Maand: april 2025

Vandaag vier ik Koningsdag in Nederland. Het hele land kleurt oranje en ik mag het feest als ‘verre’ Belgische buitenlander zelf beleven.

Aan de voordeur word ik opgepikt door de mobilhome met galante chauffeur N en Anne (Saturnein). Wat een service! Voor het eerst stap ik in een gezellig huisje op wielen, tja “huisJE”… het is een flink exemplaar. We komen veilig aan in Terneuzen, waar Bea (matroos Beek) ons gastvrij ontvangt.

Wat een zicht daar! We kijken uit over de indrukwekkende Westerschelde, groene weiden met grote en kleine grazers,  schepen die als stoere mastodonten voorbij varen. Elk raam is een schilderij op zichzelf. Wij krijgen de mooiste plekjes, firtst class met zicht op het water.

De tompouce met oranje glazuur smaakt heerlijk.  We voelen ons de koning te rijk.  De zon straalt, de gesprekken zijn ongedwongen en boeiend, vrouwen onder elkaar, het lijkt alsof we elkaar al jaaaaaren kennen. Waar is de tijd toch gebleven?

Diezelfde attente chauffeur  wacht geduldig en rijdt een flinke omweg om me weer thuis af te zetten.

Een dag om in te kaderen in een oranje-gouden omlijsting en nog lang van na te genieten.

Dank je wel, Anne en N, Bea en P.

Ondertussen weet ik het al bijna tien jaar, bloggers én hun partners zijn een tof ras.

In de Dyonysius van Leeuwenstraat in Borgloon kreeg élke boom dezelfde versiering, gele bloemetjes in geel bloempotje met gele paasklok en geel lint. Ik kan je verzekeren, er staan héél veel bomen in deze lange straat. We fietsten er feestelijk doorheen onder een stralend gele zon.

Laat Pasen bij jullie binnen springen met plezierige prikkels, pure passie, positief perspectief, prettige praatjes, pittige paaseitjes.

…bij het opstaan vandaag?

Hij lonkt statig bovenop de balken van de pergola achteraan in onze tuin naar de vijver van de buren.

Snel grits ik naar mijn smartphone en het lukt me nog net de fiere gedaante vaag op de lens te krijgen vooraleer onze blikken elkaar kruisen, waarbij elke interesse in die lekkere hapjes verdwijnt. Daar gaat zijn ontbijt.  De vogel is gaan vliegen. Maar ik heb hem toch maar gevangen!

Haspengouw is dé fruitstreek bij uitstek van België. Waar fruit is, zijn in deze tijd van het jaar ook bloesems. Elk voorjaar opnieuw trekken we naar dat witte landschap. Traditiegetrouw parkeren we de auto in Sint-Truiden en gaan op de trappers .

Vlak is het er niet. Soms zijn de hellingen pittig, we worden dan ook beloond met gulle afdalingen.  Remmen los (alhoewel….), wind in de haren en gaan met die banaan!

In Mettekoven maken we een tussenstop aan de Sint-Martinuskerk. Die is nu letterlijk en met grillige bakstenen opgedeeld in een sacraal deel en een multifunctionele ruimte. Een mooi voorbeeld van hoe een historische kerk een hedendaagse invulling kan krijgen.  De houten wanden geven het geheel een warme uitstraling. Dit kan dus zomaar, een kerk doormidden ‘zagen’.

We twijfelen over het juiste knooppunt. Manlief moet het onderspit delven, tot we drie kilometer verder merken dat we gewoon dezelfde route terug fietsen. Waarom herkenden we die boom niet? En waarom moesten we voor de tweede keer die helling op? Ik geef vlot, maar te laat toe, qua oriëntatie blijf ik een dikke nul. Manlief moest maar beter weten….

Tussen Borgloon en de Romeinse Kassei herkennen we het doorkijkkerkje, “Reading between the lines”, opgebouwd uit honderd lagen cortenstaal. Mijn benen geven stilaan forfait én er is een plaatsje vrij op de rustbank. Alleen een drankje ontbreekt, het had nochtans deugd gedaan. Kunst, architectuur en natuur vormen hier samen een drie-eenheid. Een vriendelijke mevrouw komt naar ons toe en vraagt of ze een foto van ons samen mag maken. Euhhh….. ja…. De zon straalt, de omgeving is schitterend én dit is de dag dat ze twintig jaar geleden haar man verloor. Ze wil vandaag vieren dat wij nog samen kunnen genieten. Hoe lief is dat! Ook al kennen we elkaar van haar noch pluimen. Maar de pluim verdient ze op haar strooien hoed! En ze maakte mooie foto’s, die ik graag privé hou.

Het lijkt erop alsof we de kapellekesroute volgen. We sluiten af bij de zwevende kapel “Helsheaven”, op het hoogste punt van Helshoven. Gebouwd in 2019 met hout van lokale hoogstamkersenbomen die gekapt moesten worden door een virus, de houtblokken kregen een tweede leven. Dit is mijn favoriet. Schitterend tegen de blauwe lucht en knap zwevend boven het groene gras. En bovendien stevig genoeg, we hebben het uitgetest!

bij thuiskomst.

Wat mis ik?

Spelende kinderen met blije gezichtjes.

Ver-zichten.

Gezellige drukte bij ontbijt.

Wandelingen waarbij je enkel een kat tegenkomt.

De Ardeense zon.

Pittige hellingen.

Grootse vogelconcerten.

Biljart spelen met de kleinzoon.

De Vesder, die ooit heel vies deed! 2021.

Het grooote terras, met zijn allen rond de grooote tafel.

De grotten van Remouchon, waar ik mijn claustrofobie on hold zette (hum) en bewonderde hoe druppels na vele jaren prachtige kunstwerken in de rotsen toveren.

Een flinke eindafrekening, maar die was het waard!

Twee vrouwen en 10 mannen. :⁠-⁠)

Wat is leuk thuis komen?

Dichtbij-zichten met veel kleur en geur.

In alle rust ontbijten.

Een ‘goededag’ hier, een ‘fijne avond’ daar.

De Vlaamse zon.

Het vlakke land.

Een tuin die ontploft.

Vogels die ook hier hun best doen.

De wasmachine die op volle toeren draait.

De terrasdeur die wagenwijd open staat.

Geen rekeningen in de brievenbus.

Evenwicht, 1 vrouw, 1 man.

Luik heet ons welkom met een indrukwekkend  lijnen- en kleurenspel in het station. De heerlijke (alweer!) zon zet de mooie realisatie extra in de kijker. Hier rijden sinds augustus 2024  ecologische trams. Ze lijken op futuristische voertuigen . Een knap staaltje technologie, maar tegelijk ook een investering die stevig op de begroting heeft gedrukt. Elk voordeel heb z’n nadeel….

We trekken verder de stad in, richting de kathedraal van Luik. De glas in lood ramen hullen de zuilen in levendige kleuren. Ik slaag er niet in de ramen op de lens te krijgen, mijn smartphone weigert dienst. Dan maar de weerslag op die zuilen….

De grootste fysieke uitdaging van de dag wacht, 374 trappen omhoog van de Montagne de Bueren. Een straat zonder auto’s, want auto’s kunnen nog steeds geen trappen doen. De bewoners doen alles te voet en slepen de boodschappen trede per trede het huis in. Bij het op adem komen boven, hebben we een leuk gesprek met een 83 (?) jarige man die net diezelfde overwinning heeft behaald. Hoge hoed af. Wie goed kijkt…..

Onze tocht gaat verder naar de Sint-Bartholomeuskerk met zijn  tweelingtorens. De wit-grijze muren en het minimalistische interieur stralen pure rust uit. De stilte doet deugd. We kijken eerst een filmpje over de restauratie, een project van jaren precisiewerk. Weer gaat mijn hoed af.

De doopvont van Reinier van Hoei  is één van de zeven wonderen van België. De andere zes heb ik even moeten googelen, ik had er nog nooit van gehoord. Maar dit is een superbe (zoals de oude man ons tipte) meesterwerk.

Er zijn veel gezellige pleinen waar het leven bruist en waar je het gevoel hebt in “le petit Paris” te zijn. Niet voor niets krijgt Luik deze ‘titel’. Maar er zijn ook wijken waar zware verloedering de hoofdtoon speelt.

De stad aan de Maas is meer dan de moeite en voor ons echt verrassend. Een korte treinrit brengt ons terug naar het vakantiehuis, waar de kinderdrukte ons snel weer in de gezellige realiteit trekt. Er wordt een kookwedstrijd georganiseerd en groot en klein is ijverig in de weer, wij hoeven maar de vermoeide voeten onder de tafel te schuiven en te beoordelen. Maar aan dat laatste doen we niet mee, alles is even lekker. Bravo kleine koks!

Een mijmering op een zeldzaam stil moment….

---

Met zeven jongens tussen acht en veertien jaar en vijf volwassenen, trekken we eropuit richting Ardennen. We logeren in  L’Auberge de Halinsart in Trooz, ooit een charmant hotel, nu omgetoverd tot een groot vakantiehuis. Het verwarmde zwembad, de biljarttafel en de felblauwe luchten zonder wolkjes aan de hemel zorgen voor een heerlijk vakantiegevoel.

De ‘zomer’ lijkt in de lucht te hangen. Aan energie geen tekort met al dat jong geweld in huis. Maar een vlucht naar het terras blijft gelukkig altijd een optie. Niets moet, (bijna) alles mag.

Vanop dat terras hebben we een prachtig uitzicht over de vallei. Jammer dat de haag net iets te hoog groeit. Het lentegroen barst uit zijn voegen.

Vandaag wandelen we langs de Ninglinspo, de enige échte bergrivier van België. Deze zijrivier van de Amblève slingert zich een weg door de wilde kloof met uitgeholde rotsen en ontelbaar veel kleine watervalletjes. Het kan er heel toeristisch zijn, maar nu dus niet.

We kiezen voor de blauwe route van zes kilometer. Het pad slingert omhoog over rotsen, langs uitgesleten kloven en kabbelende stroompjes. Soms is het echt klauteren geblazen. Met de hulp van touwen langs de kant, wandelstokken en een helpende hand van de zonen overwinnen we dankbaar elk gevaar. Zeg nu zelf, verdienen we geen pluim met deze acrobatentoeren?

De kinderen springen als speelse berggeiten door de rotsen, terwijl wij , de ‘oudjes’, voorzichtig de meest veilige weg zoeken. De zon straalt puur goud doorheen de nog kale bomen.

De Ardennen op hun best, begin april. Een super fijn familiegevoel, misschien missen we onze Canadezen dan toch net iets meer….

---