Naar inhoud springen

Extended play

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Image
Een extended play op vinyl

Een extended play (ep[a], Engels: EP) is een audioformaat dat meer nummers bevat dan een single maar minder dan een album. Het is een zacht omlijnd "tussenformaat" dat bij tijd en wijle terugkeert als belangrijk formaat dat de muziekindustrie nodig heeft om meer te bieden dan een single, zonder de kosten en risico's die komen kijken bij het produceren en uitbrengen van een volwaardig album.

Een ep is een formaat dat meer nummers bevat dan een typische single, maar minder en kleiner van scope is dan een album. Oorspronkelijk werd de ep uitgebracht op een specifiek fysiek formaat, de 7 inch 45-toerenplaat. De ep is een bundel nummers die prijstechnisch gezien zich tussen de singles en lp's bevond. Met de opkomst van digitale distributiekanalen werd de ep ook gezien als een middel om substantiële projecten op te leveren zonder ze als volwaardige albums aan de man te brengen.

Een ep bevat over het algemeen tussen de tien en dertig minuten muziek en drie tot zes nummers. Er kunnen verschillen optreden tussen genres, producers en artiesten. De ep kan dan ook het beste gezien worden als een categorie van muzikale werken geproduceerd door platenlabels, verkopers, distributieplatformen en samenstellers van hitlijsten. In de loop der tijd is de samenstelling van ep's veranderd, afhankelijk van de distributiekanalen.[1]

Aan het begin van de jaren 10 beleefde de verkoop van ep's een opleving. Platenlabels ontdekten dat een ep als voorproefje van een album kon dienen. De ontvangst bij het publiek kon beproefd worden, waarna een volwaardig album met dezelfde nummers als op de ep minder investering kost dan wanneer er uitsluitend een album uitgebracht zou worden.[2]