Maand: januari 2026

De zachte zonnige temperatuur nodigt uit tot een wandeling rond het meer op de Ster, een groot recreatiedomein niet ver hiervandaan. Rond 1960 werd zand uitgegraven waardoor plassen ontstonden met de vorm van een ster. Ook al vind ik die vorm daar totaal niet in terug, maar dat zal wel aan mij liggen? 

Het blijft een fijne natuurplek om te wandelen, al vergeten we vaak echt rond te kijken. Met vriendinnen op stap betekent vooral bijbabbelen, de omgeving wordt decor. 

De ‘nieuwe ster’ van het domein is Stella Novis, een gloednieuw sportcomplex. 

Maar wij hebben onze portie sport voor vandaag gehad, snel tevreden als we zijn, en kiezen resoluut voor de brasserie met panoramisch uitzicht over de vijver en het domein. 

We zijn duidelijk niet de enigen met dat idee. Het is zoeken naar een vrije plek. 

De vriendschap is ondertussen ruim 43 jaar oud. Bij de schoolpoort leerden we elkaar kennen toen kinderen nog kleuters waren en onze aandacht opeisten. 

De verhalen blijven komen……

Om onze wafel te verdienen doen we dapper de trappen omhoog en tellen de verloren calorieën richting Ster. 

Vriendschap is waarde-vol en ver-rijk-end en geeft, net als de wafel, nieuwe energie en…..nieuwe calorieën.

Terug thuis zie ik onze nieuwe tuinbewoner druk in de weer. Hij bouwt een veilig nestje, hoog in de struiken. 

Op en neer, neer en op, in eindeloze flitsbewegingen, onvermoeibaar. Geruisloos grijp ik naar de smartphone, mijn enige en dankbare fototoestel, en maak vanachter glas filmpjes en foto’s die ik de wereld instuur.  

Geen enkel beeld is duidelijk, het beestje is te snel of ik te traag, toch post ik hem hier, fier op mijn schattige, nieuwe logee. 

Manlief krijgt ‘bijtankverlof’. Vandaag klokslag 12 uur mag ik hem oppikken en morgen klokslag 8u moet hij terug aanwezig zijn in de kliniek, waar zijn bed en ontbijt geduldig wachten.
Vreemde situatie, maar we genieten de zon, een ijsje, een wandeling, gewoon terug thuis.

We zoeken het deze keer niet te ver. Sint-Niklaas volstaat, waar de grootste markt van België een make-over kreeg met meer groen en water.

Het mooie stadhuis weerspiegelt in het water.

En ik doe mee.

Het bronzen beeld, gemaakt door Frans Heirbaut, stelt de skeletten voor van de zussen Johanna en Margaretha van Constantinopel. In 1217 schonken zij de gronden aan de stad onder voorwaarde dat de ruimte nooit mag bebouwd worden. Een belofte die eeuwen later nog altijd stand houdt. Sint-Niklaas kan dan geschiedenis schrijven.

De skeletten vertellen dat zelfs machtige gravinnen sterfelijk zijn. De selfie die ze nemen met op de achtergrond de geschonken grond, maakt spontaan de brug naar de moderne wereld. Het beeld lijkt wat luguber, maar ik vind het mooi en origineel, met een belangrijk verhaal.

Zondag. We proberen een reis vast te leggen met zoon en schone dochter. Na anderhalf uur wikken en wegen, overwegen en uitsluiten, bevestigen en weer in twijfel trekken, blijft één conclusie over, we zullen het later nog eens herbekijken. Want naarmate de tijd vordert, komen meer dagen vrij?? Komt goed.

Maandag. Na drie jaar is het tijd voor de  ‘jaarlijkse’ controle bij de huidarts. ‘Als iedereen een velleke heeft zoals jij, kan ik mijn praktijk opdoeken’, zegt ze. Ik lach lief.

Ramp na ramp…. Zwitserland, Spanje,…..

Dinsdag. Trump is een wispelturige, tiran-ieke peuter. ‘Als ik de nobelprijs voor de vrede niet krijg, doe ik niet langer mijn best voor vrede en wil ik Groenland’. We lachen……groen🤢.
Het zal zo’n vaart niet lopen met onze daddy? De machtigste mens van de wereld doet en krijgt altijd zijn zin.
Europa, trek je besluiten!
Bart de Wever zegt ‘als je nu niet stopt met vleien, verlies je je waardigheid. En dat is het meest kostbare dat je hebt in een democratie’.  Goed gezegd man! De grote wereld wordt beangstigend. Ik kruip terug in mijn eigen wereldje….

Woensdag. De zonnige dag eindigt onverwacht op spoed voor opabaard, de plaats waar verplegers voorbij razen en waar voor ons de tijd lijkt stil te staan. We wachten, wachten, wachten….
We voelen ons kwetsbaar. Confronterend. Middenin de nacht rijden we stil terug naar huis.

Donderdag. Na een grondig onderzoek bij de arts worden we opnieuw doorverwezen naar spoed, waar haast en spoed zelden goed zijn. Wachten, wachten, wachten….
De mensen zijn vriendelijk en ik heb een veel te warme trui aan en de tijd kruipt tergend traag. Terwijl manlief onder de scanner ligt, doe ik braaf mijn rugspierversterkende oefeningen. Kwestie van nuttig wachten. 
Het verdict luidt drie dagen kliniek, voor onderzoek en testen.
We hebben toch vragen bij de werking van het ziekenhuis? Of zijn we gewoon te kritisch?

Vrijdag. Life is what happens while you’re busy making other plans. John Lennon wist het al.
Er is het ziekenhuiscafetaria met lauwe thee en kleffe taartjes.
Er zijn  gesprekken over onzekerheden die bij leven horen.
Er is hoop. Er is angst.
Er is aftellen.
We stellen tevreden vast dat het al langer licht blijft ’s avonds.
Manlief voelt zich weer kiplekker.
De toekomst zal het uitwijzen.

Met dank aan de zon.

Een avond met Guido Belcanto staat garant voor twee volle uren fijne sfeer, gezelligheid en vooral een blij gevoel. We zijn er graag bij en hebben met veel moeite tickets bemachtigd.  Begonnen als straatmuzikant is deze Vlaamse zanger en liedjesschrijver bekend om zijn kleinkunst en songs over het leven zoals het is, ook het leven met zijn kleine, kwetsbare en ludieke kantjes. 

Zijn muziek combineert poëtische, soms ook melancholische teksten met humor en veel zelfrelativering.  En laat ik vooral dat laatste heel erg appreciëren in een mens. Hij vindt de juiste balans tussen volks en literair.

Zijn diepe, warme stem én hele lange grijze haren charmeren (mij).  Bijna 73 en fris als een hoentje.

In ‘Tedere baldadigheden’ kijkt hij met weemoed en vooral veel humor terug op een ondeugend verleden dat we allemaal wel hebben gekend.

Ik zit op het puntje van mijn stoel, jammer dat het te veraf is om de mimiek te zien. Dimitri, zijn zoon, speelt mee in het orkest. Hoe heerlijk moet het zijn om samen met je zoon op te treden voor een enthousiast publiek. Jammer dat de man vlak achter mij té enthousiast en té vaak ongepast (als enige in de zaal) en té luid met de muziek mee klapt, het doet pijn aan de oren. Een paar geïrriteerde blikken brengen duidelijk geen aarde aan de dijk.

Zijn muziek geniet ik vooral in een fysiek optreden, minder op de radio. Je moet er middenin zitten, het geheel intens beleven. 

Vandaag lijkt het lente. Na de witte dagen volgen nu zonovergoten dagen met twaalf graden extra op de teller. Winter 2026 in België valt wel mee. Zeker als je de zon-dag mag beleven met die extra energie en een wandeling met zoon en schone dochter en honden op het programma staat.

We spreken 1992-1995 na het uiteenvallen van Joegoslavië. Er is een vreselijke oorlog aan de gang.

In het detentiekamp Čelebići zijn veel onschuldige Servische burgers en krijgsgevangenen opgesloten, Bosnische mensen leidden het kamp.

Het kamp was de pure hel, mens-ont-erend. Piepjonge bewakers zoals Esad Landžo folterden mensen. Het hoort bij oorlog. Op commando van hun leiders, maar ze leefden zich flink uit in het zinloze geweld dat ze ‘mochten’ uitvoeren. Dagenlange martelingen eindigden in de dood. Zomaar om het geweld.

Bewaker Esad genoot een warme opvoeding, in een normaal liefdevol gezin. En toch groeide hij op tot een monster toen hij plots macht kreeg.

Na de oorlog en zijn jarenlange straf in de gevangenis in Finland doet hij een poging om die gewelddadige jongeman, die hij toen was, te begrijpen. Het lukt hem niet. Zijn vader pleegt zelfmoord, hij kan niet langer leven met wat zijn zoon heeft gedaan.

Veel meer dan om geschiedenis gaat het in deze reeks om de persoonlijke verhalen van slachtoffers én daders. Beiden zijn in een nachtmerrie beland. Het draait om het menselijk drama rond verantwoordelijkheid, schuld, boete en verzoening. Langs twee fronten.

Het leven van achterblijvers van slachtoffers is totaal verwoest. Ook dat van de dader.

Beide verhalen worden naast elkaar geplaatst. Schrijnend. Dat maakt de reeks zo aangrijpend, zo menselijk, zo intens.

Deze oorlog ging met veel geweld gepaard,  maar hier gaat het over een specifiek onderdeel, over schuldgevoel, over het menselijke aspect en juist dat grijpt me aan. Want het thema oorlog is en blijft actueel.

De reeks ‘Terug naar Joegoslavië’ is te zien op de Belgische tv Canvas en VRT max en is een heel sterke aanrader. De blijvende impact van oorlog leidt langs beide kanten tot een persoonlijke hel.

Woensdag is lesdag. Een snelle blik naar buiten volstaat om te begrijpen dat de vier km tot daar niet zullen overbrugd worden, de nacht heeft een flink pak sneeuw over de straten uitgestrooid. In de les-groepswhatsapp druppelen de afzeggingen binnen. Na enige twijfel en vooral veel spijt schrijf ook ik me uit voor vandaag. Opletten hoort bij ouder worden.
Dan maar andere activiteiten inplannen….

Het sneeuwt en blijft sneeuwen. De beloofde opklaringen blijven uit. Die ene km naar de bib tevoet moet me wel lukken. De verse sneeuw kraakt heerlijk onder mijn voeten.
Onderweg kom ik enkel sleeën tegen, geen sleeën van auto’s. Dappere ouders trekken enthousiaste kinderen als kleine prinsjes vooruit. Heimwee … Jaloers….

Ook ik ben dapper als ik me middenin het sneeuwballengevecht van een bende pubers waag, het is nu eenmaal dé doorgang die ik moét nemen. Een verloren sneeuwbal zoeft mijn richting uit, ik wijk uit, struikel, hou me recht en krijg de sneeuwbal toch nog in volle vaart tegen mijn arm.
Hoor ik daar gegiechel? Wacht maar, ze krijgen van hetzelfde laken een broek. Snel bukken, met de hand(schoen) diep in de sneeuw graaien, mikken en gooien. Zo simpel is het. Een geslaagd schampschot treft de verbaasde tiener. 
Fier op mezelf.
De giechel wordt een brede lach en ik schuifel rustig verder.

De paal krijgt een wit hoedje. ‘Omarm het onverwachte’. Duidelijker kan het niet worden.

Die grappige sneeuwman is een vermomde tuinkabouter.

Mensen zijn vrolijk. Onderweg heb ik drie gezellige babbels met onbekenden over de sneeuw, de sneeuw en de sneeuw. Wat een indrukwekkende start van het jaar en heer winter. 
I love it! En aan deze foto is niets getruckeerd. Puur natuur!

In de bib is het lekker warm. De rayon met de nieuwe boeken krijgt altijd mijn voorkeur en ik bots op ‘Wachten’ van Dirk de ‘Wachter’. Over het leven dat snelt en over niet kunnen ‘wachten’, leren ‘wachten’ en ‘wachten’ zonder ver’wacht’ing. Ik lees hem graag, het boek ‘wacht’ hier nu geduldig om gelezen te worden. Ik kan ‘wachten’ tot een ander stuk moment. Een moment dat het binnen aangenamer is dan buiten.

Een vredig tafereeltje in de tuin bij het opstaan.

Sneeuw én zon, die weerkaatst op het witte goud. Snel zoek ik compagnie van Jan de Wilde met ‘de eerste sneeuw’. Een prachtig staaltje kleinkunst met knappe tekst, die ondanks aangrijpende zinnen, me toch telkens weer vrolijk en ook melancholisch maakt.

De sneeuw is een metafoor voor vergankelijkheid, zijn we dat niet allemaal?, voor breekbare momenten van schoonheid. De sneeuw verzacht en bedekt.

Op 1 januari werd hij 82. Hij treedt nog steeds op.

Witte wereld glanst
zonlicht danst op koude rust,
tijd staat even stil.

Een ‘like-je’ is meer dan voldoende.

Ik kan reacties niet uitzetten hier op de smartphone? (Jetpack)