Maand: maart 2024

Er floept een berichtje binnen op mijn telefoon, of ik me niet verveel nu ik de wereld maar met anderhalf oog kan volgen. Neen hoor, meer nog, mijn week was heel erg druk en ik lag elke avond opnieuw uitgeteld in de zetel. Ergens was ik ook blij dat ik van alles omhanden had, dan verdwijnt piekeren vlotter in de verdomhoek.

Er was die maandag dat manlief drie 5e studiejaartjes mocht gidsen (lees gedeeltelijk toneel spelen) in Gent. Mij hadden de juffen gevraagd om mee een oogje in het speelse zeil te houden. De opoffering was niet groot, het werd een fijne dag. De weergoden waren ons, in tegenstelling tot vorig jaar, heel welgezind, die jonge energie bruiste des te meer. De kleinzoon deed niet onder voor de vriendjes, fier op opa-gids, blij met oma-begeleiding, een grote brok intens leven!

In de lesjes werd veel door de vingers gezien, deze ‘zorgjuf’ zag immers maar met een half oog en was grootmoedig (wat een woord!) naar de vele foutjes toe.
Als student aan de andere kant van de lessenaar was het mijn beurt om te trakteren. Tot ’s avonds laat bakte ik appel- en chocoladecakes om 20 zoete monden van medestudenten te vullen.

Tussendoor kreeg ik de vraag of ik bereid was dat eindelevensverhaal te schrijven. Uitstel was niet mogelijk, het leek dringend. Manlief voerde me naar het UZ in Gent, autorijden is nog geen optie. Met veel tranen deed een lieve leeftijdsgenote haar intense verhaal. Heel confronterend. Mijn belofte dat ik spoed zou zetten om het boekje met woorden en foto’s intijds klaar te krijgen, zorgde voor stress. Manlief is naast druppelman ook kalmaanman. Ik kreeg het rond, het is vast een mooi aandenken geworden voor haar dochter, maar de rit naar het UZ om het te bezorgen kan niet meer, mevrouw gaat haar laatste uren in.

Op vrijdag was er de controledag. Astigmatisme en een te zwak hoornvlies blijken de grote boosdoeners. Tijd zal ook hier raad brengen, wordt me beloofd. De vervelende ervaring geeft extra zorgen naar volgende woensdag toe…. Maar ik zal dapper zijn…. en ‘zie’ wel….

Er staat ook nog een toneelstuk op het programma. We twijfelen even, lukt dit? Maar met mijn kranige wil, of is het het reeds betaalde geld?, gaan we toch kijken. Veilig aan de arm van druppel-kalmaan-man.
Het stuk heet (V) (ja, je leest het goed) en wordt gespeeld door de NWE TIJD met Freek Vielen en Rosa Vandervorst als regisseurs. Het is een rustig toneelstuk en doet deugd aan de ogen. De hoop, het verdriet en de angsten van vijf vrouwen die volwassen worden (V) komen aan bod. Zij vertellen op schitterende wijze de vele ervaringen als meisje en als vrouw, zomaar by the way, aan elkaar en vooral aan ons, een geboeid publiek. Er zit humor in, maar ook pijn, veel taal-rijkdom, eerlijk- en openheid ,soms een bittere traan. Hoe ze als jonge meisjes hun vrouwelijkheid ontdekten met alle gevolgen. Soms gênant, soms ‘losse handjes’, soms krachtig opgroeien, soms moeilijke aanvaarding dat ze ‘maar’ vrouw zijn, soms verbazing, soms (h)erkenning, soms knagende frustraties, soms moedige aanklachten, soms blijheid, terechte fierheid, maar altijd doorleefd en sterk.
Het lukt me niet de mimiek te zien, maar horen én begrijpen kan ik als de beste. De verhaallijn is geïnspireerd op het boek ‘De meisjesherinneringen’ van Annie Ernaux. Een boek dat nu op mijn to-read-lijstje staat, in betere tijden. Men ging uit van een vragenlijst die de acteurs hun moeders voorlegden met camera én open én (h)eerlijk.
Onder de actrices herken ik de stem van Lies uit Dertigers (een voor mijn verslavende TV-reeks op VRT Max, pure ontspanning in iets donkerder tijden). Wat opzoekwerk leert me dat zij inderdaad Ellis Meeusen is.

VROLIJKE EN FIJNE PAASDAGEN VOOR JULLIE ALLEN! Ik zou je graag de zon beloven….

Ontspannen stap ik de operatiekamer binnen. Wat met mij gaat gebeuren is pure routine, 13 in een dozijn. Om het zwakkere hoornvlies zo min mogelijk te beschadigen wordt geopteerd voor een laserinkeping bij de start.  Met dank aan het beloofde roesje blijf ik rustig, meer nog ik geniet het lichtspel zonder klank. En zomaar, plots, ineens is het klaar en wandel ik met oogklep de wachtende wereld in. Manlief is chauffeur én druppelman. Zijn familienaam wijzigt tijdelijk en rijmt nog ook.

De volgende ochtend is spannend. Maar de beloofde nieuwe wereld gaat niet voor me open. Ik zie heel wazig en het is lastig. Geen zorg, omabaard, geef het gewoon tijd. Maar de volgende en volgende én volgende dagen komt er geen beterschap. Stilaan neemt paniek het over, eerst een kleintje, maar die groeit als tulpen in de lentezon.

Gelukkig mag ik vervroegd bij de oogarts, ik moest mijn telefoon maar 46 minuten laten rinkelen om er binnen te geraken. Maar ik mag direct komen. Daar blijkt het hoornvlies te weinig te zijn ontzwollen, ‘geduld madame is een mooie deugd’ en ‘elke mens reageert anders’ en druppelman krijgt een paar extra opdrachten met cortisone.

Eureka, de waas verdwijnt, langzaam maar zeker, maar zeker langzaam. Maar nog geen tijd voor die beloofde sprong in de lucht. Het zicht blijft beperkt. Heb je al gehoord over bewegende straatstenen? Ik kreeg de eer ze regelmatig te ontmoeten. Maar geduld is…..

Dus ik wacht af én wacht nog af. De dagen wiebelen en dansen voorbij. Wie mij kent, weet dat ik altijd kalm blijf. Not!

Ik zie nog steeds vooral met het goede oog. Goed is relatief, want dit oog kwam nog niet aan de beurt. Die uitdaging wacht me volgende week. Ik ‘kijk’ er al naar uit….

Kunnen jullie het me vergeven? Ik las geen blogs, geen dagblad, geen boeken. Ik gaf mijn ogen de eindeloos geadviseerde rust en wacht op het mooie lentelicht. Want geduld is….

En nu tijd voor een ‘rust’pauze, met dit schrijven presteer ik al flink vandaag! Maar het komt goed, wordt me beloofd. En ik geloof dat graag.

Ook als een zondag geen zon-dag is, mag er gewandeld worden. Alles oogt kaal en troosteloos, enkel mijn paraplu vrolijkt op. Onderweg kom ik vijf km lang geen kat tegen, uitgezonderd die van de buren die zich even tegen mijn modderschoenen aanvlijt bij thuiskomst. Wie niet luisteren wil, moet voelen, met vieze-aarde-plekken in de vacht trekt ze zich eindelijk terug, buurvrouw zal tevreden zijn. De paraplu ging 9 keer open en terug dicht op de tocht, nu zit ze klem, het mechanisme hapert. Je koopt toch gewoon een nieuwe? Deze is 19 jaar oud en uit de mode. Maar ze is en blijft een erfstuk van mijn moeder én ze houdt het water nog grotendeels tegen én ze slaagt er telkens opnieuw in om kleur te brengen in grijze dagen, ik zal het systeem dus uitpluizen tot op het bot en mezelf bewijzen als handige Harryin.

Manlief gidst Gent voor de Antwerpse vriendinnenclub van vriendin. Ik hoor daar niet bij (ja, dat kan) en blijf eenzaam en verlaten achter, vriendin zo gegund!. De dag wordt druk ingevuld, genoeg klusjes die wachten als een zondag geen zon-dag is. Sorry, de plaat blijft hangen…. En de dikke zon-dags-krant zit eindelijk in mijn brein. Voor heel even dan toch, want dat brein geraakt vol én wordt, naar ik begrepen heb, steeds kleiner.

Met een drankje en lekker zoet hapje schuif ik achter de laptop, ik doe niet mee aan de Ramadan, die vorige zondag begon. Mijn jonge studentjes vertellen enthousiast dat ze wel mee doen, ook al is het voor hen geen verplichting, ze zijn nog geen 12. Ze vertellen in gebrekkig Nederlands over die dagen van vasten (sawm) na zonsopgang tot zonsondergang en nog enthousiaster over het feest, Iftar, de laatste maaltijd van de dag met familie en vrienden bij oma die heeeeerlijk kan koken. Het vasten zorgt voor de zuivering van de ziel en is tevens een manier om zelfdiscipline aan te kweken. Info uit die jonge mondjes. Ik laat ze vertellen, leer veel bij, de rollen worden voor even omgedraaid. Jammer dat na dit leuke ongedwongen gesprek de plicht roept en saaie maar noodzakelijke persoonsvormen weer aan bod komen. Toch bewondering voor die kleine gastjes die al zo gemotiveerd in het leven staan en écht geloven in hun God.

Ik lees de bundel die ik de voorbije week mee heb gekregen van de oogarts. Volgende woensdag ga ik onder ‘het mes’ en wordt al één lens op leeftijd vervangen door een nieuw jong exemplaar, katarakt of staar in de volksmond is de oorzaak, mijn metamorfose zal lichtrijk zijn, elk rimpeltje zal ik ontdekken. Een nieuwe wereld wordt me beloofd, maar bij het lezen van die papieren bekruipt me toch flink wat angst, je wil niet weten wat allemaal mis kan gaan. Ik zal me ‘in een roesje’ (zoals de arts het noemt) overgeven aan wat moet gebeuren. Ik heb de ervaringen bij blogvriendin op de voet en met geboeid oog gevolgd. Het moet lukken. Er wordt met de laser gewerkt omdat het hoornvlies ook tekenen van veroudering (wat niet?!) vertoont en die cellen met zachtheid moeten behandeld worden. Een flinke meerprijs, maar ik aarzel geen seconde. Ogen mogen in de watten worden gelegd toch! Met die watten en een beschermschelpje zal manlief me woensdag thuis brengen, mijn beschermengel en chauffeur. Ik tel de seconden af…. hum….

Er is een weer/tijd voor vrolijk, een weer/tijd voor Zoo, een weer/tijd voor film.

We gaan naar de cinema, dat klinkt zo heerlijk oer-Vlaams. Of is het Frans?
Tijd voor ‘POOR THINGS’ van de Griekse regisseur Yorgos Lanthimos. Emma Stone schittert in de hoofdrol. De film doet denken aan een fabel. Niets voor mij, denk ik bij het lezen van de inhoud. Daarenboven duurt hij bijna 2.5 uur. Ik verwittig manlief dat ik er stilletjes onderuit muis als ik het niet langer volhoud. Ik hou niet van spektakel, van Frankensteingedoe, van flamboyante gekte, van weelderige kostuums, van Gothic-sprookjes.
Maar we hebben tickets….

Zwangere Victoria springt van de brug en wordt opgevist door God(win) Baxter. Als ‘wetenschapper’ geeft hij haar opnieuw leven door het brein van de baby te planten in het hoofd van de moeder. Klinkt luguber toch?
Ze wordt wakker en krijgt een nieuw leven als baby in een vrouwenlichaam. Het eerste half uur ervaar ik vreemde sensaties bij de beelden in zwart-wit scènes van de jonge vrouw als peuter, kleuter, kind…. Ze leert bij, in razend tempo, leert begrijpen, ontdekt haar vrouw-zijn op een speelse manier, leert beseffen dat ze eigenlijk als experiment gevangen wordt gehouden in het huis van ‘God’. Een geïnteresseerde student moet haar opvolgen en de evolutie evalueren. Zij is mooi en lief, héél ontwapenend, verwoordt wat de gewone mens denkt, staat geboeid als een kind open voor het leven.
Dan komen mannen in haar leven en gaat ze steeds meer een eigen wil opbrengen. De vaak-overheersende mannen, die in haar een gemakkelijke prooi zien, worden voor schut gezet. Ze bijt van zich af én overwint. Een bizar ‘sprookje’ met rake opmerkingen en verre van wereldvreemd, boeiend én (h)eerlijk.

Een fabel heeft nood aan een moraal : uiteindelijk blijft ze bij de man die zijn wil niet opdringt, die haar waardeert om wie ze is.

Ik besef én begrijp wat lezers hierbij denken ‘Niets voor mij’. Zo dacht ik van tevoren ook. Maar de film is goed, heerlijk zelfs als je je laat meedrijven in de oorspronkelijke fantasie van het verhaal. Geen seconde heb ik er ook maar aan gedacht de zachte zetel te verlaten, Bella had me volledig in haar greep, eerst als onervaren kind met grote blik open op de wereld, daarna als jonge positief-denkende vrouw die leert omgaan met de ongemakken die bij leven horen.

Visueel is de film schitterend. Je waant je vaak in het Victoriaanse tijdperk van Charles Dickens. De beelden zijn intens. Achter de sciencefiction schuilen veel waarheden, ontroerende momenten, speelse effecten en diepzinnige waarheden, humoristische herken-momenten.

Als de kans krijgt, lever je over en geniet…..8286 seconden lang.

Pedagogische studiedag voor de juffen = verlofdag voor de kinderen. Check ✔.
Ik heb een vrije dag. Check ✔.
De zon schijnt. Check ✔.
Hij is grooooote dierenfan ✔.
Vlot bereikbaar met de trein ✔.

Snelle afspraak en hop,
het kleinste ventje en oma de trein op.
In Antwerpen wijs ik hem op het majestueuze gebouw, ik voel me de koningin te rijk. Maar hij heeft enkel oog voor de route naar de Zoo. Ruim 25 stappen verder.
‘Kom oma, gewoon de hoek om‘.
Ik laat het plafond voor wat het is en volg gedwee, samen met de conciërge openen we als eersten de poort. Hij is zenuwachtig. ‘Ik wil alle, maar dan ook alle dieren zien, oma‘ en ‘Denk je dat dit zal lukken?‘ en ‘Haast je‘ en ‘Ik zal je de weg tonen, eerst even studeren‘…..

We wandelen onafgebroken 2.5 uur rond, tijd voor een drankje is er niet. Hij mag de weg uitstippelen. We zien lange nekken, dikke nekken en smalle nekken. We zien grote dieren, kleine dieren en piepkleine dieren. Op het land, in het water en in de lucht. In de prille lentezon, de vochtige binnentuin en de donkere ruimte. Van de okapi is hij de grootste fan, vooral de poten winnen de show. De zeeleeuwen worden net gevoederd, spektakel verzekerd. De leeuwen zijn actief (gebeurt niet vaak), de giraffen torenen boven ons uit en zijn een hoogtevlucht waard. Het logge nijlpaard verplaatst zich langzaam maar zeker richting een waterplons. Veel geduld kan lonen. De stokstaartjes zijn grappig, de neushoorns indrukwekkend en de tijgers op vakantietrip naar Planckendael.

Er valt zoveel te beleven. Ik vergeet mijn pijnlijke rug en dorst, zijn enthousiasme doet wonderen. En maakt me vrolijk. [Ha, hier ben ik weer 🙂 ]
Hij heeft een boontje voor de vissen, genen geërfd van papa en opa. De duikers die in het immense aquarium voor plankton zorgen, maken het allemaal extra spannend. Elk woord van de gids heeft hij onthouden. Gefascineerd kijkt hij, zijn ogen stralen en die van mij worden vochtig. Bij een kind zie je dromen herleven….. Er is ook de ‘vierkante’ gele koffervis Jos, hij moet eerst eten krijgen, want anders wordt hij agressief en irritant.

De golfrog toont zich van zijn meest happy kant.

En dan, dan pas, is er tijd voor een hapje en een drankje. Oef, uitgeput plof ik op een stoel, nog even echt te lui om dat hapje te halen. Hij vertelt zijn verhaal, ons verhaal dat we samen beleefden. ‘Wat een lief ventje‘ hoor ik twee Antwerpse zussen zeggen. En of!, knik ik.

In de namiddag doen we nog even dapper door, veel dieren zijn zeker een tweede beurt waard en de zon geeft vandaag geen seconde forfait.

Ik ben vandaag zo vrolijk

Zo vrolijk zo vrolijk

De zon die schijnt behoorlijk

En ik doe vrolijk mee

Ik ben niet altijd vrolijk

Zo vrolijk zo vrolijk

Maar nu  bekoorlijk olijk

Dank licht en zon en kleur

Soms ben ik wat neurotisch

Psychotisch en chaotisch

Labiel en grijzig gotisch

Dan lukt het even niet

Maar nu voel ik de lente

Ik ruik ik snuif volneuzig

En voel me weer herleven

Aan winterdip adieu