9 Dette skreiv Juda-kongen Hiskia etter at han hadde vore sjuk og hadde vorte frisk att: 10 Eg sa: Midt i livet må eg gå til dødsrikeportane. Der blir eg vakta på resten av åra mine. 11 Eg sa: Eg får ikkje sjå Herren, Herren i landet til dei levande. Eg får ikkje sjå eit menneske meir av dei som bur i verda. 12 Min bustad blir broten ned, teken bort ifrå meg som teltet til ein gjetar. Eg rullar saman mitt liv som ein vevar, frå renninga skjer han meg laus. Før dagen blir natt, gjer du ende på meg. 13 Eg ropar om hjelp til morgonen kjem. Som ei løve knasar han alle mine knoklar. Før dagen blir natt, gjer du ende på meg. 14 Eg pip som svala og trasta, eg klynkar som ei due. Hjelpelaus ser eg mot det høge. Herre, eg er pressa, gå god for meg, du! 15 Kva skal eg seia? Han har tala til meg, han har gjort sitt. Bitter til sinns må eg vandra alle mine år. 16 Herre, ved dette lever dei, og ved alt dette lever mi ånd. Gjer meg frisk og lat meg leva! 17 Sjå, til fred vart det bitre, det som var så bittert for meg. Du har redda mi sjel frå øydeleggings grav. For du har kasta alle syndene mine bak din rygg. 18 Dødsriket takkar deg ikkje, døden lovsyng deg ikkje, dei som har gått i grav, ventar ikkje på din truskap. 19 Den levande, den levande er det som takkar deg slik eg gjer i dag. Ein far fortel borna sine om din truskap. 20 Herren vil frelsa meg. Lat oss spela på harpe framfor Herrens hus så lenge vi lever.

9 Juda gonagasa Hiskia sálbma, maid son čálii go lei buorránan buozalmasastis. 10 Mun jurddašin: Ráfálaš beivviidan gasku mun ferten mannat eret. Daid jagiid mat mus báhcet ealekeahttá, mun ferten orrut don bealde jábmiidáimmu poarttaid. 11 Mun jurddašin: Mun in beasa šat oaidnit Hearrá ealli olbmuid eatnamis, in beasa šat geahčadit olbmuid geat ellet máilmmis. 12 Nugo guođoheaddji goahti mu ássansadji gaikkoduvvo ja dolvojuvvo eret. Don giesat mu eallima čoahkkái nugo gođđosa ja čuohpat mu eret čuožžamis. Ovdal go beaivi šaddá idjan, don loahpahat mu heakka, 13 ovdal iđida mun lean dahkkojuvvon duššin. Dego ledjon don cuvket buot mu dávttiid. Ovdal go beaivi šaddá idjan, don leat duššadan mu. 14 Mun civkkán dego spálfu, mun biegun duvvá láhkái. Čieru mun geahčan allagassii. Hearrá, mun lean áŧestusas, boađe veahkehit mu das. 15 Maid mun sáhtán dadjat sutnje? Sonhan lea dahkan buot dán. Nahkárat báhtarit mus mu bahča bákčasa dihte. 16 Hearrá, dán vehkiin mun ealán, dán vehkiin mu vuoigŋa eallá. Buorit mu, divtte mu eallit! 17 Mu bahča bávččas šattai munnje buressivdnádussan. Don sestet mu heakka ja gádjot mu heavahusa hávddis. Buot mu suttuid don bálkestit sealggát duohkái. 18 Ii jábmiidáibmu máinno du, eai jábmit lávllo du rámádusa. Eai dat geat leat mannan hávdái, dorvvas du oskkáldasvuhtii. 19 Ealli, ealli olbmot du máidnot, nugo mun máinnun du odne. Áhčit oahpahit bártniidasaset du oskkáldasvuođa. 20 Hearrá boahtá beastit mu. Bohtet, čuojahehkot hárppa su viesus nu guhká go eallit.