சங்கக் கவித்திரட்டில் அதிக எண்ணிக்கையிலான பாடல்களைப் பாடியவர் கபிலரே. அளவு அதிகம் என்பதல்ல, அழகும் அதிகம் என்பதே அவர் சிறப்பு.

எனக்கு 21 வயதில் திருநெல்வேலியில் பாதி இடிபாடுகளோடு இருந்த சிந்துபூந்துறை பழைய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக் கட்டடத்தில் நடந்த நூல் அறிமுகக் கூட்டத்தில் கோணங்கியுடன் சேர்ந்து எஸ். ராமகிருஷ்ணன் அறிமுகமானார். தாவரங்களின் உரையாடல் சிறுகதைத் தொகுப்பை காலை வெளியிட்டு மிகவும் தீவிரமான உரையாடல்

நாவலின் தலைப்பான “தீக்குடுக்கை”, இரண்டு தளங்களில் இயங்குகிறது. நாவலின் முதல் அத்தியாயத்தில், வானிலிருந்து வீசப்படும் குண்டுகளைத் தளபதி தீக்குடுக்கை என்று அழைக்கிறார். அழிவின் வடிவமாக அது அறிமுகமாகிறது. ஆனால் நாவலின் முடிவில் அதன் பொருள், நெருப்பை ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்கு

பிரமாண்டமாகவே விரிந்திருக்கும் இயற்கையின் வினோதங்கள் எல்லையற்றவை. சொல்லி மாளாத அழகுடையவை. பார்த்துத் தீராத அழகொளிர் காட்சி அது. அப்படியான அழகிய – வசீகர இயற்கையின் பின்னணியில் அல்லது அவ்வாறான பேரெழில் இயற்கைக்குள், நாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கப் பகிரங்கமாகவே நிகழ்கின்றது இலங்கையில், மலையக

ஒரு சந்தேகம் அம்மா அகத்தேஉறங்குகிறாள் குழந்தை வெளியேவிளையாடுகிறான் கதவை சரியாக தாழிடாமல்இவளோசோபாவிலேயே கண்ணயர்ந்துவிட்டாள் சரியான நேரம் பார்த்துவீட்டிற்குள் புகுந்துவிட்டதுஅந்த காற்று யாரும் கவனிக்கவில்லை எனினும்கத்தையிலிருந்து வெளி நீண்டிருந்தஒற்றைக்காகிதம் மட்டும்பார்த்து விட்டது கொஞ்ச நேரம் பதட்டமாகிஎல்லோரையும் அழைத்ததுபின் அதுவும்அமைதியாகிவிட்டது எதுவும் தொலையவில்லையாரும் வந்துபோனதடையமுமில்லைவிழித்துப்

பெருந்தன்மை இன்று ஏனோகுனிந்தவள் மறந்தாள்நெஞ்சில் கை வைக்ககண்களில் அமுதூறும் அழகைகாண நினைத்திருப்பாள். OOO அபிப்ராயம் மழைக்குப் பின்முளைவிட்ட காளான்இகழ்ச்சியாகத்தான் சொல்கிறீர்கள்அதனாலென்னஅவைகள் தனித்துவமிக்கவைஉங்களின் அறியாமைக்காகபரிதாபம் கொள்கிறேன். OOO உள் மாற்றம் தட்டானாகிறேன்நினைத்த கணத்தில்பறந்திடுவதில்லை. உடல் சிறுத்துஇறக்கைகள் முளைத்துபறப்பதற்குகற்றுக்கொள்ளதேவைப்படுவதுகாலம் மட்டும்தானா? OOO அழிவு ஊரில்

St. Romanus மலைக்கோட்டை தேவாலயம். பனிபடர்ந்த மலையுச்சிகள். மலைச்சரிவில் சிறிய கல்வீடுகள். 16 ஆம் நூற்றாண்டுத் தேவாலயத்தின் கல்லறை முன், ஒரு கொத்து செம்பட்டு ரோஜாமலர்களுடன் நான். காற்றெங்கும் இலைகள் உதிர்ந்தவண்ணம் இருக்கின்றன. உதிர்வின் மென்மையை நான் மனதுள் வரைந்து வரைந்து

‘நான் மனிதன்’ என்ற மறுமலர்ச்சி காலகட்டத்து அகங்காரமும் பேரியற்கையை கண்டு வியக்கும் கற்பனாவாத உன்னதமும் சென்ற நூற்றாண்டில் நமது கைவசம் இல்லை. எதனுடனும் நமது இருப்பை முடிச்சிட இயலாதபோதுதான் நாம் கலையிலும் சிக்கலான அறிதல்களை கைவிடுகிறோம். நவீனக் கலையை ஒருவிதத்தில் கேள்விகள்