ថ្ងៃនេះ ក្នុងពេលដែលខ្ញុំកំពុងអូសមើល Reddit ខ្ញុំបានប្រទះឃើញរឿងរ៉ាវដ៏រំជួលចិត្តមួយ ចេញពីគណនីរបស់អ្នកប្រើប្រាស់ម្នាក់ឈ្មោះ Alex (ឈ្មោះប្តូរដើម្បីសុវត្ថិភាព)។ គាត់គឺជាទាហានស្ម័គ្រចិត្តម្នាក់នៅភាគខាងកើតប្រទេសអ៊ុយក្រែន។ អត្ថបទរបស់គាត់មិនមែនជាការទាមទារក្តីអាណិត ប៉ុន្តែវាគឺជាការឆ្លុះបញ្ចាំងពី “ភាពរឹងមាំនៃជីវិត” ក្នុងកាលៈទេសៈដ៏ខ្មៅងងឹតបំផុត។

ខ្លឹមសារដកស្រង់ពី Alex<<

“ជីវិតអាចរលាយសូន្យត្រឹមតែមួយថ្ងៃ ប៉ុន្តែវានៅតែបន្តទៅមុខ…”

សួស្ដីអ្នកទាំងអស់គ្នា សូមអភ័យទោសចំពោះភាសាអង់គ្លេសរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំសរសេរអត្ថបទនេះដោយខ្លួនឯងតាមរយៈកម្មវិធីបកប្រែ ដូច្នេះវាអាចនឹងមិនល្អឥតខ្ចោះទេ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ចែករំលែកផ្នែកតូចមួយនៃរឿងរ៉ាវពិតរបស់ខ្ញុំ។

ឈ្មោះរបស់ខ្ញុំត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរដើម្បីសុវត្ថិភាព ប៉ុន្តែអ្នកអាចហៅខ្ញុំថា Alex។ ខ្ញុំមកពីភាគខាងកើតនៃប្រទេសអ៊ុយក្រែន។ នៅពេលសង្គ្រាមចាប់ផ្ដើម ជីវិតរបស់ខ្ញុំបានរលាយសូន្យត្រឹមតែមួយថ្ងៃ។ ផ្ទះសម្បែង ការងារ និងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលធ្លាប់តែមាន ត្រូវបានបាត់បង់អស់គ្មានសល់។ ដំបូងឡើយ ខ្ញុំមិនចង់ជឿថាវាជាការពិតនោះទេ​ តែក្រោយមកទើបខ្ញុំយល់ថា ខ្ញុំត្រូវតែរៀនរស់នៅក្នុងការពិតថ្មីមួយនេះ ដែលមិត្តភក្តិត្រូវទៅសមរភូមិប្រយុទ្ធ ហើយក្រុមគ្រួសារត្រូវជាប់គាំងនៅក្រោមការត្រួតត្រារបស់សត្រូវ។សមាជិកគ្រួសាររបស់ខ្ញុំដែលស្ថិតនៅទីនោះ មានដូចជា មីង បងប្អូនប្រុសពីរនាក់ យាយ និងម្ដាយក្មេក។ ជួនកាលគ្មានអ៊ីនធឺណិត គ្មានអគ្គិសនី និងគ្មានសេវាទូរស័ព្ទ។ អ្នកនៅខាងនេះត្រូវទន្ទឹងរង់ចាំរាប់ថ្ងៃ ដើម្បីទទួលសារទូរស័ព្ទពីសាច់ញាតិត្រឹមពាក្យខ្លីមួយម៉ាត់ថា “នៅរស់”។

បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ភាពតានតឹង និងរឿងរ៉ាវទាំងឡាយ សុខភាពរបស់ពួកគាត់ក៏ចាប់ផ្ដើមធ្លាក់ចុះ។ ដោយសារតែវ័យកាន់តែជ្រេ វាក៏កាន់តែពិបាកសម្រាប់ពួកគាត់ក្នុងការស្វែងរកការងារធ្វើ។ ខ្ញុំព្យាយាមជួយពួកគាត់ដែរ ប៉ុន្តែជួនកាលខ្ញុំក៏មិនដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងណាឡើយ។

នៅពេលដែលការវាយប្រយុទ្ធគ្នាខិតជិតមកដល់ ខ្ញុំនិងភរិយាក៏សម្រេចចិត្តចាកចេញ។ ពួកយើងបានធ្វើដំណើរប្រហែល ៤០០ គីឡូម៉ែត្រ ឆ្លងកាត់ផ្លូវដែលពោរពេញដោយគ្រាប់កាំភ្លើង និងភាពវឹកវរ ដោយប្រើពេលបើកបរជិត ២៤ ម៉ោង។ យើងបានប្រមូលយកអ្វីដែលយើងអាចយកតាមខ្លួនបាន… រួមទាំងឆ្មារបស់យើងផងដែរ។ វាពិតជាពិបាកណាស់ក្នុងការរកមធ្យោបាយធ្វើដំណើរ ឬកន្លែងស្នាក់នៅ ប៉ុន្តែគាត់ (ឆ្មា) គឺជាគ្រួសារ យើងមិនអាចបោះបង់នាងចោលបានទេ។

មិនមានជំនួយពិតប្រាកដពីរដ្ឋាភិបាលឡើយ ព្រោះយើងមមិនមែនករណីបន្ទាន់។ ខ្ញុំបាត់បង់ការងារ និងមិនមានលទ្ធភាពសងប្រាក់កម្ចី។ ធនាគារមិនខ្វល់ពីរឿងសង្គ្រាមទេ គេគ្រាន់តែបន្ថែមការប្រាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ផ្ទះដែលខ្ញុំបានចំណាយពេលសាងសង់អស់ជាច្រើនឆ្នាំ នៅសល់ត្រឹមជាបំណុលតែមួយមុខគត់។

ពួកយើងបានផ្លាស់ទៅរស់នៅតំបន់ជួរមុខ ខ្ញុំធ្វើការងាររាយរងដើម្បីបានប្រាក់បន្តិចបន្តួច គ្រាន់តែដើម្បីបន្តជីវិត និងចាប់ផ្ដើមជាថ្មី។ កាលពីមួយឆ្នាំមុន ខ្ញុំបានចូលរួមក្នុងជួរកងទ័ព ជាទាហានស្ម័គ្រចិត្ត។ មិនមែនដោយសារខ្ញុំចង់ធ្វើវាទេ ប៉ុន្តែដោយសារខ្ញុំមិនអាចឈរមើលភាពអយុត្តិធម៌នេះបាន។ អង្គភាពរបស់ខ្ញុំវាដូចជារស់នៅក្នុងសតវត្សមុនអ៊ីចឹង។ ពួកយើងមានអាវក្រោះចាស់ៗ អាវុធតាំងពីសម័យសូវៀត ហើយប្រអប់ថ្នាំពេទ្យប្រហែលជាអាចជួយបានត្រឹមតែទប់ទល់នឹងភាពរងារប៉ុណ្ណោះ។ ពួកយើងភាគច្រើនត្រូវទិញសម្ភារៈប្រើប្រាស់ដោយខ្លួនឯង ព្រោះគ្មានជម្រើសផ្សេងឡើយ។

ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងនៅតែព្យាយាមរស់។ ឥឡូវនេះភរិយារបស់ខ្ញុំស្ថិតនៅកន្លែងដែលមានសុវត្ថិភាពជាងមុន នាងធ្វើការ គូររូប ហើយជួនកាលទៅស្ទូចត្រី។ នៅពេលដែលខ្ញុំមានច្បាប់សម្រាករយៈពេលខ្លី ខ្ញុំតែងទៅសួរសុខទុក្ខនាង។ យើងអង្គុយចុះ និយាយគ្នា ឬគ្រាន់តែនៅស្ងៀមស្ងាត់ជាមួយគ្នា។ វាជាពេលដែលជួយឱ្យខ្ញុំនៅតែមានស្មារតីរឹងមាំ។

ក្នុងពេលទំនេរ ខ្ញុំព្យាយាមរក្សាភាពច្នៃប្រឌិត។ ខ្ញុំសរសេរអត្ថបទរឿងខ្លីៗ និងជួយមិត្តភក្តិបង្កើតម៉ាស៊ីនមេ (server) ហ្គេម DayZ។ វាគ្រាន់តែជាគម្រោងតូចតាច ប៉ុន្តែវាដាស់តឿនខ្ញុំថា ទោះបីជាចេញពីពិភពលោកដែលបែកបាក់ ក៏យើងនៅតែអាចបង្កើតអ្វីដែលថ្មីបានដែរ។

ខ្ញុំមិនបានសរសេររឿងនេះដើម្បីសុំក្តីអាណិតឡើយ។ ជីវិតឥឡូវនេះគឺជាការតស៊ូរាល់ថ្ងៃដើម្បីគ្រួសារ ដើម្បីស្ថិរភាព និងដើម្បីក្តីសង្ឃឹម។ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់ចង់សួរនាំ ឬចង់ទាក់ទងមក ប្រអប់សាររបស់ខ្ញុំបើកជានិច្ច។ ពាក្យសម្តីល្អៗ ឬការគាំទ្រសាមញ្ញៗ មានតម្លៃលើសពីអ្វីដែលខ្ញុំអាចរៀបរាប់បាន។

ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ចង់ទាក់ទងមកជាលក្ខណៈបុគ្គល ខ្ញុំក៏រីករាយនឹងទទួលយកដែរ។ ជួនកាល កាយវិការតូចតាច ឬដំបូន្មានខ្លះៗ ពិតជាអាចធ្វើឱ្យមានភាពខុសប្លែកខ្លាំង។

ប្រសិនបើអ្នកមានសំណួរ សូមសួរចុះ ខ្ញុំនឹងឆ្លើយនៅពេលណាដែលខ្ញុំអាចធ្វើបាន។

សូមអរគុណចំពោះការអាន និងអរគុណចំពោះការផ្ដល់តម្លៃជាមនុស្សជាតិ។

>>

រឿងរ៉ាវរបស់ Alex ហើយ ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ក្តុកក្តួលជាខ្លាំង។ ក្នុងនាមជាជនជាតិខ្មែរ ដែលមកពីប្រទេសមួយដែលមានប្រវត្តិសាស្ត្ររងគ្រោះដោយសារសង្គ្រាម ការឈ្លានពាន និងមិនសូវខុសពីស្ថានភាពដែលបងប្អូនខ្មែរយើងកំពុងជួបប្រទះក្នុងវិបត្តិឈ្លានពានពីប្រទេសសៀមដែលបានបន្សល់ទុកនូវរបួសយ៉ាងជ្រៅសម្រាប់ពលរដ្ឋយើង។ សព្វថ្ងៃ ទោះបីជាមានបទឈប់បាញ់ជាធរមាន ប៉ុន្តែស្ថានភាពជាក់ស្តែងស្ថានភាពតានតឹងនៅតែអូសបន្លាយ។ បងប្អូនខ្មែរយើងនៅតាមតំបន់ព្រំដែនជាច្រើន នៅតែរស់ក្នុងភាពភ័យខ្លាច និងមិនទាន់មានសេចក្តីសុខពិតប្រាកដឡើយ។ ដូចគ្នានឹង Alex ដែរ ជនភៀសសឹកខ្មែរយើងជាច្រើនរូប មិនអាចត្រឡប់ទៅរស់នៅក្នុងលំនៅដ្ឋានដើមរបស់ខ្លួនបានឡើយ។ ផ្ទះសម្បែងដែលធ្លាប់ជាជម្រកដ៏កក់ក្តៅ ត្រូវបានបំផ្លិចបំផ្លាញ និងក្លាយជាតំបន់ហាមឃាត់។ បភាពដែលឈឺចាប់បំផុត គឺការដែលទាហានសៀមបានយកលួសបន្លាមកព័ទ្ធ និងយកកុងតឺន័រមកបិទខ្ទប់តំបន់ដែលជាដីខ្មែរ។ វាជាទង្វើឈ្លានពានដែលបិទសិទ្ធិសេរីភាព និងបង្កឱ្យមានភាពរងទុក្ខវេទនាដល់ពលរដ្ឋស្លូតត្រង់។ របងដែកទាំងនោះមិនត្រឹមតែបិទផ្លូវដើរទេ ប៉ុន្តែវាបានបិទទាំងមុខរបរ និងក្តីសង្ឃឹមរបស់ពលរដ្ឋយើង។ រឿងរ៉ាវរបស់ Alex និងស្ថានភាពនៅព្រំដែនកម្ពុជា បានបង្រៀនយើងថា សង្គ្រាម និងការឈ្លានពាន មិនដែលនាំមកនូវអ្វីក្រៅពីទឹកភ្នែក និងការបាត់បង់ឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ភាពរឹងមាំរបស់គាត់ ក៏ជាកម្លាំងចិត្តសម្រាប់យើងដែរ។ យើងត្រូវតែរួមគ្នា រក្សាស្មារតីតស៊ូ និងមិនត្រូវអស់សង្ឃឹមឡើយ។​

អត្ថបទដើម៖ https://www.reddit.com/r/RealStories/comments/1oq4iix/how_life_can_end_in_one_day_and_still_somehow/