Κυριακή, πρώτη μέρα Άνοιξης μετά από ένα μακρύ χειμώνα.
Γέμισα το τεπόζιτο και βγήκα την πρώτη μακρυνή βόλτα της χρονιάς με το KLR. Τράβηξα από τους δεύτερους δρόμους, πίσω απο τα λειβάδια, πέρασα απο Παιανία, Κορωπί, Καλύβια, Κερατέα κι έσκασα στον Αγ. Κωνσταντίνο όπου, λίγο μετά, έφτασα στο Χάος.
Καφεδάκι στο χέρι, άραγμα στον ήλιο και λίγο μετά πάλι επιστροφή.
150 χιλιόμετρα και κανα τρίωρο στη σέλα, έτσι για να θυμηθώ τα παλιά.
GPS δεν είχα μιας που το ποδηλατικό τα φτυσε, οπότε χανόμουν συχνά αλλά στο τέλος θυμήθηκα τις ποδηλατικές διαδρομές.
Το Χάος είναι όμορφο κι έχει πολλά μέρη να “κρυφτείς” και ν’ αράξεις.
Μέχρι την επόμενη φορά…
Είναι εκείνες οι φορές που ενώ ξέρεις πως δεν πρέπει να κάνεις πράγματα γιατί δεν είσαι προετοιμασμένος, εσύ τα κάνεις, ακόμα κι αν νιώθεις άτυχος. Κάπως έτσι βρίσκεσαι στη μέση του πουθενά, πάνω στον Υμηττό, οι υπόλοιποι έχουν τραβήξει μπροστά, έχεις μια ώρα πριν ο ήλιος εξαφανιστεί και κάνει κρύο ενώ παράλληλα τα χαρτομάντηλα έχουν τελειώσει, η μύτη σου τρέχει και τα χέρια γίνονται μαύρα από τα λάδια της αλυσίδας. Όμως δεν έχεις επιλογή παρά ν’ αλλάζεις σαμπρέλλα. Δυστυχώς οι άλλοι έχουν φύγει μπροστά, είσαι μόνος κι αποφασίζεις να μην ρισκάρεις στο βουνό. Καμιά ώρα μετά στη Λαυρίου ακούς ένα θόρυβο και… λάστιχο ξανά. Ύστερα από κάμποσες ώρες γυρνάς σπίτι παίρνοντας δυό κρύες pilsner…
Scrabler 
