Alkalia
Alkalia (arab. al-kali – „potaż”)[1] – wodorotlenki litowców (CsOH, RbOH, KOH, NaOH i LiOH) i najbardziej zasadowych berylowców, np. wodorotlenku wapnia, Ca(OH)2 (jest to grupa alkaliów żrących), także węglany najbardziej zasadowych litowców, np. węglanu sodu Na2CO3 i potasu K2CO3(alkalia łagodne). Do alkaliów zalicza się także wodę amoniakalną, NH3(aq) (alkalia lotne). Wszystkie alkalia są rozpuszczalne, a ich roztwory mają odczyn zasadowy (alkaliczny)[2]. Ich moc maleje w następującym szeregu[3]:
Właściwości chemiczne
[edytuj | edytuj kod]Roztwory alkaliczne zdolne są do roztwarzania tlenków o charakterze amfoterycznym z wytworzeniem soli, np.[4.1][5.1]:
Sole tworzą także z bezwodnikami kwasowymi i związkami międzyhalogenowymi, np.[4.2][5.2]:
a z niektórymi solami – aniony kompleksowe z ligandem hydroksylowym, np.[4.3][5.3]:
- 4NaOH + CoCl2 → Na2[Co(OH)4] + 2NaCl
- 4NaOH + AlCl3 → Na[Al(OH)4] + 3NaCl
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ alkalia, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2018-08-22].
- ↑ alkalia, [w:] Encyklopedia techniki. Chemia, Władysław Gajewski (red.), Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1965, s. 16, OCLC 33835352.
- ↑ Alkalies, [w:] Pradyot Patnaik, A Comprehensive Guide to the Hazardous Properties of Chemical Substances, Wiley, 2007, s. 193, DOI: 10.1002/9780470134955, ISBN 978-0-471-71458-3 (ang.).
- Adam Bielański, Podstawy chemii nieorganicznej, wyd. 5, Warszawa: PWN, 2002, ISBN 83-01-13654-5.
- John David Lee, Zwięzła chemia nieorganiczna, wyd. 4, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997, ISBN 83-01-12352-4.
