Categorie: het leven zoals het is

Fietsen door het water. Het verveelt nooit. Omdat een roestende fiets geen goed idee is, kiezen we voor het speciaal aangelegde fietspad in het Domein van Bokrijk vlakbij Genk. Je fietst er dwars door de enorme vijver in een geul van 212 m lang, verzonken in het water.
Links en rechts staat het water op ooghoogte.
Beloofd, je blijft droog. Zie je de geul?

De zwanen zijn er vrij aggressief. Mensenfout. Zwanen voederen is geen goed idee. Voor hen is alles wat je in de hand heb voedsel. Ik wil ze op beeld, het perfecte moment vastleggen waarop ze pikken naar de lens… maar het lukt niet. Zij hebben geen geduld. Ik ook niet.

Witte wolken weerspiegelen in het water.
Het is er schitterend mooi.

De benen zijn goed vandaag, zoals dat in wielertaal heet. We koppelen er een  50 km groene fietsroute aan.
In augustus zal de vele heide hier paars kleuren, nu is ze nog donker en grauw. 
De zandgrond, openheid en schrale bomengroei kunnen me toch bekoren. Mijn moeder was een grote heidefan, ik kreeg die genen ruimschoots mee.

We rijden door bossen, veel bossen, nog meer bossen. De zon doet haar best, maar geraakt toch al moeilijk door het prille bladerdak.

De mijnterril van Heusden- Zolder is een kunstmatige berg van afval uit de steenkoolmijnbouw (stenen, leisteen, restmateriaal). De grijze berg verloor zijn functie in 1992 en werd in de loop van de jaren omgetoverd tot een heel mooi stukje natuur met geschiedenis.
Met een oppervlakte van ongeveer 124 hectare en 155 meter hoogte is hij echt wel indrukwekkend.
De vele identieke oude mijnwerkershuisjes even verderp zorgen voor een rustgevend beeld van het stadje.

We wandelen op de groene heuvel met graslanden en veel meidoorn.  Wandelen? Noem het gerust een stevige klim, onze kuiten én adem hebben het geweten.
Brokjes steenkool hier en daar kleuren onze handen niet langer zwart. Verdroogd?

De rust én het bankje zijn zalig, we horen enkel vogels. Sinds ik de Merlin Bird app heb ontdekt, gaat een nieuwe wereld open. De boomleeuwerik steelt de show en bijna geraak ik in trance in ‘die stille Kempen ‘….. Mijn moeder zong het vaak en graag.

Het is weer zover, een WEtje-weg met ‘onze bende’. Jammer dat zoon en schone dochter er na drie Canadese jaren opnieuw niet bij kunnen zijn. Het voelt incompleet, volgend jaar plannen we vooral meer intijds. Alsof dat gemakkelijk lukt met vier (te) drukbezette families….

We logeren in Limburg, meer bepaald in 🍐 met hoofdletter.

De streek is groen, vlak, mooi, ideaal met de fiets.

De wolkenluchten zijn prachtig, speels met vele strepen blauw.

Het huis is schitterend, ruim, landelijk en modern, veel beige tinten met een erg complete keuken en oergezellige living. Hier zou ik zomaar kunnen wonen!

Het voetbalveld is dé place to be voor de zeven jongens. En de papa’s.

Kleindochter staat als enig meisje flink haar vrouwtje.

Snorkelen tussen reuze vissen? Het kan en mag in Be-Mine in Beringen. Hier en daar zie ik een beetje angst, wat stoerdoenerij, maar vooral veel plezier. Achter het veilige, voor mij  niet natte glas neem ik de foto. De -echt wel – grote vissen vluchten voor mijn flits.

Kleinzoon steekt een knap en origineel spel in elkaar, bij de finale wordt geijverd voor de hoogste toren met te dunne spaghetti en lekkere marshmallows, die nog even moeten overleven.

Lekker eten, veel plezier, groene wandelingen, ruimte en lucht, zon, drukte en rust, babbels, grote tuin en een hoge trap, wat wil een mens nog meer?

De lachende gezichtjes geven zomaar forfait, fout van het fotoprogramma,  ik werk dus verder af met gele bolletjes…..

Misschien zit iedereen nu voor het scherm en supportert voor P of W of E of…. Allemaal sympathieke mannen, maar ik gun het W zo hard.

Zelf hou ik het bij het schermpje van de smartphone en typ een blogje. 

Ik ben van dienst, ik heb een job. 

Na jaren babysitten is het nu tijd voor hond(4)-pony(2)-ezel(3)-kip(7)-kat(3)-hangbuikzwijn(2)-konijn(4)-vogel(niet geteld)-vis(niet aan te beginnen)-gekko(stuk of vijf met allemaal vreemde namen)-slang(3, jawel)-wandelende tak(ontelbaar) -sit en wellicht vergeet ik er nog een handvol. 

Zoon en co zitten ver hiervandaan en dieren vragen gezelschap. Voor ons wordt het een vakantiebeleving met zorg. De zon en het grote groene terrein geven een ontspannen gevoel. Ik mis een ligzetel in de tuin en zit dus op ongemakkelijke houten banken, de neiging tot in slaap vallen is alvast onbestaand. 

De honden begroeten ons telkens opnieuw alsof we maanden weg zijn geweest. Of we nu een uur, een kwartier of zelfs maar een minuut verdwijnen, hun enthousiasme kent geen grenzen. Soms een beetje té enthousiast, dan zoek ik graag de veiligheid van de schommel aan de oude boom op. 

Pony’s en ezels leven volgen een strak schema van maximum drie uur in de wei. Dus leef ik mee op het ritme van de klok. Wanneer het tijd is om hen te verplaatsen, klap ik uitbundig in mijn handen, mijn moeder leerde het me ooit, ze luisteren gedwee. Goed opgevoed. 

Naast mij hoor ik de ezel balken, de hond blaffen, de kat miauwen en de vogels fluiten. 

Het terrein grenst aan de Vinderhoutse bossen, waar het mooi wandelen is. 

Voor dierloze momenten hebben we onze fietsen bij de hand. We verkennen de streek, de groene omgeving. Mijn naamgenoot toont de fietsrichting. Ook de Lieve-straat en de b&b Lieve+ling passeren we. Ik ben hier duidelijk populair.

…… met een paar sfeerbeelden van de Kluyskensstraat in Gent. Het geluid is minstens even sfeervol, maar dat moeten jullie erbij fantaseren…..

Het Huis van Buuren in Ukkel werd gebouwd in 1926-28 op vraag  van David van Buuren en Alice Piette.
Opvallend is de stijl van de Amsterdamse School in combinatie met Art Deco.
David was een Nederlandse bankier en Alice was een gepassioneerd kunstverzamelaar. Samen maakten ze van hun huis een ontmoetingsplaats voor de internationale elite en kunstenaars.

Het huis oogt heel warm binnenin met veel pallissanderhout en glas in lood, waar het zonlicht vandaag doorheen schittert. Want buiten doet de aprilse zon meer dan haar uiterste best.
Aan de muren hangen veel kunstwerken van beroemde schilders, maar mij boeit vooral het mooie interieur met grote ramen, geometrische tapijten, heel veel donkere houtsoorten en zicht op de immense tuin. Daar zou ik zo kunnen wonen, graag tuinman inbegrepen dan.

Het huis ademt volop de sfeer van de jaren ’20.  Omdat Alice tot haar dood in 1973 in het huis bleef wonen en alles als museum wilde nalaten, is het interieur volledig intact gebleven. Je loopt er letterlijk een andere tijd binnen.

De lamp van Jan Eisseloefel is gigantisch van glas en brons  en vult kleurrijk de enorme hal. Een pronkstuk, als teken van rijkdom en artistieke inspiratie. Ondanks zijn gewicht van maar liefst 800 kilo oogt de lamp elegant en stijlvol.

In de tuin van 1.2 ha genieten we de voorjaarszon. Er is een verzameling van verschillende stijlen die gedurende de vele jaren zijn toegevoegd. Tennisvelden werden omgebouwd tot een rozentuin, waar nu nog niets te zien is. Maar voorjaarsbloemen bloeien weelderig in verschillende kleuren. Ook het labyrint trekt de aandacht. Verstoppertje spelen is een must.

Wij reden vlot met het openbaar vervoer. De trein tot in Brussel Zuid, dan tram 10 en die stopt vlakbij. Voor wie van warme Art Deco houdt, is dit een grote aanrader. De museumkaart geldt voor het bezoek aan huis en tuin.

Ik beperk de foto’s hier, net als de info. Bij interesse, er is genoeg te vinden op het internet.

https://share.google/t1WSve2BhIq9eVgvq

De dag kleurt goud, blauw, wit en geel. Koolzaad staat uitbundig in bloei, in grote velden en langs perken. Instant Paasgevoel.

We parkeren de auto in Zaltbommel, maken de fietsen rijklaar en vertrekken goed ingeduffeld. Maar al snel blijken de vele laagjes overbodig, de wind is gaan liggen en de Linge s’linge’rt zich schilderachtig een weg tussen de witte bloesems.
Fiets, bloesems, zon, water, bootjes, lentefris groen, blije mensen, een heerlijke combinatie!

Aan de theetuin de Fruithoeve kunnen we onmogelijk voorbij rijden. Wat een pracht, wat een gezelligheid. Een drankje bestellen, vraagt veel tijd en geduld. De jongeren achter de toog kunnen de pittige drukte niet aan, maar houden rustig vol. Ze laten zich niet opjagen en wij blijven rijtje-schuiven. Een zitplaats vinden is een ander paar mouwen. Maar met ‘schuif-maar-aan’ lukt het en leuke gesprekken volgen. Nederlanders houden van België en Belgen houden van Nederland. We verstaan elkaar.

Jong leven dartelt de zonnige weide in.

De fietsen voeren ons door Beesd, Enspijk, Deil, Tricht,…., de romantische dijk in Rhenoy en langs landgoed Heerlijkheid met de Stapelbakker, die zijn naam niet heeft gestolen. De pannenkoeken zijn er Heerlijk.

Ondanks de niet-getrainde benen soms protesteren, meer nog forfait durven geven, is het een fijne eerste tocht in Nederland dit jaar. Een extraatje na een heel warme Paasontvangst bij de schoonmoeder van onze zoon.
We hebben de dagen intens genoten.

Via Samana kreeg ik deze fotowens toegestuurd. Samana is een samentrekking van samen en mana (kracht). De kracht van samen dus of samen krachtig. Het is een vrijwilligersorganisatie voor chronisch zieken, mensen met nood aan zorg en de mantelzorgers.

Bij Samana schrijf ik eindelevensverhalen voor mensen die graag iets achter laten voor de nakroost en er zelf niet in slagen om dit te verwoorden op papier. Soms vragen mensen ‘is dit niet loodzwaar voor jou?’. Mijn antwoord is néén, meer nog, het is verrijkend en ondanks veel bijhorend verdriet, leerde ik dappere, boeiende, inzicht-rijke mensen kennen. Die mensen verdienen een pluim, niet ik! die maar voor even hun schrijfbuis mág zijn.

Ik deel deze Paaswens graag met jullie omdat ik de tekst mooi en passend vind bij deze nieuwe lente en goudgele Pasen. Ėn omdat hoop ons doet leven in deze wereld.

Restaurant Misverstand is een realityreeks waarin mensen met jongdementie (tussen 50 en 65 jaar) samen een echt restaurant runnen, onder begeleiding van de empathische programmamaker Dieter Coppens en topchef Seppe Nobels.
Seppe combineert zijn culinaire kunde met een grote betrokkenheid voor de vluchtelingenproblematiek en ook met dit sociaal engagement.

Het programma wil een belangrijk ‘misverstand’ doorbreken dat mensen met dementie niets meer kunnen.

Ik ben een trouwe kijker. In het begin vaak met gemengde gevoelens, want het is niet altijd evident om die mensen te zien sukkelen. Ik voel me dan een stille voyeur. Maar de focus ligt op wat ze juist wél kunnen, op de samenwerking, op hoe die mensen opleven in het avontuur, hoe ze hun persoonlijk verhaal krachtig delen. Soms met emoties, soms met humor.

Lode (54) is één van de deelnemers. Nog voor de reeks op tv werd uitgezonden, kreeg hij in februari euthanasie. Hij was bang van wat de toekomst met hem zou doen. Hij schreef een brief die een maand later postuum gepubliceerd wordt. Die brief kwam hier hard binnen. Ik kan alleen maar vol begrip instemmen.

https://openbrief.wixsite.com/waardiglevenseinde

In België moet je wilsbekwaam zijn om euthanasie te krijgen. Lode moest die beslissing dus te vroeg nemen terwijl hij nog redelijk goed was, hij had graag nog wat langer geleefd (zijn eigen woorden), maar die optie was dus voor hem niet weggelegd. Hij wilde vermijden dat hij zijn wilsbekwaamheid zou verliezen en geen keuze meer kon maken.
“Kiezen is altijd verliezen in dit geval”.
Met dit schrijven hoopt hij dat politici hier grondig gaan over nadenken. En ik met hem.

Een open petitie van Lodes vrienden voor een menswaardig levenseinde bij mensen met jong-dementie doet nu digitaal de ronde. Ik heb geen seconde geaarzeld om deze mee te ondertekenen.
Er moet toch een andere oplossing zijn?

https://www.openpetition.eu/be/petition/blog/een-menswaardig-levenseinde-ook-voor-mensen-met-dementie-op-jonge-leeftijd/8

De gloednieuwe Cocon Circulair in Sint-Niklaas is een immense ruimte waar een oude industriële site een nieuw leven heeft gekregen. Vroeger stonden er machines van Nobels-Peelman, vandaag vind je er de start van een levendige omgeving waar alles draait rond duurzaamheid en hergebruik.

Het idee achter Cocon is mensen samenbrengen die bouwen aan een circulaire toekomst. Ondernemers, creatieve mensen en organisaties krijgen er de ruimte om te experimenteren, samen te werken en ideeën uit te wisselen. In de ateliers zal worden gewerkt met gerecupereerde materialen, in workshops zullen nieuwe inzichten worden gedeeld en tijdens events ontstaan hopelijk nieuwe samenwerkingen.

Het gebouw zelf vertelt eigenlijk al het verhaal. De stad heeft de grote fabrieksruimte bewust heropgebouwd met het oog op hergebruik en zo weinig mogelijke verspilling.
De plaats is zelf een voorbeeld van circulair bouwen. Er waren vrij veel spanningen met de ( klassieke) aannemers, die vaak niet begrepen dat vooral  niet alles perfect moet zijn.

Cocon is een ontmoetingsplaats, een leeromgeving en een ‘broedplaats voor innovatie’. Het doel is tonen dat anders omgaan met grondstoffen broodnodig is én verbindend kan werken.

De oude houten terrassen van de grote markt, die vorig jaar volledig werd vernieuwd, doen nu dienst als gevel (foto 2) van het gebouw en voor vele nieuwe plantenbakken (foto 4) met kruiden om thee te maken. Wat elders afgedankt wordt, wordt hier opnieuw betekenisvol.

De enorme raampartij is geen strak geheel, maar een speelse verzameling van restmateriaal, waar maten en kleuren geen rol spelen.  (Foto 3)

Bij foto 1 denk ik aan de ecokathedraal van Jan. Er wordt een rond werk gebouwd met losse bakstenen, waar wilde planten het ooit mogen overnemen.

Ik denk aan Anuk als ons het knopen van in repen gescheurde kledingsresten tot een mooi kleed wordt getoond.

Ik denk aan Dorothé bij het zien van toffe tassen, gemaakt uit oudere jeansrokjes en overhemden.

Overschotten van raamkozijnen, goed voor maar liefst 54 (!)  kilometer, worden samengebracht en omgetoverd tot stevige basis voor de serre.
Lampen, afgeschreven omdat ze niet meer perfect zijn, krijgen hier opnieuw een functie en een plek.

Het zet aan tot nadenken. Over hoeveel we weggooien, gewoon omdat het niet meer aan onze drang naar perfectie voldoet.
Maar dit nieuwe initiatief, waar creatieve mensen een ruimte huren, workshops geven, met elkaar in verbinding komen, geeft zeker hoop.
Hoedje af voor de stad die dit mogelijk maakt. En wie weet volg ik er wel eens een workshop.

https://share.google/iItSXv4tsbg49enxq

Op de eerste lentedag trekt de zon me mee naar de abdij van Drongen, een plek waar de tijd zich over duizend jaar heeft uitgestrekt. Wat ooit begon met Norbertijnen, later werd voortgezet door Jezuïeten, is vandaag nog slechts de thuis van een handvol bewoners.

In de grote tuin staat een Grieks kruisbeeld, ruw opgebouwd uit treinbiels. Geen franjes, geen opsmuk, alleen soberheid die me raakt. Bij de tekst sta ik graag even stil.
“Wie omwegen maakt om aan het kruis voorbij te gaan, loopt gevaar ook aan het leven voorbij te gaan.
Wie is het leven de werkelijkheid van zijn eigen kruis aanvaardt, geraakt stilaan voorbij het kruis in het leven’.

Afzien hoort bij de levensopdracht van de Jezuïeten. Verwarming is schaars, even opwarmen mag, maar de kou trotseren is essentieel.
Wie zich te energiek voelt wordt doelbewust verzwakt via aderlating.
Discipline en gehoorzaamheid komen op de eerste plaats. Jezuïeten doorlopen een proefperiode van veertien jaar voor ze echt mogen toetreden.
Vriendschappen worden ontmoedigd,  wandelen doe je nooit met twee, maar altijd in verplicht wisselende drietallen.

De tuin is immens en grenst aan de Leie. De kapel van de 19e eeuw is overdadig, vooraan lees je de belangrijke godsdienstige taferelen als in een stripverhaal. Niet mooi, maar wel indrukwekkend met veel zorg voor details.

De gids vertelt met veel humor en enthousiasme voor collega-gidsen en ik mag mee als partner. Lucky me.

De namiddag en de zon zijn er voor de verdiende ontspanning. Tijd om de omgeving te verkennen met de fietsen langs de romantisch Leie. Alles ruikt naar vakantie.
We eindigen met een laatste drankje op een boot-terras in de zon, goed voor de vitamine D.

Het wordt een fijne zaterdag met cultuur, natuur, boeiende verhalen horen,  bewegen en fietsen, ontspannen, zonnen….