Maand: april 2026

Misschien zit iedereen nu voor het scherm en supportert voor P of W of E of…. Allemaal sympathieke mannen, maar ik gun het W zo hard.

Zelf hou ik het bij het schermpje van de smartphone en typ een blogje. 

Ik ben van dienst, ik heb een job. 

Na jaren babysitten is het nu tijd voor hond(4)-pony(2)-ezel(3)-kip(7)-kat(3)-hangbuikzwijn(2)-konijn(4)-vogel(niet geteld)-vis(niet aan te beginnen)-gekko(stuk of vijf met allemaal vreemde namen)-slang(3, jawel)-wandelende tak(ontelbaar) -sit en wellicht vergeet ik er nog een handvol. 

Zoon en co zitten ver hiervandaan en dieren vragen gezelschap. Voor ons wordt het een vakantiebeleving met zorg. De zon en het grote groene terrein geven een ontspannen gevoel. Ik mis een ligzetel in de tuin en zit dus op ongemakkelijke houten banken, de neiging tot in slaap vallen is alvast onbestaand. 

De honden begroeten ons telkens opnieuw alsof we maanden weg zijn geweest. Of we nu een uur, een kwartier of zelfs maar een minuut verdwijnen, hun enthousiasme kent geen grenzen. Soms een beetje té enthousiast, dan zoek ik graag de veiligheid van de schommel aan de oude boom op. 

Pony’s en ezels leven volgen een strak schema van maximum drie uur in de wei. Dus leef ik mee op het ritme van de klok. Wanneer het tijd is om hen te verplaatsen, klap ik uitbundig in mijn handen, mijn moeder leerde het me ooit, ze luisteren gedwee. Goed opgevoed. 

Naast mij hoor ik de ezel balken, de hond blaffen, de kat miauwen en de vogels fluiten. 

Het terrein grenst aan de Vinderhoutse bossen, waar het mooi wandelen is. 

Voor dierloze momenten hebben we onze fietsen bij de hand. We verkennen de streek, de groene omgeving. Mijn naamgenoot toont de fietsrichting. Ook de Lieve-straat en de b&b Lieve+ling passeren we. Ik ben hier duidelijk populair.

…… met een paar sfeerbeelden van de Kluyskensstraat in Gent. Het geluid is minstens even sfeervol, maar dat moeten jullie erbij fantaseren…..

Het Huis van Buuren in Ukkel werd gebouwd in 1926-28 op vraag  van David van Buuren en Alice Piette.
Opvallend is de stijl van de Amsterdamse School in combinatie met Art Deco.
David was een Nederlandse bankier en Alice was een gepassioneerd kunstverzamelaar. Samen maakten ze van hun huis een ontmoetingsplaats voor de internationale elite en kunstenaars.

Het huis oogt heel warm binnenin met veel pallissanderhout en glas in lood, waar het zonlicht vandaag doorheen schittert. Want buiten doet de aprilse zon meer dan haar uiterste best.
Aan de muren hangen veel kunstwerken van beroemde schilders, maar mij boeit vooral het mooie interieur met grote ramen, geometrische tapijten, heel veel donkere houtsoorten en zicht op de immense tuin. Daar zou ik zo kunnen wonen, graag tuinman inbegrepen dan.

Het huis ademt volop de sfeer van de jaren ’20.  Omdat Alice tot haar dood in 1973 in het huis bleef wonen en alles als museum wilde nalaten, is het interieur volledig intact gebleven. Je loopt er letterlijk een andere tijd binnen.

De lamp van Jan Eisseloefel is gigantisch van glas en brons  en vult kleurrijk de enorme hal. Een pronkstuk, als teken van rijkdom en artistieke inspiratie. Ondanks zijn gewicht van maar liefst 800 kilo oogt de lamp elegant en stijlvol.

In de tuin van 1.2 ha genieten we de voorjaarszon. Er is een verzameling van verschillende stijlen die gedurende de vele jaren zijn toegevoegd. Tennisvelden werden omgebouwd tot een rozentuin, waar nu nog niets te zien is. Maar voorjaarsbloemen bloeien weelderig in verschillende kleuren. Ook het labyrint trekt de aandacht. Verstoppertje spelen is een must.

Wij reden vlot met het openbaar vervoer. De trein tot in Brussel Zuid, dan tram 10 en die stopt vlakbij. Voor wie van warme Art Deco houdt, is dit een grote aanrader. De museumkaart geldt voor het bezoek aan huis en tuin.

Ik beperk de foto’s hier, net als de info. Bij interesse, er is genoeg te vinden op het internet.

https://share.google/t1WSve2BhIq9eVgvq

De dag kleurt goud, blauw, wit en geel. Koolzaad staat uitbundig in bloei, in grote velden en langs perken. Instant Paasgevoel.

We parkeren de auto in Zaltbommel, maken de fietsen rijklaar en vertrekken goed ingeduffeld. Maar al snel blijken de vele laagjes overbodig, de wind is gaan liggen en de Linge s’linge’rt zich schilderachtig een weg tussen de witte bloesems.
Fiets, bloesems, zon, water, bootjes, lentefris groen, blije mensen, een heerlijke combinatie!

Aan de theetuin de Fruithoeve kunnen we onmogelijk voorbij rijden. Wat een pracht, wat een gezelligheid. Een drankje bestellen, vraagt veel tijd en geduld. De jongeren achter de toog kunnen de pittige drukte niet aan, maar houden rustig vol. Ze laten zich niet opjagen en wij blijven rijtje-schuiven. Een zitplaats vinden is een ander paar mouwen. Maar met ‘schuif-maar-aan’ lukt het en leuke gesprekken volgen. Nederlanders houden van België en Belgen houden van Nederland. We verstaan elkaar.

Jong leven dartelt de zonnige weide in.

De fietsen voeren ons door Beesd, Enspijk, Deil, Tricht,…., de romantische dijk in Rhenoy en langs landgoed Heerlijkheid met de Stapelbakker, die zijn naam niet heeft gestolen. De pannenkoeken zijn er Heerlijk.

Ondanks de niet-getrainde benen soms protesteren, meer nog forfait durven geven, is het een fijne eerste tocht in Nederland dit jaar. Een extraatje na een heel warme Paasontvangst bij de schoonmoeder van onze zoon.
We hebben de dagen intens genoten.

Via Samana kreeg ik deze fotowens toegestuurd. Samana is een samentrekking van samen en mana (kracht). De kracht van samen dus of samen krachtig. Het is een vrijwilligersorganisatie voor chronisch zieken, mensen met nood aan zorg en de mantelzorgers.

Bij Samana schrijf ik eindelevensverhalen voor mensen die graag iets achter laten voor de nakroost en er zelf niet in slagen om dit te verwoorden op papier. Soms vragen mensen ‘is dit niet loodzwaar voor jou?’. Mijn antwoord is néén, meer nog, het is verrijkend en ondanks veel bijhorend verdriet, leerde ik dappere, boeiende, inzicht-rijke mensen kennen. Die mensen verdienen een pluim, niet ik! die maar voor even hun schrijfbuis mág zijn.

Ik deel deze Paaswens graag met jullie omdat ik de tekst mooi en passend vind bij deze nieuwe lente en goudgele Pasen. Ėn omdat hoop ons doet leven in deze wereld.