Maand: maart 2023

Over de lente-gele hoekjes hier in huis terwijl buiten de herfst woedt?

Over de lekkere chocolade-dessertjes die hier klaar stonden voor uitgenodigde bezoekers? Tot last-minute die vriend hals over kop wordt opgenomen in het ziekenhuis. Het is nog bang afwachten. De zoete zondes belandden te cholesterol-belastend in de eigen magen.

Over de wasmachine met droogkast op zijn kop die een minutenlang alarmerend ratelend geluid maakt, ik angstvallig om de hoek gluur en constateer hoe ze broederlijk samen meer dan twintig cm vooruit zijn geschoven? Er is geen beweging meer in te krijgen.

Over het mooie initiatief van verschillende (honden)wandelingen met bijkomende hapjes en drankjes in de Vinderhoutse bossen waarvoor ik me als vrijwilliger had ingeschreven om vele bezoekers vriendelijk te verwelkomen? Het goot met bakken uit de lucht, onophoudelijk, de tent waaide net niet weg, de bezoekers waren kletsnat en gering. Verkleumd en verkouden kwam ik thuis.

Over manlief die al meer dan twee weken tegen een virus vecht en onophoudelijk hoest en proest? Dan toch maar coronatesten boven gehaald. Drie werden er opgesoupeerd en nergens waren streepjes merkbaar, alles bleek en bleef volledig blanco en dus niet meer correct.

Over onze dagreis richting Veurne, waar ik toffe, dappere mensen leerde kennen en gele narcissen de tuin prachtig wilden opfleuren? Dat was toch de bedoeling, de bloemen hingen tegen de grond aan want het spetterde en kletterde vanuit een grijze lucht.

Over manlief die 18 volle dagen het appartement van de Canadese zoon van vrolijk behang en verftinten voorzag en uiteindelijk de sleutels overlevert aan de nieuwe huurders, die nu een verfman gaan inschakelen om alles te overschilderen naar eigen kleurkeuze? Het scheelde niet veel of manlief had zich kandidaat gesteld… Maar zonder deze secure afwerking was het zo vlot niet verhuurd geraakt. Of maken we dit ons zelf wijs?

Over Pasen in kerststemming?

Over zeurende tandpijn die ik overhoud sinds mijn laatste bezoek bij de man?

Over bloemen die nu overal uit de bollen schieten en de tuin, veilig achter glas!, kleurrijk maken?

Over de tulpjes uit de biologische zelfplukweide, waar mijn nieuwe schoenen volledig verzopen in de drassige modder, die hier naast mij in een vaas mooi openbloeien?

Over druppels en nat en regen die….? Of val ik in herhaling?

Over de herfstpaasvakantie die zich hier aankondigt met een paar dagen in de Ardennen, waar het volgens wijze schoonmama altijd nog vijf dagen nadruppelt.

Over diezelfde schoonmama die flink achteruit gaat, mentaal en fysiek, moeilijk doet ondanks kinderen die zo vaak inspringen en dringend nood heeft aan een veilige ruimte, maar zich hevig verzet met alle gevolgen vandien?

Over nog 8 nachtjes slapen en in Schiphol op groot (1.95m) bezoek wachten?

Iedereen welkom!

https://wp.me/p8KHX6-54t

Allen daarheen!

Tot dan?

Daar!

Dus?

Eindeloos veel dagen heb ik op schoolbanken gesleten. Ik ben te lui om effectief te gaan tellen. Op stoeltjes, bankjes, stoelen, banken, in een auditorium met overzicht op schoon volk, zittend en rechtstaand, voor en op verhoogjes, in alle hoeken van de klaslokalen. Om vanuit dat standpunt het overzicht te behouden op al dan niet welwillende pubers en me even veilig te distantiëren van ijver of drukte. In een ver verleden zelfs eens sporadisch met de handjes op het hoofd, geknield in één of andere hoek, tranen in de ogen, want ik wilde echt niet stout zijn…..

Nu volg ik lessen vanop de laatste rij, met overzicht op grijze en soms kale koppen, met kritisch oog kijk ik naar het digibord en fijne leraar. Met eeuwige pet, de vraag wat daaronder schuilgaat blijft ons fascineren. Strak afgetraind lichaam en truitje, hij loopt nog steeds marathons ondanks zijn bijna-pensioen-leeftijd, en bovenop een grote variatie aan bretellen die elkaar in vele bochten kruisen. Een speciaal figuur, maar een krak in het lesgeven. Hij weet veel én kan het héél goed uitleggen, alles doorspekt met humor en de nodige energie.

Maar vandaag ontdek ik wat ergernis, ik heb daar een (te?) gevoelig zesde zintuig voor. Zestien vrouwen en vier mannen zitten in zijn vizier. ‘Studenten’ die lessen vergeten te leren, telkens opnieuw, die de leerstof soms tot drie keer opnieuw moeten aanhoren vooraleer het goed en wel doordringt, die aftellen naar de koffiepauze met vooral veel lekkers, die vrolijke deuntjes laten spelen bij een uiteraard dringend telefoontje om zich vervolgens op ’t gemakske te verwijderen naar de gang, zomaar middenin de les! Elke les opnieuw duurt het de volle twintig minuten tegen de volledige klas is ingelogd in Teams, wegens wachtwoord vergeten of techniek die weigert en wacht op leraars gouden handen. Hij legt elke stap zorgvuldig uit, wij buigen ons ijverig over de computer, tot na luttele seconden al de eerste frustraties hoorbaar zijn. ‘Die van mij doet het weeral niet’ of ‘help, ik vind dat programma niet’ of ‘hoe zat het ook weer in elkaar?’ of ‘waar vind ik die of gene toets’ of simpelweg en eerlijk ‘bij mij lukt ook nooit iets’.
Hij komt geduldig rond, vele kms legt hij af als training voor zijn uitdagende sport. In een minimum aan tijd tovert hij de juiste schermen, de correcte tools, de verborgen downloads en een glimlach bij opgeluchte mensen. Tussendoor doet wie geen problemen heeft, want ja die zijn er gelukkig ook, de hoognodige babbels. Tot de volgende moeilijkheid opduikt. Vandaag voel ik dus wat ergernis en ik begrijp perfect, meer nog ik voel met hem mee. Soms word je doodmoe van uitleggen en her-uitleggen en her-her-uitleggen en van studenten, pubers of ‘grote mensen’, die het motto van ‘eerst luisteren en dan pas uitvoeren’ maar niet onder de knie krijgen.

Toch leer ik bij in processie van Echternach-tempo. Binnenkort geeft hij een les rond AI, met voor- en nadelen. Up-to-date blijven is de boodschap.

Een goede lente-morgen aan mijn lezers, want ja, ze is er echt, de lente, een nieuw seizoen, zon en warmte volgen wel. Geduld is vaak een heel mooie zaak.

Ik stuur jullie vandaag graag door naar de blog van Myriam voor meer nieuws. Het zou tof, toffer, tofst zijn als dit lukt. Ja toch! Klik op de link en laat maar horen.

https://wp.me/s8KHX6-irl

Antwerpen is een leuke stad en Myriam een fijne gids en bloggers geweldige mensen😉! Wat wil je meer?

Verrassend

*) Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m’n ogen uit
Ik kon het niet geloven, maar voor de vensterruit
Viel zacht naar beneden, de eerste sneeuw

*) Of ik een levensverhaal wil schrijven voor die man uit Veurne? Euh, toch beetje heel ver? ‘Amper’ twee volle treinuren, enkele rit. Daarna dan toch een voorzichtige toestemming. Reeds bij de telefoon duikt verwarring op. We spreken niet echt dezelfde taal en toch allebei Vlaams. Benieuwd of dit zal lukken.

*) Dappere krokussen overleven de ijzige sneeuw en de felle maartse buien. De kopjes staan fier rechtop.

*) De jas van kleinzoon duikt op, na vele weken verstoppertje spelen in de sportzaal. Orde is niet zijn beste kant.

*) De zoon uit Canada mag binnenkort onverwacht twee weekjes richting België overwippen, ondanks hij daar net met nieuw werk is gestart. Jochei, dat belooft uitkijken naar!

Ergerlijk

*) Die prachtige sneeuw én bijhorende files én dus te laat komen in de les. Gelukkig is de leraar mild en kom ik ervan af zonder strafstudie.

*) Ik haat ingestikte labels in nieuwe bloezen. Die prikken, pieken en jeuken. Mijn eerste job is altijd ze wegknippen en weer kwam deze week een stukje nieuwe (!) stof mee. Starten met een gaatje dus.

*) Vader De Croo doet een “goede daad” en gaat zijn (onterecht verkregen) pluspensioen storten aan het kankerfonds.

*) De trein had de voorbije week maar in totaal 88 minuten vertraging. Meevaller toch?!

*) Het knopje van onze zetel werkt niet meer, uiteraard blijft de zetel net hangen in zijn meest uitgestrekte ligstand en kan niemand hier nog passeren.

Ontroerend

*) The Windermere Children film en documentaire op TV. Na WO2 worden jonge kamp-overlevers vier maand lang opgevangen in Engeland om terug te leren proeven van het leven.

*) “Oma, jij maakt dé lekkerste cake van de hele wereld.” Dan smelt je toch en blijf je doorgaan met bakken. De oven draait hier overuren. Gelukkig hebben we zonnepanelen, alleen de zon blijft uit.

*) Sterke viooltjes overleefden de winter en staan reeds op hun gelige paasbest.

*) Koekjes van de mama van de kleinzonen als bedanking voor de huiswerkhulp.

*) Wakker worden op het prachtige Hallelujah van Leonard Cohen.

Leuk

*) Het etentje met vriendin op de kinder(jawel)boerderij in Kruibeke.

*) Manlief gidst Gent voor de klas van kleinzoon. Klein en groot zijn fier.

*) Het lentevooruitzicht, nog even doorbijten eerst, schudt me wakker uit de winterslaap. Maar ze komt, ze komt, die lieve goede lente….

*) De droge humor van de no-nonsens-bretellen-lesgever. Zalig! Alleen al daarvoor probeer ik alle lessen….intijds te zijn….

*) Fijn nieuws dat diezelfde zoon in Canada boeiend werk vond in de vele natuurparken die het land rijk is.

Pijnlijk

*) De neus, het Portugese cadeautje dat mee overvloog.

*) De kerngezonde buurman die juist twee jaar geleden de Coronagreep niet overleefde.

*) Schoonmama vergeet haar “rollade” (haar woord voor rollator) en valt languit op de grond. Klein detail, ze vergeet de rollade doelbewust. “Die is voor oude mensen”. Ze is 92. Ze leert moeilijk bij.

*) Ik moet wennen aan nieuwe schoenen. Voor mijn moeilijke voeten een Ramp met RRRR. Na anderhalve week lukt het me de volle vijf minuten per dag. Zeg nu zelf, het gaat vooruit, het gaat verbazend snel vooruit.

*) Kleinzoon laat operatief onder volledige verdoving tanden trekken om andere tanden ruimte te geven. Zielig om de kleinzoon slapend in een klein gezichtsharnasje te zien liggen.

Een lege avond invullen in een andere wereld is zalig. Die andere wereld ontdekken we graag in de cinemazaal met een aangrijpende film.

Zo was er L’immensita. Extra info rond acteurs en regisseur zal je hier niet lezen. Dat laat ik graag over aan de vele zoekmachines, mijn eigen voelen en beleven wil ik vooral graag verwoorden. De relatie-problemen tussen de patriarchale man en gevoelige, speelse vrouw zijn al van bij de start duidelijk. Hij werkt hard, gaat vreemd want hij kan en mag zich dat permitteren, dwingt een ijselijk gezag af bij vrouw en kinderen, is dominant en voelt zich dé belangrijkste persoon binnen de familie. Het zijn de jaren 70 in Rome. De vrouw wordt onderdrukt. Zij zoekt haar toevlucht tot de kinderen. Zij beschermt ze, vangt ze op met veel warme liefde en naïviteit. De oudste dochter wordt verliefd op een zigeunermeisje, twee zaken die écht niet kunnen bij de vader. Een genderprobleem dringt zich op.

Ook nu nog worden vrouwen onderdrukt door mannelijke macht. En dit niet alleen in verre landen, ik ontdek soms in de eigen omgeving hoe de man beveelt en heerst en de vrouw nog geduldig ondergaat. Dat maakt me opstandig. Soms noemen mensen me feministisch, maar ik kan en wil niet begrijpen waarom een man zich belangrijker mag voelen dan een vrouw? We zijn even-waardig geboren toch? Zelf opgevoed in een omgeving waarbij vader hielp in het huishouden en net zo goed met de kinderen speelde als moeder, kreeg ik de feministische genen mee. Manlief voldeed en blijft voldoen aan de ‘eisen’ die ik zo, onbewust, voor me opstelde. Denk nu maar niet dat ik een tang van een vrouw ben😉. Van vader op dochter op zonen op…..

Ook ‘the Chapel’ stond op het verlanglijstje. De nieuwe film van Dominique Deruddere, waar we de stress en beleving zinderend meevoelen met de virtueuze pianiste, die als finaliste mee doet aan de wereldberoemde Koningin Elisabeth wedstrijd. De 12 finalisten worden een week lang opgesloten in de muziekkapel, waar ze het opgelegde stuk inoefenen, zonder enig contact met de buitenwereld. Het isolement helpt jeugdherinneringen heropleven. De pianiste gaat kapot aan stress, onderlinge naijver en vooral jeugdtrauma’s. Ook hier speelt de moeilijke relatie tussen de veeleisende moeder en simpele, maar vaak dronken vader de hoofdrol. Het kind zit er middenin, probeert te begrijpen en te verteren, maar gaat er inwendig aan kapot. De afwisseling tussen prachtige muziek en gruwelijke flashbacks zorgt voor de nodige intensiteit. Sidderingen van emoties overvallen me fysiek. Ik verdrink compleet in het verhaal. Dit is simpel, emoties worden vaak niet uitgesproken, maar zijn intens voelbaar bij de personages. Hoe gebeurtenissen uit het verleden als kind een grote impact hebben op je verder leven. En hoe een gebrek aan zelfvertrouwen een mens, overgevoelig aan reacties van de ander, volledig kan fnuiken. Hoe perfectionisme averechts effect kan hebben. En hoe wij, mensen, uiteindelijk allemaal maar ploeteren.