Aarde was het moe.
Hoewel nog niet helemáál uitgeput begreep ze dat ze geen zin meer had in haar bestaan. Ze voelde zich leeg.
Er waren geen nieuwe gasvelden ter exploratie, ook niet in wording. Diamanten, mineralen, en andere delfprodukten waren op.
Aan de kern was nog niemand toegekomen en ook
in de diepzee was nog veel te ontdekken maar het leefde niet bij de mensen, je kon er niet op vakantie en er waren geen spectaculaire duikboten.
Het luchtruim was interessanter al kwamen sommigen niet verder dan het afschieten van satellietjes, als kinderen met blaaspijpjes.
Zo zag ze allerlei sukkelige dingen.
Ook raakte ze minder en minder geïnteresseerd in de mensen zelf en de rest zodat ze zich mateloos verveelde.
En tenslotte koos ze voor euthanasie.
–
Ze controleerde alle krachten. Vulde de vuurspuwende bergen, ze zette onderzeese stromingen aan. Bestelde supertornado’s.
En maakte afspraken met giftige gassen om alle, echt àl het leven tijdig te laten inslapen. Zoveel gevoel had ze nog.
We stoppen, dacht ze, NU.
En zo geschiedde.
–
Het was een enorme aardse knal maar in de ruimte stelde het niets voor.
Er dwarrelde hier en daar wat brokstukjes. Een fladderende autoband belandde op Mars waar, eeuwen later, nieuwe wezens met verbazing naar keken.
Dat was alles.
==
Nog even dit
Zonder te denken
een versje volbracht
dat is niet zo moeilijk te doen.
–
Woorden die wenken
‘schiet op’ en ‘geef acht’
het lijkt bijna een broedseizoen.
–
Alsof je moet tanken.
Je autootje smacht:
naar titel van racekampioen.
—
enzovoorts….
Denken stelt niets voor….
Zo dacht ik van de week.
Ik herinner me de opmerkingen.
— Nadenken voor je wat zegt.
— Denk na, bij een som of andere les.
— Eerst denken, dan doen.
— En meer van dat soort opmerkingen.
Je deed het echt wel, soms zonder oplossing, soms schoot je iets te binnen.
Soms was het lastiger, dan diende je een andersoortig besluit te nemen:
Zal ik met hem gaan? Haar excuses aanbieden? Handschoenen aandoen?
Er waren – en zijn- ook zomaar wat piekertijdjes waarin je weliswaar denkt te denken terwijl het niet meer is dan een stel vluchtige ideeën die je je voorstelt.
Het ene beeld vloeit over in het andere, lief en boos, leuk en flauw, van vroeger of nu, mensen figureren in allerlei beelden.
Dan dacht ik wraakzuchtig aan die brutale vlerk maar met spijt aan de vriendelijke jongen die mijn band plakte.
Bij het terugdenken aan die denksessies vraag je je af wat je er aan hebt.
Nou, niets eigenlijk. Nooit kwam er een ‘eureka!’ voor welk vraagstuk dan ook.
Dus stop ik er mee.
Ik ben uitgedacht.
Maar toch, je bent er wèl zoet mee. Soms.
Denk ik.
Hoewel….
===
Bezuinigen
Heeft iedereen het klosje geruit garen binnen?
Mooi, dan kunnen we verder leven.
Ik houd me meer bezig met bezuinigen op gas en stroom. En nu ik toch bezig ben ook met minderen van eten en drinken.
Als het kon zou ik het slapen meenemen maar dat lukt nog niet. Nu probeer ik zittend te slapen, het kon vroeger in de klas ook. (Zei de juf, zelf wist ik het niet)
Alles bij elkaar is het wel wat veel en van dat minder slapen houd ik niet eens iets over. Het is het idee hè.
Sla en toebehoren kun je rauw eten, met weinig water wassen. Maar eieren smaken dan niet hoe vaak je ze ook wast.
Hetzelfde geldt voor vlees. Geloof me: niet te (vr-)eten dat ongebakken veevolk.
Ook de koffie valt niet mee, van een kopje water met twee koffieboontjes word je niet wakker. Niet helemaal.
Maar goed, samen met koude, hongerige, vermoeide en chagrijnige avonden moet ik al een flink bedrag uitgespaard hebben en ga het een dezer dagen tellen.
Misschien zit er een reisje Amerika in.
Naar een McDonald‘s.
Ik hunker….
Ik houd me meer bezig met bezuinigen op gas en stroom. En nu ik toch bezig ben ook met minderen van eten en drinken.
Als het kon zou ik het slapen meenemen maar dat lukt nog niet. Nu probeer ik zittend te slapen, het kon vroeger in de klas ook. (Zei de juf, zelf wist ik het niet)
Alles bij elkaar is het wel wat veel en van dat minder slapen houd ik niet eens iets over. Het is het idee hè.
Sla en toebehoren kun je rauw eten, met weinig water wassen. Maar eieren smaken dan niet hoe vaak je ze ook wast.
Hetzelfde geldt voor vlees. Geloof me: niet te (vr-)eten dat ongebakken veevolk.
Ook de koffie valt niet mee, van een kopje water met twee koffieboontjes word je niet wakker. Niet helemaal.
Maar goed, samen met koude, hongerige, vermoeide en chagrijnige avonden moet ik al een flink bedrag uitgespaard hebben en ga het een dezer dagen tellen.
Misschien zit er een reisje Amerika in.
Naar een McDonald‘s.
Ik hunker….
==
===
===
’n Vreemde zin
Vanaf morgen gaan we allemaal dood’ staat in het notitieboekje.
Beetje luguber, wat bedoelde ik hier nou mee?
Eng verhaal?
Waarzeggerij als nieuwe hobby?
Gedichtje?
Te vroege 1 aprilgrap of te late carnavalsmop?
Ik kan er niets van maken, herinner me er geen humor bij, ook geen passend meemaaksel.
Hoe dan ook, het is zeer zeker een waarheid, alleen weten we niet wanneer we zover zijn. Sommige mensen worden honderd-en-meer-jaar.
Dat leerden we immers: ‘ Ge kent dag noch uur..’ in plechtige bewoordingen alsof het een deftige aangelegenheid betreft.
Enfin. Dat accepteren we.
Dit feit ligt vast.
Maar toch.
Beetje voorzichtig doen op de fiets, uitkijken bij het lappen van ramen, je weet maar nooit… je wilt natuurlijk niet te vroeg.
Dat is moeilijker te accepteren: ‘nou al??’
===
Weer aanwezig.
Intussen ging de blogwereld gewoon door, er is heel wat geschreven her en der. Morgen ga ik weer meedoen, ook met reageren..
Het was ondanks de wind best aardig vandaag, geen blogweer.
Zelfs de zon verscheen en scheen. Lekker.
–
Het artikel over Musk heb ik gelezen. Wat je al verwachtte wordt redelijk goed omschreven, Bea’s reactie komt in de buurt.
De hybride gehaktbal heb ik overgeslagen, geen trek.
In de NRC staan redelijk goede artikelen, wie dat anders ziet zou de Volkskrant eens moeten bekijken.
Het eerste wat ik elke zaterdag lees is de column van Youp van ’t Hek, goed begin van het weekeinde.
Vandaag las ik (in De Gelderlander) dat de Franse minister Geffray ‘zich dood schrok’ toen hij Tik-Tok bekeek. Je vraagt je af onder welke steen zo iemand leeft.
Genoeg ge-krant.
Een vroegere kennis had als stelregel: de krant brengt leugens in het land.
Leek me zoiets als: in het ziekenhuis ga je dood maar dat is heel wat anders.
Hopelijk bracht hij zelf de waarheid (Niet DE WAARHEID).
Verder niets te melden, nu de bloggers lezen.
Tot morgen.
==
Krant
Uit de NRC.
Twee onderwerpen die er vandaag uitspringen: hybride gehaktbal en muskisme
Daar zou ik eens goed voor gaan zitten.
Een wat denk je?
Uitgerekend vandaag ontbrak me de tijd. En morgen moet ik weg.
Normaal gesproken heb ik tijd in overvloed, soms zoek ik zelfs naar een bezigheid.
En nu is het te laat, tijd voor een glas wijn en/of/waarschijnlijk wat te snaaien in plaats van leeswerk bekijken.
–
Bijgelovig ben ik niet maar je zou je afvragen of deze artikelen misschien niet deugen? Als iets niet doorgaat, dan heeft dat een reden, zoiets?
Mijn moeder geloofde daar een beetje in: het is vast niet goed voor me.
Schoonmoeder ook: dat heeft zo moeten zijn.
Ieder op hun eigen manier bedoelden ze hetzelfde, en ze deden ook geen pogingen om die rare mening te herzien.
Twee onderwerpen die er vandaag uitspringen: hybride gehaktbal en muskisme
Daar zou ik eens goed voor gaan zitten.
Een wat denk je?
Uitgerekend vandaag ontbrak me de tijd. En morgen moet ik weg.
Normaal gesproken heb ik tijd in overvloed, soms zoek ik zelfs naar een bezigheid.
En nu is het te laat, tijd voor een glas wijn en/of/waarschijnlijk wat te snaaien in plaats van leeswerk bekijken.
–
Bijgelovig ben ik niet maar je zou je afvragen of deze artikelen misschien niet deugen? Als iets niet doorgaat, dan heeft dat een reden, zoiets?
Mijn moeder geloofde daar een beetje in: het is vast niet goed voor me.
Schoonmoeder ook: dat heeft zo moeten zijn.
Ieder op hun eigen manier bedoelden ze hetzelfde, en ze deden ook geen pogingen om die rare mening te herzien.
Daar denk ik zelf anders over, wie gelooft er nou dat zoiets voorbestemd is, geen zinnig mens toch. Maar ja, discussies zou ik niet winnen.
–
Maandag dan maar lezen?
Misschien. Meestal heb je dan geen zin meer in een ouwe krant.
==
–
Maandag dan maar lezen?
Misschien. Meestal heb je dan geen zin meer in een ouwe krant.
==
Dit weekend de klok niet vergeten.
Hem er vroeg aan herinneren…
Antarctica
Zojuist gekeken naar deel 1 van frontlinie, een kijkje op het toerisme naar Antarctica.
Niet nieuw, nog steeds interessant.
Kost de vakantieganger ruim 100.000 euro per persoon, zonder disco, bars, zwem- en zonnebaden en wat dies meer zij, geen pinguins aaien.
Maar wat een indrukwekkend oord.
We zagen de beelden vaker en weten van de sneeuw en ijslagen van een halve kilometer dik, toch boeide het me net als de pinguins die geen angst kennen en nu lijden onder de warmte.
Er is veel meer over te zeggen maar kijken is mooier.
De reis gaat vanuit Kaapstad, alleen in de zomer, met oudere vliegtuigen.
Of per cruiseschip.
Wie een beetje geld over heeft: boeken!
==
Bijna de winter uit.
Koud of niet, de merels laten van zich horen. Ze kunnen er wat van.
De overige vogels ook. Ik kan ze niet uit elkaar houden behalve mus, kauw, merel en papegaai maar tussen de buien door hoor je weer van alles.
Lekker, echt lentegeluiden.
Beetje sneeuw stoort niet, het dooit snel weg.
Beetje vorst ook niet, we zien het alleen ’s morgens op het platdak.
Beetje kou is wel jammer maar je weet: het duurt niet lang meer.
Beetje regen evenmin maar…
…hoewel, dat zijn wel een beetje veel beetjes.
Snik.
Laten we ons dan maar vasthouden aan die opgewekte vogels, geeft ook een lentegevoel.
In ieder geval een beetje.
Zomaar wat.
Er was eens een verhaaltje.
Een kort verzinsel, niet meer dan een potloodvruchtje dat in een kinderhoofd opkwam.
Het werd genegeerd door de grote stukken die zichzelf als deskundigen beschouwden en naast hun alinea’s liepen van arrogantie.
Het verhaaltje trok zich daar niets van aan.
Ook niet van andere meningen.
‘Het wordt misschien wat’.
‘Zou het? Ik vind het wel èrg kort’.
‘Afwachten maar…’.
Maar het werd nooit wat.
Het bleef wat het was: een kort verhaaltje.
===
Een kort verzinsel, niet meer dan een potloodvruchtje dat in een kinderhoofd opkwam.
Het werd genegeerd door de grote stukken die zichzelf als deskundigen beschouwden en naast hun alinea’s liepen van arrogantie.
Het verhaaltje trok zich daar niets van aan.
Ook niet van andere meningen.
‘Het wordt misschien wat’.
‘Zou het? Ik vind het wel èrg kort’.
‘Afwachten maar…’.
Maar het werd nooit wat.
Het bleef wat het was: een kort verhaaltje.
===
BERTJENS 
