Maand: augustus 2023

Een bank vooruit en een kus van de WordPressjuf wordt me beloofd omdat ik elf dagen na elkaar heb geblogd. Ik word duidelijk goed in de gaten gehouden. Ook al was dit vooraf nooit mijn bedoeling, ik vind het voor mezelf een mooie overpeinzing en afsluiter van de dag. Terwijl jullie allen de laatste slaapuurtjes genieten, ben ik dus volop aan het werk.

We verlaten de bossen en de rust, en trekken Victoria in, waar we één overnachting boeken. De hoofdstad van Brits-Columbia ligt in het zuidelijkste punt van Vancouver Island. De eerlijkheid (gemengd met pure schaamte) gebiedt me te vermelden dat ik tot gisteren in de waan leefde dat de hoofdstad Vancouver was. Niet dus, weer een wijsheid rijker. Toegegeven, aardrijkskunde was nooit mijn beste vak.

De pittoreske stad, de bruisende haven, huizen met Victoriaanse stijl, vergezichten over oceaan en bergen, dubbeldekkers, straatmuzikanten, krijsende zeemeeuwen, gezellige winkeltjes, het Empresshotel met enorme bloemenpracht op de oprijlaan bekoren ons. Het Britse erfgoed is duidelijk merkbaar.

Fisherman’s Wharf wordt grotendeels bevolkt door schilderachtige drijvende huizen in alle kleuren van de regenboog. Heel schattig. Sommige huisjes zijn zo klein dat zoonlief zich moet dubbelvouwen om via de voordeur binnen te geraken, hij is dan ook ruim 1, 95 m. Er ‘floaten’ ongeveer dertig huisjes, geen twee dezelfde. Ze zijn vast bewoond. Er is ook een b&b, geen spek voor onzen bek, we kiezen voor een betaalbaar (typisch Amerikaans) motel op vier km buiten de stad mét gratis taxidienst.

Sinds 1965 wordt het reusachtige parlement bij zonsondergang in een lichtspektakel omgetoverd. We wanen ons in een sprookjesstad.

Een stad die de moeite waard is en veel warmer ( letterlijk en figuurlijk) oogt dan Vancouver. Een stad zijn naam als hoofdstad waardig.

Ik 🧡 Victoria.

De dag begint druilerig en tegen we de verloren gelopen speelse hond terug hebben gevonden, worden de druppels dikker en talrijker. Toch gaan we op stap, met jas en goed humeur moet het lukken. Na 100 meter huppelt een hert rustig de weg over, vlak voor de auto. Extra point afgevinkt op onze beestige lijst.

Englishman River Falls Park toont veel pittoreske plaatsjes en een angstwekkend diepe kloof, waar het water eindeloos blijft doorheen stromen. Eén van de bomen daar is al in kerststemming.

De Old Country Market startte in 1973 als een kraampje langs de weg, het huis kreeg een plaggendak als verlengstuk van de heuvels, het gras bleef groeien en de Noorse oprichter besloot er geiten op te plaatsen als grasmaaier. In de warmere periodes van het jaar doen dwerggeiten nog steeds trouw de opkuis.

De markt is heel speciaal en gezellig met eigenzinnige winkeltjes, een groot fruitkraam waar wij enkel twee leuke fruitloze zakken kopen, een kleurrijke souvenir voor thuis met ‘goats on roaf’. Op het terras eten we lekker Mexicaans, jawel in Canada. Schone dochter brengt authentieke donuts mee, een must beweert ze. Wat een ontzettend gezellig plaatsje daar, de tijdelijke drukte nemen we er voor lief bij, aan stilte geen gebrek hier. Alle huisjes zijn van hout gemaakt en warm ingericht. We geven onze ogen de kost en na het bezoek ben ik meer uitgeput dan na 6 km stappen. Slenteren en stil staan ….. Manlief drinkt een koffie met caramelsmaak, de allereerste keer in zijn leven waagt hij een poging buiten zijn comfortzone van gewone koffie én het smaakt heerlijk. Zelf ben ik vurige fan van Chai Latte.

Op de terugweg doen we nog een extra autorondje langs stille wegen. De gronden hier zijn immens, blijkbaar heel betaalbaar vroeger, iedereen heeft op zijn ‘farm’ minstens twee huizen, een grote mobilhome, een paar schuren, een zestal auto’s en bovenop nog een paar wrakken. En toch is dit geen residentiële wijk. Begrijpen wie kan, zeker omdat wij als haringen uit de Belgische ton komen. Hier is RRRUUUIIIMMMTTTEEE. Her en der staan piepkleine kastjes met ruilboeken.

Nog een laatste nacht in dit boshuis en we trekken weer een stapje verder, even de stad in.

Veel Lieve groetjes van ons

Er worden hevige stortbuien beloofd én de weg naar het Westen van Vancouver Island gaat dicht van 9u tem 17u. Iets met rotsen opblazen. Al maanden zorgt dit voor lange files omdat éénrichtingsverkeer maar beperkt mogelijk is. We aarzelen, wagen we de verre rit?

Yes, we can. Heel lang geleden dat ik nog om 6.30u uit mijn bed was!, ik heb last van ochtendhumeur, maar we gaan voor de volle 370 km heen en terug richting Tofino, een klein gezellig stadje in het Westelijk schiereiland van Vancouver Island, gelegen op het traditionele grondgebied van de Tla-o-qui-aht First Nation. Deze totempaal werd in 2018 door Joe David als eerbetoon voor de natives (oorspronkelujke bevolking) gekerfd en geschonken. Een hele mooie als heerser over het water.

Een wandeling langs de Stille of Grote oceaan zorgt voor schitterende vergezichten. De combinatie van groen, rots, water en oneindigheid werkt goed. De stille oceaan werd ooit ontdekt door Magellaan, de aanvoerder van de eerste zeilreis rond de wereld. Hij maakte geen stormen mee en gaf deze diepste en grootste oceaan ter wereld de naam Mare Pasifico mee.

De rit gaat DROOG via de bochtige Pacific Rim Highway , impressionant (voor insiders, daar ben ik weer😉) qua hoogte en steile rotsen.

In Ucluelet wandelen we een mooie trail met veel uitzichtpunten. Door de verrekijker ontdek ik de stoere zeearend met witte kop. Ik buig nederig voor zoveel statigheid.

We hebben veel gereden, veel gezien, veel gewandeld, veel genoten. De regen ging flink tekeer in het Oosten, wij brachten een kurkdroge dag door in het Westen. Morgen zou en mag het keren. Wij gaan akkoord, zijn soepel zoals altijd.

Laat op de avond zoek ik in de donkere auto, uiteraard vind ik geen lichtje in de kofferruimte, de douchegel op de tast. De donder én mogelijk berenbezoek maken me echt angstig. Luid zingend ga ik de duistere nacht in….. én vind de gel!

De naam Canada werd afgeleid van ‘kanata’, wat nederzetting betekent. Vele duizenden jaren woonden er Indianen. In de 16e eeuw werd het door de Fransen en Engelsen ontdekt en gekoloniseerd. Canadezen zijn heel vriendelijke mensen, iedereen lijkt hier met de glimlach de dag door te komen. Ze zijn goedlachs en heel joviaal. Canadezen willen vooral geen Amerikanen worden genoemd. Waar hoorde ik dat nog!?

Het is het tweede grootste én koudste land ter wereld. Daar merken we momenteel niets van, het werd een hete dag vandaag, de temperatuur steeg tot 30 graden, liiiiiiiters vocht hebben we gezweet op onze boswandeling in Nymph Falls Nature Park. De wandeling is easy, toch blijf ik dankbaar voor de nieuw aangekochte wandelstokken, tenminste zolang ik ze niet vergeet én de nodige afsluitvijsjes het niet begeven. De waterbedding is immens, voortdurend onderbroken door vele watervallen waar groot en klein, mens en dier een frisse duik en douche nemen. Gladde stenen toveren de ideale glijbaan. Een echt waterparadijs. Zoon en hond wagen zich in de fel stromende watermassa die verkoeling brengt. Een vage rookgeur overwint de groengeur. Jammer. De nood aan regen is hier hoog.

Via de Island Highway rijden we naar de omgeving van Errington, waar de leuke houten chalet ‘Cleavers Cabin’ in het bos voor nieuw verrassend onderdak zorgt. Schone dochter heeft de verblijfjes prima uitgedokterd. Voor sfeer en gezelligheid krijgen ze stuk voor stuk een 11/10 en echt gul ben ik nochtans met punten nooit geweest. Het terrein is immens groot en verdwijnt volledig tussen de bomen, onze hoofdjob wordt dus de voortdurende zoektocht naar de jongste hond, die zorgeloos en speels steeds verder afdwaalt. Maar zij is er nog!

Hier valt de stilte. Iedereen kruipt in bed, ik ben (weer) de enige nachtuil. Niet slim, want morgen moeten we vroeg op, en dat op vakantie én uit eigen wil (?), op weg voor een nieuw avontuur.

Slaapwel, sorry, goede morgen daar.

Piep, hier ben ik weer. De avondlijke stilte is nu hoor- en voelbaar, terug klaar voor het verhaal van de dag. Het begint naar routine te ruiken, meer nog een leuke routine én ideale afsluiter van de dag.

De donderende waterval van Elk Falls stort zich met volle kracht en veel lawaai de dieperik in, al eindeloze jaren lang. Geen dag zonder uitdaging! De 64 meter lange hangbrug wiebelt 60 meter boven het razendsnelle water, er is niet veel volk, te heet wellicht, de honden aarzelen even, zijn ze bang?, wij alvast niet. Dé gedroomde plaats voor echte fotografen, her en der duiken enorme lenzen op en doen mensen creatieve kunstjes om vanop de brug de schitterend ruwe omgeving in beeld te krijgen. Ik bespaar je graag mijn 200 foto’s met de smartphone.

In het  park staan kanjers van bomen,  soms ook gedeeltelijk hol. De honden spelen er verstoppertje en ik zeg piep.

Schone dochter vindt een uniek terrasje bij Quai West, waterfront dining in Campbell River, met uitzicht op het water, veel plezierbootjes en grote vrachtschepen. Mijn Canadese seafood Chowder is  héérlijk. Een romige soep met vis en zeevruchten smaakt best op deze hete zomerdag.

We blijven ons verwennen, vandaag kan het niet op, we vieren onze ‘halfweg’,  een dessert hoort bij dat frisse glaasje rosé. Het kan gerust alle dagen feest zijn.

WordPress bombardeert met felicitaties omdat ik dagelijks schrijf. Iets om niet vol te houden, maar nu ga ik graag nog even door. Hier is ongelooflijk veel te ervaren, verwerken, genieten en be/verwonderen.

Zoon stelt een trail naar Stillwater Bluffs voor, amper drie km op ‘eenvoudig niveau’. Poepsimpel dus. De start is opgewekt, we stappen de volle 300 meter op een deftig breed pad. Tot de gezapige wandeling omslaat in een ‘groots avontuur’ met klauteren over rotsen, afdalingen met sprongen recht de dieperik in, dankbaar om de uitgestoken hand van de zoon, op de tast tussen prikkende struiken als padvinders in de jungle, met ingehouden adem, stel je voor dat we vallen !? Het jonge koppel denkt dat we twintigers zijn en overal vlot doorheen walsen?

Maar de beloning is groot. Immense rotsformaties met uitzicht op de oceaan waar we ons de baas van de wereld en toch zo nietig wanen. Het uitzicht is waanzinnig mooi. Het leed verdwijnt, voor even want er wacht ons nog een hele tocht. Op de rotsen groeit een gelige mossoort. Determinatie brengt geen oplossing. Tips altijd welkom.

We horen ‘flink zo meisje’ en ‘goed zo jongen’, tot we beseffen dat de complimenten niet echt voor ons bedoeld zijn, maar voor de viervoeters die heen en weer dollen. En toch, en toch hebben ook wij die heel hard verdiend!

We zien zeeleeuwen voorbij zwemmen, de camera is te traag. Gewoon het woord intikken op Google en je krijgt gegarandeerd een veel betere foto in beeld. Ze vormen een druk keuvelende familie op het privéstrandje.

Bekomen en uitblazen van de zware inspanning , die toch ook veel voldoening geeft!, doen we op de ferry naar Vancouver Island. Onderweg zien we vier dolfijnen synchroon luchtbuitelingen maken, alsof ze in de gymles zitten. Ook walvissen laten zich opmerken en zorgen voor een opzichtig spektakel.

Ons logement op dit eiland is een heel speciaal tent-huisje middenin het grote gevaarlijke bos. We zijn gewaarschuwd….

Neen, nog nooit ben ik erin geslaagd alle dagen een verhaal te schrijven. Het wordt een verslaving, het neerpennen van leuke en intrigerende dagen in een wereld die ik totaal niet kende en waarin zoonlief en schone dochter ons fijn introduceren.

Het gaat om korte impressies, lange verhalen zijn niet aan mij besteed, daarvoor is mijn tijd hier te kort en zijn de letters op mijn smartphone te klein. Canadese lucht inademen is nu the first thing to do.

Eén van de grootste natuurspektakels in British Columbia ontdekken we in de Zeestraat Skookumchuck Narrows. Intijds het bed uit, want de tijd dringt, om 11u begint het spektakel, waar de natuur ons verrast bij verandering van getij en bijhorende stroming. Vloed komt na eb. Daar ontstaan ongelooflijk turbulente stroomversnellingen. Skookumchuck Narrows is een schitterende attractie aan de Sunshine Coast.

Kayakkers stelen de show over en door de immense golven.

Een wandeling van 4 km door het mooie regenwoud brengt ons bij het schouwspel. We treffen ‘large’ vloed, dit kan tellen!

Tussendoor een stop bij het toffe bakkerijtje, zomaar in het bos, waar lekkere kaneelkoeken en koffie wachten.

Voor wie meer interesse heeft , zie hier de link. https://en.m.wikipedia.org/wiki/Skookumchuck_Narrows

Bij thuiskomst wacht een zelf gevangen én zelf bereide grote zalm ons op, traktaat van de buurman die we net hebben leren kennen. Die gaat straks de barbecue op. Wij worden verwend, heel hard.

Elke dag heeft wel een verrassing in petto.

Zoon en schone dochter mogen ook de kayak lenen van de gulle buurman en gaan de uitloper van de zee op, vlak aan ons huisje. Hond in zwemvest incluis.

Wij verkiezen de veilige wal. In gemakkelijke zeteltjes genieten we daar oorverdovende stilte.

De naam vertaalt zichzelf, vandaag rijden we een deel van de Sea to Sky Highway. Vertrekken doen we bij de zee, de Sky bereiken we niet volledig. We zijn dan ook nog iets te jong, we hebben nog tijd.😉 Maar de zichten zijn alvast impressionant.

Met de veerboot varen we met flink wat vertraging naar de Sunshine Coast. Geen probleem, we zijn in vakantie en hebben tijd, veel tijd.

Overal ontdekken we eilandjes met bewoners. Een boot is voor hen een must om een simpel brood te kopen.

Bij de rit op de Sunshine Coast tussen eindeloze bossen en de oceaan, ontbreekt alleen maar de zon. Het is even zoeken naar de leuk ingerichte houten cabane, veilig verstopt voor de buitenwereld. Als rasechte padvinders lukt het na enig speurwerk, de gps slaat tilt, het kompas is onze redding. We overnachten droog! in absolute stilte. Wie weet klopt een beer aan deze nacht!?

Groot nieuws, ik ben verliefd, hevig verliefd. Hij draagt kleur en is macho, ook authentiek met sporen van romantiek. Hij wekt ontzag en respect. En bolt in alle maten en gewichten. Hij lijkt zo uit de film te komen. Hij is macho en imposant. Zeg nu zelf……..

Het leven hier is me goed gezind. Opnieuw ontdek ik een beer, een witte beer dit keer. En dan nog wel in het centrum van Vancouver. Hij oogt vriendelijk, ik knipoog, hij knipoogt lief terug. Tussen de immense gebouwen door begrijpen we elkaar.

De brandhaarden verhinderen ons het vooraf geplande programma te volgen. Wegen worden afgesloten. Creatief als we zijn, zoeken én vinden we een alternatief en komt de grootstad op onze weg. Het Stanley Park, een prachtige groene oase in het stedelijke landschap van Vancouver, nodigt uit tot een flinke wandeling, tussen prachtige bloembedden, grote bossen en met zicht op schitterend water.

De bus brengt ons met shwung -de chauffeur zorgt voor leven in de brouwerij met haar pittige rijstijl- in Downtown, het centrum van Vancouver. Reuze wolkenkrabbers zorgen al snel voor een pijnlijk stijve nek. De stad is impressionant, herinnert ons eraan hoe nietig we zijn, er zijn gezellige rustplekjes middenin de drukte, het water zorgt voor afkoeling en bovenop de hoge gebouwen groeien hele bossen.

Last minute moeten we ook op zoek gaan naar een ander logeeradresje. Wie zoekt die vindt, met en zonder zoek-ergernis. De locatie is schitterend met zicht op de oceaan en het lichtjes-Vancouver by night.

Voor verdere info verwijs ik graag naar het net, want nu ga ik dringend mijn appelbol eten op het terras van onze room with a view.

Slaapwel België en Nederland en…..

Vandaag wandelen we in het indrukwekkende gebied van Pitt Lake. Het meer, het reusachtige moerasgebied, de bergen in rook gesluierd, ganzen, visarenden, blauwe reigers, adelaars, houten uitkijkposten én jawel, een eerste ontmoeting met een real life zwarte beer.

De honden zijn volledig in verwarring, wij doen niet onder, Heer Beer steekt vlak voor ons het wandelpad over en verstopt zich in het struikgewas, geritsel op 2 meter bij ons vandaan. Zoon is de berenspray vergeten, eureka, en vierstemming beginnen we luid te roepen, zingen en klappen, wat ons van een gewisse dood redt. Ik verstop me dapper achter schone dochter. Eerlijk? Ik voel me een klein bang duimpje…..

Achteraf ontdekken we dat het smalle pad, waar wij ons doorheen worstelen, is afgesloten omwille van de zwarte bewoner(s?) die er een ware ravage heeft aangericht. Dank zij kunst en vooral snel vliegwerk kan ik dit hier nu toch nog neerschrijven. Yes, GEWELDIG!