Terwijl ik in de jaren ’70 rustig in Simon & Garfunkelsferen vertoefde, was manlief al vurige fan van Bob Dylan. Noem een plaat op van de bijna 84-jarige man en je vindt ze hier thuis. De platen zelf worden niet meer gespeeld, maar nog steeds met veel liefde gekoesterd. Ook al blijft de oude platendraaier geduldig wachten. Twee keer beleefden we samen een voor mij goed, voor hem schitterend concert. De muziek is knap, net als in de inhoud van de songs, maar ik heb het niet hoog op met de nasale, rauwe stem van Dylan. Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is.
‘A complete unknown’ is nu op het grote scherm te zien. De biografische, muzikale film verhaalt de bliksemcarrière van Bob tussen de jaren ’60 tot ’65 en werd geregisseerd door James Mangold. Bob arriveert als jong ventje in New York City en bouwt relaties op met iconen uit de muziekwereld zoals Pete Seeger en Johnny Cash (ik =grote fan).
Hij wordt beroemd als ambitieuze folkzanger en maakt nadien de controversiële overstap naar de elektrische rockmuziek tijdens het Newport Folk Festival. Dit tot grote ergernis van het publiek, maar Bob is een blijft eigenzinnig zijn eigen gang gaan. Om dan later te schitteren met prachtige songs. Bob heeft charisma, is rebels en verdrinkt in innerlijke conflicten. De film duurt bijna 2.5 uur en nog is het lastig je uit de warme cinemazetel recht te trekken, dat was 2.5 uur écht genieten.
De film gaat naast muziek ook over identiteit en transformatie. Bob is een complex persoon, zowel in het dagelijkse (liefdes)leven als in zijn muziek. Acteur Timothée Chalamet kreeg zijn eerste grote rol in ‘Call me by your name’, waarvoor hij een Oscar-nominatie kreeg van Beste Acteur op 22 jaar. Hij heeft de krullen van den Bob en weet ook de kenmerkende stem van de muzikant bijna perfect (iets minder rauw, gelukkig voor mij) te imiteren. Hij zingt zelf alle nummers in de film, het duurde hem vijf volle jaren om zich volledig in te werken. Hij nam intensieve zang- en gitaarlessen om Bobs unieke stijl van zingen, houding, leven, spreken te beheersen. De film straalt pure nostalgie uit. Ik begrijp steeds beter de icoon-status die hij van manlief kreeg, bijna 50 jaar geleden al.
Monica Barbaro schittert als Joan Baez, de muze van Bob. De liefde moet ze wel delen met Sylvie Russo. Zij is een fictief personage, zij mag de mix van vrouwen en activisten vertegenwoordigen die Dylan vroeger om zich heen had. Het liefdesleven van Bob was nooit ‘saai’, net zoals bij veel andere kunstenaars.
Als je van zijn muziek houdt, als je graag een ode aan die heerlijke jaren 60 beleeft, als je graag schitterende acteurs bezig ziet, als je erin slaagt 2.5 uur stil te zitten (écht niet moeilijk hier!, meer nog, meedeinen met de muziek is bijna een must), gewoon gaan!
Mijn score is een gulle 10/10, manlief houdt het bij 15/10.
En dan toch nog even kort een ergernis, die niets met de film te maken heeft. Het treinverkeer staakt hier gedeeltelijk gedurende negen volle dagen! Pensioen later dan 55 (!) zien ze niet zitten. Normaal rijden er twee treinen per uur van hieruit naar Antwerpen, nu is er een slop van meer dan drie uur, er rijdt geen enkele trein tussendoor. Het perron ziet zwart van het volk voor de eindelijk aangekondigde trein en ipv de tien normale rijtuigen, komt er een treintje binnen met amper drie rijtuigen, waarbij mensen als haringen in een ton tussen de gangen hangen én je wel de volle pot kan betalen. Het moest er gewoon even af. “De trein is altijd een beetje reizen”, is hun slogan.
omabaard 
