἢ ἀσθενῇς ἢ μέσα εὶς φυλακὴν καὶ δὲν σὲ ὑπηρετήσαμεν;

⁴⁵ τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε.

⁴⁵ Τότε θὰ τοὺς ἀποκριθῇ καὶ θὰ εἶπη· Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, κάθε τι ποὺ δὲν ἐκάματε εἰς ἕνα ἀπὸ αὐτούς, τοὺς ὁποίους ὁ κόσμος ἐθεώρει πολὺ μικρούς, οὔτε εἰς ἐμὲ τὸ ἐκάματε.

⁴⁶ καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον.

⁴⁶ Καὶ θὰ ἀπέλθουν αὐτοὶ εἰς κόλασιν, ποὺ δὲν θὰ ἔχῃ τέλος, ἀλλὰ θὰ εἶναι αἰώνια, οἱ δὲ δίκαιοι θὰ μεταβοῦν διὰ νὰ ἀπολαύσουν ζωὴν αἰώνιον.

Το αλίευσα ΕΔΩ 

Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη

Ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ στὰ Ἑλληνικα (Β)

 Μόλις ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ πληροφορήθηκε ὅτι ὁ γιὸς τοῦ Μιθριδάτη Φαρνάκης ἐνεργοῦσε κατὰ τῶν Ρωμαίων στὴν Ἀσία, ἀστραπιαῖα κινήθηκε ἐναντίον του (Ἰούνιος τοῦ 47 π.Χ.) ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο μέχρι τὸν Πόντο καὶ τὸν νίκησε κατὰ κράτος. Ὅταν ἐπέστρεψε στὴν Ρώμη ἔγραψε: «veni, vidi, vici» (ἦλθον, εἶδον, ἐνίκησα).  Χρησιμοποιοῦμε τὴν φράση σὲ περιπτώσεις ταχύτατης καὶ ἐπιδέξιας ἐπίλυσης ἑνὸς σύνθετου προβλήματος.

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Είναι η Ελλάδα η νέα ανερχόμενη δύναμη της Μέσης Ανατολής για την οποία κανείς δεν μιλάει;

Σοβαρά και άκρως θετικά  πράγματα  για το ελληνισμό αποκαλύπτει ο Σον Μάθιουζ (Sean Mathews) δημοσιογράφος του Middle East Eye για την επιστροφή των Ελλήνων στην Μέση Ανατολή.

Στο βιβλίο του Σ. Μάθιουζ, «Οι Νέοι Βυζαντινοί: Η Άνοδος της Ελλάδας και η Επιστροφή της στην  Εγγύς Ανατολή», υποστηρίζει με τόλμη ότι το ελληνικό κράτος επαναπροασπίζεται τις ρίζες του στη Μέση Ανατολή, και είναι μια αναδυόμενη δύναμη που παίζει κρίσιμο ρόλο στην αντιμετώπιση μιας «αναθεωρητικής» Τουρκίας, της αμφιταλαντευόμενης δέσμευσης της Αμερικής στο ΝΑΤΟ, της αναζήτησης νέων συμμάχων από το Ισραήλ και της υποστήριξης του Προέδρου της Αιγύπτου Abdel Fattah El-Sisi.

Ο Μάθιουζ παρουσιάζει ενδιαφέροντα επιχειρήματα σχετικά με το γιατί η Ελλάδα είναι μια αναπτυσσόμενη περιφερειακή δύναμη: 

«Για ορισμένους, ο ισχυρισμός ότι η Ελλάδα επαναπροασπίζεται τις ρίζες της στη Μέση Ανατολή, μπορεί να φαίνεται ενοχλητικό, ειδικά για την Τουρκία, επειδή η χώρα αυτή  είναι χριστιανική, μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, ενώ υπάρχει η τάση να θεωρείται η Αρχαία Ελλάδα ως η γενέτειρα του δυτικού πολιτισμού.

Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, η Ελλάδα έχει συνειδητά κινηθεί προς την κατεύθυνση της μεγαλύτερης ενσωμάτωσης στην Ευρώπη και της αποσύνδεσης της από τις πανάρχαιες ανατολίτικες ρίζες της που ανάγονται στην αρχαιότητα και την Μέγα Αλέξανδρο.

Αλλά αν ψάξουμε κάτω από την επιφάνεια, θα διαπιστώσουμε ότι ο ελληνικός πολιτισμός εξακολουθεί να είναι βαθιά συνυφασμένος με την Μέση Ανατολή.

Η ιδέα ότι η Ελλάδα είναι μέρος της Δύσης είναι σχετικά πρόσφατη, καθώς οι ταξιδιωτικοί συγγραφείς του 19ου και 20ού αιώνα, που επισκέφθηκαν την χώρα αυτή , την έβλεπαν ως μια ανατολίτικη χώρα.

Το «The New Byzantines» είναι εν μέρει ένα ιστορικό ταξιδιωτικό περιοδικό, καθώς ο Μάθιουζ προσπαθεί να δείξει ότι η Ελλάδα «επιστρέφει» με φόρα στις μεσανατολικές της ρίζες.

Ο ίδιος επισημαίνει ότι «αυτό που τροφοδοτεί την γεωπολιτική επιστροφή της Ελλάδας στη Μέση Ανατολή είναι η αίσθηση ότι η Δύση βρίσκεται σε παρακμή, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι λιγότερο αξιόπιστη, η Αμερική μπορεί να αποσυρθεί από το ΝΑΤΟ, ενώ αυξάνονται ο τουρκικός επεκτατισμός, η στρατιωτικοποιημένη εξωτερική πολιτική της Ρωσίας, προκαλώντας αύξηση στις ελληνικές επενδύσεις στην Μέση Ανατολή.

Οι επιπτώσεις μετά την Αραβική Άνοιξη έχουν οδηγήσει σε αστάθεια, αλλά όπως υποστηρίζει ο Μάθιουζ, η Ελλάδα έχει επωφεληθεί από τις περιφερειακές συγκρούσεις της δεκαετίας του 2010.

Επισημαίνεται ότι η ελληνική οικονομία είναι από τις καλύτερες στην ΕΕ και αναπτύσσεται με διπλάσιο ρυθμό από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Αυτό οφείλεται εν μέρει στην εισροή κεφαλαίων από τη Μέση Ανατολή, με Λιβανέζους, Ισραηλινούς, Τούρκους, Άραβες του Κόλπου και άλλους να αγοράζουν πολυτελή ακίνητα.

Η εξάρτηση από τον τουρισμό και τα ακίνητα μπορεί να φαίνεται μια επικίνδυνη στρατηγική, υποστηρίζει ο Μάθιουζ: «Ωστόσο, σε έναν κόσμο εμπορικών πολέμων, η εξάρτηση της Ελλάδας από αυτές τις βιομηχανίες γίνεται πλεονέκτημα, σε σύγκριση, ας πούμε, με τη βαριά βιομηχανική παραγωγή.

Η σταθερότητα της Ελλάδας και το σχετικά χαμηλό κόστος ζωής αποτελούν ελκυστική πρόταση για πολλούς που εγκαταλείπουν την αστάθεια και την καταστολή στη Μέση Ανατολή.

Η Αθήνα μεταμορφώνεται και μετατρέπεται ξανά σε μια ανατολική πόλη, όπου πάντα ανήκε», σύμφωνα με τον Μάθιουζ.

«Ωστόσο, η εισροή ξένων κεφαλαίων προσθέτει προκλήσεις στον ελληνικό λαό, διότι  οι ξένοι που αγοράζουν ακίνητα έχουν αποκλείσει πολλούς Αθηναίους από την αγορά.

Οι μισθοί είναι χαμηλοί, για να μεγαλώσει μια οικογένεια απαιτείται τουλάχιστον διπλάσιο μηνιαίο εισόδημα από τα εκτιμώμενα 1.500 ευρώ.

Επιπλέον, υπάρχει μικρή κοινωνική και οικονομική κινητικότητα, ενώ οι μεσαίες τάξεις έχουν πρόβλημα. Πολλοί σχολιαστές θα αμφισβητούσαν τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα αυτού του μοντέλου και θα υπέθεταν ότι μπορεί να ακολουθήσει κάποιο είδος πολιτικής αντίδρασης», τονίζει ο ίδιος.

Ο Μάθιουζ διατυπώνει το πιο φιλόδοξο επιχείρημά του: «Η Ισπανία και η Ιταλία μπορεί να μιλήσουν για την καταστολή των ξένων αγοραστών κατοικιών και της κερδοσκοπίας σε ακίνητα. Η Ελλάδα είναι πολύ πιο  ανατολίτικη χώρα, για να μην υιοθετήσει  αυτήν την τάση. Υποψιάζομαι ότι τα επόμενα χρόνια θα δούμε να αναδύεται ένα χάσμα στη Μεσόγειο, όπου το δυτικό μισό να επιβάλλει περισσότερους κανονισμούς στις ξένες επενδύσεις, ενώ η Ελλάδα θα  συνεχίζει να φλερτάρει με τους ξένους».

Με άλλα λόγια, ο οικονομικός και ο πολιτιστικός προσανατολισμός της Ελλάδας πιθανότατα θα σημαίνει ότι η χώρα θα παραμείνει ανοιχτή σε ξένες επενδύσεις, και αυτός είναι ένας βασικός παράγοντας για την οικονομική και γεωστρατηγική θέση της Αθήνας.

Ο πολιτιστικός προσανατολισμός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο η Ελλάδα δεν έχει ακολουθήσει την λαϊκιστική τάση που παρατηρείται αλλού.

Η ορθόδοξη χριστιανική πίστη της μεσογειακής χώρας βρίσκεται στην καρδιά της.

«Αυτή είναι μια θρησκεία που ούτε προσπάθησε να φιλοξενήσει ούτε να αντιμετωπίσει τη νεωτερικότητα. Αντίθετα, υψώνεται πάνω από αυτήν. Επειδή η ορθόδοξη πίστη είναι τόσο συντηρητική, υψώνεται πάνω από τις πολιτισμικές συγκρούσεις που εκτείνονται στη Δύση», τονίζει ο δημοσιογράφος.

«Θεωρώ αυτό το μέρος του επιχειρήματος το πιο απαιτητικό, επειδή η ιδέα για δράση του ελληνικού πολιτισμού κάνει εδώ την πολύ δύσκολη δουλειά για την Ελλάδα.

Η Τουρκία είναι πάντα παρούσα σε όλο το βιβλίο, καθώς σχεδόν κάθε εξέλιξη που προκαλεί, από τις εσωτερικές εντάσεις στη δυτική Θράκη, την ένταση με τη Βουλγαρία, την αυξανόμενη ένταση με το Ισραήλ, τις θαλάσσιες οριοθετήσεις και τον πόλεμο Ρωσίας/Ουκρανίας, οι ανησυχίες για την τουρκική ισχύ και επιρροή καθοδηγούν μεγάλο μέρος της λήψης αποφάσεων στην Αθήνα.

Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θεωρείται ότι επιδιώκει να διαταράξει το διεθνές σύστημα και θέτει μια πρόκληση ασφαλείας για την Ελλάδα.

Ο φόβος για την Άγκυρα σε συνδυασμό με τις ανησυχίες ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσύρονται από την δυτική  συμμαχία, αναγκάζει την Αθήνα να ελπίζει ότι η επανένταξή της στη Μέση Ανατολή θα κρατήσει την Ουάσινγκτον ενεργή, βλέποντας την Ελλάδα ως έναν χρήσιμο εταίρο.

Η Αίγυπτος αντιπροσωπεύει ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα της πολιτικής της Ελλάδας: «Η Αίγυπτος δίνει στην Ελλάδα έναν μουσουλμανικό και αραβικό σύμμαχο για να αντιμετωπίσει τον Ερντογάν».

Η Ελλάδα δεν μπορεί να δώσει στην Αίγυπτο αυτό που χρειάζεται περισσότερο, δηλαδή  χρήματα, αλλά έχει γίνει ένθερμος υπερασπιστής του Καΐρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τα Ηνωμένα Έθνη, εργαζόμενη για να εξαλείψει την κριτική για το φρικτό ιστορικό του Αιγύπτιου προέδρου Αμπντέλ Φατάχ-Σίσι στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η σχέση μεταξύ Αθήνας και Καΐρου εμβαθύνθηκε μετά την κατάληψη της εξουσίας από τον Σίσι το 2013, οι ανησυχίες για το περιφερειακό χάος, τον ισλαμισμό και την Τουρκία οδήγησαν την Ελλάδα να στηρίξει τον Πρόεδρο Σίσι».

Ο Μάθιους επισημαίνει ότι «ενώ οι ελληνοτουρκικές εντάσεις δεν είναι κάτι καινούργιο, στο παρελθόν, κάθε φορά που οι εντάσεις αυξάνονταν, οι ΗΠΑ παρενέβαιναν για να αποκλιμακώσουν, αλλά αν οι ΗΠΑ υποχωρούσαν, οι εντάσεις θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε πόλεμο.

Μια βασική πηγή έντασης είναι η θαλάσσια διαμάχη, όπου η Ελλάδα διεκδικεί χιλιάδες νησιά που, βάσει της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, θα έδιναν στην Αθήνα μια θαλάσσια ζώνη έως και 200 ​​μιλίων από τις ακτές αυτών των νησιών.

Αυτό θα σήμαινε ότι αυτά τα ύδατα είναι ελεύθερα για την Ελλάδα να τα εκμεταλλευτεί για εξερεύνηση φυσικού αερίου.

Η Τουρκία απορρίπτει τον ισχυρισμό της Αθήνας, καθώς θα τα εγκλωβίσει και θα αποκλείσει την Άγκυρα από την εξερεύνηση ενέργειας στην περιοχή.

Καθώς η Τουρκία εξαρτάται λιγότερο από τη Δύση και είναι μεγαλύτερη σε έκταση από την Ελλάδα, η ισορροπία δυνάμεων θα την ευνοούσε στην Ανατολική Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένης αυτής της θαλάσσιας διαμάχης, εάν οι ΗΠΑ υποχωρήσουν.

Εδώ όμως εισέρχεται η συμμαχία της Ελλάδος με την Αίγυπτο, όπου και οι δύο Ένοπλες Δυνάμεις των χωρών αυτών πραγματοποιούν τακτικές ασκήσεις μαζί, διπλωμάτες και από τις δύο χώρες συνεργάζονται στενά στην παγκόσμια σκηνή, ενώ έχουμε και μια πιθανή συνεργασία για το φυσικό αέριο.

Ενώ η Αίγυπτος προσφέρει στην Ελλάδα έναν σημαντικό σύμμαχο, η ίδια αυτή αραβική χώρα, αντιμετωπίζει σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, και εάν ο Σίσι δεν διατηρήσει την εξουσία του, η νέα αιγυπτιακή κυβέρνηση, θα ήταν εχθρική προς την Αθήνα και ανοιχτή προς την Άγκυρα.

Αυτό θα μπορούσε να βλάψει τις φιλοδοξίες της Ελλάδας να γίνει μια σημαντική δύναμη της Μέσης Ανατολής», συνοψίζει ο ίδιος.

Οι Νέοι Βυζαντινοί αποτελούν ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα και ο Μάθιους μας μεταφέρει από λιμάνι σε λιμάνι για να εξερευνήσουμε την νέα Ελλάδα: 

«Δικαίως μας προκαλεί να ξανασκεφτούμε τι είναι η Ελλάδα και τις δυνατότητες που προσφέρει. Συνδυάζει ιστορία, ταξίδια και γεωπολιτική, πασπαλισμένα με προσωπικές ιστορίες και συναντήσεις με ανθρώπους τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή.

Υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα θέματα που πρέπει να παρακολουθήσουμε, όπως η επιρροή της Ρωσίας στην Ελλάδα, το πώς οι Σύριοι επιχειρηματίες μεταμορφώνουν τις αθηναϊκές γειτονιές, γιατί ορισμένοι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης έχουν μια ευνοϊκή άποψη για τον Τούρκο πρόεδρο, και το πώς ο πολιτισμός της Ελλάδας την καθιστά φυσική επιλογή για τη Μέση Ανατολή.

Ωστόσο, η κεντρική θέση είναι πλέον ότι η Ελλάδα είναι μια αναδυόμενη δύναμη της Μέσης Ανατολής, ενώ υπάρχει  βάση στον ισχυρισμό ότι ορισμένοι παράγοντες θα μπορούσαν να βλάψουν ή να περιορίσουν τις φιλοδοξίες της Αθήνας.

Νιώθει κανείς ότι η ελληνική ισχύς εξαρτάται από πολλά πράγματα που φαίνονται εύθραυστα, είτε πρόκειται για τις συμμαχίες που προσπαθεί να χτίσει, το οικονομικό μοντέλο που επιδιώκει και αν δεν δούμε μια σημαντική αντίδραση στην Ελλάδα, τότε ο κίνδυνος θα γίνει πραγματικότητα», καταλήγει το ίδιο ΜΜΕ.

Ο τεράστιος ελληνικός πολιτισμός είναι ένα » πυρηνικό όπλο» το οποίο η χώρα μας δεν έχει αξιοποιήσει ακόμη στο επίπεδο που απαιτείται, ειδικά στην Μέση Ανατολή. Σε συνδυασμό με την ελληνική οικονομία, την θέση στην ΕΕ, και τον πρώτο εμπορικό στόλο στον κόσμο, μια επιστροφή της Ελλάδος στην Μέση Ανατολή θα ήταν η ιδανική κίνηση για την χώρα μας. 

 Το αλίευσα ΕΔΩ

Γεωργίου Ἰ. Βιλλιώτη

Ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ στὰ Ἑλληνικα (Α)

Τί ἔδωσε ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ στὴν γλῶσσα μας; Στὶς 10 Ἰανουαρίου τοῦ 49 π.Χ. ἔφτασε στὸν Ρουβίκωνα, ἕνα μικρὸ ποταμὸ κοντὰ στὸ Ρίμινι, τὸ σύνορο ἀνάμεσα στὴν ἐλεγχόμενη ἀπὸ τὴν ρωμαϊκὴ Σύγκλητο Ἰταλία καὶ τὴν ρωμαϊκὴ ἐπαρχία τῆς «Ἐντεῦθεν τῶν Ἄλπεων Γαλατίας». Στὴν ὄχθη του, ὁ Ἰούλιος Καίσαρας εἶπε τὴν ἱστορικὴ φράση «Alea iacta est» (= ὁ κύβος ἐρρίφθη, Σουητώνιος, «Caesar, 3,2»), ποὺ ἐξέφραζε τὴν ἀπόφασή του νὰ συγκρουστῇ μὲ τὶς δυνάμεις τῆς Συγκλήτου. Ὅταν ἀναφερόμαστε σὲ μία εἰλημμένη ἀπόφαση, λέμε: «ὁ κύβος ἐρρίφθη» καὶ ὅταν κάποιος πῆρε μιὰ ριψοκίνδυνη καὶ κρίσιμη ἀπόφαση, λέμε: «διέβη τὸν Ρουβίκωνα».

Το αλίευσα ΕΔΩ

ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ & ΝΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ -ΑΜΕΡΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΜΑΡΚΟ ΜΠΟΛΑΡΗ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥ ΣΕΛΙΔΑ ΣΤΟ FACE BOOK  https://www.facebook.com/story.php?st…  

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΔΙΩΓΜΟΥ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ 

https://www.spiegel.de/international/…

https://en.wikipedia.org/wiki/Persecu…

https://www.hoover.org/research/chris…  

Το αλίευσα ΕΔΩ

Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος (9/2/1404 – 29/5/1453)

Σάν σήμερα (9/2)  γεννήθηκε  ὁ Κωνσταντῖνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος

Ὁ τελευταῖος Παλαιολόγος

                                           Γεώργιος Βιζυηνός

Τὸν εἶδες μὲ τὰ μάτια σου, γιαγιά, τὸν Βασιλέα,

ἢ μήπως καὶ σὲ φάνηκε, σὰν ὄνειρο, νὰ ποῦμε,

   σὰν παραμύθι τάχα;

-Τὸν εἶδα μὲ τὰ μάτια μου, ὡσὰν καὶ σένα νέα,

πὰ νὰ γενῶ ἑκατὸ χρονῶ, κι᾿ ἀκόμα τὸ θυμοῦμαι,

   σὰν νἄταν χτὲς μονάχα.

Στὴν Πόλη, στὴν Χρυσόπορτα, στὸν πύργον ἀπὸ κάτου,

εἶν᾿ ἕνα σπήλαιο πλατύ, στρωμένο σὰν παλάτι,

   σὰν ἅγιο παρακκλήσι;

Κανένας Τοῦρκος δὲν μπορεῖ νὰ κρατηθῇ κοντά του,

κανεὶς τῆς σιδερόπορτας ναὕρη τὸ μονοπάτι,

   νὰ πὰ νὰ τὸ μηνύσῃ.

Μόνο κανένας Χριστιανός, κανένας ποὺ τὸ ξέρει,

περνᾷ π᾿ αὐτοῦ κρυφὰ κρυφὰ καὶ τὸν σταυρό του κάνει

   μὲ φόβο καὶ μ᾿ ἐλπίδα.

Ἔτσι κι᾿ ἐγώ, βαστούμενη στὸ πατρικό μου χέρι,

ἐπῆγα καὶ προσκύνησα. Καὶ ἐδ᾿ αὐτοῦ μ᾿ ἐφάνη-

   Ὄχι μ᾿ ἐφάνη! Εἶδα:

Μέσ᾿ στὸ σκοτάδι τὸ βαθὺ ἕν᾿ ἄστρο, σὰν λυχνάρι,

σὰν μία φλόγα μυστική, ἀπ᾿ τὸν Θεὸ ἀναμμένη.

   γαλάζια λάμψι χύνει.

Καὶ φέγγει τὴν λευκόχλωμη τοῦ Βασιλέως χάρι,

ποὺ μὲ κλεισμένα βλέφαρα ἐξαπλωμένος μένει

   στὴν ἀργυρή του κλίνη.

– Ἀπέθανε, γιαγιά; – Ποτέ, παιδάκι μου! Κοιμᾶται,

κοιμᾶται μόνο! Τὴν χρυσὴ κορῶνα στὸ κεφάλι,

   τὸ σκῆπτρο του στὸ χέρι.

Καί, σὰν παληοί του σύντροφοι, πιστοί του

παραστᾶται, στὰ στήθη τ᾿ ὁ Σταυραετός, στὰ πόδια του

   προβάλλει δικέφαλο Ξαφτέρι.

Ἐπάν᾿ ἀπ᾿ τὸ κεφάλι του, ἡ ἀσπίδα παραστέκει,

κι᾿ ἐκεῖ ποὺ τὸ χρυσόπλεκτο, τὸ ψηφωτὸ ζωνάρι

   τὴν μέση του κατέχει,

σὰν ἀστραπὴ π᾿ ἀπέμεινε χωρὶς ἀστροπελέκι,

ζερβιά, ὡς κάτου κρέμεται τ᾿ ἀστραφτερὸ θηκάρι-

   μέσα σπαθὶ δὲν ἔχει!

-Γιατί, γιαγιά; Ποῦ εἶναι τό; -Βαμμένο μέσ᾿ στὸ αἷμα,

ἀκόμ᾿ ὡς τώρα βρίσκεται σ᾿ ἑνὸς ἀγγέλου χέρι,

   στὸν οὐρανὸ ἐπάνου…

Ἤτανε τότε ποὺ ἡ Τουρκιὰ τὴν Πόλην ἐπολέμα.

Μέσα μία φοῦχτα ἐλεύθεροι, ἀπ᾿ ἔξω μύριο ἀσκέρι,

   οἱ σκλάβοι τοῦ Σουλτάνου.

Κι᾿ ὁ Μωχαμὲτ ὁ ἴδιος του πὰ στ᾿ ἄγριό του ἄτι

-Δός μου τῆς Πόλης τὰ κλειδιά! τοῦ Κωνσταντίνου κράζει,

   καὶ τὸ σπαθί σου δός μου!

-Ἔλα καὶ πάρ᾿ τα! λέγ᾿ αὐτός, τοῦ Τούρκου τοῦ μουχτάτη

Ἐγὼ δὲν δίνω τίποτε! Τίποτ᾿ ἐνόσῳ βράζει

   μία στάλλα γαῖμα ἐντός μου!-

Κι᾿ ἐπρόβαλαν τὰ λάβαρα, κι᾿ ἀρχίνησεν ἡ μάχη!

Σαράντα μέραις πολεμοῦν, σαράντα μερονύχτια

   χτυπιοῦνται καὶ χτυποῦνε,

οἱ Τοῦρκοι σὰν τὰ κύματα κι᾿ οἱ Χριστιανοὶ σὰν βράχοι.

Κι᾿ οὔτε τῶν Φράγκων προδοσιαίς, οὔτε τῶν φλάρων δίχτυα

   τὸν Βασιλέα σειοῦνε.

Ἀπ᾿ ταὶς σαράντα κι᾿ ὕστερα Θεὸς τὸν παραγγέλλει.

-Γιὰ τοῦ λαοῦ τὰ κρίματα, εἶναι γραφτὸ νὰ γείνῃ,

   προσκύνα τὸν Σουλτάνο!-

Μ᾿ αὐτός, τὸ χέρι στὸ σπαθί, πεισμόνεται, δὲν θέλει!

-Πρὶν μπρὸς σὲ Τοῦρκο τύραννο τὸ γόνατό μου κλίνῃ,

   πὲς κάλλιο ν᾿ ἀποθάνω!-

Ἔξ᾿ ἀπ᾿ τὸ κάστρο χύνεται μὲ σπάθα γυμνωμένη,

καὶ σφάζει Τούρκων κατοσταὶς κι᾿ ἀγαρινῶν χιλιάδες-

   Ἐκεῖνος κι᾿ ὁ στρατός του.

Μὰ ἦτ᾿ ὀλίγος ὁ στρατός, κι᾿ οἱ πρῶτοι λαβωμένοι!

Ἔπεσαν τ᾿ ἀρχοντόπουλα ἔφυγαν οἱ Ρηγάδες,

   κι᾿ ἀπέμεινεν ἀτός του.

Ὅσο τὸν ζώνουν τὰ σκυλιά, τόσο χτυπᾷ καὶ σφάζει,

σὰν πληγωμένος λέοντας, σὰν τίγρη τῆς ἐρήμου,

   ποὺ τὰ παιδιά της σκώσουν.

Μὰ κεῖ τοῦ πέφτει τ᾿ ἄλογο! Καὶ πέφτ᾿ αὐτὸς καὶ κράζει.

-Δὲν βρίσκετ᾿ ἕνας Χριστιανὸς νὰ πάρ᾿ τὴν κεφαλή μου,

   πρὶν πᾶν καὶ μὲ σκλαβώσουν;-

Μιὰ τρίχα καὶ τὸν σκότωνεν Ἀράπικη λεπίδα!

Μὰ δὲν τὸ ἤθελ᾿ ὁ Θεός. Δὲν ἤθελε ν᾿ ἀφίσῃ

   τῶν Χριστιανῶν τὸ Γένος

αἰώνια δίχως βασιλιᾶ κι᾿ ἐλευθεριᾶς ἐλπίδα.

Γι᾿ αὐτὸ προστάζ᾿ ἕν᾿ ἄγγελο νὰ πὰ νὰ τὸν βοηθήση,

   σὰν ἦταν κυκλωμένος.

Κι᾿ αὐτὸς τὸν Μαῦρο λακπατᾷ, τὸν Βασιλὲ γλυτώνει.

τὸ κοφτερό του τὸ σπαθί του παίρν᾿ ἀπὸ τὸ χέρι,

   τοὺς Τούρκους διασκορπίζει.

Πὰ στὰ λευκά του τὰ φτερὰ τὸν Βασιλέα σκώνει,

μέσ᾿ στὸ πλατὺ τὸ σπήλαιο, ποὺ σ᾿ εἶπα, τόνε φέρει,

   κι᾿ ἐκεῖ τόνε κοιμίζει.-

-Καὶ τώρα πιὰ δὲν εἰμπορεῖ, γιαγιάκα, νὰ ξυπνήσῃ;

-Ὢ βέβαια! Καιροὺς καιρούς, σηκώνει τὸ κεφάλι,

   στὸν ὕπνο τὸν βαθύ του,

καὶ βλέπ᾿ ἂν ἦρθεν ἡ στιγμή, πὤχ᾿ ὁ Θεὸς ὁρίσει,

καὶ βλέπ᾿ ἂν ἦρθ᾿ ὁ ἄγγελος γιὰ νὰ τοῦ φέρῃ πάλι

   τὸ κοφτερὸ σπαθί του.

-Καὶ θἄρθη, ναί, γιαγιάκα μου; -Θἄρθη, παιδί μου, θἄρθη.

Καὶ ὅταν ἔρθῆ, τί χαρὰ στὴν γῆ, στὴν οἰκουμένη,

   σ᾿ ὅποιους θὰ ζοῦνε τότε!

Διπλό, τριπλὸ θὰ πάρουμεν αὐτὸ ποὺ μᾶς ἐπάρθη,

κι᾿ ἡ Πόλη, κι᾿ ἡ Ἁγιασοφιὰ δική μας θένα γένη.

   -Πότε, γιαγιά μου; Πότε;

-Ὅταν τρανέψῃς, γυόκα μου, κι᾿ ἀρματωθῇς καὶ κάμῃς

τὸν ὅρκο στὴν Ἐλευθεριά, σὺ κι᾿ ὅλ᾿ ἡ νεολαία,

   νὰ σώσετε τὴν χώρα.

Τότε θὲ νἄρθ᾿ ὁ ἄγγελος κι᾿ ἀγγελικαὶ δυνάμεις,

νὰ μποῦνε, νὰ ξυπνήσουνε, νὰ ποῦν στὸν Βασιλέα,

   πὼς ᾖλθε πιὰ ἡ ὥρα!

Κι᾿ ὁ Βασιλὲς θὰ σηκωθῇ, τὴν σπάθα του θὰ δράξη,

καί, στρατηγός σας, θὲ νὰ μπῇ στὸ πρῶτο του βασίλειο

   τὸν Τοῦρκο νὰ χτυπήσῃ.

Καὶ χτύπα, χτύπα θὰ τὸν πὰ μακρὰ νὰ τὸν πετάξῃ,

πίσω στὴν Κόκκινη Μηλιά, καὶ πίσ᾿ ἀπὸ τὸν ἥλιο,

   ποὺ πιὰ νὰ μὴ γυρίσῃ!

 

Μια συγκλονιστική καταιγίδα αφύπνισης σαρώνει τα ιερά χώματα της Μικράς Ασίας, εκεί όπου ο Σταυρός του Χριστού άντεξε αιώνες διωγμών, γενοκτονιών και βίαιου εξισλαμισμού! Οι κρυπτοχριστιανοί βγαίνουν πλέον στο φως, διεκδικώντας με θάρρος απαράμιλλο την ταυτότητά τους. Έλληνες και Αρμένιοι, απόγονοι μαρτύρων και αγίων, σπάνε τις αλυσίδες της σιωπής, προκαλώντας τρόμο στην Άγκυρα και τον Ερντογάν, που βλέπουν το ψεύτικο αφήγημα του «τουρκικού έθνους» να καταρρέει σαν χάρτινος πύργος!

Ο Ορχάν Κεμάλ Τζενγκίζ, αυτός ο θαρραλέος Τούρκος δικηγόρος, δημοσιογράφος και υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Άγκυρας το 1993 και εργάστηκε στο Λονδίνο από το 1997 έως το 1998. Ως πρόεδρος και ιδρυτικό μέλος του Human Rights Agenda Association, βροντοφωνάζει σε ένα βαρυσήμαντο άρθρο του: «Υπάρχουν πολλά περιστατικά που αποκαλύπτουν την παρουσία κρυπτοχριστιανών! Βγαίνουν ανοιχτά στην Τουρκία, διεκδικούν την ταυτότητά τους, και αυτό γίνεται καταλύτης για να ακολουθήσουν και άλλοι!» Η φωνή του είναι κραυγή δικαίωσης για χιλιάδες ψυχές που κράτησαν κρυφά τον Σταυρό, ψιθυρίζοντας προσευχές κάτω από τον φόβο του θανάτου, σε μια γη ποτισμένη με το αίμα των προγόνων τους.

Και ποιο ήταν το σπίθα που άναψε αυτή την ιερή φλόγα; Η δολοφονία του ηρωικού Hrant Dink στις 19 Ιανουαρίου 2007, όπως επισημαίνει η συγγραφέας Vercihan Ziflioglu στο συγκλονιστικό βιβλίο της «The Story of the Armenians in Purgatory». Αυτή η αποτρόπαια πράξη δεν σκότωσε μόνο έναν τολμηρό Αρμένιο που διεκδικούσε την αλήθεια – έσπασε έναν αιώνα σιωπής! «Ο θάνατος του Dink έσπασε τη σιωπή, και σιγά-σιγά άρχισαν να αναδύονται οι κρυπτοχριστιανοί Αρμένιοι», γράφει η Ziflioglu. Η τεράστια δημόσια κατακραυγή μεταμόρφωσε τον φόβο σε υπερηφάνεια: Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι πλημμύρισαν τους δρόμους στην κηδεία του, φωνάζοντας «Είμαστε όλοι Αρμένιοι!» Πανό και πλακάτ στα Αρμενικά, Τουρκικά, Αγγλικά, Κουρδικά και άλλες γλώσσες αντήχησαν σαν ύμνος ελευθερίας. Μια τέτοια κοινωνική εξέγερση δεν είχε προηγούμενο στην Τουρκία – ήταν η αρχή του τέλους για τη μυστικότητα, ενθαρρύνοντας εξισλαμισμένους Αρμένιους να βγουν ανοιχτά και να αγκαλιάσουν την πίστη των πατέρων τους!

Αλλά η αφύπνιση δεν σταματά εκεί. Ένας άλλος καταλύτης; Η αποκατάσταση και επαναλειτουργία ιστορικών αρμενικών εκκλησιών στο Ντιγιαρμπακίρ, το Βαν και την Καισάρεια! Η αναστήλωση της αρμενικής εκκλησίας στο Ντιγιαρμπακίρ γέμισε ενθουσιασμό τις καρδιές των κρυπτοχριστιανών, που άρχισαν να συμμετέχουν ενεργά, να προστατεύουν και να φυλάνε τα ιερά τους κειμήλια. Το τουρκικό Υπουργείο Πολιτισμού, αναλαμβάνοντας τις επισκευές του Καθεδρικού Ναού του Τιμίου Σταυρού το 2000, άθελά του άνοιξε πόρτες σε μια νέα εποχή – ή μήπως ήταν η Θεία Πρόνοια που καθοδηγούσε; Η ροή Αρμενίων τουριστών και πιστών από όλη την Τουρκία και το εξωτερικό, οι επαφές με κρυπτοχριστιανούς, επιτάχυναν την επιστροφή στη χριστιανική ταυτότητα. Χιλιάδες κρυπτοχριστιανοί γυρνούν πλέον στην πατρογονική θρησκεία τους, βαπτίζονται, προσεύχονται, ζουν ως αληθινοί μάρτυρες του Χριστού σε εχθρικό έδαφος!

Ωστόσο, η τραγωδία βαθαίνει: Αυτοί οι αφυπνισμένοι κρυπτοχριστιανοί, Έλληνες και Αρμένιοι, που αγωνίζονται για τη δημόσια ανάκτηση της ιστορικής τους ταυτότητας, δεν βρίσκουν πάντα θερμή αγκαλιά από τις ίδιες τις Εκκλησίες τους. Οι Αρμένιοι της Κωνσταντινούπολης και της διασποράς έχουν αποκλείσει τους κρυπτοχριστιανούς αδελφούς τους από την Αρμενική Αποστολική Εκκλησία, ενώ το Οικουμενικό Πατριαρχείο προσφέρει μόνο ένα επιφυλακτικό καλωσόρισμα στους Έλληνες. Γιατί; Επειδή το ενδιαφέρον για εξισλαμισμένους χριστιανούς μπορεί να θεωρηθεί ως ιεραποστολική δραστηριότητα στην Τουρκία, θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια του Πατριαρχείου. Αλλά εμείς, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, οφείλουμε να φωνάξουμε: Αυτοί είναι αδέρφια μας! Πρέπει να ανοίξουμε τις αγκαλιές μας, να προσευχηθούμε γι’ αυτούς, να τους στηρίξουμε ενάντια στον φόβο και την καταπίεση!

Για τους Έλληνες, η διαδικασία είναι ατομική – μαθαίνουν ελληνικά, λαμβάνουν θρησκευτική εκπαίδευση, αγωνίζονται μόνοι ενάντια στο σύστημα. Για τους Αρμένιους, είναι συλλογικός θρίαμβος: Παλαιότερα ίδρυσαν ενώσεις όπως η Ένωση Αρμενίων του Δερσίμ, του Μπιτλίς και της Σίβας. Πιο πρόσφατα, τον Νοέμβριο του 2022, η HAYDER στο Adiyaman έγινε φάρος ελπίδας! Αυτές οι ενώσεις διευκολύνουν την απόδειξη αρμενικής ταυτότητας, βοηθώντας στην ενημέρωση κρατικών ταυτοτήτων, έξι μήνες εκπαίδευσης και βάπτισμα στην Αρμενική Εκκλησία. Είναι μια επανάσταση ψυχών, μια νίκη του Σταυρού επί της ημισελήνου!

Τα βήματα αυτά αντιπροσωπεύουν πρόοδο στα ανθρώπινα δικαιώματα – μετά από έναν αιώνα μυστικότητας, αυτή η ανάκτηση είναι τεράστιο επίτευγμα! Αλλά η Τουρκία δεν έχει κάνει ούτε βήμα προς τη συμφιλίωση με το παρελθόν. Οι εξισλαμισμένοι χριστιανοί είναι μοναδική πτυχή του σκοτεινού της παρελθόντος, και η επούλωση απαιτεί κοινωνικοπολιτισμικό μετασχηματισμό, αλλαγές πολιτικών. Ο Τζενγκίζ καταλήγει: «Η Τουρκία δεν έχει σημειώσει πρόοδο!» Και εμείς προσθέτουμε: Είναι ώρα η Ελλάδα και ο χριστιανικός κόσμος να σταθούν δίπλα στους κρυπτοχριστιανούς! Να απαιτήσουμε δικαίωση για τα ιερά χώματα της Μικράς Ασίας, όπου ο Χριστός ποτέ δεν έσβησε. Αυτοί οι ήρωες είναι φάροι ελπίδας, μάρτυρες ζωντανοί – και η επιστροφή τους είναι η δική μας λύτρωση, ένα θείο μήνυμα ότι η Ορθοδοξία θα νικήσει!

Σκεφτείτε το: Αυτοί οι κρυπτοχριστιανοί, κρυμμένοι για γενιές, κράτησαν την πίστη μέσα από γενοκτονίες, παιδομαζώματα και καταπίεση. Είναι οι απόγονοι των Ποντίων, των Σμυρναίων, των Αρμενίων μαρτύρων – ψυχές που ποτέ δεν λύγισαν. Σήμερα, με ενώσεις και εκκλησίες να ανασταίνονται, η Μικρά Ασία ξυπνά σε μια νέα αυγή. Η Άγκυρα τρέμει, γιατί ξέρει: Η αλήθεια αυτή θα γκρεμίσει τα ψέματα ενός αιώνα. Υπέρ Χριστιανών και κρυπτοχριστιανών, ας προσευχηθούμε για τη νίκη τους – γιατί η δική τους ελευθερία είναι η δική μας ιερή κληρονομιά!

 Το αλίευσα ΕΔΩ