Thyroné

Christine Lazaro from Alone/Together.

iskolar ng bayan. honor before excellence. matapang. walang takot. tangina.

Have you ever imagine losing your sense of self? para kang inulila ng mga pangarap mo. nawala ang mga idealistic na plano. gayon pa man, raf—hindi ko din alam kung anong nangyari.

Handa ka bang balikan ang lahat? “hindi ganun kadali yon.” Kaya nga— uunti-untiin. as we walk from the sidewalks of UST towards the pillars of National Museum through the walls of Intramuros. I saw him. not idealistic, but rather genuine, as the same way he sees me. He saw it right through me. piling tao lang siguro ang makakakita— tagos sa kanyang mga mata na nangungusap ng uunawa sa mga pinagdadaanan nito.

parang yung 27 year old christine, ano bang nangyari sakin?

habang nakaupo kami sa hagdan ng national museum 6:55PM, i told him about me. Kung sino ako, kung ano yung pinagdadaanan ko, kung ano yung mga pasanin ko, kung ano yung mga gusto’t ayaw ko sa buhay. pati na rin yung mga rason kung bakit firm ako sa mga pini-pili kong life choices just to justify why I needed to be like this, why am I like this?

Tahimik lang si christine, palagay ko nakita niya ko. nung gabing iyon, palagay ko nakahanap ako nang uunawa. makikinig, nang makakakita sa akin. buong gabing iyon, handa akong ibigay sarili ko sa kanya. Kaya nagkwento ako, sana tanda nya lahat. kasi-wow lang sya nang wow na nakakainis Hahaha! hindi mo din kasi alam kung genuine ba sya or he really mean it. He told me he meant it, naninawala naman ako.

mahirap maging matapang, mauunahan ka ng takot. sabi ni christine, siguro hindi din sa lahat ng pagkakataon, natakot akong makita mo ako sa kabuuan ko. natakot akong hindi mo maunawaan.
bilang nais ko din noong baguhin ang mundo, sinimulan ko sa paghahanap ng makikinig, uunawa at magmamahal. iba’t ibang salita at lenggwahe ng pag-ibig ang nakuha ko bilang 26 yrs old, wala pa rin sigurong eksaktong direksyon ang buhay. hinahanap ko pa din kung paano ako magsisimula. pero may iisa akong lugar na lagi kong inuuwian, iyon ay ang sarili ko. mabuti’t hindi ko sya nawala. mabuti’t lagi ko syang kasama sa mga bagay-bagay.

gusto ko nang magtrabaho agad, gusto ko nang mapakinabangan, gusto ko nang baguhin ang mundo. ulat ni christine, ganun din ako. pero isinalang agad ako ng mundo nang wala akong bagay na maipapakita, na wala akong bagay na kayang patunayan kundi boses ko lang at yung munting pangarap ko.

Sinabi ko yon lahat nung gabing iyon kay christine, magkahawak kamay kami buong gabi. kinantahan ko pa nga sya ng “Kahit Kailan” ng south border nung nakikanta ko sa mga busker sa esplanade. hindi sugro nakikita, pero espesyal sya. walang oras akong hinihintay na masabihan sya ng ganoon, basta nung gabing iyon, espsesyal si christine sa akin. maaaring hindi pa masyadong bukas ang mga kwento nya sa akin, pero maghihintay akong maging handa sya. kaya christine, sana alam mong may makikinig na uunawa sayo. bukas akong kasama mo bawat gabi, bukas akong titingin sa mga mata mo kapag hindi mo na alam ang mga sasabihin mo, mga bagay na hindi mo pa kayang ipaliwanag.

Tulad ni christine lazaro, sa dulo ng pelikula. nag-apply sya. sa dulo ng kwento siya nagsimula ulit. para sa sarili niya. sabi ko nga sayo, give yourself some grace. the way i gave myself mine when no one listened. when no one knows. give yourself some grace.


DRAFT 1 WILL POST

Para sa isang tulad kong nangangarap. Danas ko ang pagsubok na ibinabato ng buhay. Malaki at malalim ang responsibilidad ng pagtawag sa sarili na “bukod-tangi” ka. Out-of-school-youth ako, magwawalong taon na kong nangangarap makapag aral ulit. Isa na kong propesyonal sa larangan ng pag-awit ng mga teknikal na kanta at sa mundo ng BPO. Limang taon nang nanungkulan, at habang buhay pang mangangarap. Pinakikilala ko lang sarili ko para sabay nating maunawaan ang mga hinahanap niyo sa akin.

Inulila ako ng mga pangarap ko. Maagang umusbong ang realidad sa buhay ko, hindi ko natapos ang kolehiyo kahit may scholarship akong natanggap sa isa sa mga prestihiyosong Pamantasan ng sining sa bansa. Ngayon, dumadagdag ang puot at sakit ng realidad ng buhay sa pagharap at paghahanap ng sarili ko taon-taon nalang. Hindi ko pinili ang realidad na ito, wala akong kontratang pinirmahan para danasin ito. Sa kabila ng mga pagsubok na hinaharap ko sa buhay, unti-unti ko itong nauunawaan at patuloy na hinaharap. Minsan nagwawagi, madalas nasusubukan. Lalo na ngayong Nawala si Daddy at ang bahay na kinalakihan ko. Bilang isa na akong breadwinner ng pamilya ko, isang alagad ng sining,  isang propesyunal sa pag-awit at bihasang empleyado sa industrya ng BPO—napapakwestyon din ako kung ano bang bukod-tangi sa akin?

Ang dami kong kwestyon sa sarili ko na hindi ko pa din nasasagot, at mga minsang responsibilidad ng buhay na sinasantabi muna para sumalo ulit ng isa pang responsibilidad. Parte din ako ng LGBTQIA+ community na tuloy-tuloy pa ding lumalaban ng patas sa anomang hamon ng buhay, para sa sarili at para sa bayan.


Sa pakikisangkot ko sa sarili kong paraan, sa pagbabahagi ko ng sarili ko gamit ang sining sa lipunan. nauunawaan ko na,  namumukod tangi ako kasi hindi ako tumitigil. Humihinto paminsan minsan pero hindi ako tumitigil. Para sa bayan, sining, at sarili. Hindi ako tumitigil. Para sa pangarap kaya ako namumukod tangi. At iyon ang ambag ko sa lipunan at Gawad– na ang salitang pangkaraniwan at bukod-tangi ay iisa– na ang umibig at mangarap ay magkatulad.

Sanaysay ko para sa application ko sa gawad ng laguna.

Listen to Apoy ng Kandila by Unique Salonga while reading this.

Ang mahal kita sinasabi habang nandiyan pa ang tao—
may mukha, may boses, may pagkakataon pang magbago ang isip.

Pero ang pag-alala,
iyan ang pagmamahal na hindi na humihingi ng tugon.
Ginagawa kahit wala na ang dahilan,
kahit wala na ang tayo.

Kapag sinabi kong naalala kita,
inaamin kong minsan,
may taong dumaan sa buhay ko
at hindi na muling umalis—
kahit umalis siya.

Dahil ang pag-ibig puwedeng matapos.
Pero ang alaala,
marunong maghintay
kahit wala nang babalikan.

Dahil ang tawa, kapag minahal mo na,
hindi na basta tunog.
Alaala na siya.

At ang alaala, kahit pilitin mong kalimutan,
marunong bumalik—
sa jeep na puno ng ingay,
sa isang café na hindi naman tayo nagpunta,
sa gitna ng araw na akala mo ay normal lang.

Huwag kang maging estranghero,
dahil hindi ko alam kung paano itataboy
ang isang taong kilala ng puso ko
kahit wala na sa buhay ko.

It is you. always you.

tangina ano namang laban ni ginny don? ano namang laban ko don?

it was reserved for our future celebrations. it was reserved for our late night bonds and watch NBA or even volleyball. partnered it with chips, and mom will join us late and suggest a food to eat. watch vlogs or check something on netflix that he would like. that, i will remember…

i will remember him through his liquors, those were for our manifested happy days. it’s for our glories we always talked about and even use it to escape through all of our problems. and by those Liquors i will hold as if he’s with me all the time…

cos what do you mean I won’t be able to see him forever?

i’ll always be the lucky one, carmen.

Ika nga ni kumareng Carrie Bradshaw, sa isang barangay sa manhattan… “After all, computers crash, people die. relationships fall apart. The best we can do is breathe and reboot.”

This might be may way on processing things so far ngayong linggo.

It’s your 3rd month up there. Habang cinoconstruct ko tong post na ‘to. sabog kakauwi lang sa trabaho, after meetings and certain adjustments sa mga bagong tao. panibagong pakikipagkapwa. panibagong pakikisama. dagdag na iintindihin.

Pag-uuwi pa sa bahay, ang dami lalong asikasuhin sa panibagong buhay na iniwan mo. Ang dami kong role na inaaako at kailangan ko din ng adjustment sa buhay at pagpili nang malalaking desisyon. pakiramdam ko lahat ng taong nakakasalamuha ko ay tinetake advantage ang kahinaan ko. Which I tend to go silent and quiet.

Noong hindi ko pa naiintindihan kung bakit yung ibang tao peace of mind ang tanging hiling nila sa buhay. Sigurado ako ngayon gets ko na sila.

Akala ko yung pag iwan ko sa school ko nung 2019 para tumengga at maghanap ng pagkakakitaan eh isang malaking hakbang na sa real world, pero di ko naman lubos akalain na madami palang layers of hell ito.

Totoo ngang babasagin nito mga pangarap mo, na paminsan minsan iniisip ko na ginagaslight ko nalang sarili kapag kinukumbinsi ko sya na ‘rejection is redirection’ hahahaha eh sa gusto ko talaga yung bagay na ‘yon. hindi naman ako spoiled para maipunawa sa inyong lahat kung gaano kalaking impact na gawin at makuha ko yun sa buhay ko. kung paanong yun nalang ang bumubuhay saken. Kahit nga pagiisip nang makakasama sa buhay wala na 5 year plan sa daming tambak na problemang naiwan mo, dad.

Minsan ko na ding naisip na baka maybe 20 years ago palang. eto na talaga ang magiging relaidad ko sa pagtungtong ko sa edad na ‘to (25). pero wala, sabi ng stars ko, bilang 10th in Saturn and Jupiter. No Pain No Gain daw ang nakatala sa career ko. Sana talaga magtagal pa ‘ko. dahil sa pag-iisip palang nabubura na yung oras na dapat pinagluluksaan kita. Ni hindi pumasok sa isip ko na 3rd month mo nang wala sa piling namin. ganito pa rin kami, trabaho, asikaso at naghahanap ng paraan paano makakalusot sa realidad na ‘to.

Gabayan mo kami.