Σταυρούλα Σκαλίδη

Το 2004, διανύοντας τον πέμπτο χρόνο στη δουλειά κι ενώ έγραφα από το 2002 στη «Φιλολογική Βραδυνή», κάθε Σάββατο τουλάχιστον μια σελίδα για ένα βιβλίο, μια μαθητεία ανεξίτηλη, χτύπησε το τηλέφωνο δύο φορές, από κάποιον που διάβαζε αυτά που έγραφα. Μέχρι τότε, νόμιζα ότι δεν τα διαβάζει κανείς, έγραφα χαρούμενη, έκανα το κέφι μου, είχα…

Το «Προδοσία και εγκατάλειψη» (εκδόσεις Πόλις, 2008) ήρθε μετά από ένα χειρόγραφο που δεν εκδόθηκε ποτέ, παρόλο που έκανε τη βόλτα του σε έξι εκδοτικούς (έξι πλην-αρνήσεις τις θεώρησα τρία συν-καταφάσεις). Ήταν το «Τέρμα ορίζοντας» που περιείχε υλικό και από απομαγνητοφωνήσεις αφηγήσεων από τον παππού που που είχε βρεθεί στη Μάχη της Κρήτης, στο Ελ…

Το λαϊκό άσμα «Τηλεφώνησέ μου» θέλει αναπροσαρμογή πλέον, βλέπεις οι κοινωνικές συνθήκες… Τώρα, μάλλον δεν θα του απαντούσε! Είδα τυχαία ένα βιντεάκι που μιλούσε για τους γιατρούς που δεν παίρνουν πίσω τους ασθενείς που τους τηλεφωνούν και τους έλεγε εγωιστές. Να ήταν μόνο οι γιατροί που αντιλαμβανόμαστε στις περισσότερες περιπτώσεις ότι είναι αδύνατον πρακτικά… Το…

Το Κοσμικόν στη θέση του. Ανέβηκα την Ολυμπίας. Μπήκα στον φούρνο να δω εάν ήταν η Άρτεμις, εάν θα την αναγνώριζα, τη γυναίκα που μου έβαζε κρυφά κεράσματα στην τσάντα με το ψωμί. Στην ξένη που ήξερε τι σημαίνει να είσαι ξένος. Έστριψα στη Φιντίου. Εμ, 10 ολόκληρα χρόνια. Περιέργως έχει πρασινίσει, έχει νοικοκυρευτεί. Στη…

«Τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα απ’ ό,τι νομίζουμε κι απ’ ό,τι φαίνεται ή αποκαλύπτεται κάθε φορά». Με στοίχειωσε αυτή η κουβέντα από σημαντικό παράγοντα της αγοράς που όμως μιλούσε για την κοινωνία και όχι για το κέρδος. Άλλωστε απ’ αυτό το τελευταίο ξεκινούν όλα. Το ασύστολο και ανήθικο κέρδος. Το χωρίς όρια και κανόνες. Μια…

https://biblionet.gr/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%BF/?personid=75763

Όταν βουτάς στον κινηματογραφικό Μικρόκοσμο του κέντρου, σε περιμένουν «Τα παιδιά του χειμώνα», μια γλυκόπικρη ταινία, με ανθρώπινους χαρακτήρες, ευάλωτους, αληθινούς. Το Κουκάκι σφύζει από ζωή. Νεαρόκοσμος που βουίζει, το μελίσσι που σε παρηγορεί με τη φασαρία του. Η ζωτικότητα της πόλης. Πιο πάνω, ας πούμε Μακρυγιάννη, σε ένα καφέ η ευγένεια προσωποποιημένη, με λεπτοφυή…

Σε έναν κόσμο διαρκούς διασύνδεσης εκείνο που φαίνεται πρόσκαιρα να νικάει είναι η προσωπική μοναξιά. Μέσα από μια φωτεινή οθόνη. Οπουδήποτε, στην τουαλέτα, στον δρόμο, στο αυτοκίνητο, στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Όλοι βυθισμένοι στις σκέψεις τους. Που είναι και οι μόνες… αληθείς, κατά την ψευδαίσθηση που δημιουργούν αυτά τα λαμπυρίζοντα «καθρεφτάκια». Των ιθαγενών που αναζητούν…

Μπορεί το παγκόσμιο αίτημα για ανάπτυξη να είναι φλέγον, ωστόσο οι μηχανές της κατανάλωσης αλέθουν όλον τον πλανήτη αυτή τη στιγμή, με ένα καύσιμο πιο ακριβό κι από το πετρέλαιο: την ανωριμότητα. Η αδυναμία να αναλαμβάνει κανείς τις ευθύνες του σε επίπεδο ατομικό, συλλογικό, κοινωνικό, πολιτικό, ακόμη κι εργασιακό προβάλλει ως το μέγιστο αγαθό για…

Το μοτίβο το είχα νιώσει, χωρίς να μπορώ να του δώσω ένα σχήμα, από το 2017. Πρώτα το συναισθάνθηκα μέσα στην αίθουσα του κουνγκ φου που είναι κομμάτι της κοινωνίας. Το εισέπραττα ως ενόχληση στην κατάλυση των ορίων και μια κατρακύλα προς την άσκηση εξουσίας ή την επιβολή βίας «κατά λάθος», ανίχνευση των ορίων του…