Χελιδόνια

Θα σου πω ενα ακομα παραμυθι αλλα μετα θα κοιμηθεις, ενταξει? Ωραια μικρη μου ξεκιναμε.

Μια φορα κι εναν καιρο, εκει στο νοτο, ηταν μια μικρη ζεστη και ομορφη χωρα με καλους και χαμογελαστους ανθρωπους που την ελεγαν Υπερβοελλαδα.

Γιατι την ελεγαν ετσι? Επειδη ολοι οι κατοικοι της ηταν υπερβολικοι. Αυτο σημαινει οτι εκαναν τα παντα σε πολυ μεγαλυτερο βαθμο απ τους αλλους, υπερβολικα δυλαδη. Για παραδειγμα, αγαπουσαν υπερβολικα, μισουσαν υπερβολικα, φωναζαν υπερβολικα, ξεχνουσαν υπερβολικα, ξοδευαν υπερβολικα…
Τι ειπες μικρη μου? Ναι, και ετρωγαν υπερβολικα, πολυ σωστα.

Λοιπον σ αυτη τη χωρα δεν ηταν παντα ετσι. Στα πολυ παλια χρονια οι Υπερβοελληνες λεγονταν σκετα Ελληνες και ειχαν μέτρο. Οχι, οχι αυτο που μετραμε. Μετρο ειναι χμμμμμ… πως να στο πω τωρα… Ειναι το αντιθετο της υπερβολης. Ειναι οταν εχεις ισσοροπια στη ζωη σου, τα κανεις δηλαδη ολα με σκεψη και συνεση, μπορεις να συγκρατεις τον εαυτο σου οπου πρεπει ή τον αφηνεις ελευθερο οταν χρειαζεται.
Τι ειπες? Γιατι αλλαξαν?
Επειδη ολα αλλαζουν στο χρονο, τιποτα δεν μενει ιδιο.
Οι πετρες? Και οι πετρες ακομα αλλαζουν σχημα οταν περνανε τα χρονια, λογω του αερα ή του νερου αλλα θα το πουμε αυριο αυτο, ας συνεχισουμε τωρα.

Λοιπον οι Υπερβοελληνες ζουσαν καλα εκει στην Υπερβοελλαδα μεχρι που μια μερα εμφανιστικε απο τον βορρα ο μεγαλος τρικεφαλος δρακος, η Τροικα!!! Ηταν ενας τερααααστιος δρακος… (ναι μεγαλυτερος απο το σπιτι μας) ο οποιος ειχε στο στομα χοντρους, κοφτερους τραπεζιτες και ξεσκιζε οποιοα χωρα εβρισκε μπροστα του. Ναι, ναι ειχε και πρασινα λεπια επανω του.

Οταν λοιπον οι υπερβοελληνες εμαθαν οτι ερχεται ο δρακος τρομαξαν υπερβολικα τοσο που δεν μπορουσαν να αποφασισουν πως θα αντιμετωπισουν τον δρακο. Αλλοι εφυγαν για χωρες μακρυνες για να γλυτωσουν αλλοι αρχιααν να μαλωνουν μεταξυ τους για το πως θα τον νικησουν και αλλοι κλειστηκαν στα σπιτι τους νομιζοντας οτι ο δρακος δεν θα τους βρει εκει.

Ομως ο δρακος τους εφαγε ολους αφου κανεις τελικα δεν αντισταθηκε, και μετα πηγε σε αλλες χωρες και τις εφαγε κι αυτες και ζησαν αυτοι καλα και μεις καλυτερα και κοιμησου τωρα γιατι ειναι αργα.

Τι εκανε ο δρακος οταν τους εφαγε ολους? Οτι παθαινουν οι υπερβoλiκοι στο τελος.

Εσκασε.

 

Τα μυστήρια του κόσμου ωχριούν, ο Εριχ φον Ντένικεν έκοψε τις φλέβες του, οι δημιουργοί των Χ-Files μπήκαν σε φρενοκομείο, ο Λιακόπουλος πετάχτηκε στα αζήτητα, ομάδες επιστημόνων ψάχνουν εκστασιασμένες το νέο φαινόμενο που ενέσκηψε μετά την συνταρακτική δήλωση του res Petaloti:
«Δεν μιλάμε για οριζόντιες περικοπές μισθών, δεν μιλάμε για οριζόντιες αποφάσεις που θα πλήξουν το εισόδημα των πολιτών»

Τι είναι οι οριζόντιες περικοπές μισθών;
Τι είναι οι οριζόντιες αποφάσεις;

Αναπάντητα ερωτήματα βασανίζουν από χτες τον πληθυσμό του πλανήτη Γη. Ο πρόεδρος ο Mπάμια εκστασιασμένος ζήτησε την συμβολή της NASA, ο Πούτιν φώναξε την πρώην KGB, ο πρόεδρος της σοσιαλιστικής διεθνούς και part time πρωθυουργεύων σε μια χώρα ονόματι Ελλάδα ζήτησε να ενεργοποιηθεί η μεγάλη επιστημονική ομάδα MASA. Όλοι ψάχνουν με μανία να ερμηνεύσουν τα νέα μυστήρια. Κάποιοι είπαν ας αρχίσουμε από το τέλος ρε παιδιά, ας κατανοήσουμε πρώτα τι είναι οι προγραμματικοί στόχοι και μετά πάμε στα δύσκολα. Στο άκουσμα «προγραμματικοί στόχοι» που δεν έγιναν εδώ και δεκαετίες όπως είπε το Res Petaloti άρχισαν να ξετυλίγουν το κουβάρι πηγαίνοντας πίσω.

Υπήρχε παραγωγή (αγροτική, βιομηχανική, βιοτεχνική κλπ) και ποιος την διέλυσε; Υπήρχε παιδεία με Ελληνική γλώσσα (τόνους και πνεύματα) και ποιος την διέλυσε; Υπήρχε πολιτιστική ταυτότητα και ποιος την έδωσε αντιπαροχή; Υπήρχε εθνική ασφάλεια από την γραμμή των συνόρων και μέσα, και ποιος την αποσάθρωσε; Υπήρχε διάθεση των νέων να δημιουργήσουν δουλεύοντας και ποιος την εγκλώβισε ρουσφετολογικά στη δημοσιοϋπαλληλία; Υπήρχε Ελλάδα σε κάμπους, βουνά και νησιά και ποιος την έκαψε γεμίζοντας μπετόν το σύμπαν;

Άραγε αυτά υπήρξαν ποτέ «προγραμματικοί στόχοι»; Αν δεν λύσουμε αυτά τα μυστήρια δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στις άλλες λύσεις, είπαν οι επιστήμονες και την έπεσαν σε κάτι μπύρες με μεζέ που είχε 23% ΦΠΑ.
Στην εικοστή μπύρα πετάχτηκε ένας από τους επιστήμονες και είπε: «Μάγκες μου τα πράγματα είναι απλά. Δεν υπάρχει κανένα μυστήριο, το κόλπο είναι επικοινωνιακό. Μέσα σε τρεις αράδες το res Petalotiχρησιμοποίησε δύο φορές το εξής: «Δεν μιλάμε για οριζόντιες περικοπές μισθών, δεν μιλάμε για οριζόντιες αποφάσεις». Άρα οι προγραμματικοί τους στόχοι θα υλοποιηθούν ΚΑΘΕΤΩΣ».

(αντιγράφω απο το radiofonix.blogspot.com)

To καταπληκτικο, ανεξαρτητο ντοκυμαντερ Debtocracy του Αρη Χατζηστεφανου – απαντηση σε οσους επιμενουν να μη βλεπουν την απιστευτη αυτοκαταστροφη στην οποια υποχρεωνεται η Ελλαδα.

Μα καλα μονο εγω εχω την αισθηση οτι κατι δεν παει καλα εδω?

Απαντηση: οχι

Οι 24000 ελληνες σε 4 μερες που ειδαν το παρακατω βιντεο, σιγουρα ανοιξαν τα ματια τους διαπλατα…

Καταπληκτικη αναλυση – ερμηνεια με προτασεις διεξοδου απο την εξαιρετικα περιεργης και επικινδυνης καταστασης που ζει η χωρα απο μια ελευθερη φωνη σε εναν ελευθερο (ακομα) σταθμο.

Προσφωνούνται ακόμη μεταξύ τους ως “σύντροφοι” και “συντρόφισσες”. Συζητούν και γράφουν κείμενα με προβληματισμούς για τον “σοσιαλιστικό μετασχηματισμό” της κοινωνίας ακόμα και σήμερα. Ναι οι αθεόφοβοι!

Αυτοί που έφεραν το Μνημόνιο, αυτοί που στήριξαν, αρκετοί και με την ψήφο τους στη βουλή, την πιο άγρια λεηλασία που είδαν ποτέ τα λαϊκά εισοδήματα, την πιο βάρβαρη καταπάτηση των εργατικών δικαιωμάτων εδώ και 150 χρόνια, αυτοί που ευλόγησαν την άλωση του κρατικού μηχανισμού εδώ και δεκαετίες από το κομματικό τους κατεστημένο, αυτοί που εκμαύλισαν και εκφαύλισαν τον λαό με διορισμούς, ρουσφέτια και επιδοτήσεις, αυτοί που έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν τα στραβά μάτια για τους διεφθαρμένους “συντρόφους” τους που στο διπλανό γραφείο διεκπεραίωναν τις βρώμικες συναλλαγές τους, αυτοί που έγιναν τα στηρίγματα και οι απολογητές της ηγεσίας τους στην πιο ανίερη συναλλαγή της με την εγχώρια οικονομική ολιγαρχία, αυτοί που δεν έκαναν την ελάχιστη αυτοκριτική να μας εξηγήσουν τι εφάρμοσαν από το “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο”, αυτοί που… και αυτοί που… και τελειωμό δεν έχει.

Εκεί που τελειώνει η λογική αρχίζει το ΠαΣοΚ.

Δεν είναι θέατρο του παραλόγου. Είναι ΠαΣοΚ!

Και τώρα, στο Εθνικό τους Συμβούλιο, μας φιλοδώρησαν με άλλο ένα κείμενο, ορισμένοι, και όχι όλοι από τους παρισταμένους, προφανώς οι πιο “προχώ” σοσιαλιστές, και μας λένε ότι “είναι ώρα ευθύνης και ειλικρίνειας για όλους μας. ” και πως προτείνουν “επαναπροσέγγιση με τα κοινωνικά κινήματα, με αυτόν τον κόσμο που μαχητικά διεκδικεί την άλλη πολιτική”.

Να χάνεις το μυαλό σου! Να κόβεις τις φλέβες σου!

Εδώ έχει καεί ο κώλος της ελλάδας απ’ άκρη σ’ άκρη κι αυτοί βγάλαν ένα “συντροφικό” κειμενάκι και το μοιράσανε. Μόλις τώρα κι αυτό. Τέτοια δυναμική αντίδραση οι αντιφρονούντες-πως-να-τους-πω του ΠαΣοΚ, στο (άκου τώρα) Εθνικό του Συμβούλιο. Φταίει μετά ο Ριζοσπάστης που τους τα χώνει;

Η “διαφωνία” τους αυτή ξεπερνάει τα όρια της κοροϊδίας που μπορεί να ανεχτεί ακόμη και ο πιο συγκαταβατικός άνθρωπος πια. Ελπίζουν δηλαδή ότι θα έχει πέραση στον έλληνα; Ελπίζουν οτι αποτελεί κάτι άξιο λόγου; Ελπίζουν μήπως σε οπαδούς;

Ναι! Οχι μόνο το ελπίζουν. Είναι σίγουροι! Βασίζονται σε παρόμοια ιστορικά επεισόδια του παρελθόντος διεθνώς. ‘Εχουν ιστορική γνώση της κωλοτούμπας.

Σχεδιάζουν λοιπόν να κάνουν το ίδιο και κάποιοι “σύντροφοι” του ΠαΣοΚ.

Το ΠαΣοΚ εξάλλου είναι φοβερό εργαλείο για να το αφήσουν να πάει χαμένο εύκολα. Το ΠαΣοΚ είναι επένδυση.

Μετά την συντριβή του, που έρχεται σύντομα και τον καταποντισμό του εκλογικά (αν και δεν είμαι και τόσο σίγουρος γι’ αυτό), κάποια στελέχια του, που τόσον καιρό είναι σε ηγετικές θέσεις, θα παρουσιαστούν και πάλι μπροστά μας, και σαν να πέρασαν από μια αόρατη κολυμπήθρα του Σιλωάμ, θα αποκηρύξουν την “λοξοδρόμηση από τις αρχές του κινήματος” (τι γελάτε ρε;), θα ξαναορκιστούν πίστη στα σοσιαλιστικά ιδανικά και στο λαϊκό κίνημα, και θα αναλάβουν πάλι να μας σώσουν.

Το ΠαΣοΚ προετοιμάζει μεθοδικά την επόμενη, μετά τον ΓΑΠ, μέρα του. Την θριαμβική του επανεμφάνιση. Πάλλευκο από τις αμαρτίες του παρελθόντος (“εμείς τα λέγαμε σύντροφοι, τα είχαμε καταγγείλει, αλλά η εσωκομματική αντίδραση, μπλα, μπλα…”).

Φτύστε τους να μη τους ματιάσετε!

«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος.

Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους. Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο.

Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα. Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει.
Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν. Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;

Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε.

Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.

Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ’ αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ’ αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους».

Aντόνιο Γκράμσι
11 Φεβρουαρίου 1917
Mετάφραση: Τόνια Τσίτσοβιτς

Με λένε Ελλάδα. Σου μιλάω ψιθυριστά να μην μας ακούσουν. Θα σου πω και εγώ την ιστορία της καταστροφής μου.

Με λίγα λόγια.

Κάποτε είχα μια συναίσθηση της ιστορικής αξίας μου, ήμουν πτωχή πλην τίμια. Πολεμούσα για να μεγαλώσω. Πολεμούσα για τους Βαλκανικούς. Πολεμούσα για τη μεγάλη ιδέα στη Μικρά Ασία. Έστω και αν έσπασα τα μούτρα μου δεν το έβαλα κάτω. Πολεμούσα α στο Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και αντιστεκόμουν. Ξυπνούσαν μνήμες που με συνέδεαν με το παρελθόν.

Μετά άρχισε ο ξεπεσμός μου.

Ο γελοίος εμφύλιος των αριστερών με τους δεξιούς που σφάζονταν με τα κονσερβοκούτια.

Η ανοικοδόμηση με τις γελοίες πολυκατοικίες, η πιο άσχημη πρωτεύουσα σε όλη την Ευρώπη.

Η Χούντα.

Το ΠΑΣΟΚ.

Τα λαμόγια στην εξουσία.

Το Τσοβόλα δώσ’ τα όλα

Ο Κοσκωτάς.

Ο Μητσοτάκης.

Οι κοριοί.

Το χρηματιστήριο του ’99.

Όλοι αυτοί που δεν μπήκαν φυλακή.

Μαζί και οι παπαγάλοι.

Ο Σημίτης με τον Κόκκαλη και τον Μπόμπολα.

Οι λιμουζίνες και τα μπουζούκια σε μια χώρα που δεν παράγει τίποτα.

Τα δανεικά. Τα δανεικά. Τα δανεικά.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι.

Οι λαϊκιστές στην εξουσία.

Πράσινοι και μπλε.

Διορίστε, διορίστε, χώστε, φάτε, με ξεσκίσανε φιλαράκι.

Οι συνδικαλιστές.

Οι ληστοτραπεζίτες.

Οι Αλβανοί και οι σφαγές.

Οι χουλιγκάνοι και τα επεισόδια.

Οι κουκουλοφόροι και οι κουλτουριάρηδες αριστεροί της πλάκας υποστηρικτές τους. Οι αριστεροί με τις δεξιές τσέπες στην ΕΡΤ.

Οι υπουργοί και οι μίζες.

Η Ζίμενς, ο Τσουκάτος, ο Αλογοσκούφης.

Ο μπουνταλάς κρεμανταλάς Καραμανλής, ο άχρηστος.

Οι εισαγγελείς που δεν έβαλαν κανέναν στη φυλακή.

Οι τρομοκράτες που έπιασαν τη 17Νοέμβρη η οποία ήταν λιγότερο τρομοκρατική από το Σύστημα που με τρομοκρατεί φιλαράκι. Είμαι μία βιασμένη τρομοκρατημένη.

Μου κλωτσάνε τα ομόλογα λες και είναι σκατά, με έχουν κάνει σκουπίδι.

Με κράζουν οι Γερμανοί, με κράζουν σε όλα τα κανάλια της γης, ο υπουργός οικονομικών της Πορτογαλίας σήμερα δήλωσε «μην μας συγκρίνετε, εμείς δεν είμαστε Ελλάδα»!
Πιάνουν το όνομά μου στο στόμα τους όλοι, διότι εγώ έγινα η πιο βρωμιάρα απ’όλους. Είναι να τρελαίνεσαι, να παραληρείς..

Θα σου έγραφα κι άλλα, είχα πολλά να σου πω, αλλά θέλω να δω τώρα TV των εργολάβων και των εφοπλιστών που με αποβλάκωσε τελείως. Το μεσημέρι βλέπω τα κουτσομπολίστικα διότι εκεί δεν μιλάνε για μένα και ξεχνιέμαι. Αποβλακώνομαι ακόμα πιο πολύ.

Έχω τα ωραιότερα βυζιά που είναι σαν νησιά, τα ωραιότερα μάτια που είναι σαν θάλασσες, τα ωραιότερα οπίσθια που είναι σαν βουνά, αλλά δεν με γουστάρει πια κανένας. Διότι είμαι βρώμικη, με βίασαν όλοι.

Και δεν υπάρχει ΕΝΑΣ αρσενικός, ΕΝΑΣ πολιτικός να τους διαολοστείλει όλους αυτούς που με βιάσανε και να τους κλείσει φυλακή.
Δεν υπάρχει ΕΝΑΣ εισαγγελέας.

Τι να σου λέω άλλο φίλε, είμαι εξουθενωμένη..

Πριν απο λιγες μερες διαβασα σε ενα αρθρο του Nicholas D. Kristof οτι λαοι που πεθαινουν για τη δημοκρατια ειναι ετοιμη γι αυτην. Με φρικη διαπιστωσα πως αν εχει δικιο τοτε οι ελληνες δεν αξιζουμε τη δημοκρατια που εμεις η ιδιοι αναπτυξαμε και διαδωσαμε.

Εδω και 36 μερες, 300 ξενοι μεταναστες στην Ελλάδα κανουν απεργια πεινας και διψας. Ολοι τους ειναι σε απελπιστικη κατασταση και ηδη καποιοι νοσηλευονται σε νοσοκομεια, με μη αναστρεψιμες επιπτωσεις για την υγεια τους. Οι ανθρωποι αυτοι απο την Αιγυπτο, το Ιρακ, το Μαροκο, το Αφγανισταν και αλλες χωρες τις οποιες θεωρουμε επι το πλειστον (εμεις οι πολιτισμενοι δυτικοι) «βαρβαρικες» μας δινουν ενα μαθημα δυναμης και πιστης σε ιδεωδη που εχουμε ξεχασει εδω και πολυ καιρο σαν εθνος και σαν ανθρωποι.

Στα δικα μου ματια ειναι οι μονοι ηθικα ανωτεροι ανθρωποι που υπαρχουν αυτη τη στιγμη στη χωρα της απολυτης παρακμης.

Ειναι οι μονοι που συνειδητα πηγαινουν αντιθετα στα ζωωδη ανθρωπινα ενστικτα της αυτοσυντηρισης και επιβιωσης για να αποκτησουν το μεγιστο αγαθο της δημοκρατιας την ελευθερια. Δεν μπορω να φανταστω μεγαλυτερο και πιο δικαιο αγωνα απο αυτον.

Αν νομιζει καποιος πως αυτοι οι ανθρωποι δεν εχουν να χασουν τιποτα, κανει λαθος. Εχουν γονεις, γυναικες, παιδακια που πιθανον να εξαρτωνται οικονομικα απο αυτους πισω στο σπιτι, αλλα φυσικα εχουν να χασουν και την ιδια τους τη ζωη. Θα μπορουσαν να γινουν εγκληματιες οπως τελευταια κανουν πολλοι ελληνες και ξενοι συμπολιτες μας για να επιβιωσουν αλλα προτιμησαν να διεκδικησουν αυτο που δικαιουνται και ας μη γεννηθηκαν εδω.

Το δικαιωμα της αξιοπρεπειας.

Ενα δικαιωμα που συνηδητα ή ασυνηδητα το εχουμε χασει σαν λαος.

Οσο αδειαζει η αμμος απο την πυξιδα της ζωης αυτων των ανθρωπων τοσο μεγαλυτερο θα γινεται το βαρος στο συστημα που αρνειται πεισματικα να τους αναγνωρισει αλλα και σε ολους εμας που παρακολουθουμε, ειτε με μισος (ναι υπαρχουν και τετοιοι δυστυχως), ειτε με αδιαφορια, ειτε με συμπαθεια. Στο κατω κατω εμεις επιτρεπουμε να συμβαινει αυτο, οι πολιτικοι ειναι εκπροσωποι μας ετσι δεν ειναι?

Θεωρω τον αγωνα τους τοσο τεραστιο και δικαιο που αν δεν καταφερει να ταρακουνησει τις ψυχες μας ή εστω να μας βαλει το σπορο τηςαμφιβολια για το ποιοι πραγματικα ημαστε εμεις «οι απογονοι των αρχαιων ελληνων», δεν θα μας απομενει καμια αλλη ελπιδα σωτηριας.

Ενα πειραμα που κατα τη γνωμη μου απαντα γιατι οι κοινωνιες λειτουργουν ανορθολογικα.

Διαβαστε πως η κομφορμιστικη συμπεριφορα επηρρεαζει την συμπεριφορα των κοινωνιων σημερα. Απο τον μοναδικο Κορνηλιο Καστοριαδη.