Przejdź do zawartości

NetBIOS

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

NetBIOS (ang. Network Basic Input / Output System) – protokół sieciowy oryginalnie zaprojektowany przez firmę IBM. Zapewnia podstawowy interfejs łączenia aplikacji z innymi aplikacjami w innych komputerach znajdujących się w tej samej sieci lokalnej oraz umożliwia współdzielenie danych. NetBIOS działa w 5. warstwie (sesji) modelu OSI.[1]

NetBIOS transmitowany w TCP/IP (NetBIOS over TCP/IP) używa portów:

  • 137 – NetBIOS Name
  • 138 – NetBIOS Datagram
  • 139 – NetBIOS Session

NetBIOS spełnia następujące założenia:

  • wszystkie stacje w danej sieci traktowane są jednakowo
  • aplikacje nie zajmują się szczegółami transportu
  • usługi nie zależą od tego, jak sieć została zrealizowana sprzętowo
  • obsługiwane są „przyjazne” nazwy – nie ma potrzeby posługiwania się adresami

Komunikacja w NetBIOS wykorzystuje dwie metody:

  • bezpołączeniowa – w formie datagramów bez potwierdzenia ich dotarcia na miejsce – najczęściej wykorzystywana w trybie rozgłaszania (broadcast)
  • połączeniowa – w formie sesji – transmisja odbywa się niezawodnie (z potwierdzeniami)

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Brett Glass. Understanding NetBIOS. „BYTE”, s. 301-306, styczeń 1989. ISSN 0360-5280. [dostęp 2026-01-18]. (ang.).