Maand: juli 2025

Een dagje Texel hoort er uiteraard bij.
Als ik Texel schrijf denk ik aan….

….ons allereerste paasreisje, in een heel ver verleden, met drie kleine kinderen en de eend die ons dagelijks trouw een bezoekje bracht. We noemden hem spontaan Donald Duck. De kinderen kregen onverwacht een huisdier.

Terug naar het heden.

De meeuwen rond de veerboot geven een geweldige show, terwijl we buiten op de eerste rij vier plaatsjes bemachtigen. Ik hou niet van meeuwen, maar sierlijk laten ze zich glijden op de windvlagen. Schitterend, en hoewel ze luid krijsend hopen op een hapje extra en niét krijgen, zorgen ze voor spektakel en vragen geen cent.
Het lukt me niet echt ze mooi in beeld te krijgen, ondanks de galante poses net boven ons hoofd. Gelukkig zonder een pakketje!

De wind die meer dan zijn best doet. Dat hoeft echt niet hoor. Maar hij is niet te temperen….

De machtige vergezichten met weiden, duinen en bossen, paarse (jawel, nu al, drie weken te vroeg!) heide, veel, heel veel Texelaars, de typische schaapjes daar, met witte vacht en kale kopjes.

Veel opjes en afjes, leuk fietsen daar. 

De Noordzee met brede zandstranden en de ondiepe Waddenzee en het Marsdiep waar de veerboot vaart. Water, water, water.

Voor vogelspotters een waar paradijs.

De Koog voelt als het Blankenberge van België.
Den Burg daarentegen is gezellig.
In de Waal trekken vele stokrozen onze aandacht en ze geven het  (enige) straatje daar een romantisch tintje geven.

Het is een knap fietseiland. Vooral als in de namiddag het wolkendek gul plaats maakt voor de zon.

Volgens de media is Marken het mooiste dorpje van Nederland. De haven schittert in de zon. Het is er gezellig (te) druk. Ook Japan vindt zijn weg daarheen. De boot brengt ons naar Volendam, waar we even binnen springen in hotel Spaander, dat kunst en toerisme verbindt. Stijlvol. Je hoeft er geen kamer te boeken, vrij te bezoeken.

Via Monnickendam, dat verwijst naar de monniken van de Friese abdij van Marken, fietsen we naar Broek in Waterland. Een moerassig gebied in Waterland. De houten huizen staan op terpen en verhogingen, een mens wil zijn broek drooghouden toch?
Tijd voor koffie en taart in de pittoreske Broederkerk met een nóg pittoresker terrasje aan het water. Dat heet dan nuttig gebruik van lege ruimtes.

We trekken de wijde wereld in via goed uitgedokterde fietsgleuven en kleine paadjes voor handige ‘oudjes’.

Tot de wereld plots stopt en wij gewoon te laat zijn voor het veer. Het water is veel te diep…. Ons luidkeels zingen, sorry stilte daar, ‘schipper mag ik overvaren, ja of neen. Moet ik dan een cent betalen, ja of neen’ brengt geen aarde aan de dijk, geen boot in het zicht. De veerman doet vanaf de verre overkant teken dat zijn vaartijd erop zit en wil niet wijken voor onze charmes. Er zit niets anders op dan op onze weg terug te keren, de zes gleufjes terug over te balanceren. We houden onze broek droog.

Hier krijgen koeien voorrang op de weg. Er zitten een paar venijnige beestjes tussen, ze durven ruzie zoeken, vertelt de boerin, die ons, stadsmensen, met veel plezier en de nodige bravoure wegwijs maakt in de wereld van de boerderij.

Einde vierdaagse, einde mooie reis zonder één druppel nat, ondanks voorspellingen, einde Nederland, voorlopig toch, niet voor lang.
Tijd voor afscheid van onze vrienden. Dank je wel, het was leuk, lekker, gezellig, fijn, tof en ontspannend. En die wow-effecten houden we nog even heel hard bij. Nog een flinke autorit voor de boeg.

De eerste dag fietsen we vanuit Akersloot naar Alkmaar. 

Het is een mooie tocht van 36 km. Geen zon, jammer, maar ook geen regen, joepie. Alkmaar verrast, het is een gezellig stadje met een paar mooie gebouwen. Op het overdrukke Canadaplein geeft Dotan toevallig net een optreden. Nooit van gehoord? Wij ook niet, maar het optreden van de Nederlander, geboren in Jeruzalem, is sfeervol en trekt veel enthousiastelingen. Waaronder wij, toch voor een kwartiertje.

Het hofje van Sonoy, een voormalig klooster van de Minderbroeders, heeft beeldschone huisjes rond het vierkante plein, waar nu een horecazaak is. De vroegere klokkentoren kan je via 76 trappen betreden. De inspanning wordt beloond met een schitterend uitzicht over de stad. In het achthoekig kamertje boven, de grootte van de toren, kan je romantisch dineren met maximum vier personen. Een kamertje met één tafel, voor de ‘schappelijke’ prijs van 90 euro pp. Obers moeten natuurlijk ook betaald worden  voor zoveel maal 76 trappen bij elk gerechtje.

Wij en onze vrienden scharen ons rond de tafel voor vier en voelen ons even kasteelheren en kasteelvrouwen, die geduldig wachten tot de lakeien de dampende schotels in de nok van de toren serveren. 

Het ontbijt is verzorgd en verdiend (?) en smaakt. Vandaag fietsen we 55 km vanuit Akersloot naar Zaandam, héél mooi, vooral het Inntelhotel met opeengestapelde Zaanse huisjes!, de Zaanse schans,  nog mooier!, waar (te)veel toeristen rondzwermen. We pleiten zelf ook schuldig. Met veel plezier trouwens. 

De Zaanse schans lijkt wel een historisch openluchtmuseum waar we ervaren hoe mensen in de Zaanstreek leefden in de 18e en 19e eeuw. Heel leuk als je van geschiedenis en ambachten houdt. 

De regen viel de voorbije nacht met bakken uit de hemel.

De dagen waren droog en vrij zonnig. 

Het eten is lekker. 

De bedden perfect.

Nederlanders zijn vriendelijke mensen, altijd bereid tot een woordje uitleg. 

We zijn in tof gezelschap. Samen uit, samen thuis. 

We zien hoe een grote roofvogel vele pogingen doet om een jong haasje te strikken, met dank aan onze stop wordt de vogel bang én ontsnapt het beestje.  

We hebben nog twee dagen voor de boeg.

En ik denk dat we die wel best zien zitten! 

Hij is oud, stokoud.
16×7=112 jaar, omgerekend van honden- in mensenjaren. Te oud om mee te gaan op wandelvakantie met zijn baasje. Het stappen lukt nog, maar de pootjes zijn wankel. Slapen is dé job van de dag. Dus gaat (piep)jonge oma ter plaatse voor hem zorgen.

Terwijl ik typ op het kleine schermpje, ligt hij luid te snurken dicht bij me. Zijn thuis is een veilige haven. Oude bomen verplant je niet, laat staan honden.

Ik trek dus richting Drongen en ga gezellig bij hem inwonen voor een paar dagen. Bedden genoeg boven om ook mij een goede nacht te bezorgen. Ik wissel van kinderkamer naar kinderkamer, keuze genoeg.

In de ochtend staat een boswandeling met Samba op het programma. Het huis is omringd met de mooie Vinderhoutse bossen. De zoon woont er in een eveneens stokoud huis. De hoeve dateert uit het derde kwartaal van de 18e eeuw, afgeleid uit een dakpan van 1771 en een balk uit 1761. Info gevonden op inventaris erfgoed.
Het is een traditionele hoeve met zadeldak en witbespleisterde muren.

Op  ‘de Boon’ huist nu een biologische boerderij met ezels, pony ( past in het decor, ook stokoud, maar krijgt zo een mooie overjaarse dag), schapen, kippen, konijnen en een hangbuikvarken.

Er wordt hulp geboden aan jongeren die het lastig hebben met de maatschappij of met zichzelf via dagondersteuning, time-out-projecten en ervaringsprojecten. De bedoeling is de tieners overdag een thuisgevoel te geven. Begeleiders helpen de jongeren met tuin-, dieren- en huiselijke klussen.

De zoon woont hier, maar werkt hier niet.
Naast zijn full-time-job elders, helpt hij wel in het WE met de dieren. Één keer per maand geeft hij een jongere een paar dagen een familiegevoel in zijn eigen gezin, de tiener slaapt dan in een Tiny house op het domein, maar eet en leeft met zijn familie.

Het is een initiatief van VZW aPart. Verder uitweiden zou me echt te ver brengen. Een mooi project.

Onlangs is het huis boven volledig vernieuwd met meerdere extra kamers onder het dak. Zo krijgen de kinderen, mijn kleinkinderen, elk een eigen kamer. De voorgevel is geklasseerd, er mogen geen extra dakvensters komen, en toch slaagden ze erin met inventieve ingrepen voor veel licht en zon te zorgen via dakramen achteraan. Oud en nieuw worden samengesmolten tot een mooi geheel. Het is er knus, modern, klassiek, authentiek.

Ik zorg voor Samba, vissen, wandelende takken en nog allerlei vreemde reptielen. Enkel de jongste kleinzoon kent alle details en houdt me graag op de hoogte. En ik vergeet, soms gespeeld, maar ook heel vaak echt. Hij verwijt het me nooit. Met engelengeduld krijg ik telkens opnieuw alle informatie.

De boswandelingen met Samba en trage pootjes zorgen voor verstilling, onthaasting als modewoord, en soms jawel, enige verveling. Maar hij is een braaf oudje en is me dankbaar voor mijn goede zorgen, zo meen ik hem toch te begrijpen….

aPart en tof om hier te logeren.

Een beeld waarvoor ik graag even van de fiets spring. Een paar dagen geleden stond het g/hele veld vol korenhalmen.  Het graan werd geoogst en het stro opgerold tot ronde balen. De dreigende lucht is indrukwekkend, maar maant ook aan tot verder fietsen als we het zelf droog willen houden.

De perenboom in de tuin draagt overvloedig, na vele jaren met een oogst van 5 peren, waarvoor we vochten, wegens oneven. Hij moet dringend gestut worden. Wat kunst- en vliegwerk en vergeten planken bieden hulp. 

Jammer dat ook de zon samen met de hitte verdween, maar de natuur is dankbaar, net als onze waterput.

Een onverwachte beweging bij het poetsen van net dát verloren hoekje zorgt voor een pijnlijke, wankele rug en verplichte zetelrust. Iets met ongeluk en een klein hoekje, letterlijk dus. Tijd voor een blogje dus.

Vandaag ‘vieren’ we hier  in België de nationale feestdag. We worden met slingers en vlaggen herinnerd aan die dag in 1831 waarop Koning Leopold I de eed aflegde als eerste Koning van België. Niet te vergelijken met Koningsdag in Nederland, waarop het land oranje kleurt. Maar toch met de nodige parades en openluchtceremonies en veel mensen op de been in Brussel. Voor mij betekent dit géén krant, géén winkels open, een rustige feestdag en een (minder) feestelijke rustdag. 

De zon lacht ons toe. Net als een kleurrijk bloemenveld, maar ik krijg het moeilijk op de foto, ik slaag er niet in er bovenop te hangen.

De ‘gothische’ groene kathedraal van de landschapskunstenaar Marinus Boezem is het doel in Almere. Italiaanse populieren staan symbool voor de zuilen van de Notre-Dame uit Reims. De schelpencirkels rond de bomen verwijzen naar de zee, die hier ongeveer een kwart eeuw geleden nog lag. Betonnen paden geven de ribben van de kruisgewelven weer. De natuur neemt het langzaam over.

Indrukwekkend, maar persoonlijk vind ik de reconstructie van de Sint-Baafs-kerk bij de abdij in Gent met hagen mooier. Misschien zijn de populieren te hoog om het overzicht te bewaren?

Op zoek naar de kathedraal, rijden we door erfachtige verkavelingen met ruimte voor kleinschalige, experimentele woonprojecten. Bewoners nemen daar zelf de regie over. De huizen zijn heel creatief, gewaagd en gevarieerd. Er zijn off-grid-woningen, huizen van leem, stro of hout, artistieke paviljoenen. De vrijheid qua architectuur is er duidelijk merkbaar. De smalle straatjes slingeren zich een doodlopende weg.

De paddenstoelwoning, de paalwoning, de ‘hut’ en zoveel vreemde vormen.
Ik heb het te druk met kijken en vergeet foto’s te maken. Wie interesse heeft, zal dus zelf een kijkje moeten nemen. Een echte aanrader!

Flevoland is de jongste provincie van Nederland sinds 1975. Kunstmatig aangelegd door de mens, overwinning op de Zuiderzee. Waar vroeger zee was, fietsen wij nu. We starten aan de schitterende Oostvaardersplassen, een paradijs voor vogels, vissen en runderen.
In de omgeving van Almere is veel water, middenin het centrum ligt het Weerwater, waar de oudste zoon in september de triatlon gaat mee doen. Proberen toch.

Het is er druk nu. Hoogbouw in verschillende vormen en gewichten ‘siert’ de omgeving. Niet mijn smaak.

De straten zijn biljartvlak en toch rijdt iedereen, groot en klein, met fatbikes. Zelfs kinderen van 10 jaar zitten er met twee op en proberen krampachtig evenwicht te houden.

Er wonen veel Surinamers en ook Marokkanen. Ongeveer de helft van Almere in autochtoon. In vele parkjes worden barbecue-dans-muziek-feestjes gehouden. Gezellig, maar ook lawaaierig.
Studentencontainers zorgen voor een kleurrijke tint in de stad.

We bezoeken een islamitische begraafplaats, waar ons op valt hoeveel jonge mensen hier liggen. Een hoofddoek wordt aangeraden, ik houd mijn fietshelm op en word niet scheef bekeken. Bij de ingang bidden familieleden eerst een smeekbede, de tekst hangt leesbaar in het Arabisch en in het Nederlands.

We zijn tevreden dat we de provincie leerden kennen, maar echt ons ding is het niet. Te weinig historie, veel groen, maar niet gevarieerd, heel veel water, veel hoogbouw.

Via Lage Vuursche rijden we voor een laatste pannenkoek naar huis. Met 200 km in de fietsbenen. Moe maar tevreden.

Ietsje ‘blauwer’ dan gisteren, maar toch voldoende hersteld om vlot de fiets op te springen, rijden we vandaag vanuit Veenendaal richting Noord-Oosten.

We gaan op zoek naar het ‘Midden van Nederland ‘ op de Goudsberg bij Lunteren. Een grote kei daar toont symbolisch het hart van Nederland. De kei ligt in een cirkelvormige structuur van cortenstaal, ontworpen door de landschapsarchitect Paul de Kort. Heel mooi, heel sereen, een rustige  open plek in het bos, sober met weidse vergezichten.
Het lukt ons niet op de kei te klimmen voor dé ideale foto, dus gaan we er braaf achter staan. En we zijn nog assortie ook, puur toeval.

Even verderop liggen de Celtic Fields. Hier zien we hoe boeren duizenden jaren geleden het landschap gebruikten in de Ijzertijd. Er is ook een huis gereconstrueerd, waarbij je een indruk krijgt van het prehistorisch leven. Het huis is gebouwd van hout, leem en riet en bestaat uit één ruimte voor mens en dier. Je kan er binnen een kijken nemen.

In Otterlo is het gezellig druk. Er is een marktje met streekproducten en veel volk. Het dorp is omgeven door bossen, heide en zandverstuivingen en is de toegangspoort tot het nationaal park van de Hoge Veluwe.

Dan komt voor mij het hoogtepunt van de tocht. Fietsen door de Ginkelse heide, ook al is het voor de paarse gloed nog een maand te vroeg.  Heide maakt me àltijd blij, ik geef mijn ogen de kost, geniet die immense ‘leegte’, stop geregeld om de stilte en het uitzicht in me op te nemen, hou even halt bij de wilde paarden die samentroepen op schaarse schaduwplekken. De paarse kleur in augustus maakt het af. Maar dit is ook mooi, echt mooi.

Zon en wind vormen de ideale combinatie vandaag.

‘Vensters op het verleden’ van Karin Colen over de dropzone op 18 september ’45 bij de slag om Arnhem  blijft imponeren. We zagen het al meerdere keren en het ontroert telkens opnieuw.

En weer trekken we richting Noorden. Niet het hoge Noorden, maar het dorp Noorden in Zuid-Holland. Het behoort tot de gemeente Nieuwkoop. We brengen de zoon in twee dagen naar Schiphol. Veilig om door onverwachte files geen vliegtuig te missen én dan moeten we niet opstaan in het holst van de nacht. Twee vliegen in één klap. 

Een zoete stop met een stukje aardbeiencheesecake, een drankje is welkom. Na 23 jaar zien we de Turkse man terug. Hij studeerde in 2003 met de zoon in Rijsel en Praag én vierde toen oudjaar bij ons thuis, samen met twee Amerikaanse medestudentes.  Allen bleven ze slapen, het was een vrolijke land- en taaloverschrijdende jongerenbende. 

Een huwelijk, kind en  scheiding later is hij nog steeds diezelfde vlotte,  sympathieke gast. Hij herkent ons nog, geen haar veranderd uiteraard, en weet nog perfect wat we die avond hebben gegeten. 

We fietsen twee uurtjes door het groene Hart van Nederland, landelijk, waterrijk, veel huisjes met bruggetjes over het water, boerderijen, rust, schapen en lammetjes, paarden en veulens, reigers en geen reigertjes, eenden en kuikentjes, vogels in alle maten en gewichten. 

De cheesecake is verteerd, tijd voor een leuke babbel en lekkere lunch in ’t Leeuwtje met de schoonmoeder van de zoon, die in deze mooie omgeving woont. Altijd fijn om elkaar terug te zien! Afscheid, maar we weten, deze keer niet voor lang! 

In de gang van het hotel loop ik hem pardoes tegen het lijf. Hij blijft beleefd wachten, vermijdt een botsing. Een babbel lukt niet, hij bromt enkel. Als ook ik beleefd opzij ga, vervolgt hij zijn rustige weg. Een bezig bijtje! 

Bye sun. Stel het wel. Je hoofd zit vol half-doorgehakte knopen, tijd om te laten bezinken en de daad bij het woord te voeren. Je hangt nu hoog in de lucht. Steeds verder weg. 

De zon schittert. We gaan nog niet naar huis, bijlange niet. Wij rijden richting Veenendaal. Ondertussen kennen we de truken van de foor om het afscheid verteerbaar te maken. Veel kms fietsen en genieten.  

Het wordt een flinke rit. Vanuit Veenendaal naar de Nederrijn via twee veren rond Rheenen, Kesteren en Elst. De Romeinse wachttoren Fort de Spees toont geschiedenis. Vier soldaten sliepen beneden, leefden op het eerste verdiep, hielden boven de wacht en stuurden rookpluimen naar een andere toren. 

De paden door de bossen van de  Utrechtse Heuvelrug brengen ons terug in het heden. 

De man op zijn speedpedelec fietst me razend snel tegemoet, hij hoort of ziet me niet, ik kom uit de andere richting. Hij kijkt geconcentreerd op zijn gsm. Ik roep nog ‘let op’ en  probeer snel uit te wijken, te laat,  een buigzaam paaltje redt mijn leven, ik val niet op de straat, maar languit in de netels, piek- piek en heup en knie worden gegarandeerd kleurrijk binnenkort. Maar er lijkt niets gebroken. De twee volgende fietsdagen moeten nog lukken.

‘Life isn’t about waiting for the storm tot pass. It’s about learning to dance in the rain’.

Dat gebeurt hier vandaag, letterlijk dan. Tevreden met elke druppel die valt, want we werden hier voorlopig nog niet ruim bedeeld en de tuin snakt naar water. Even een natte plens genieten vooraleer de hitte zich binnenkort weer aankondigt. Ik hou van die afwisseling.

De dagen vliegen voorbij. Onze Canadees vertrekt binnenkort richting Vancouver, wellicht een laatste keer. De kans zit er dik in dat ze een volgende keer definitief terugkeren. Alles lijkt plots in ijltempo te verlopen. Maar ik heb geleerd, tijd brengt raad en we zien wel wat diezelfde tijd voor ons in petto heeft. Ik ben de bezadigdheid zelve. Hum! 

Op onze fietstochten ontdekt hij (ja nu pas) dat ook zijn eigen geboortestreek erg mooi is. Ondanks een gebrek aan bergen, op een viaduct na dan, en grote meren. We zetten over met een bootje op de Schelde, ruim vijf minuten duurt die vaart én is toch charmant. Terrasjes zoals we ze hier kennen, zijn daar in de minderheid. Dus laten we het vooral niet na hem hier en daar ‘warm’ te maken met een verfrissend drankje, contradictio in terminis, maar wel verrassend gezellig. 

Kleinzoon vierde onlangs zijn lentefeest. Hij wordt groot. Hij blijft een lieve speelvogel, houdt van bewegen. Ons cadeau vraagt niet veel denkwerk. Een dagje Bellewaerde met vriendje en de oudjes. Wij dus. Hij gaat vlot akkoord. We treffen dé ideale dag met ideaal weer en ideale niet-overdreven-drukte en ideaal gezelschap. Kan het nog idealer? 

Opabaard ontsnapt -met veel plezier- aan de pret, Canadese zoon neemt graag zijn plaats in. De jongens mogen hun gang gaan, zwieren, zwaaien, lachen, schrikken en weer doorgaan. Toch verkiezen ze nog duidelijk ons gezelschap, heel blij daarmee. Maar dat betekent ook dat oma mee mag-moet zwaaien en zwieren. Met de glimlach, met een schaterlach én met een gehavende schouder als gevolg van een te plotse daling. Geen paniek, na twee dagen ben ik weer ‘de oude’. 

Het is een mooi park, veel groen, veel bloemen, dieren en ruimte. Als je 30 keer ‘wat een superdag, oma!’ hoort….daar doe je het toch voor! 

En zo kabbelt de vakantie verder en schijnt hier ondertussen weer de zon. Het wonder van de natuur. 

Vandaag is het heet. De thermometer wijst 36 graden. De straten zijn stil, er is weinig beweging. Toch hoor ik de hitte zinderen, zoals ze enkel kan zinderen in de Provence en andere Zuiderse oorden. Normaal komt dit weerfenomeen in ons land vooral voor in augustus, maar wat is nog normaal?
Het klimaatprobleem is naar derdederangs verschoven, defensie krijgt voorrang. Straks smelten we allen weg en zijn de vele oorlogsproblemen spontaan van de baan….

Vandaag is één juli. Sinds negen jaar is het voor mij niet langer een ‘verdiende’ eerste vakantiedag. Na vele, vele, vele keren wèl verdiend. Als kind en jongere op de bank, als volwassene aan de andere kant van de bank. Die dag blijft in mijn geheugen gekerfd, hoe ik telkens opnieuw zoekend was om de leegte te wennen, na een immens drukke periode. Snel keerde het en kwam ik tijd tekort, maar die eerste paar dagen leek ik – telkens weer opnieuw-  in een groot gat te vallen.

Nu is dat gat er niet meer. Via kleinkinderen blijf ik in het schoolritme hangen. Examens, rapportjes, iedereen geslaagd, olé, tijd voor vrijheid en niks moet, niksen mag.
Kleindochter is al op reis, anderen vertrekken binnenkort, het missen kan beginnen. De Canadees maakt veel goed. Terug gezelschap in huis, hoewel hij vaak op toer is. We horen geboeid hun plannen. Ook al lijkt alles nog zeer onzeker. Ik leerde het al langer, leven in de dag en zo stap voor stap de toekomst tegemoet. En tijd geeft vaak raad.

Deze voormiddag fietste ik toch de nodige kms onder een loden zon. Een mens moet eten toch? De beloning was groot, airco in de winkel. Mijn tempo vertraagde, ik keek rond en nog eens en nog eens, het moment van terug de hete buitenwereld in werd graag uitgesteld.

Nu typ ik op piepkleine letterblokjes, tegen te hoge UV-stralen beschermd door het bladerdek van de catalpa. Het wordt een foto ‘langs onder’. Een thema dat ik soms tegen kom op andere blogs.