Σαν τη γάτα που της πήραν τα παιδιά και τα έπνιξαν σε μια λεκάνη νερό και τώρα τριγυρνάει νιαουρίζοντας με τρόμο στις γωνιές. Και ψάχνει τα παιδιά της για μέρες μέχρι που κουράζεται και χάνει τις ελπίδες της ενστικτωδώς, εγκλωβισμένη στην ανθρώπινη παράνοια. Θα ζήσει και αυτή και εμείς, όσων το μυαλό επέζησε τέλος πάντων, ξέροντας ότι κάτι πολύτιμο έχει χαθεί και θα συνεχίζει να χάνεται χωρίς να μπορούμε να αλλάξουμε κάτι.