togetherness brings peace of mind

Στο πικάπ γυρνούσε ένας δίσκος των Thievery Corporation, της επιχείρησης με το πιο εύστοχο όνομα στην ιστορία της μουσικής. Δεν έχει σημασία ποιος, ο οποιοσδήποτε τους θα μπορούσε να είναι προϊόν έι άι. Την ανία έσπασε το νέο για το θάνατο του Neil Sedaka. Με μία απλή κίνηση μικρότερη του δευτερολέπτου το is γίνεται was.

Για ανεξήγητο λόγο, ίσως κ όχι, αυτόματα ξύπνησε ολοζώντανη μέσα κ μπροστά μου μια ανάμνηση που δεν ήξερα καν ότι ακόμα υπήρχε. Το πρωτοχρονιάτικο πάρτυ του Ant1 του 1992.

Πίστευα ότι σε αυτό είχα δει τον Del Shannon να τραγουδά το Runaway, σίγουρα ήταν διάφοροι συνομήλικοι τους, όπως ο Dion. Ναι, έχει παίξει στην Ελάδα. Λέει kali chronia, παίζει με κανονικό συγκρότημα, κάποια στιγμή ξεκινά την παρλάτα με την ατάκα there was a time when we didn’t need all this equipment πριν οδηγήσει την μπάντα του χωρίς όργανα σε μία ακαπέλα εκτέλεση του I Wonder Why. Είναι πιθανώς ο μόνος της βραδιάς που δεν είναι oldies act, αλλά ως ενεργός καλλιτέχνης, παίζει το πρόσφατο του τραγούδι Written On A Subway Wall, αυτό με τον Paul Simon από το Yo Frankie, πριν ξεφύγουν τα πράγματα με το Wanderer, ακόμα περισσότερο με το Runaround Sue.

Η εκδήλωση έγινε στο Intercontinental Παραμονή Πρωτοχρονιάς του ’92 με εισιτήριο 50.000 δρχ και παρουσιαστή το Νίκο Μαστοράκη. Μια oldies but goodies βραδιά από εκείνες που συνηθίζονταν την εποχή εκείνη στο εξωτερικό, όπως ακόμα λέμε.

Οι φιφτάδες διαλυμένοι από τη δεκαετία του ’80, επιζώντες στο προσωπικό τους ερημονήσι, το κουβαλούσαν μαζί τους, όπου κ αν βρίσκονταν, επιμένοντας κ επιμένοντας κ φυσικά τι άλλο μπορούσαν να κάνουν;, επιμένοντας.

Μπροστά σε έναν κόσμο, τον έιτις κόσμο του αντένα νούμερο ένα κ του ιντερκοντικένταλ, εμφανίζονται αυτά τα πρόσωπα του παρελθόντος προκαλώντας από ενθουσιασμό μέχρι αμηχανία.

Ο Sedaka στη σημερινή περίπου ηλικία μου, τότε, ακόμα κ τώρα ως βαρετός θείος Τάκης, στο πιο ξενέρωτο κ σάπιο μισάωρο της βραδιάς, εμφανίζεται σκερτσόζος, μόνος επί σκηνής, μπροστά από μια κουρτίνα, κάτω από τα φωτορυθμικά του γειτονικού Hi-Power σε ένα ιδιότυπο καραόκι με συνοδευτικά όργανα κ φωνές από φαντάσματα, παίζει πιάνο κ τραγουδάει τα κλασσικά. Τα οποία όμως, όπως κ να τα σακατέψεις, παραμένουν κλασσικά: One Way Ticket, Breaking Up Is Hard To Do, You Mean Everything To Me, Calendar «Αχ!» Girl, για το τέλος αυτό που περιμένει όλη η αίθουσα, Oh Carol. Σε παραλήρημα αφού τελειώσει, ξεκινάει καπάκι ως encore από την αρχή το ίδιο. Λίγο πριν την οριστική λήξη ο Sedaka δίνει το μικρόφωνο μέσα στο κοινό σε ένα κοστουμαρισμένο παιδάκι, το οποίο κάνει την ψιλή φωνή στο σημείο που ο τραγουδιστής είναι κανονικά να περάσει στη φάση του μιλητού. Ο τραγουδιστής όμως δεν μιλάει. Του κρατάει το μικρόφωνο, ο μικρός γεννημένος σε λάθος χώρα κ χρόνο, βγάζει φωνή αγγελική, στέλνοντας το doo wop til you drop μήνυμα εις τους αιώνας των αιώνων, κ ο Sedaka εντυπωσιασμένος του σφίγγει το χέρι, του λέει Bravo! Δευτερόλεπτα μετά, αποχαιρετά σε αποθέωση.

Άνθρωποι. Άνθρωποι με όλα όσα ντεσού υπάρχουν, αλλά άνθρωποι. Εναντίων άκαρδων μηχανών.