Scrivibble

පරණ කඩදාසි සුවඳ අස්සෙන් ඒ දවස් වල ඔබේ ළඟ තිබුණු මත් ගන්වන සුළු විලවුන් සුවඳ දැනෙනවා. හිත පත්ලේ වළලලා දාපු අතීතයක මතකයන් බොහොම හෙමින් සීරුවේ හීනි වේදනාවක් මතු කරමින් ඇහැරෙනවා. ඔබේ ළඟන්නා සුළු සිනහව ආයෙම වරක් පෙනී නො පෙනී යනවා. රතු පාට බයිසිකලයක නැඟිලා ඔබ පසු පස උදේ හවස ගාටපු දවස් හීනයක් වගේ ආයෙම හිතේ ඇඳෙනවා.

“උඹට කවදාවත් ඕක හරියන්නෑ බං” ඒ දවස් වල මගේ මිතුරෙක් මට මන්තරයක් වගේ මතුරන්න පටන්ගෙන තිබුණා. නමුත් මගෙ හිත ඔබ ළඟ වගේ ම ඔබේ හිතත් මං ළඟ නතරවෙලා බව අපි දැනගෙන හිටියා.

“…ඔබේ කතා ලඟ

සිත නැවතුනු දා

ප්‍රේමය හැඳින්නෙමි…”

කාබන් තීන්ත බොඳ වුණු ඔබේ ඒ බෝල ගැහැණු අකුරු පරණ කඩදාසියට ඇලිලා තියෙන්නෙ ගලවගන්න බැරි තරම් තදින් කියලා මට හිතෙනවා. ඒවා පිටු වලට උරාගෙන..! හරියට තාමත් ඒ පිටු අස්සෙ දැනෙන ඔබේ ලැවැන්ඩර් විලවුන් සුවඳ වගේ. තවත් කාලයක් ගෙවිලා ගියාම මේ සුවඳත්, බෝල අකුරුත් ස්ථිරව මැකිලා යන බව මම අත්දැකීමෙන් දන්නවා. හරියට ඔබ මගෙන් මිදිලා ගියා වගේ, හෙමිහිට.

“සොඳුරිය.. කාලය කොතරම් නපුරුද

දිවි හිමියෙන් කඳුළැලි පුරවාගෙන

රැකගත් ආලය උදුරාගෙන ගිය

කාලය කොතරම්… නපුරුද සොඳුරිය”

ඔබ ම අහන්නට බල කළ ගීතය ජංගම දුරකථනයේ නාද වනවා. ගෙවුණු දින අතර, මූසල සීතල රැයක අපේ කතාබහ ආයෙම මතකයට නැඟෙනවා.

“ඉස්සර වගේ මට කතා කරන්නෙ නැහැ දැන්. කැම්පස් එකේ ඇතිනෙ ලස්සන ගෑණු ළමයි”

-“එහෙම දෙයක් නෙවේ. මට වැඩ. ඒකයි.”

“මහන්සියි මං නිදාගන්නවා.”

කාලය විසින් ප්‍රේමය විඩාපත් නොවිය යුතු බව දවසක් ඔබ ලිව්වා. කාලය විසින් කවදාවත් ප්‍රේමය විඩාපත් කරේ නැහැ. කාලය විඩාපත් කළේ මිනිස්සුන් ව. අසීරු තැන් වලදී ප්‍රේමය අතහැරුණෙ විඩාපත් වුණු මිනිස්සු අතින්. ඔබට තිබුණේ තව ටික කාලයක් විඩාපත් නොවී අල්ලගෙන ඉන්න.

නමුත් ඔබ මා ගිවිසගත්තේ මෙහෙම. මේ පිටු වල ඔබ එදා ලියූ විදියටම;

“නන්නාඳුනන ලෙසින් මඟතොට යළිත් හමුවෙලා

මහමෙර හිසින් දරාගෙන අපි යමු දුරස් වෙලා….”

ඉන්පසු මඟ තොට හමු වූ හැම දවසක ම ඔබ නාඳුනන විදියට ගියේ තාමත් හිතේ මා ගැන ප්‍රේමය දරාගෙන ද? ඔහු අතින් අල්ලාගෙන ගියේ, මා සිතින් දරාගෙන ද? ඇත්තක්ය කියල හිතන්න කැමැති වුණත් ඒ ඇත්ත නොවන බව මම දන්නවා. ඔබ ගැන මම හොඳින් දන්නවා.

“තාම මං නිසා විඳවනවද? තාමත් ඔයා එතනමද?”

-“නැහැ. විඳවපු දවස් ගෙවිලා ගිහිං. මං එතනින් ගොඩක් දුර ආවා.”

“ආයෙමත් හැරිලා එන්න පුළුවන් දුරකට ද?”

-“නැහැ. ආයෙම හැරිලා එන්න බැරි තරම් දුර.”

ඇමතුම විසන්ධි වෙලා බොහෝ වෙලාවක් ගිහිං. අවසන් කෙටි පණිවිඩයටත් පසුව ඔබ තාම හඬන බව මම දන්නවා. තවමත් ඔබේ කවි කතා පොතට, ඒ පිටු අතර තියෙන ඔබේ සුවඳට මම ආදරය කරන බව ඔබ නො දන්නවා ඇති. නමුත් ආදරය කිරීමත් හිමි කරගැනීමත් දෙකක් බව මම ඉගෙනගෙන හුඟක් කල්. මට ඔබට ආදරය කළ හැකියි. නමුත් මට නැවත ආ නොහැකියි. මන්ද, විඩාපත් වුණු දවසක ඔබ ආයෙමත් මාව හැර යන බව මම දන්නවා.

තරු අතරින් කණාමැදිරි එළියක් වෙන්වෙලා ඇවිත් ඔබේ අකුරු මත වැටෙනවා. තාමත් අසම්පූර්ණ ඒ පොතේ පිටු අතර ලැවැන්ඩර් සුවඳ මැකිලා යන්න තියෙන්නෙ තව ටික දවසයි. නමුත් මේ කවි පොතට අසම්පූර්ණ නැති අවසානයක් ඕනෑම බව මට හිතෙනවා. මෙහෙම;

“තරු එළියෙන් රුදු රාත්‍රී කාලයේ

දැඩි සිතකින් දුරු ගමන යමි ඉතින්

කිසි දින අපි හමු නො වන බව දනිම්

සිහිනය මිය යා යුතුය මේ ලෙසින්”

කහ පාට ඔබට ඔය තරම් ලස්සන ඇති කියලා මම මීට කලින් දැනගෙන හිටියෙ නැද්ද? නැත්නම් මේ හිරිගඩු පිපෙන හීතල එක්ක මුහු වුණු උණුසුම් කෝපි සුවඳ විසින් සිහින් ව ඇහැරවන සරාගික හැඟීමක් ද? ඔබ ව අද ඔය තරම් ලස්සනට පේන එක…

තරු අතර කොහේ හරි තැනක හිත තියාගෙන ඔබ කෝපි තොල ගාන විදිය පවා මට මතක් කරන්නෙ ඒ ඉස්සර දවස්. පොපියන හැඟුම් පිරුණු දවස්.

-“ලියෝ ඔයා පුදුම තරම් නිශ්ශබ්දයි..” විනාඩි ගණනක නිහඬතාවය බිඳුණේ ඔබේ කටහ⁣ඬින්.

“මේ වගේ රෑකට ඕනේ නිශ්ශබ්දතාවය තමයි නේද?”

-“අපි කතා කරොත් මේ රෑ නාස්ති වේවිද?”

“ඒක තීරණය වෙන්නෙ අපි කතා කරන දේ මත සාරා”

ඔබ ඊට පිළිතුරු නොදී යළිත් නිහඬතාවයක. උපැස් යුවලට යටින් ඔබේ දිගු ඇස් පිහාටු හෙමින් වැහෙනවා. කෝපි සුවඳ විඳගන්න ක්ෂණයකට පසු ආයෙම ඔබේ ඇස් තරු දිහා බලනවා.

-“මං කවදාවත් හිතුවෙ නෑ. ආයෙම ඔයාව මෙහෙම මුණගැහේවි කියලා.”

“මේක පුංචි රටක්, අපි හැමෝම ආයෙම කවදහරි මූණට මූණ හමුවෙනවමයි”

-“ඒත් අවුරුදු දහයකට පස්සෙ… එච්චර කාලයක් ගියාට පස්සෙ ඕන කෙනෙක් බලාපොරොත්තු අත්හැර ගන්නවා.”

සරසවියෙ හිටි කාලෙදි වගේම ඔබ තාමත් ඉක්මනින් අත හරිනවා. ඉක්මනින් හිත රිදවගන්නවා. අවුරුදු දහයකට පස්සෙ සමහරවිට ඔබ තාමත් ඒ හිටිය සාරාම වෙන්න ඇති.

“සමහර විට අවුරුදු දහයකට පස්සෙත් බලාගෙන ඉන්න අය ඇති”

මම ඔබෙන් පිළිතුරක් බලාපොරොත්තු වුණ නමුත් ඔබ පිළිතුරක් නොදෙන වගත් මම දැනගෙන හිටියා.

වැස්ස හෙමි හෙමින් තුරල් වෙනවා. තෙමුණු තාර පාර අයිනෙන් මඩ ඇලි ගලාගෙන බහිනවා. ඉක්මන් ගමනින් ඇවිදින කාගෙදෝ ලෙදර් සපත්තු හඬක් ටික ටික ළංවෙලා ඇවිත් ආයෙම ටික ටික ඈත්වෙනවා. වැස්සකට පස්සෙ තියෙන නැවුම් හුළඟක එතෙමින් ඔබ එක්ක මේ වගේ රැයක ඇවිද ගිය අතීතය ආයෙමත් මතකයට නැඟෙනවා.

“මේ වගේ රෑ වල් තියෙන්නෙ නිශ්ශබ්දව විඳින්න. මිනිස්සු දන්නෙ නෑ කතා කරන්න ඕනෙ මොනාද නැත්තෙ මොනාද කියලා. වරද්ද ගන්නවා. ඒ නිසා ලස්සන දවස්, ලස්සන මොහොත වල් නිකං නාස්ති වෙලා යනවා.”

-“ඒ වුණාට සමහර දවස් තියෙනවා මිනිස්සුන්ට කත කරන්න තිබ්බ, කතා නොකර හිටිය. සමහර විට පස්සෙ කාලෙක පසු තැවෙන.”

ඔබත් ඒ අතීතයේ පොපියන හැඟුම් පිරුණු දවසක මතකයේ බව මට දැනෙනවා. එදා මම නිහඬව ඔබට යන්න දුන් එක වැරදි ද? මට ඔබ ව නවත්ත ගන්න තිබුණ ද? ප්‍රේමයත් මිත්‍රත්වය ත් පිළිබඳ ඔබේ ආකල්ප මට තවමත් නො තේරෙනවද?

“සාරා පසුතැවෙනවද? මම එදා මොකුත් නොකියා හිටි එකට…”

-“මං හුඟක් කල් යනකං හිතාගෙන හිටියෙ, යමක් කිව යුතුව තිබුණෙ ඔයා කියලා. ඒත් පස්සෙ කාලෙක මට හිතුණා, සමහර විට කතා කළ යුතුව තිබු⁣ණෙ මම කියලා”

මං හිතන්නේ, මට කවදාවත් ඔබේ කතා වලට උත්තර දෙන්න තේරුණේ නැහැ. කතා කරමුය කියල ඔබ කීවට, මම කැමති අපි අතරෙ තියෙන මේ සුව පහසු නිහඬ බවට. දේශන ශාලාවේ එක ළඟ ඉඳගෙන නිහඬව ඔබව වින්ද දවස් වල ඉඳලම, මම මේ නිශ්ශබ්දතාවයට ආදරෙයි.”එදත් ඔයා අද වගේම බලාගෙන හිටියෙ ඩිලන් එනකං. මතකද?”

-“හ්ම්ම්… මං හැමදාම එහෙමයි නේද? එයා එනකං බලා ඉන්නව. සමහර විට මගේ දෛවය ඒක වෙන්නැති. එයා එනකං බලා ඉන්න එක.” “සමහර විට මගේ දෛවය, එයා එනකං තනියම බලාගෙන ඉන්න ඔයාගෙ තනි මකන එක වෙන්නැති”

තාරකා වල එළියට දිලිසෙන කඳුළු ඔබේ ඇස් වල පිරෙන හැටි මම බලාගෙන හිටියා. ඒ දවස් වල වගේම තාමත් පුංචිම දේකටත් සංවේදී ඔබේ හදවත මාව ආයෙ ආයෙම ඔබ වෙතම අඳිනවා. ඒ ආකර්ෂණයෙන් මම කිසිම දවසක මිදෙන එකක් නැහැ.

කඳුළු වලට ඔබ ගලාගෙන යන්නට ඉඩ දීලා. කවදාවත් නොකළ විදියට ඔබ මගේ ඉස්සරහා මගේ සඳළුතලයේ ඉඳගෙන වේදනාවන්ට ඔහේ ගලාගෙන වැටෙන්න ඉඩ දීලා.

“ඔයා දුක්විය යුතු නැහැ කියලා ඔයා දන්නවා සාරා.”

-“නැහැ. මම දුක් වෙන්න ඕනෙ. මම දුක් වෙන්න ඕනෙ ඔයාගෙ හිත හැදෙන්න වචනයක් නො කියා යන්න ගිය එක ගැන. මම දුක් වෙන්න ඕනෙ, සමහර දේවල් හංගගෙන හිටි එක ගැන..”

“මොනවද, ඔයා හැංගුවේ?”

නමුත් ඔබ වේදනාත්මක හැඟීමකින් තෙරපෙමින් නිහඬව යළිත් තරු දිහා බලාගෙන.

-“ලියෝ… “අපි” කියල දෙන්නෙක් ගැන ඔයා හිතන්න කලින්, මම ඒ “අපි” ගැන හුඟ කාලයක් හිතුවා. ඒක හිතේ කොනක පුංචියට ඇතිවෙලා දවසින් දවස වැඩිච්ච හැඟීමක්. ඒත් ඒ දවස් වල කොයිතරම් ලස්සන තරු ඔයාගෙ ජීවිතේට ඇවිත් ගියාද? මම විතරක් ඔයාගෙ ජීවිතේ තැනක ඇතුළු වෙන්නවත් පිට වෙන්න වත් බැරුව බලාගෙන හිටියා. ගොඩක් අතරමං වෙලා. ඩිලන් හොයාගත්තේ එහෙම අතරමං වෙලා හිටිය මාව.”

වැහි වළාකුළු වලට නොපෙනෙන්න හැංගුණ සඳ පලුව ආයෙම දිලිහෙමින් තිබුණා. ජීවිතේ වටිනාම දේවල් පිළිබඳ ව අන්ධයෙකු සේ හැසිරී ඇති මම කිව යුත්තේ කුමක්දැයි නොදැන නිරුත්තරව වේදනාවෙන් පීඩිතව සිටියා.

කාලයට යළි පසු පසට ගමන් කළ හැකිද?රැහැයියෙක්ගේ අමිහිරි නාදයෙන් රාත්‍රියේ නිහඬතාවය බිඳුණා. ඔබ තවමත් හඬමින් සිටින අතරේ මම හිටියේ ම අපට මඟ හැරුණු ජීවිතය ගැන සිතමින්. බොහෝ සුන්දර විය හැකිව තිබූ අවුරුදු ගණනාවක්…! නමුත් අපි අදත් නිහඬව බලාගෙන.

ඩිලන් ඈ රැගෙන යන්නට එන විට අපි අතර නිහඬව ගෙවී යන දහවන මිනිත්තුවත් අවසන්ව තිබුණා. පශ්චාත්තාප⁣යෙන් පීඩිතව වේදනාබර ඇස් ඇතුව ඔබ යා යුතු නැහැ. නමුත් කිව යුත්තේ කුමක්දැයි මම තවමත් ගළපගෙන නැහැ.

-“ලියෝ, ඉතිං මේ රාත්‍රිය නාස්ති වුණා ද?”

මම ඔබේ දිලිසෙන දෙනෙත් දෙස තවත් මොහොතක් බලාගෙන හිටියා. ඔබේ ප්‍රශ්නය මම යළි යළිත් මගේ හදවතින් ඇසුවා.

“නැහැ සාරා. මේ තමා අපි නාස්ති නොකරපු එකම රාත්‍රිය. දැන් යන්න.”