رادوار

بهارانه

بنــــگر به بهــــار دوبـاره آبـــــی آمــد

همـچــو لب تو ســرُخ و انـــــاری آمــد

سبـزه بنشـســت بدشت و صحـرا وگُمـــار

خون در جگــر از فراق یار رنگ عنابی آمــد.

ساسان ورتوان

گفتـم چو بیـایی قِصـه آغاز کنم

آن بُغض نهفته پیش تو باز کنم

دیـده چو بدید جان جانان تو را

گفتم چو بهار فصلی نو باز کنم

ساسان ورتوان

احساس مرا کُشتــی و رفتی
دل را قفســی کردی و رفتی
از دست بدادی همه عشق را
مُفت باز شدی باختی و رفتی

ساسان ورتوان

صد بوسه بخاک رشت سپردن کم است
صد جان فدای شـهر ما نمودن کم است
عشقـی نهفتـه است در این شهر که آن
در لنــدن و پاریـس و نیـویـورک کم است

ساسان ورتوان