iconandlight

Χριστὸς Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
Христос Воскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
Kristos (İsa) dirildi! Gerçekten dirildi!
Al-Massih-Qam! Hakkan Qam!
«Χαίρετε»! «Εἰρήνη ὑμῖν»!

Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου
Συναξάριον τοῦ Μηναίου.
Τῇ Ι´ (10ῃ ) τοῦ μηνὸς Μαΐου, μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Σίμωνος τοῦ Ζηλωτοῦ. (α´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Ἀλφειοῦ, Φιλαδέλφου καὶ Κυπρίνου τῶν αὐταδέλφων, ἔτι δὲ Ὀνησίμου, Ἐράσμου καὶ ιδ´ (14) συναθλητῶν αὐτῶν ἐν Λεοντίνοις (Lentini) τῆς Σικελίας ἀθλησάντων. (251)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Σιμπλικίου τοῦ συγκλητικοῦ καί 65 συγγενῶν καί ὑπηρετῶν του, ἐν Ῥώμῃ (222-232)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἡσυχίου τοῦ Ὁμολογητοῦ ἐν Ἀντιοχείᾳ. (~304)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἰσιδώρου τοῦ ἐν Αἰγύπτῳ, μαθητοῦ τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου καὶ συνασκητοῦ τοῦ ὁσίου Μακαρίου. (404)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Πασσαρίωνος τοῦ ἐν Παλαιστίνῃ, διδασκάλου τοῦ Ὁσίου Εὐθυμίου τοῦ Μεγάλου, καὶ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ· Ἀγαπίου καὶ Φιλήμονος. (ε´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας μητρὸς ἡμῶν Ταϊσίας τῆς ἐν Αἰγύπτῳ. (ε´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Λαυρεντίου τοῦ ἐν Αἰγύπτῳ. (Ϛ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ δωδεκαρίθμου χοροῦ τῶν συνάθλων τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ ἐν Βουνένοις· Ἁρμοδίου, Ἀκινδύνου, Γρηγορίου, Δημητρίου, Εὐωδίου, Θεοδώρου, Ἰωάννου, Μιχαήλ, Παγκρατίου, Παντολέοντος, καὶ Χριστοφόρου, τῶν κατὰ τὴν ἐπὶ τῆς Θετταλίας ἐπιδρομὴν τῶν Ἀράβων ἐν Τυρνάβῳ μαρτυρικῶς τελειωθέντων. (901)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ διὰ τῆς Ἑλλάδος πάροδος τοῦ ἱεροῦ λειψάνου τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Νικολάου Μύρων τῆς Λυκίας, ἐκ τῶν Μύρων πρὸς Βάριν τῆς Ἰταλίας. (1087)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Σίμωνος, ἐπισκόπου Βλαδιμὶρ καὶ Σουζντάλ. (1226)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Λαυρεντίου, τοῦ ἐκ Τραπεζοῦντος Ἀθωνίτου, τοῦ ἐν Πηλίῳ (τέλη ιδ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ μακαρίου Σίμωνος, διὰ Χριστὸν σαλοῦ ἐν Γιούρεβετς καὶ Ζάρκι ἐν Ῥωσίᾳ. (1584)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος Εὐσταθίου, τοῦ ἐν Θεοδοσίᾳ τῆς Κριμαίας τελειωθέντος. (1759)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Συνεσίου ἐν Ἰρκοὺτσκ ἐν Ῥωσίᾳ. (1787)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἅγιοι νεο-ἱερομάρτυρες καὶ ὁμολογητές: Μοναχη Εὐδοκία Μπούσεβα (1933, Πετροπαβλόφσκ, Καζακστάν), Μαρία Nosova (1938), Παῦλος (Σβετοζάροφ 1922), Ἰωάννης (Ροζντεστβένσκι 1922 Μαριίνσκ), Πέτρος (Γιαζίκοφ 1922), Μιχαὴλ (Ἰβάνοφ 1930, Αλτάι), Ἰωάννης (Ponomarchuk 1938), Νικόλαος (Τερέντιεφ 1938, Πένζα), Ἰωάννης (Σπάσκι 1941 Καραγκάντα), Ἰωάννης (Smirnov 1963, Ryazan), Ἠλίας (Τρόιτσκι 1967, Τούλα), Ἀλέξιος (Νικόλσκι 1982, Μόσχα), ἐν πολλαῖς βασάνοις, φυλακαῖς καὶ διωγμοῖς ὑπὸ τῶν ἀθέων μπολσεβίκων τελειωθέντες ἐν Ῥωσίᾳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ Σύναξις τῆς Εἰκόνος τῆς Θεοτόκου τῆς ἐπονομαζομένης τῶν ἀδελφῶν τοῦ Κιέβου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας Ταϊσίας τῆς Μονῆς ἐν Voronezh Ῥωσίας (1840)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, πάντων τῶν ἁγίων νεο-ἱερομαρτύρων καὶ ὁμολογητῶν τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Σίμωνος τοῦ Ζηλωτοῦ ἐν Ἀμπχαζίᾳ

Εἶτα τὸ τοῦ Πεντηκοσταρίου.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Κυριακῇ πέμπτῃ ἀπὸ τοῦ Πάσχα, τὴν τῆς Σαμαρείτιδος ἑορτὴν ἑορτάζομεν, [ἤτοι, τὴν παρὰ τὸ Φρέαρ τοῦ Ἰακὼβ σωτήριον αὐτῆς συνάντησιν καὶ διάλεξιν μετὰ τοῦ Λυτρωτοῦ, τὸν ὕψιστον θεολογικὸν διάλογον μετ᾿ αὐτοῦ, καὶ τὸν εὐαγγελισμὸν τῆς Συχάρ, ἡ δὲ μαρτυρικὴ μνήμη αὐτῆς ἄγεται κατὰ τὴν ΚϚ´ (26ην) Φεβρουαρίου.]
[Ἔτι δὲ τῇ αὐτῇ Κυριακῇ, τελεῖται ἡ Σύναξις πάντων τῶν ἐν Δημητριάδι διαλαμψάντων Ἁγίων.
Τελεῖται δὲ καὶ ἐν Τρίκκῃ Πανήγυρις πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Βησσαρίωνος, Ἐπισκόπου Τρίκκης, Πολιούχου αὐτῆς.
ἐν Χώρᾳ Σάμου Πανήγυρις τοῦ Νεομάρτυρος Γεωργίου τοῦ ἐν Νέᾳ Ἐφέσῳ (Κουσάντασι) μαρτυρήσαντος (1801). (μνήμη 5 Ἀπριλίου)]

Στίχοι
Ὕδωρ λαβεῖν ἐλθοῦσα τὸ φθαρτόν, γύναι,
Τὸ ζῶν ἀπαντλεῖς, ᾧ ῥύπους ψυχῆς πλύνεις.

Κυριακή Σαμαρείτιδος (Ιωάννου 4,5-42)
π. Ζαχαρίας Ζάχαρου

Το Ευαγγελικό αυτό ανάγνωσμα είναι υπέροχο, φορτωμένο με μεγάλες και υψηλές αλήθειες, που ο Κύριος καταδέχεται να μεταδώσει σε μια γυναίκα διαβεβλημένη, αιρετική και με ατασθαλή βίο, που καταγόταν από τον βδελυρό για τους Ιουδαίους τόπο της Σαμάρειας.
Ο τρόπος συνδιαλλαγής του Χριστού με τη γυναίκα αυτή δίνει υπόδειγμα συναναστροφής με τους συνανθρώπους μας. Στην περικοπή αυτή βλέπουμε αφενός το μεγαλείο της αγάπης του Θεού, που κυνηγάει τον άνθρωπο σε όλους τους δρόμους της ζωής του, για να εργαστεί τη σωτηρία του. Αφετέρου βλέπουμε τον άνθρωπο, που από την έσχατη πτώση του, μπορεί, όταν συνεργαστεί με τον Θεό, να ανέβει σε αγγελικά ύψη.
Οι Ιουδαίοι θεωρούσαν τους Σαμαρείτες μιαρούς. Ο Χριστός έκανε την υπέρβαση, ώστε να μπορεί αργότερα ο απόστολος Παύλος να διακηρύσσει με παρρησία, «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ· πάντες γαρ υμείς εις εστε εν Χριστώ» [1]. Εκεί όπου ενεργεί η χάρη του Χριστού, η χάρη της θεώσεως, κάθε είδους ανθρώπινης διακρίσεως καταργείται. Έθνος των Χριστιανών δεν είναι οι Έλληνες ή οι Ρώσοι ή οι Ρουμάνοι, αλλά όσοι έχουν λάβει το άγιο Βάπτισμα. Ενσωματωμένοι με τον Χριστό καθίστανται «γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός εις περιποίησιν»[2].
Ο Κύριος, διαβαίνοντας τη Σαμάρεια, κατά την ανεξιχνίαστη μέριμνά Του για τη σωτηρία των ανθρώπων, «κεκοπιακώς εκ της οδοιπορίας», κάθισε δίπλα στο πηγάδι του Ιακώβ να ξαποστάσει, «ως σκύμνος οικών εν αποκρύφοις»[3], περιμένοντας το θήραμά Του. Αυτός, που είναι η πηγή του ζώντος ύδατος απευθύνθηκε προς τη Σαμαρείτιδα που ήλθε να αντλήσει νερό, λέγοντας: «Δος μοι πιείν». Ο Κύριος που πεινά και διψά για τη σωτηρία των άνθρώπων, ταπεινώνει τον Εαυτό Του, προσποιούμενος ότι είχε ανάγκη από κάτι που η γυναίκα αυτή μπορούσε να Του προσφέρει. Συχνά πνευματικοί άνθρωποι, ποθώντας να μεταδώσουν στους γύρω τους την αλήθεια της αγάπης του Θεού που κατακαίει τα σωθικά τους, ακολουθούν το υπόδειγμα του Κυρίου σε αυτό τον διάλογο, και χρησιμοποιούν το τέχνασμα να ταπεινωθούν στον συνάνθρωπό τους, ζητώντας δήθεν κάποια χάρη. Ο Ίδιος ο Θεός, αν δεν ταπεινωνόταν ενώπιον των κτισμάτων Του, βάζοντας τον Εαυτό Του κάτω από όλη την κτίση, δεν θα μπορούσε να μας μεταδώσει την αρετή Του, τη σωτηρία, τη ζωή Του. Με την άκρα κένωσή Του φανέρωσε την ισχυρότερη του θανάτου αγάπη Του προς τον άνθρωπο, η οποία «πληγώνει τον εκλεκτό της»[4]. Ο Σταυρός έγινε πόλος ακαταμάχητης έλξεως για όποιον Τον αντικρίσει, και προκαλεί τη φιλοτιμία να ανταποκριθεί ο άνθρωπος με κάθε τίμημα στην άμωμη αγάπη Του. Και η ψυχή σκέφτεται: «Αν τέτοιος είναι ο Θεός, πρέπει το συντομότερο να εγκαταλείψω τα πάντα και να αναζητήσω μόνο την ένωση με Αυτόν»[5].
Στους κόλπους της Εκκλησίας η εξουσία είναι πνευματική. Η φύση της διαφέρει από την εξουσία που έχουν οι δυνάστες του κόσμου τούτου. Γεννιέται από την ταπείνωση. Όταν ο άνθρωπος αγωνίζεται να γίνει το μηδέν της ταπεινώσεως, ελκύει τη χάρη του Θεού, που του μεταδίδει αληθινή αυθεντία, εξουσία παράδοξη, την εξουσία της χάριτος και της αγάπης του Χριστού. Ο «πεπυρωμένος λόγος»[6] του Θεού μεταποιεί την ψυχή του και τον ενδύει με δύναμη. Τότε και ο δικός του, ο ανθρώπινος λόγος, όπως επανειλημμένα διαπιστώνουμε στην επαφή μας με τους Αγίους, γίνεται εξουσιαστικός, πληροφορεί τις καρδιές με χάρη, θραύει οστά και αναγεννά.
Ο Κύριος πρόσφερε «ύδωρ αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον», διότι ο Θεός τον άνθρωπο τον δημιούργησε για την αιωνιότητα και μόνο την αιώνια ζωή απαιτεί το πνεύμα του με τρόπο επιτακτικό [7], όσο και αν ο κόσμος προσπαθεί να κορέσει τη δίψα αυτή, προσφέροντας πρόσκαιρες απολαύσεις και επίγεια δόξα, που η αίγλη της διαλύεται σαν καπνός, αφήνοντας την καρδιά κενή και ερημωμένη. Η πνευματική πείνα και δίψα δεν γνωρίζουν κορεσμό. Όταν ο πιστός αρχίζει να γεύεται τη χάρη του Θεού και να ξεδιψά με το ύδωρ το ζων, πορεύεται «εκ δυνάμεως εις δύναμιν»[8], ανεβαίνει σε διαρκώς μεγαλύτερο πλήρωμα αγάπης, ζωής, αγαλλιάσεως.
Ο λόγος του Κυρίου, «δος μοι πιείν» ακούγεται μεν αινιγματικός, αλλά στόχευε να διεγείρει στη Σαμαρείτιδα πνευματική ένταση και διάθεση συνέργειας για το θαύμα που θα επιτελείτο, την ανακαίνιση της ψυχής της, τη μεταποίηση μιάς γυναίκας αιρετικής και διαβεβλημένης στην αγία μάρτυρα και ισαπόστολο Φωτεινή. Ο Χριστός, που η Σαμαρείτιδα στην αρχή Τον αποκαλούσε Κύριο και στη συνέχεια «μείζωνα του Ιακώβ», αρχίζει να της φανερώνεται ως προφήτης, καθώς για να αναμοχλεύσει μέσα της πνευματικά νοήματα, με πολύ λεπτό τρόπο ελέγχει τη βιοτή της. Για να ανέβει στο «όρος του Κυρίου» και να λάβει «ευλογία παρά Θεού», που θα γινόταν μέσα της πηγή ύδατος ζώντος, έπρεπε να Τον προσεγγίσει «αθώαις χερσί και καθαρά τη καρδία»[9].
Ο Κύριος δεν την κατακρίνει, αλλά με μεγάλη ευγένεια ψυχής την ελέγχει. Υπάρχει έλεγχος που εξουθενώνει και συντρίβει, και έλεγχος προφητικός, που θεραπεύει, αποκαλύπτει νέους ορίζοντες και φέρει έμπνευση στον άνθρωπο. Οι σοφοί του κόσμου τούτου έχουν εκπαιδευθεί να παρατηρούν και να αναλύουν συμπεριφορές, να φανερώνουν στους άλλους ελλείψεις και ατέλειες, με τρόπο όμως που συντρίβει και οδηγεί σε απόγνωση, καθώς περιτειχίζει τον άνθρωπο μέσα στο εγώ του. Αντιθέτως, όταν ο λόγος του Θεού ενεργεί, επιτελεί δύο έργα, φωτίζει τα πάντα, αλλά συγχρόνως μεταδίδει δύναμη και έμπνευση για θεραπεία και την υπέρβαση κάθε πάθους και αμαρτίας.
Ο Κύριος την έλεγξε και την παίδευσε, όχι όμως για να την εξουθενώσει. Έτσι πράττει με όλο το γένος των ανθρώπων. Τα παθήματα που επιτρέπει να πλήξουν τον άνθρωπο και η παιδεία Του, δεν είναι εκδίκηση ή τιμωρία. Αντιθέτως, είναι πόθος να φέρει τον αποστάτη της χάριτός Του σε κατάσταση, που να μπορεί να δεχθεί τη δωρεά Του, να την εκτιμήσει, να τη διαφυλάξει ως πολύτιμο μαργαρίτη και να την πολλαπλασιάσει προς σωτηρία δική του και των συνανθρώπων του.
Η γυναίκα εξεπλάγη, και με την καρδιά αλλοιωμένη από την ενέργεια της παρουσίας και του λόγου του Κυρίου λησμόνησε την παραφθορά του βίου της και άρχισε να θεολογεί. Ο νούς της άνοιξε, και σταδιακά συμμορφωνόταν στην αποκάλυψη της καινής ζωής, η δύναμη της οποίας δονούσε την καρδιά της. Συναισθάνθηκε πως αυτό που σώζει δεν είναι η ηθική, αλλά η Θεογνωσία και η Θεολογία, που προσδίδουν τον ορθό προσανατολισμό στη ζωή του ανθρώπου και την έμπνευση για να καθορίσει ανάλογα την πορεία του. Στην ερώτησή της για τον τόπο λατρείας του Θεού, ο Χριστός της αποκρίθηκε κατά την υπόνοιά της, εντούτοις, αποκαλύπτοντας σταδιακά ύψιστες αλήθειες, ότι με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος η λατρεία λαμβάνει χώρα πλέον σε αχειροποίητους ναούς, ότι η καρδιά του ανθρώπου οικοδομείται σε σκήνωμα του Θεού Ιακώβ[10].
Ο Κύριος, όταν λέει ότι «Πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντας αυτόν εν Πνεύματι και αληθεία δεί προσκυνείν»[11], μιλάει πολύ συγκεκριμένα και καθαρά. Ο Θεός δεν είναι μια φιλοσοφική ιδέα. Είναι ο Θεός Πατήρ, ο κατ’ ουσία Πατέρας του Κυρίου Ιησού, και κατά χάρη Πατέρας όλων των ανθρώπων. Ο Θεός είναι Πνεύμα, και όσοι επιθυμούν να Του προσφέρουν λατρεία πρέπει να Τον προσκυνούν με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και με την αλήθεια του Μονογενούς Υιού, ο Οποίος παρρησία διεκήρυξε ότι «εγώ ειμι η αλήθεια»[12]. Η αληθινή προσκύνηση επομένως προσφέρεται στην Αγία Τριάδα την «ομοούσιον και αχώριστον».
Ο Θεός λατρεύεται εν Πνεύματι Αγίω που εκπορεύεται από τον Πατέρα, αλλά και εν τω πνεύματι της αληθείας που κατέχει τον άνθρωπο, όταν πενθεί και μετανοεί. Ο Θεός είναι Πνεύμα και είναι η Αλήθεια, ενώ ο άνθρωπος γίνεται πνευματικός και αληθινός, όταν ζει με μετάνοια, όταν ομολογεί ενώπιόν Του ότι «Αυτώ μόνω αμαρτάνει, αλλά και Αυτώ μόνω λατρεύει»[13]· η λατρεία του συνίσταται στα πικρά και ελεεινά δάκρυα για την αχρειότητά του, και στην ευγνωμοσύνη για την άμωμη αγάπη Του. Το Πνεύμα το Άγιο φανερώνει από τη μια το ιλαρό Φως και την Αλήθεια του Θεού και από την άλλη το ζοφερό σκότος και το ψεύδος του ανθρώπου. Παρέχει ωστόσο στον άνθρωπο την ανδρεία να ομολογήσει κατ’ αρχάς την κοσμική αλήθεια της πτώσεώς του και στη συνέχεια να εκζητήσει το μέγα έλεος του Θεού.
Το κάλλος ενός τέτοιου Θεού συναρπάζει και εμπνέει, γεννά στον άνθρωπο πόθο γι’ Αυτόν έως τέλους, ενώ η θέα του εωσφορικού σκότους και της φθοράς που φέρει μέσα του προκαλεί μίσος για καθετί που εμποδίζει την ένωση με την Ακρότητα των εφετών. Γράφει ο άγιος Σωφρόνιος: «Γεμάτοι από αποστροφή για τον ίδιο μας τον εαυτό και την κακία που εμφωλεύει μέσα μας, ποθούμε να Του μοιάσουμε στην ταπείνωση, και ο πόθος αυτός είναι όμοιος με δίψα μέχρι θανάτου»[14]. Σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου, χωρίς το άγιο αυτό μίσος δεν μπορεί κανείς να είναι καν μαθητής Του[15]. Μόνο μισώντας ο άνθρωπος το καταχθόνιο σκότος του φθάνει να προσφέρει θεοπρεπή προσευχή, που «είναι ενέργεια άφθαρτη και ακατάλυτη» και που «ο Ίδιος ο Θεός την διαφυλάσσει αιώνια»[16].
Η γυναίκα αυτή, παρόλη την ηθική ακαταστασία της ζωής της, είχε δίψα Θεού και θεολογικές σκέψεις στον νού, που «ως οσμήν ευωδίας», σύμφωνα με τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά, είλκυσαν το Πνεύμα του Θεού να επαναπαυθεί πάνω της[17], ώστε να δεχθεί την ύψιστη αποκάλυψη από τον Κύριο Ιησού: «Εγώ, ο λαλών σοι, ειμί ο Μεσσίας». Ο Κύριος εκφέρει τον λόγο αυτό τώρα, που ήδη η Σαμαρείτιδα έχει αισθανθεί μέσα της τη Θεότητά Του. Ο Θεός πείθει με την παρουσία Του· δεν κατανοείται με τον νού, αλλά όταν σκύψει ο άνθρωπος στην καρδιά του, δέχεται εκεί, με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, τα τεκμήρια της αλήθειάς Του. Ο λόγος της χάριτός Του, γίνεται νόμος ζωής, νόμος όχι πλέον ιουδαικός «εγγεγραμμένος εν πλαξί λιθίναις», αλλά πνευματικός, «εν πλαξί καρδίαις σαρκίναις»[18].
Παραπομπές:
[1]. Γαλ. 3,28.
[2]. Α’ Πέτρ. 2,9.
[3]. Βλ. Ψαλμ. 16,12.
[4]. Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, σ. 303.
[5]. Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστι, σ. 273.
[6]. Βλ. Ψαλμ. 118,140.
[7]. Βλ. Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστι, σ. 25.
[8]. Ψαλμ. 83,8.
[9]. Βλ. Ψαλμ. 23,3-5.
[10]. Βλ. Ψαλμ. 131,5.
[11]. Ἰωάν. 4,24.
[12]. Βλ. Ἰωάν. 14,6.
[13]. Βλ. Εσπερινός Δευτέρας Αγίου Πνεύματος, γ’ Ευχή γονυκλισίας.
[14].Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστι, σ. 380.
[15]. Πρβλ. Ματθ. 10,37-39· Μάρκ. 8,34-37· Λουκ. 14,26-27.
[16]. Βλ. Λουκ. 10,42· Ἀποκ. 5,8· Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστι, σσ. 61-62.
[17]. Βλ. Γρηγορίου Παλαμά, Ομιλία ΙΘ’: «Εἰς τὸ κατὰ τὴν Σαμαρείτιδα τοῦ Χριστοῦ Εὐαγγέλιον· καὶ ὅτι δεῖ καταφρονεῖν τῶν παρόντων», 9, Γρηγορίου του Παλαμά, Συγγράμματα, τόμ. ΣΤ’, ἔκδ. Βασ. Ψευτογκά, Θεσσαλονίκη, 2015, σσ. 230-231.
[18]. Βλ. Β’ Κορ. 3,3.

***

Γέρων Ἐμμανουήλ Γρηγοριάτης

Κάποτε ἐγώ, λέγει ὁ Γέρο ‘Εμμανουήλ, ἤμουν ἄρρωστος. ῾Η ἀδελφή μου Βασιλική, εἶδε στόν ὕπνο της τήν ἁγία Φωτεινή τήν Σαμαρείτιδα, ἡ ὁποία καί τῆς εἶπε: «Νά εἰπῇς στόν ἀδελφό σου, ὁ ὁποῖος εἶναι ἄρρωστος, ὅτι ἐγώ γρήγορα θά τόν θεραπεύσω. Ἐπίσης νά εἰπῇς στόν ἀδελφό σου, τόν Μητροπολίτη, ὅτι θέλω νά μέ λειτουργήσῃ στό Παρεκκλήσιό μου».
Τό πρωῒ ἀνεκοίνωσε ὅλα αὐτά τά λόγια ἡ Βασιλική στά ἀδέλφια της.
῾Ο Δεσπότης ἐκάλεσε τόν ἀρχιερτικό ἐπίτροπο καί ἔμαθε ἀπό αὐτόν, ὅτι ὑπάρχει σέ μία ἐρημική περιοχή τῆς Μητροπόλεώς του, ἕνα παρατημένο ἐξωκκλήσιο τῆς ῾Αγίας Φωτεινῆς. ῾Ο Δεσπότης τοῦ εἶπε, ὅτι θά πάῃ αὔριο νά λειτουργήσῃ, χωρίς νά θέλῃ βοηθούς, παρά μόνο τόν νεωκόρο.
Τήν ἑπομένη λίαν πρωῒ ξεκίνησε ὁ Δεσπότης μέ τά ἀδέλφια του γιά τό Ἐξωκκλήσιο. ῎Εφθασαν ἐκεῖ πρίν ἀκόμη φέξῃ. Ἀκόμη δέν εἶχε ἔλθει ὁ νεωκόρος ν᾿ ἀνοίξῃ τήν ἐκκλησία, καί ὅλοι τους ἐκάθοντο μέσα στό αὐτοκίνητο λόγῳ τοῦ ψύχους. Σέ λίγο ἦλθε ὁ νεωκόρος, καί λυπήθηκε πολύ πού καθυστέρησε καί βρῆκε τόν Μητροπολίτη νά κάθεται μέσα στό αὐτοκίνητο.
Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου
* Αδελφός του ὁ Μητροπολίτης Μηθύμνης κ. Ἰάκωβος Μαλλιαρός, ὁ ὁποῖος ἦτο ἁγία μορφή Ἀπό τά 13 ἔμειναν τά 7, ἀπό τά ὁποῖα τά 5 ἔγιναν Μοναχοί, ἤ ἔζησαν ἀφιερωμένη ἀσκητική ζωή, ἡ Βασιλική καί ἡ Περσεφώνη, καί μόνο δύο ὑπανδρεύθησαν.

***

Αγία Φωτεινή η Σαμαρείτις: «Τώρα που θα με χρειαστείς
να ζητήσεις την βοήθεια μου»!!!

Εκεί στην Κεντρική Λέσβο, λίγο πιο εκεί στους γραφικούς Λάμπους Μύλους, μέσα σε ένα ελαιώνα υπάρχει ένα εκκλησάκι της ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΥ και Μεγαλομάρτυρος ΑΓΙΑΣ ΦΩΤΕΙΝΗΣ της Σαμαρείτιδος.
Οι νησιώτες του Αρχιπελάγους μας από την Κάρπαθο μέχρις επάνω την ΑΓΙΑ ΦΩΤΕΙΝΗ την προσφωνούν ως ΑΓΙΑ ΦΩΤΙΑ…

Ένας ταξιτζής στο νησί περνούσε έξω από την δημοσιά στο ύψος που βρίσκεται το εκκλησάκι αυτό (αυτό έγινε πριν χρόνια) .
Σε μια διαδρομή του είδε μια κοπέλα την ώρα που σουρούπωνε .
Σταμάτησε να δει αν θέλει τίποτε (παλαιά οι άνθρωποι είχαν ανθρωπιά και ενδιαφέρον για τον πλησίον τους) .
Αυτή του είπε ότι μένει λίγο παραπάνω.
Συγκράτησε όμως τα χαρακτηριστικά της.
Το βράδυ την είδε στο ύπνο της και του είπε «τώρα που θα με χρειαστείς να ζητήσεις την βοήθεια μου»!!!
Ο ταξιτζής δεν έδωσε σημασία αλλά ξαναθυμήθηκε το όλο αυτό γεγονός όταν έπαθε μια σοβαρή οφθαλμολογική πάθηση .
Στον πόνο και την δοκιμασία του έψαξε να βρει στο σημείο αυτό την άγνωστη αυτή κοπέλα.
Ψάχνοντας ανάμεσα στις ελιές βρήκε ένα μικρό εκκλησάκι με αγίασμα που έτρεχε έξω από αυτό.
Όταν μπήκε στο εκκλησάκι και είδε την εικόνα της ΑΓΙΑΣ κατάλαβε ποια ήταν η κοπέλα που συνάντησε εκείνο το σούρουπο.
Αλείφτηκε με το αγίασμα και τα μάτια του άνοιξαν.
Πέρασαν τα χρόνια, είχα ήδη μάθει αυτό το ΘΑΥΜΑ της ΑΓΙΑΣ και όταν περνούσα από εκεί σταματούσα, άναβα τα κανδήλια του και θυμιάτιζα το εκκλησάκι της ΑΓΙΑΣ ΦΩΤΙΑΣ.
Μια μέρα κατεβαίνοντας από ένα προσκύνημα στην ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΥΣΑ της Πέτρας, ένα συγγενικό μου πρόσωπο έπαθε εξ αιτίας αλλεργίας εκτεταμένη αναφυλαξία που εξελισσόταν σε αναφυλακτικό σοκ και αγγειονευρωτικό οίδημα .
Έτρεχα να προλάβω να το πάω στο νοσοκομείο της Μυτιλήνης, κορνάροντας.
Όμως αυτό το συγγενικό μου πρόσωπο που γνώριζε για την ΑΓΙΑ ΦΩΤΙΑ, όταν φτάσαμε στο ύψος της δημοσιάς που ήταν το εκκλησάκι αυτό, μου ζήτησε να πάμε να προσκυνήσουμε, επέμενε, και όρμησα μέσα σε ένα χωματόδρομο που διέσχιζε τον ελαιώνα να προσεγγίσω το εκκλησάκι, για να κερδίσω χρόνο.
Όταν φτάσαμε και είδα να νίπτεται με το τρεχούμενο ΑΓΙΑΣΜΑ της ΑΓΙΑΣ ΦΩΤΙΑΣ, έπαθα στην κυριολεξία.
Έβλεπα τις φουσκάλες που είχε σε όλο το κορμί του λόγω της εκτεταμένης αναφυλαξίας να σκάζουν, να μαραίνονται και να εξαφανίζονται.
Μάλιστα ήπιε από το αγίασμα αυτό και του πέρασε και η δύσπνοια που αισθανόταν.
Αν όλα αυτά φαίνονται παράδοξα, σε εμένα σήμερα είναι ευκαιρίες δοξολογίας στον ΑΓΙΟ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ ότι οι ΑΓΙΟΙ του είναι διπλά μας.
Και σήμερα είναι δίπλα μας ….
Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/2020/02/blog-post_80.html

Σαββατόβραδο, παραμονή της Σαμαρείτιδος με τον Φώτη Κόντογλου και κάποιες ταπεινές κι αγιασμένες ψυχές, σε ένα σκοτεινό και ξεχασμένο εκκλησάκι. “Αμ’ τί έχουμε πιο ακριβό από την πίστη μας;”.
https://iconandlight.wordpress.com/2022/05/21/78867/

Κύριε και Θεέ μας, Συ που θαυματουργικά μετέβαλες το ύδωρ σε οίνο, μετάβαλε το ύδωρ της ύπαρξής μας σε Θείο οίνο, ώστε να μοιάσουμε μ’ Εσένα και να συγκατοικήσουμε στην αιώνια Βασιλεία Σου, μαζί με τους αγίους εξαστράπτοντες αγγέλους Σου και τον απόστολό Σου Σίμωνα τον Κανανίτη τον Ζηλωτή. Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2021/05/09/%ce%ba%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%b5-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b8%ce%b5%ce%ad-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%cf%83%cf%85-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b1%cf%85%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ac/

Η ανθρώπινη ύπαρξη ξεδιψά αληθινά και μόνο από.. το «ύδωρ το ζων».. Πόσο υπέροχο είσαι, Ύδωρ Ζων! Γλυκύτατε Σωτήρα μας, δροσερή, κρυστάλλινη κι ανανεωτική πηγή, πόσο πλούσιος και ζωοποιός είσαι! Πνεύμα Άγιο, Παράκλητε, προσάγαγε στον Κύριο Ιησού όλους εκείνους που οι ψυχές τους διψούν για την αιώνια ζωή και κραυγάζουν: «Η ψυχή μου διψά για το Θεό, για το Ζώντα Θεό!» Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης – Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2023/05/13/%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%8e%cf%80%ce%b9%ce%bd%ce%b7-%cf%8d%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%be%ce%b7-%ce%be%ce%b5%ce%b4%ce%b9%cf%88%ce%ac-%ce%b1%ce%bb%ce%b7%ce%b8%ce%b9%ce%bd%ce%ac-%ce%ba%ce%b1%ce%b9/

Δίχως το πνεύμα και την αλήθεια ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει… π. Αλέξανδρος Σμέμαν
https://iconandlight.wordpress.com/2020/05/16/44782/

Κυριακή της Σαμαρείτιδος, τίποτα δεν μπορεί να μας γεμίσει, γιατί ο άνθρωπος είναι πολύ βαθύς- μόνο ο Θεός μπορεί να γεμίσει αυτήν την απεραντοσύνη και αυτό το βάθος της ψυχής του ανθρώπου. Αντώνιος (Bloom) Μητροπολίτης Σουρόζ
https://iconandlight.wordpress.com/2019/05/25/%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B9%CE%B4%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CF%8E%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%82-bloom-%CE%BC/

Όταν η γη σε συν­θλίβει με την κόλαση της, τρέξε στον ναό, μπες μέσα και να, είσαι μέσα στον παράδεισο. Μην λησμονείτε αδελφοί: εμείς οι Χριστιανοί είμαστε ισχυροί διά του Θεού. Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2020/12/09/54060/Ἀναστάσιμον Ἀπολυτίκιον.
Ἦχος δ´.

Τὸ φαιδρὸν τῆς Ἀναστάσεως κήρυγμα, τοῦ Ἀγγέλου μαθοῦσαι αἱ τοῦ Κυρίου Μαθήτριαι, καὶ τὴν προγονικὴν ἀπόφασιν ἀποῤῥίψασαι, τοῖς Ἀποστόλοις καυχώμεναι ἔλεγον· Ἐσκύλευται ὁ θάνατος, ἠγέρθη Χριστὸς ὁ Θεός, δωρούμενος τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς
Ἦχος πλ. δ’

Μεσούσης τῆς Ἑορτῆς, διψῶσάν μου τὴν ψυχήν, εὐσεβείας πότισον νάματα, ὅτι πᾶσι Σωτὴρ ἐβόησας, ὁ διψῶν ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω. Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, Χριστὲ ὁ Θεός, δόξα σοι.

Ἀπολυτίκιον τῆς Σαμαρείτιδος.
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

Τὸ ὕδωρ ὡς ἤντλησας, τῆς αἰωνίου ζωῆς, εὑροῦσα καθήμενον, παρὰ τὸ φρέαρ σεμνή, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἡμῶν, λόγοις σου θεηγόροις, καὶ ἐν ᾄθλοις ἀνδρείοις, ᾔσχυνας τὴν ἀπάτην, Ἰσαπόστολε Μάρτυς· διό σε Ἀθλοφόρε Φωτεινή, ὕμνοις γεραίρομεν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τῆς Σαμαρείτιδος.
Ἦχος γ´. Θείας πίστεως.

Ὅλη γέγονας φωτὸς δοχεῖον καὶ μαθήτρια Θεοῦ τοῦ Λόγου, ὡς παρ᾿ αὐτοῦ διδαχθεῖσα, πανεύφημε, τῶν ἰαμάτων τὴν χάριν πλουτίσασα, τοῖς ἀσθενοῦσι τὴν ῥῶσιν παρέχουσα. Μεγαλομάρτυς Φωτεινή, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Νεομάρτυρος Γεωργίου ἐν Κουσάντασι. (ποίημα ὁσίου Νικηφόρου τοῦ Χίου)
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Προκαθάρας τοῖς ῥείθροις τῶν δακρύων Γεώργιε, τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα ἐνεκρατεύθης πανεύφημε· καὶ πόθῳ Χριστοῦ πυρποληθεὶς ἐχώρησας, γενναῖε, πεποιθὼς πρὸς ἀγῶνας καὶ ᾄθλους μαρτυρικούς, οὓς νομίμως ἐνήθλησας. Δόξα τῷ παρασχόντι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἀφθαρσίᾳ εἰς αἰῶνας σὲ δοξάσαντι

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Σίμωνος τοῦ Ζηλωτοῦ.
Ἦχος γ’

Ἀπόστολε Ἅγιε Σίμων, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ, ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Σίμωνος τοῦ Ζηλωτοῦ.
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τοῦ ἐνθέου σου ζήλου τὴν ἰσχὺν ἐκθειάζομεν, Σίμων ζηλωτὰ θεηγόρε, τοῦ Κυρίου Ἀπόστολε· τοῦ Πνεύματος τὴν χάρι γὰρ λαβών, διέδραμες τὰ πέρατα τῆς γῆς, καὶ ἐκήρυξας τοῖς ἔθνεσι πανταχοῦ, τὸν λόγον τὸν σωτήριον· χαίροις Εὐαγγελίου ἡ φωνή· χαίροις υἱὲ τῆς χάριτος· χαίροις ὁ σταυρωθεὶς καὶ τὴν ζωήν, κερδίσας τὴν αἰώνιον.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἀποστόλου. (Χαραλάμπους Μπούσια)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Ζηλωτὰ θεηγόρε Χριστοῦ Ἀπόστολε, ὁ κατιδὼν ἐν τοῖς γάμοις τοῖς σοῖς Αὐτοῦ ἐν Κανᾷ, τὴν ἰσχύν, δι᾿ ἧς τὸ ὕδωρ μετεποίησεν εἰς οἶνον καὶ Αὐτοῦ καλῶς ὁ ζηλώσας σταυρικὴν θυσίαν, μὴ διαλίπῃς ὑπὲρ ἡμῶν ἱκετεύων τῶν σὲ τιμώντων, Σίμων πάνσοφε.

Ἀπολυτίκιον τοῦ δωδεκαρίθμου χοροῦ τῶν συνάθλων τοῦ Ὁσιομάρτυρος Νικολάου τοῦ νέου (Χ. Μπούσια)
Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.

Δωδεκάριθμε, τοῦ Νικολάου, δῆμε πάντιμε, σεπτῶν συνάθλων, Ἰωὰννη Χριστοφόρε Ἁρμόδιε, ὑπὲρ ἡμῶν Ἰησοῦν ἱκετεύσατε, καὶ Μιχαὴλ Παντολέον Εὐώδιε, Αἰμιλιανὲ Ἀκίνδυνε καὶ Δημήτριε, Γρηγόριε Θεόδωρε Παγκράτιε.

Ἀπολυτίκιον τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Λαυρεντίου, τοῦ ἐκ Τραπεζοῦντος καὶ ἐν Πηλίῳ ἀσκήσαντος
Ἦχος γ΄.

Μέγα εὕρατο, ἡ κώμη κλέος, τὸν Λαυρέντιον, βροτῶν τὸν θεῖον, ὡς ἀσκητὴν ἐν ἀσκηταῖς δοκιμώτατον, καὶ ἰατρὸν ἀσθενούντων πανθαύμαστον, Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Νικολάου.
Ἦχος δ´. Καὶ τρόπων μέτοχος.

Κανόνα πίστεως, καὶ εἰκόνα πρᾳότητος, ἐγκρατείας διδάσκαλον, ἀνέδειξέ σε τῇ ποίμνῃ σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια· διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια. Πάτερ Ἱεράρχα Νικόλαε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Τῆς Σαμαρείτιδος. Ἰδιόμελον. Ἦχος αʹ.

Ἐπὶ τὴν πηγὴν ἐπέστη, ἡ πηγὴ τῶν θαυμάτων, ἐν τῇ ἕκτῃ ὥρᾳ, τῆς Εὔας ζωγρῆσαι καρπόν· ἡ γὰρ Εὔα ἐν ταύτῃ ἐξελήλυθεν ἐκ τοῦ Παραδείσου, ἀπάτῃ τοῦ ὄφεως. Ἤγγικεν οὖν ἡ Σαμαρεῖτις ἀντλῆσαι ὕδωρ· ἣν ἰδὼν ἔφη ὁ Σωτήρ· Δός μοι ὕδωρ πιεῖν, κἀγὼ ὕδατος ἁλλομένου ἐμπλήσω σε· καὶ εἰς τὴν πόλιν δραμοῦσα ἡ σώφρων, τοῖς ὄχλοις ἀνήγγειλεν εὐθύς· Δεῦτε, ἴδετε Χριστὸν τὸν Κύριον, τὸν Σωτῆρα τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Δόξα , Ἦχος πλ. βʹ.

Παρὰ τὸ φρέαρ τοῦ Ἰακώβ, εὑρὼν ὁ Ἰησοῦς τὴν Σαμαρείτιδα, αἰτεῖ ὕδωρ παρ’ αὐτῆς ὁ νέφεσι καλύπτων τὴν γῆν. Ὢ τοῦ θαύματος! ὁ τοῖς Χερουβὶμ ἐποχούμενος, πόρνῃ γυναικὶ διελέγετο· ὕδωρ αἰτῶν, ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας· ὕδωρ ζητῶν, ὁ πηγὰς καὶ λίμνας ὑδάτων ἐκχέων, θέλων ἑλκῦσαι ὄντως αὐτήν, τὴν θηρευομένην ὑπὸ τοῦ πολεμήτορος ἐχθροῦ, καὶ ποτίσασθαι, ὕδωρ ζωῆς, τὴν φλεγομένην ἐν τοῖς ἀτοπήσασι δεινῶς, ὡς μόνος εὔσπλαγχνος καὶ φιλάνθρωπος.

Δοξαστικό Κυριακής της Σαμαρείτιδος, Ἦχος πλ. β’

Ἡ πηγὴ τῆς ζωαρχίας, Ἰησοῦς ὁ Σωτὴρ ἡμῶν, ἐπὶ τὴν πηγὴν ἐπιστὰς τοῦ Πατριάρχου Ἰακώβ, πιεῖν ἐζήτει ὕδωρ παρὰ γυναικὸς Σαμαρείτιδος. Τῆς δὲ τὸ ἀκοινώνητον τῶν Ἰουδαίων προσειπούσης, ὁ σοφὸς δημιουργὸς μετοχετεύει αὐτήν, ταῖς γλυκείαις προσρήσεσι, μᾶλλον πρὸς αἴτησιν τοῦ ἀϊδίου ὕδατος, ὃ καὶ λαβοῦσα, τοῖς πᾶσιν ἐκήρυξεν εἰποῦσα, Δεῦτε, ἴδετε τῶν κρυπτῶν γνώστην καὶ Θεόν, παραγενόμενον σαρκί, διὰ τὸ σῶσαι τὸν ἄνθρωπον.

« Ὕδωρ τὸ ζῶν». Τὸ ζωντανὸ νερὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος 30.5.2021)
Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου
https://www.youtube.com/watch?v=WFX9X-14jQY&ab_channel=%CE%9F%CE%9C%CE%99%CE%9B%CE%99%CE%95%CE%A3%CE%9C%CE%97%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%99%CE%A4%CE%9F%CE%A5%CE%9C%CE%9F%CE%A1%CE%A6%CE%9F%CE%A5

“Ἡ πηγὴ τῆς ζωαρχίας”, Θρασυβούλου Στανίτσα, ήχος πλ. β΄, βυζ. χορός “Ἐν ψαλτηρίῳ”
https://www.youtube.com/watch?v=PZh5MhieMNY

Μάριος Ἀντωνίου: «Παρὰ τὸ φρέαρ τοῦ Ἰακώβ». Δοξαστικὸν Ἑσπερινοῦ Κυριακῆς τῆς Σαμαρείτιδος
https://www.youtube.com/watch?v=4bpYIDRiBvI

Αυτό είναι το πηγάδι όπου ήπιε νερό ο Χριστός και «ξεδίψασε» πνευματικά την αμαρτωλή Σαμαρείτιδα
https://www.youtube.com/watch?v=z9BSbGjy6Tw

Από τη διήγηση των περιοδειών του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου.
Ευεργετινός

Όταν ο απόστολος Ιωάννης διασώθηκε από το φοβερό εκείνο ναυάγιο1 και ύστερα από σαράντα μέρες η θάλασσα τον έβγαλε κοντά στην Έφεσο, βρήκε εκεί εμένα, τον Πρόχορο, να στέκομαι στην παραλία, όπως μου είχε πει πριν από το ναυάγιο. Με αγκάλιασε λοιπόν, ευχαρίστησε τον Θεό και έπειτα με πήρε, μπήκαμε στην Έφεσο και καταλύσαμε στην περιοχή που λέγεται ¨της Αρτέμιδος», όπου υπήρχε και λουτρό κάποιου Διοσκορίδη, άρχοντα της πόλης. Μου είπε λοιπόν ο Ιωάννης: «Παιδί μου Πρόχορε, κανείς σε αυτή την πόλη να μη μάθει ποιοί είμαστε και για ποια αιτία ήρθαμε εδώ, ώσπου να μας φανερώσει ο Κύριος σε αυτούς και να αποκτήσουμε παρρησία».
Όπως τα έλεγε αυτά, ήρθε η Ρωμάνα, μια αλαζονική γυναίκα στην υπηρεσία του Διοσκορίδη, υπεύθυνη για τη λειτουργία του λουτρού, την οποία όλοι την απέφευγαν για την πολλή της σκληρότητα.
Αυτή, καθώς είχε στη φροντίδα της το λουτρό, μας είδε και, εξαιτίας της φτωχικής μας εμφάνισης, σκέφτηκε ότι δεν θα έχουμε ούτε ψωμί και ότι από ανάγκη θα δουλεύαμε στο λουτρό της, χωρίς να ζητήσουμε μεγάλο μισθό. Είπε λοιπόν αμέσως στον Ιωάννη: «Από πού είστε, άνθρωπε; Και ποια είναι η θρησκεία σας;» «Είμαστε από ξένη χώρα», αποκρίθηκε εκείνος. «Ως προς την προέλευση είμαστε Ιουδαίοι, με τη χάρη του Θεού χριστιανοί, και μόλις σωθήκαμε από ναυάγιο». Αυτή πρόσθεσε: «Θέλεις εσύ να καις το καμίνι του λουτρού και ο σύντροφός σου να δουλεύει μέσα στο λουτρό;» Ο Ιωάννης συμφώνησε, και αυτή μας πήρε αμέσως μέσα στο λουτρό, όπου μας έβαλε στις αντίστοιχες δουλειές. Μας έδινε κάθε μέγα για τροφή τρεις λίτρες ψωμί και τέσσερις οβολούς.
Την τέταρτη μέρα της εργασίας μας εκεί, ο Ιωάννης, από κάποια αδεξιότητα, δεν πύρωσε το καμίνι όσο έπρεπε. Όταν ήρθε η Ρωμάνα και το αντιλήφθηκε αυτό, χτύπησε αδιάντροπα τον Ιωάννη με το ίδιο της το χέρι και αφού τον έριξε στο έδαφος, άρχισε να τον βρίζει: «Δούλε, που έφυγες από τη χώρα σου, κακότυχε, εξόριστε, αφού είσαι εντελώς άχρηστος γιατί ανέλαβες τέτοια δουλειά; Είσαι απατεώνας, όπως φαίνεται. Εγώ θα ξεσκεπάσω τα τεχνάσματά σου. Στη Ρωμάνα δουλεύεις που είναι ξακουστή μέχρι τη Ρώμη. Από εδώ και πέρα θα είσαι δούλος μου. Μη νομίζεις ότι θα ξεφύγεις από τα χέρια της κυρίας σου, γιατί εύκολα μπορώ να σε πιάσω, αν ποτέ τολμήσεις κάτι τέτοιο, και να σε εξοντώσω κακήν κακώς. Άλλαξε λοιπόν μυαλά, και όπως φροντίζεις ευχαρίστως για το φαγητό, έτσι φρόντιζε και τη δουλειά σου, πριν σε εξοντώσω χωρίς λύπη».
Ο Ιωάννης της απάντησε: «Κυρία, πρόσφατα άρχισα τη δουλειά και προηγουμένως δεν την ήξερα καθόλου. Με τον καιρό θα αποκτήσω πείρα και θα γίνω χρήσιμος». Μετά από αυτά, η γυναίκα έφυγε και εμένα με πλημμύρισε βαριά στενοχώρια για όσα σκληρά βρήκαν μαζεμένα τον Ιωάννη, και ενώ δεν είχαμε περάσει ακόμα ούτε τέσσερις μέρες στον τόπο. Ο Ιωάννης το κατάλαβε, με τη χάρη του Πνεύματος, και μου είπε: «Παιδί μου Πρόχορε, όταν κληρώθηκε σ’ εμένα η Ασία και εγώ είχα δισταγμούς, θυμάσαι σε τι ναυάγιο πέσαμε; Και όχι μόνο εμείς, αλλά και όσοι ήταν στο πλοίο, χωρίς να φταίνε, έγιναν συμμέτοχοι της δικής μου καταδίκης και ναυάγησαν και εκείνοι, έστω και αν σώθηκαν με την πρόνοια του Θεού. Θυμάσαι επίσης ότι έκανα σαράντα μέρες στη θάλασσα, για να μάθω να υπακούω στον Θεό και όχι σε ανθρώπινους λογισμούς, ώσπου ο Θεός κάμφθηκε από την ίδια του την ευσπλαχνία και με έβγαλε στην στεριά; Γνωρίζοντας λοιπόν αυτά, δεν πρέπει να στενοχωριέσαι αλλά να ευχαριστείς για τους πειρασμούς, και ούτε να θεωρείς πειρασμό τις άθλιες απειλές μιας γυναίκας. Πήγαινε λοιπόν στη δουλειά που σου ανατέθηκε και κάνε την με κάθε επιμέλεια. Γιατί ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, ο δημιουργός του σύμπαντος, έγινε για μας παράδειγμα και πρότυπο και δείχνοντάς μας το κέρδος της υπομονής είπε: «Με την υπομονή σας θα σώσετε τις ψυχές σας»2 Με τα λόγια αυτά έδιωξε τη στενοχώρια μου και με ενθάρρυνε.
Την άλλη μέρα ήρθε η Ρωμάνα και είπε στον Ιωάννη: «Πολλά άκουσα πάλι να λένε για εσένα, ότι δεν προσέχεις τη δουλειά σου και ότι επίτηδες δεν την κάνεις καλά, για να σε διώξω. Άδικα όμως τα σκέπτεσαι αυτά και κακό του κεφαλιού σου θα κάνεις. Γιατί αν στ’ αλήθεια διαπιστώσω ότι έτσι είναι τα πράγματα, δεν θα σου αφήσω ούτε ένα μέλος γερό, αλλά όλα θα τα τσακίσω και θα τα αχρηστέψω τελείως».
Στα λόγια αυτά ο Ιωάννης δεν απάντησε τίποτα. Εκείνη, παίρνοντας την πραότητα και ηρεμία του Ιωάννη για δειλία και ηλιθιότητα, του επιτέθηκε με περισσότερη αγριότητα και τον απειλούσε λέγοντας: «Δεν είσαι δούλος μου, αχρείε; Τί λες; Δεν αναγνωρίζεις ότι είσαι δούλος; Μίλα. Απάντησέ μου». Και ο Ιωάννης της είπε: «Ναι, δούλοι είμαστε και εγώ και ο σύντροφός μου Πρόχορος».
Εκείνη πιάστηκε από αυτά τα λόγια και αμέσως επιβουλεύτηκε την ελευθερία μας. Πήγε σε κάποιον δικηγόρο και έβαλε σε εφαρμογή την επιβουλή της λέγοντας: «Από τους γονείς μου κληρονόμησα δυο δούλους, οι οποίοι αντέδρασαν εδώ και πολλά χρόνια, και με τον καιρό έχασα και τα χαρτιά ιδιοκτησία τους. Τώρα όμως αυτοί ξαναγύρισαν και αναγνωρίζουν ότι είναι δούλοι μου. Μπορώ λοιπόν να κάνω καινούργια χαρτιά;». Ο δικηγόρος της αποκρίθηκε: «Αν ομολογήσουν μπροστά σε μάρτυρες ότι είναι δούλοι σου κληρονομικοί, μπορείς να το κάνεις αυτό».
Ο Ιωάννης τα κατάλαβε αυτά με τη χάρη του Πνεύματος και μου είπε: «Παιδί μου Πρόχορε, να ξέρεις ότι αυτή η γυναίκα θα απαιτήσει από εμάς έγγραφη ομολογία, θέλοντας να επικυρώσει μπροστά σε μάρτυρες ότι είμαστε δούλοι της. Μη λυπηθείς λοιπόν από αυτό, αλλά μάλλον να χαίρεσαι, γιατί από αυτό θα δοξαστεί ο Θεός και γρήγορα θα δείξει σε ποιον ανήκουμε».
Ενώ ο Ιωάννης τα έλεγε αυτά, ήρθε η Ρωμάνα. και αφού έπιασε τον Ιωάννη από το χέρι, άρχισε να τον χαστουκίζει και να λέει: «Δούλε κακέ, γιατί, όταν μπαίνει η κυρία σου, δεν την υποδέχεσαι και δεν την προσκυνάς; Μήπως νομίζεις ότι είσαι ελεύθερος; Είσαι δούλος της Ρωμάνας». Και αμέσως μας ρώτησε απειλητικά: «Δεν ήσασταν δούλοι μου;» Ο Ιωάννης της απάντησε: «Και μια και δυο σου είπα ότι είμαστε δούλοι». Εκείνη συνέχισε: «Τίνος δούλοι, αχρείε;» Εκείνου του οποίου το έργο κάνουμε», της είπε. Και εκείνη κατέληξε: «Στ’ αλήθεια, αφού το έργο είναι δικό μου, και εσείς είστε δούλοι μου». Ο Ιωάννης πρόσθεσε: «Και γραπτά και προφορικά αναγνωρίζουμε ότι είμαστε δούλοι». «Γραπτά θέλω, μπροστά σε μάρτυρες», είπε εκείνη, και αυτός απάντησε: «Αν θέλεις, μην καθυστερείς αλλά κάνε αυτό που νομίζεις».
Μας πήρε τότε και μας πήγε κάπου κοντά στον ναό της Άρτεμης, σε δημόσιο μέρος, και μπροστά σε μάρτυρες πήρε τις γραπτές ομολογίες μας. Έπειτα μας έφερε πάλι τον καθένα στη δουλειά του λουτρού που μας είχε αναθέσει.
Στο λουτρό αυτό, από τότε που φτιάχτηκε, παραμόνευε ένας δαίμονας,3 ο οποίος τρεις φορές τον χρόνο έπνιγε όσους έμπαιναν να λουστούν χωρίς να παίρνουν τα μέτρα τους. Ο Δόμνος λοιπόν, ο γιος του Διοσκορίδη, φροντίζοντας για την ομορφιά του σώματος, μπήκε κάποτε αργά τη νύχτα μόνος στο λουτρό για να λουστεί, και ο δαίμονας του όρμησε ξαφνικά και τον έπνιξε. Όταν μπήκαν οι δούλοι του και τον βρήκαν νεκρό, βγήκαν με κλάματα λέγοντας: «Αλίμονό μας, ο κύριός μας πέθανε. Τί θα κάνουμε;».
Η Ρωμάνα, μόλις το άκουσε, έσχισε τη μαντίλα που είχε στο κεφάλι και τραβώντας τα μαλλιά της έκλαιγε και θρηνώντας έλεγε: «Αλίμονο, τι θα πω και τι θα αποκριθώ στον κύριό μου τον Διοσκορίδη όταν με ρωτήσει γι’ αυτό; Δεν υπάρχει παρηγοριά γι’ αυτή τη συμφορά. Σίγουρα θα πέσει και θα ξεψυχήσει μην αντέχοντας την ασήκωτη είδηση, γιατί ο κύριός μου ο Δόμνος ήταν μοναχοπαίδι. Αλλά βοήθα, Άρτεμη, μεγάλη θεά των Εφεσίων».
Αυτά και άλλα περισσότερα λέγοντας κατάκοβε τα χέρια της και χτυπούσε το πρόσωπό της. Και ο Ιωάννης, βγαίνοντας από εκεί που δούλευε, με ρώτησε: «Παιδί μου Πρόχορε, τι είναι αυτά που ακούγονται; Τι έπαθε αυτή η γυναίκα;».
Η Ρωμάνα, όταν μας είδε να μιλάμε, έτρεξε και έπιασε τον Ιωάννη λέγοντας: «Μάγε, φανερώθηκαν τα μάγια που έκανες. Γιατί από τη μέρα που μπήκες εδώ, μας εγκατέλειψε η θεά μας. Ή λοιπόν ανάστησε τον γιο του κυρίου μου, ή αυτή την ώρα θα χωρίσω την ψυχή σου από το σώμα σου». Ο Ιωάννης τη ρώτησε: «Κυρία πες μου, τι είναι αυτό που σε λυπεί;» Και εκείνη, γεμάτη θυμό που δεν μπορούσε να τον συγκρατήσει, σήκωσε το χέρι της και χαστούκισε τον Ιωάννη λέγοντας: «Κακέ δούλε και για την κακία σου εξόριστε, όλη η Έφεσος έμαθε κιόλας το γεγονός, και εσύ ρωτάς σαν ανήξερος; Ο γιος του Διοσκορίδη, του κυρίου μου, πέθανε μέσα στο λουτρό!».
Όταν τα άκουσε αυτά ο Ιωάννης, μου φάνηκε πως χάρηκε κάπως, και αφού αποσύρθηκε λίγο για να προσευχηθεί, μπήκε στο λουτρό και έδιωξε από εκεί τον ακάθαρτο δαίμονα. Έπειτα επανέφερε την ψυχή του παιδιού στο σώμα, το πήρε από το χέρι, το έφερε έξω περπατώντας και είπε στη Ρωμάνα: «Πάρε ζωντανό τον γιο του κυρίου σου και μη λυπάσαι».
Η Ρωμάνα, όταν είδε το γεγονός, έμεινε κατάπληκτη και πέφτοντας στα πόδια του Ιωάννη τον παρακαλούσε να τη συγχωρήσει για όσα κακά του έκανε. Εκείνος της απάντησε: «Γυναίκα, πίστεψε στον Κύριό μας Ιησού Χριστό, του οποίου εγώ είμαι μαθητής και απόστολος, και όλα αυτά θα σου συγχωρηθούν». Αυτή τότε είπε: «Από εδώ και πέρα, άνθρωπε του Θεού, πιστεύω σε όλα, όσα λέγονται από το στόμα σου».
Στο μεταξύ κάποιος από τους δούλους του Διοσκορίδη έτρεξε και του είπε για το θάνατο του γιού του. Εκείνος, χτυπημένος σαν με σπαθί από την αναπάντεχη συμφορά, έπεσε αμέσως νεκρός. Ο Ιωάννης όμως, όταν το έμαθε, ήρθε και ανέστησε και αυτόν, και όλους αυτούς, επειδή πίστεψαν, τους βάφτισε. Και από το γεγονός αυτό πολλοί από τους Εφεσίους οδηγήθηκαν στην πίστη.
Υποσημειώσεις.
1. Όπως αναφέρει στα προηγούμενα η διήγηση αυτή, στον απόστολο Ιωάννη, μετά την Ανάληψη, έπεσε ο κλήρος να κηρύξει το Ευαγγέλιο στην Ασία, αυτός όμως αντέδρασε. Τότε ο Θεός επέτρεψε να πέσει σε ναυάγιο. Βλ. Γ’ τόμο του Ευεργετινού, Υπόθεση ΙΒ’, στην αρχή.
2. Λουκ. 21, 19.
3. Κάτι παρόμοιο βλ.κ στον Α’ τόμο του Ευεργετινού, υπόθεση ΛΘ’, από τον βίο του αγίου Γρηγορίου του θαυματουργού, σ’. 360.
Από το βιβλίο: Ευεργετινός: “Ήτοι Συναγωγή των θεοφθόγγων ρημάτων και διδασκαλιών των θεοφόρων και αγίων πατέρων, από πάσης γραφής θεοπνεύστου συναθροισθείσα.”, Τόμος 2-ος. μετάφραση (Νεοελληνική απόδοση): Δ. Χρισταφακόπουλος, Εκδόσεις, Το Περιβόλι της Παναγίας, 2001-Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.

***

Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος πάλι τί υπέφερε!
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Γέροντα, όταν περνούμε κάποιον πειρασμό, μια μεγάλη δοκιμασία, τι να κάνουμε;
– Τι να κάνετε; Υπομονή να κάνετε. Η υπομονή είναι το ισχυρότερο φάρμακο που θεραπεύει τις μεγάλες και μακροχρόνιες δοκιμασίες. Οι περισσότερες δοκιμασίες μόνο με την υπομονή περνούν. Η μεγάλη υπομονή ξεδιαλύνει πολλά και φέρνει θεϊκά αποτελέσματα∙ εκεί που δεν περιμένεις την λύση, δίνει ο Θεός την καλύτερη λύση.
Να ξέρετε ότι ο Θεός ευαρεστείται ,όταν ο άνθρωπος περνά δοκιμασίες και υπομένη αγόγγυστα δοξάζοντας το άγιο όνομά Του . «Μακάριος ανήρ ος υπομένει πειρασμόν», λέει ο Άγιος Ιάκωβος. Γι’ αυτό να προσευχώμαστε να μας δίνη ο Καλός Θεός υπομονή, ώστε να τα υπομένουμε όλα αγόγγυστα και με δοξολογία.
Η ζωή μας σ’ αυτόν τον κόσμο είναι μια συνεχής άσκηση και ο καθένας μας ασκείται με διαφορετικό τρόπο. Να σκέφτεσθε τι τράβηξε ο Χριστός σ’ εκείνα τα δύσκολα χρόνια ! Πόσα προβλήματα του δημιουργούσαν οι Εβραίοι και δεν μιλούσε καθόλου! Αλλά και ο Απόστολος Παύλος τί υπομονή έκανε! Ενώ είχε πληροφορία από τον Θεό ότι θα πάη στην Ρώμη , έμεινε στην φυλακή δύο χρόνια, γιατί ο ηγεμόνας καθυστερούσε την δίκη . Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος πάλι τί υπέφερε! Για έναν μικρό γογγυσμό υπέστη ναυάγιο … Βλέπετε, επιτρέπει ο Θεός να ταλαιπωρηθούν για μικρά πράγματα οι Άγιοι, για να έχουμε εμείς παραδείγματα, ώστε να αντιμετωπίζουμε τους πειρασμούς με υπομονή, με προσευχή, αλλά και με χαρά.
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου-Πάθη και Αρετές. Λόγοι Ε΄, σελ 149, Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης

***

Νά σᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός … νά ἀνάψετε τίς σβησμένες Λυχνίες
τοῦ Εὐαγγελιστοῦ ᾽Ιωάννου στή Μικρά Ἀσία.
Ἅγιος Ἀμφιλόχιος Μακρής, τό παιδί τοῦ Θεολόγου

(Πνευματικό παιδί: πολύ τον αγαπάς, Γέροντα, τον Θεολόγον).
Από μικρό παιδί τον έβλεπα, τον αγαπούσα, προσευχόμην και παρακαλούσα να γίνω ένας μαθητής του και οπαδός του. Και έγινε.

Τέλη Μαρτίου 1970 προσεβλήθηκε από πνευμονία· ήταν Μ. Τεσσαρακοστή και με δυσκολία δέχθηκε να πάρη λίγο γάλα. Έδωσε σε όλους τις συμβουλές που ο καθένας είχε ανάγκη. Είχε το προορατικό χάρισμα. Στην προσπάθεια των πνευματικών του παιδιών να τον κρατήσουν με ορούς λίγες μέρες στην ζωή, παρακαλούσε κι έλεγε: αφήστε με καλά μου παιδιά να φύγω, ήρθε η ώρα μου. Γιατί, Γέροντα, τούλεγα, δεν μένεις μαζί μας τούτο το Πάσχα; Δίσταζε να μου απάντηση, και δεύτερη και τρίτη φορά τον παρεκάλεσα να μου πη πώς ξέρει ότι θα φύγη σύντομα κι εκείνος με δυσκολία μου απεκάλυψε: ευλογημένε Παύλε, είδα την Παναγία και τον Θεολόγο προ ολίγου και τους παρεκάλεσα να μείνω κοντά στα παιδιά μου κι αυτό το Πάσχα, αλλά μου είπαν «Δεν γίνεται άλλο, ελήφθη η απόφασις, Πάσχα θα κάμης στους Ουρανούς μαζί μας» κι αυτό το λέγω σαν εξομολόγηση, επειδή με βιάζεις, μη το ειπείς σε άλλους…. Κοιμήθηκε στις 16 Απριλίου 1970 σε πλήρη διαύγεια των αισθήσεών του.

*Νά σᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός νά πάρετε τό Φῶς ἀπό τήν ἀναμμένη Λυχνία τῆς ᾽Αποκαλύψεως (τήν Πάτμο) καί νά τό μεταφέρετε ἀπέναντι γιά νά ἀνάψετε τίς σβησμένες Λυχνίες τοῦ Εὐαγγελιστοῦ ᾽Ιωάννου στή Μικρά ᾽Ασία.
*Προσκυνητής τόν ρώτησε: -Γιατί ἐπέτρεψε ὁ Θεός νά ξερριζωθοῦν οἱ ῾Ελληνες ἀπό τή Μικρά ᾽Ασία; ῾Η ἀπάντησή του ἦταν: –᾽Επέτρεψε ὁ Θεός νά φύγουνε γιά νά μή βρεθοῦνε ἐκεῖ τήν ἡμέρα πού θά γίνει τό μεγάλο κακό. Φαίνεται, σημειώνει βιογράφος του, ὅτι ὁ Θεός τοῦ τό ἀποκάλυψε αὐτό γιατί εἶχε μεγάλη ἀγωνία γι᾽ αὐτό τό θέμα, τοῦ φανέρωσε ὅτι ἐκεῖ θά γίνει μεγάλο κακό κι ὅτι ὁ πόλεμος θά ἀρχίσει ἀπό τή Συρία…
Από το βιβλίον «Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΜΑΚΡΗΣ» του Αρχιμ. Παύλου Νικηταρά.

Μη φοβάσαι τίποτα! Ιδού ζων είμι εις τούς αιώνας των αιώνων. Λέει ο Κύριος Ιησούς Χριστός στον αγαπημένο μαθητή Του Ιωάννη κατά τη Θεία αποκάλυψη. Κύριε, αιώνιε και αθάνατε, αυτά τα ιερά λόγια Σου ας αντηχούν στις ψυχές των πιστών δούλων Σου όποτε εγείρεται ένα κύμα διωγμού εναντίον της άγιας Εκκλησίας Σου, ώστε, ομοφρόνως στηριγμένοι στον βραχίονά Σου τον υψηλό, να μη φοβόμαστε.
https://iconandlight.wordpress.com/2023/09/25/%ce%bc%ce%b7-%cf%86%ce%bf%ce%b2%ce%ac%cf%83%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%af%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b1-%ce%b9%ce%b4%ce%bf%cf%8d-%ce%b6%cf%89%ce%bd-%ce%b5%ce%af%ce%bc%ce%b9-%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%8d/

Άγιε Ιωάννη Θεολόγε, έγγισέ μας σ’ Αυτόν, τον παντοδύναμο Θεό, τον γλυκύτατο Ιησού, παρότι ανάξιοι για να γείρουμε στο στήθος Του, τουλάχιστον, επιστήθιε φίλε Αυτού, φέρε μας εγγύτερα στα πόδια Του! Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς – Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/09/25/51697/Ἦχος α΄Τῶν οὐρανίων ταγμάτων

Ἡ θεοκίνητος λύρα τῶν οὐρανίων ᾠδῶν, ὁ μυστογράφος οὗτος, τὸ θεόφραστον στόμα, τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων, ᾄδει τερπνῶς, τὰ μὲν χείλη κινῶν ὡς νευράς, ὥσπερ δὲ πλῆκτρον τὴν γλῶτταν ἀνακινῶν, καὶ πρεσβεύει τοῦ σωθῆναι ἡμᾶς.

Ἦχος β’. Ὅτε, ἐκ τοῦ ξύλου σε νεκρὸν

Δεῦτε, τῆς σοφίας τὸν βυθόν, κα τῶν ὀρθοδόξων δογμάτων, τὸν συγγραφέα πιστοί, ὕμνοις στεφανώσωμεν ἐνθέοις σήμερον, Ἰωάννην τὸν ἔνδοξον, καὶ ἠγαπημένον· οὗτος γὰρ ἑβρόντησεν, ὁ Λόγος ἦν ἐν ἀρχῇ. Ὅθεν, βροντόφωνος ἐδείχθη, ὡς τὸ Εὐαγγέλιον κόσμῳ γράψας πολυσόφως ὁ ἀοίδιμος.

Δόξα Πατρί… Ἦχος πλ. β’
Λέοντος Μαΐστορος

Ἀπόστολε Χριστοῦ, Εὐαγγελιστὰ Ἰωάννη, τῶν ἀποῤῥήτων μύστης γενόμενος, τῆς σοφίας τὰ ἀπόῤῥητα ἡμῖν ἑβρόντησας δόγματα, τό Ἐν ἀρχῇ ἦν τρανώσας τοῖς πιστοῖς, καὶ τό, Οὐκ ἦν ἀποβαλών, τῶν αἱρετιζόντων ἀπεκρούσω τοὺς λόγους, ἐπιστήθιος φανείς, καὶ φίλος ἠγαπημένος, ὡς Ἡσαΐας ὁ μεγαλοφωνότατος, καὶ Μωσῆς ὁ θεόπτης. Παῤῥησίαν ἔχων πρὸς Θεόν, ἐκτενῶς ἱκέτευε ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

 

 

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
Kristos (İsa) dirildi! Gerçekten dirildi!
Al-Masih-Qam! Hakkan Qam!

«Χαίρετε»! «Εἰρήνη ὑμῖν»

Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου
Συναξάριον.
Τῇ Η´ (8ῃ ) τοῦ μηνὸς Μαΐου, μνήμη τοῦ ἁγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ, ἐπιστηθίου φίλου, ἠγαπημένου καὶ παρθένου, Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ἤτοι ἡ σύναξις τῆς ἁγίας κόνεως τῆς ἐκπεμπομένης ἐκ τοῦ τάφου αὐτοῦ, ἤγουν τοῦ μάννα. (101)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἀρσενίου τοῦ μεγάλου. (448)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σπεῖρα (ἤτοι τάγμα) στρατιωτῶν ξίφει τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Νικόμα.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν Ταρασίου τοῦ ἀπὸ Λυκαονίας, τοῦ Θαυματουργοῦ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας μάρτυρος Αὐγουστίνης τῆς ἐν Βυζαντίῳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ἀγαθίου τοῦ (ἢ Ἀκακίου) ἐν Βυζαντίῳ. (304)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη ὁ Ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Μήλης ὁ ὑμνῳδός, ἐν εἰρήνῃ τελειοῦται.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Διονυσίου, ἐπισκόπου Βιέννης (Vienne) ἐν Γαλλίᾳ. (193)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Βίκτωρος τοῦ Μαυριτανοῦ στρατιώτου, ἐν Μεδιολάνοις (Milan) ἀθλήσαντος. (~†303)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἀρσενίου, κτίτορος τῆς μονῆς Κοιμήσεως Θεοτόκου, ἐπονομαζομένης Βαρνακόβης, ἐν Δωρίδι Φωκῖδος. (1111)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ποιμένος τοῦ νηστευτοῦ, τῶν Ἄπω Σπηλαίων τοῦ Κιέβου. (~1141)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς Ἁγίας Εὐπραξίας τοῦ Πσκὼφ (1243)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Κασσιανοῦ, ἐγκλείστου καὶ νηστευτοῦ τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου. (ιγ´-ιδ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἀρσενίου τοῦ φιλοπόνου, μοναχοῦ τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου. (ιδ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ὁσίων πατέρων ἡμῶν Ζωσιμᾶ καὶ Ἀδριανοῦ, κτιτόρων μονῆς παρὰ τὸν ποταμὸν Σέστρα ἐν Ῥωσίᾳ. (ιε´-ιϚ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη ἐπιτελοῦμεν τοῦ ὑπερφυοῦς θαύματος γεγονότος διὰ τῆς ἁγίας καὶ σεβασμίου Εἰκόνος τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου τῆς Κασσιοπίας, ἐπὶ τῷ ἀδίκῳς τυφλωθέντι Στεφάνῳ, καὶ παραδόξως ὀμματωθέντι.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμην τῆς ἀνακομιδῆς τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ὁσίου Ἀρσενίου τοῦ διὰ Χριστὸν σαλοῦ τοῦ Novgorod Ῥωσίας (1517)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ὁ Ὅσιος Βασιλίσκος ὁ μακάριος, ἐν Ἄγκλιχ (1863)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, τῶν ἁγίων Νεομαρτύρων Σεργίου Ρόχλετοφ, ἐν Βελίκι Οὐστιούγκ (1938) καὶ Ναντέζντα (Ελπίδα Σεμένοβα, 1938) ὑπὸ τῶν ἀθέων μπολσεβίκων τελειωθέντων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Φιλοθέου Ζερβάκου τοῦ ἐν Πάρῳ καὶ ἐν τῇ Μονῇ Λογγοβάρδας ἀσκήσαντος, τοῦ θαυματουργοῦ, ἐν ἔτει 1980 κοιμηθέντος

Στίχοι
Οὐ βρῶσιν, ἀλλὰ ῥῶσιν ἀνθρώποις νέμει
Τὸ τοῦ τάφου σου μάννα, μύστα Κυρίου.
Ὀγδοάτῃ τελέουσι ῥοδισμὸν βροντογόνοιο.
Στίχ. Λαθεῖν βιώσας Ἀρσένιος ἠγάπα,
Ὃς οὐδὲ πάντως ἐκβιώσας λανθάνει.

8 Mαΐου
Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος
π. Ἀνανίας Κουστένης

Αὔριο, 8 Mαΐου, γιορτάζει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος. Ὁ ἐπιστήθιος καὶ ἠγαπημένος φίλος τοῦ Xριστοῦ. Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστής. Mεγάλη προσωπικότης τῆς Ὀρθοδόξου, μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀπὸ τὶς κορυφὲς τὶς πανύψηλες καὶ τὶς ὑπέροχες. Kοιμήθηκε στὴν Ἔφεσο σὲ μεγάλη ἡλικία, καί, κατὰ τὴν παράδοση, ὕστερα ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες, μετέστη καὶ μὲ τὸ σῶμα του στοὺς οὐρανούς. Kοντὰ στὸν ἀθάνατο Xριστό μας, ποὺ τόσον ἀγάπησε. Kαὶ κάθε χρόνο στὴ συνέχεια, στὶς 8 Mαΐου, σὰν αὔριο, ἀπὸ τὸν τάφο του, μὲ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔβγαινε καὶ ἀνέβλυζε μία σκόνη, ποὺ ἤτανε ὁλόασπρη καὶ τὴν ἔλεγαν μάννα. Ἀπὸ τὸ ἑβραϊκὸ ἐκεῖνο μάννα, ποὺ ἔπαιρναν οἱ Ἑβραῖοι στὴν ἔρημο. Καὶ μάννα σημαίνει «τί εἶναι τοῦτο;» Oὐράνιο πρᾶγμα, οὐράνιο δῶρο. Kαὶ καθὼς ἔπαιρναν οἱ Χριστιανοί, καὶ ὄχι μόνο, αὐτὸ τὸ μάννα, ἐθεραπεύοντο ἀπὸ διάφορα πάθη καὶ ἀπὸ πολλὲς ἀσθένειες. Kαὶ ἔβρισκαν τὴν ὑγεία τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος καὶ δοξολογοῦσαν τὸν φιλάνθρωπο Xριστὸ καὶ τιμοῦσαν τὸν μεγάλο Θεολόγο Tου.
Oἱ μουσουλμάνοι ὀνομάζουν, ἀκόμη καὶ σήμερα, τὴν Ἔφεσο «Ἁγιασουλούκ,» δηλαδή, «Ἅγιο Θεολόγο.» Εἶναι μεγάλος Ἅγιος ὁ Ἅγιος Ἰωάννης. Kι ἔχει δυνατὴ πρεσβεία κοντὰ στὸν Xριστὸ καὶ στὴν Παναγία, τοὺς Ὁποίους τόσο ἀγάπησε καὶ τόσο ὑπηρέτησε. Ἦταν κοντὰ στὸν Σταυρὸ τοῦ Xριστοῦ, μὲ τὴν κυρὰ τὴν Παναγία. Δὲν ἔφυγε καθόλου. Kι ὁ Ἰησοῦς, λίγο πρὶν παραδώσει τὸ Πνεῦμα Tου, παρέδωκε τὴν Μητέρα Tου στὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη. Kαὶ τὸν ὀνόμασε υἱό Της. Kι Ἐκείνην τὴν ὀνόμασε μητέρα του. Kαὶ παρέλαβε ὁ Ἰωάννης «εἰς τὰ ἴδια», στὸ σπίτι του, τὴν Kυρία Θεοτόκο. Kαὶ τὴ διακονοῦσε μὲ περισσὴ ἀγάπη καὶ σεβασμὸ μέγιστο, μέχρις ὅτου Ἐκείνη ἐκοιμήθη καὶ μετέστη πρὸς τὴν Zωήν, στὸν ἀγαπημένο Kύριο καὶ Θεό της.
Kι ὁ Ἰωάννης, στὴ συνέχεια, μετέβη στὴν Ἔφεσο κι ἐκεῖ ἐκήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο, κατέστρεψε τὰ εἴδωλα καὶ ἔφερε ἀναρίθμητες ψυχές, χιλιάδες πολλές, ἀμέτρητες, κοντὰ στὸν Xριστὸ καὶ μέσα στὴν Ἁγία Ἐκκλησία. Kαὶ ὅταν γήρασε καὶ δὲν μποροῦσε πιὰ νὰ πεῖ τίποτ’ ἄλλο, τὸν ἔφερναν, τὸν μετέφεραν σὲ φορεῖα, κι ἔλεγε τρεῖς λέξεις: «Tεκνία, ἀγαπᾶτε ἀλλήλους.» Tό ’λεγε τόσο πολύ, ποὺ μερικοὶ κουράστηκαν καὶ βαρέθηκαν. Kαὶ τοῦ λένε: «Γέροντα, φτάνει αὐτό;» «Ἐάν, ὄντως, ἀγαπᾶτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Kυρίου, φτάνει.» Γιατὶ τότε συμβαίνει αὐτὸ ποὺ ἔλεγε ὁ ἄλλος χαριτωμένος Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἱερὸς Αὐγουστῖνος, «Ἀγάπα με, καὶ κάνε μου ὅ,τι θέλεις.» Mεγαλεῖα αὐτά!
Ἔχομε, λοιπόν, τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Θεολόγο μὲ τὸ θαῦμα αὐτὸ τῆς ἁγίας κόνεως, τοῦ μάννα, δηλαδή. Kι ἡ Ἐκκλησία δὲν χάνει εὐκαιρία νὰ τιμήσει, γιὰ μιὰ φορὰ ἀκόμη, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ μνήμη τῆς μεταστάσεώς του, 26 Σεπτεμβρίου, νὰ τιμήσει τὸν μεγάλο καὶ εὔσπλαχνο Θεολόγο της, γιὰ μιὰ φορὰ ἀκόμη, στὶς 8 τοῦ Mαΐου.

***

8 Μαΐου 1821
Μάχη της Γραβιᾶς

Στις 8 Μαΐου 1821 ἔγινε κι ἡ μάχη τῆς Γραβιᾶς. Ἐκεῖ ποὺ ὁ Ὀδυσσεύς Ἀνδρούτσος, με 120 παλληκάρια, ἐνίκησε τὶς ὀρδὲς τοῦ Ὁμὲρ Βρυώνη καὶ τοῦ Κιοσέ Μεχμέτ, ἐκείνων, ποὺ στὴ μάχη τῆς Ἀλαμάνας, ἐφόνευσαν, ενίκησαν τὸν ὑπέροχο Ἀθανάσιο Διάκο καὶ τῶν Σαλώνων Ἡσαΐα καὶ τὸν ἀδελφό του τὸν παπᾶ- Γιάννη. Ἐπῆρε τὴν καλύτερη ἐκδίκηση ὁ μεγάλος Ὀδυσσεὺς Ἀνδροῦτσος. Ἂς τοὺς ἀναπαύει κι ἐκείνους ὁ Θεός. Κι ἂς εὐλογεῖ, γιὰ μιὰ φορὰ ἀκόμη, καὶ τὴ Ρούμελη καὶ τὴν πατρίδα μας καὶ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.

***

8 Μαΐου
Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος

Και σαν αὔριο, 8 Μαΐου, ἐκοιμήθη στὰ 1980 κι ὁ μακαριστός Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος, στὴ μονὴ τῆς Πάρου. Ἐκεῖ πού ‘ν’ ὁ τάφος του, στην Παναγία τη Ζωοδόχο Πηγή Λογγοβάρδας, καὶ ἀναβλύζει ἰάματα καὶ τοῦ ‘χουν φτειάσει καὶ ἐκκλησία. Ἦταν ἕνας νέος Κοσμᾶς Αἰτωλός, ποὺ πρόσφερε σὲ χρόνους δύσκολους καὶ καιροὺς χαλεποὺς μεγάλα καλὰ καὶ στὴν πατρίδα μας, κυρίως, ἀλλὰ καὶ στὴν παγκόσμια Ὀρθοδοξία. Ἂς ἔχομε τὴν εὐχή του. Κι ἂς τὸν γράψει τὸ Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο μὲ τοὺς Ἁγίους, γιατὶ Ἅγιος εἶναι κι ὡς Ἅγιος τιμᾶται ἀπὸ κείνους ποὺ τὸν γνώρισαν καὶ τὸν ἔζησαν. Νά ‘χομε τὴν εὐχή του.
Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης, Ἐαρινὸ Συναξάρι, Τόμος Β´.

***Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Νομίζω ήταν Κυριακή βράδυ, 11 Μαΐου 1980, και είχαμε συγκεντρωθεί στο σπίτι του κ. Ιακώβου Πασχαλίδη, προέδρου Εφετών. Ήταν μαζί μας ένας Αγιορείτης Ιερομόναχος και διάφοροι δικαστικοί και αξιωματικοί του στρατού. Λίγες ημέρες πριν, στις 8 Μαΐου, είχε κοιμηθεί ο π.Φιλόθεος Ζερβάκος, σε ηλικία 96 ετών, και η συζήτηση περιστράφηκε γύρω απ’ αυτό το γεγονός. Ο κ. Ιάκωβος μας είπε πως, μόλις πληροφορήθηκε την κοίμησή του, αμέσως τηλεφώνησε στον Άγιο Πορφύριο και του είπε:
– Γέροντα, κοιμήθηκε ο π. Φιλόθεος Ζερβάκος!
– Εσείς να πάτε. Εγώ θα ”παρακολουθήσω” από ‘δω. Σήμερα η Εκκλησία μας ετοιμάζεται να κηδέψει έναν μεγάλο Άγιο που ο κόσμος δεν τον ξέρει. Σήμερα η Εκκλησία μας απέκτησε έναν δεύτερο Άγιο Νεκτάριο…!
Μαρτυρία του κ. Στυλιανού Κεμεντζετζίδη, θεολόγου και εκδότου, Θεσσαλονίκη.
Από το βιβλίο: ”Ο Όσιος Πορφύριος ο Προφήτης, Μαρτυρίες Τόμος Β”, σελίδα165. Έκδοση από το Αγιοπαυλίτικο Ιερό Κελλί των Αγίων Θεοδώρων Αγίου Όρους.

***

Εμφανίσεις του Αγίου Ιωάννου Θεολόγου
Η εμφάνιση του Αγίου Ιωάννου Θεολόγου στην Γερόντισσα Ευπραξία του αγίου Ιωσήφ

Ανάμεσα στις χήρες που έκειρε μοναχή ο Γέροντας ήταν και μια εξαιρετικά αγία ψυχούλα, η οσιότατη Ευπραξία.
Ενώ ακόμα εκείνη ήταν λαϊκή στη Θεσσαλονίκη και ο Γέροντας Ιωσήφ με τον πατέρα Αρσένιο (τον συνασκητή του) στη Δράμα, αυτή είπε στις γνωστές της:
–Είδα έναν Γέροντα, έτσι και έτσι, και αυτός θα με κάνει καλόγρια…
–Άντε βρε, της είπαν αυτές, που πιστεύεις στα όνειρα!
–Δεν ξέρω· έτσι είδα… απαντά αυτή.
Πράγματι, όταν έφθασε ο Γέροντας Ιωσήφ στη Θεσσαλονίκη, κατά θεία συγκυρία, συναντήθηκαν και τελικά την έκειρε μοναχή με το όνομα Ευπραξία!
Επειδή όμως ήταν Πόντια, Τραπεζούντια, δεν ήξερε τα Ελληνικά καλά και, αντί να λέει «Ευπραξία», έλεγε «Απραξία».
–Πώς εκλήθης, αδελφή; τη ρωτούσαν.
Κι εκείνη απαντούσε:
–Απραξία!
Όταν έγινε μοναχή, ακόμα και το Ψαλτήρι στα τούρκικα το διάβαζε.
Όταν διάβαζε το «Ωρολόγιον» καθώς και άλλα εκκλησιαστικά βιβλία, δεν καταλάβαινε και γι’ αυτό έκλαιγε συνέχεια και παρακαλούσε θερμά τον Θεό να τη φωτίσει να «γινώσκῃ ἃ ἀναγινώσκῃ», δηλαδή να καταλαβαίνει αυτά που διαβάζει (πρβλ. Πράξ. 8, 30).
Ένα βράδυ, μετά από ποταμούς δακρύων, είδε στον ξύπνιο της τον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο που της έδωσε κάτι να πιει μ’ ένα κουταλάκι.
Όταν ξύπνησε, αισθάνθηκε ότι μπορούσε πια να διαβάζει ο,τιδήποτε και να το καταλαβαίνει πλήρως! Αμέσως, πήρε το «Ωρολόγιον» και τα βιβλία της Εκκλησίας στα χέρια της, τα διάβαζε και τα καταλάβαινε όλα!
Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου, «Ο Γέροντάς μου, Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Σπηλαιώτης(1897–1959)»

Ἄναψε μόνο του ἕνα φῶς…

Ὁ ἱερεύς τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου τοῦ χωριοῦ Φουγκουροῦμε, παπᾶ Φώτιος, μοῦ διηγήθηκε τό ἑξῆς θαυμαστό περιστατικό:
« Ἦτο Σάββατο βράδυ καί, ὡς συνήθως, διαβάζω τίς αὐριανές περικοπές γιά νά ἑτοιμασθῶ νά εἰπῶ καί λίγα λόγια στούς Χριστιανούς μας.
Ἔψαξα νά βρῶ πετρέλαιο (ἀκάθαρτο-μαῦρο) δέν βρῆκα. Εἶχε τελειώσει. Βρῆκα μόνο ἕνα μικρό κεράκι. Ἄρχισα μ᾿ αὐτό νά διαβάζω, ἀλλά γρήγορα τελείωσε. Ἔψαξα γιά ἄλλο κερί, δέν βρῆκα. Ἦτο σκοτάδι. Τό σπίτι μου, πού εἶναι δίπλα στήν ἐκκλησία, ἀπέχει περί τά 2 χιλιόμετρα ἀπό τά μαγαζιά τοῦ χωριοῦ. Ἐκτός αὐτοῦ ἐκείνη τήν ὥρα τά πάντα ἦσαν κλειστά. Στενοχωρήθηκα. Εἶπα μέ παράπονο: «Ἅγιέ μου Θεολόγε, ἐπιθυμοῦσα νά διαβάσω τά Εὐαγγέλια, τόν Ἀπόστολο καί τό αὐριανό κήρυγμα, ἀλλά δέν ἔχω τώρα οὔτε πετρέλαιο, οὔτε κερί. Καί τί θά κάνω αὔριο; Τί κήρυγμα θά εἰπῶ στούς ἀνθρώπους;
Ξαφνικά ἔγινε κάτι τό ἀνέλπιστο. Ἄναψε μόνο του ἕνα φῶς πολύ λαμπερό πού ἐρχόταν ἀπό ψηλά, ἀπό τίς λαμαρίνες τοῦ σπιτιοῦ μου. Μόλις εἶχα ξαπλώσει στενοχωρημένος. Σηκώθηκα ξαφνιασμένος καί ἀποροῦσα τί φῶς εἶναι αὐτό!
Φώναξα νά σηκωθῆ καί ἡ παπαδιά μου. Τό εἶδε. Ἐθαύμασε καί ἐδόξασε τόν Θεό καί τόν ἅγιο Θεολόγο. Ἐπῆρα τά βιβλία μου καί διάβαζα. Ἐδιάβαζα ὅ,τι βιβλία εὕρισκα μπροστά μου. Ὁ ὕπνος μέ πῆρε στίς 3 τό πρωΐ. Μέχρι τότε τό θεῖο φῶς μέ φώτιζε.
Μετά ἀπό δύο ὧρες πού σηκώθηκα, δέν ὑπῆρχε. Δέν κατάλαβα πότε ἔφυγε, διότι ἐγώ τότε ἐκοιμώμουν.

Ἀκούσθηκαν ψαλμωδίες…

Ὁ ἱερεύς τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου τῆς πόλεως Λουένα, π. Ἰωακείμ, 300 χιλιόμετρα μακριά ἀπό τό Κολουέζι, μοῦ διηγήθηκε τά ἑξῆς περιστατικά:
1. Κάποια ἡμέρα, ἦτο Παρασκευή ἀπόγευμα, 3 ἡ ὥρα. Ἤμουν μέ τόν ὑποδιάκονο Ἰωάννη ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου. Ξαφνικά ἀκούσθηκαν ψαλμωδίες μέσα ἀπό τήν ἐκκλησία. Ἔψαλλαν τόν ψαλμό 141: «Φωνή μου πρόν Κύριον ἐκέκραξα, φωνή μου πρός Κύριον ἐδεήθην…». Ἔστειλα δύο παιδιά ἀπό τήν ἄλλη πλευρά νά ἰδοῦν, ἄν ἡ ἐκκλησία εἶναι ἀνοικτή. Ἐπέστρεψαν καί μοῦ εἶπαν ὅτι ἡ πόρτα ἦτο κλειστή.
Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου,
Ἐπιμέλεια κειμένου Αναβάσεις

“Τι κάνεις, Αλί;”.

Την Τρίτη 30 Σεπτεμβρίου και ώρα 5.30 το πρωί ο Πακιστανός και μουσουλμάνος στο θρήσκευμα Αλί σχόλασε από τη δουλειά του σε νυχτερινό κέντρο. Οπως συνηθίζει, έτσι κι εκείνο το πρωί που σχόλασε πήγε να καθίσει στα σκαλιά της εκκλησίας για να κάνει ένα τσιγάρο και έπειτα να πάει για ύπνο».
Ο παπα-Γιάννης ανέφερε ότι φτάνοντας ο Αλί στα σκαλιά της εκκλησίας είδε καθισμένο εκεί ένα γεροντάκι γύρω στα 75-80, με το ένα χέρι ακουμπισμένο στο ένα πόδι και το άλλο σε στάση ευλογίας, ακριβώς όπως είναι στην εικόνα που βρίσκεται στο προσκυνητάρι της εκκλησίας: «Με ρούχα λευκά, μικρά άσπρα γένια και αραιά άσπρα μαλλιά, είπε μόλις τον πλησίασε ο αλλοδαπός: “Τι κάνεις, Αλί;”.
Ο Αλί, που τον είχε περάσει για ξένο, του απάντησε: “Καλά. Ποιος είσαι;” Κι εκείνος τού αποκρίθηκε: “Ο Θεολόγος”.
»Ο Αλί, μη ξέροντας για τον Θεολόγο κι αφού άκουσε από το γεροντάκι “σε ευχαριστώ, Αλί”, πήγε σε μια απόσταση 25 μέτρων, όπου βρίσκεται το μαγαζί στο οποίο δούλευε για να μιλήσει στον εργοδότη του γι’ αυτό που είδε. Ομως τελικά δεν μπήκε μέσα, γιατί το αφεντικό του ήταν απασχολημένο. Γύρισε πίσω αμέσως, αλλά στα σκαλιά δεν υπήρχε κανείς. Την άλλη μέρα έμαθε από τον εργοδότη του ότι δεν υπάρχει στην Καρδάμαινα κανείς με όνομα Θεολόγος και ότι Θεολόγος είναι ο άγιος της διπλανής εκκλησίας».
πατήρ Ιωάννης Περαντωνάκης,
εφημέριος της Καρδάμαινας της Κω

***

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής ἐλευθέρωσε τὸν Ὅσιο Πέτρο τὸν Πατρίκιο

Ὁ Ὅσιος Πέτρος ὁ Πατρίκιος ἐν τοῖς Εὐάνδρου τιμήθηκε ἀπό τούς αὐτοκράτορες Κωνσταντῖνο καί Εἰρήνη μέ τό ἀξίωμα τοῦ δομέστικου τῶν Σχολῶν, μετά δε τό θάνατο τοῦ πατέρα του, μέ τό ἀξίωμα τοῦ Πατρικίου καί ἀργότερα οταν ὁ Νικηφόρος Πατρίκιος ἔγινε αὐτοκράτορας ἐν ἔτει ωβ’ (802), προήχθη στό ἀξίωμα τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν Ἰκανάτων (άνακτορικῆς φρουρᾶς) καί τόν ἀκολούθησε στήν ἐκστρατεία κατά τῶν Βουλγάρων, τό 809 μ.Χ.
Συνελήφθη αἰχμάλωτος μέ πενήντα ἄλλους ἄρχοντες, ὁδηγηθηκε στή φυλακή, ὅπου παρέμεινε καταταλαιπωρούμενος γιά ἀρκετό καιρό. · Ἐκεῖ τοῦ παρουσιάστηκε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής, τὸν ἐλευθέρωσε καὶ τὸν συνόδεψε μέχρι τὴν πατρίδα του, στήν Κωνσταντινούπολη. Παραιτήθηκε ἀπό ὅλα τά ἀξιώματά, διένειμε τά ὑπάρχοντά του στούς φτωχούς,κι ἀποσύρθηκε στόν Ὄλυμπο τῆς Βιθυνίας. Ἐκεῖ ἔγινε μοναχὸς κοντὰ στὸν Ὅσιο Ἰωαννίκιο. Μετὰ 34 χρόνια, ἐπανῆλθε στήν Κωνσταντινούπολη, γύρω στό 847 μ.Χ., ὅπου ἀνήγειρε μικρό ναό στήν περιοχή τοῦ Εὐάνδρου, καί μία μικρὴ καλύβα. Μέσα σ’ αὐτὴν τὴν καλύβα, ἔζησε ὀκτὼ χρόνια ἀσκητικὰ καὶ θεάρεστα.
Πέθανε εἰρηνικὰ τὸ ἔτος 854.

Τεκνία, αγαπάτε αλλήλους… Να ακούτε τον άλλο με την καρδιά. Ο άνθρωπος μπορεί να βρει το κλειδί από την καρδιά του άλλου ανθρώπου μόνο μέσω της αγάπης. Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, καθηγητής της αγάπης
https://iconandlight.wordpress.com/2025/05/08/%cf%84%ce%b5%ce%ba%ce%bd%ce%af%ce%b1-%ce%b1%ce%b3%ce%b1%cf%80%ce%ac%cf%84%ce%b5-%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%ae%ce%bb%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%bd%ce%b1-%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%8d%cf%84%ce%b5-%cf%84%ce%bf/

Όσιος Αρσένιος ο Μέγας σαν άλλος Μωυσής, προσευχόμενος γινόταν ολόκληρος σαν φωτιά
https://iconandlight.wordpress.com/2018/05/08/%cf%8c%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b1%cf%81%cf%83%ce%ad%ce%bd%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%ce%bc%ce%ad%ce%b3%ce%b1%cf%82-%cf%83%ce%b1%ce%bd-%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%bc%cf%89%cf%85%cf%83%ce%ae/

Είμαι ο Ιωάννης, εκείνος που έγειρε στο άχραντο και ζωοποιό στήθος του Κυρίου και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού… εμφανίσεις του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου
https://iconandlight.wordpress.com/2024/09/25/%ce%b5%ce%af%ce%bc%ce%b1%ce%b9-%ce%bf-%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%b5%ce%ba%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%ad%ce%b3%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b5-%cf%83%cf%84%ce%bf/

Ο Άγιος γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος είδε το θηρίο της Αποκαλύψεως! Το Αρνίον εν μέσω των θηρίων! Μολαταύτα, το Αρνίον είναι ο Νικητής! Ω αγαθέ και πραότατε Κύριε, ο Αμνός του Θεού, πότισέ μας με την ταπείνωση και αγαθοσύνη Σου, ώστε κι εμείς να γίνουμε συμμέτοχοι στη δική Σου νίκη! Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2022/05/08/78138/

Άγιε Ιωάννη επιστήθιε φίλε του Χριστού, Έγγισέ μας σ’ Αυτόν, τον παντοδύναμο Θεό, και παρότι ανάξιοι για να γείρουμε στο στήθος Του, τουλάχιστον, φέρε μας εγγύτερα στα πόδια Του! Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2021/05/07/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%b5-%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%ae%ce%b8%ce%b9%ce%b5-%cf%86%ce%af%ce%bb%ce%b5-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf/

Κάθε χρόνο στις 8 Μαΐου, μέρα του Άη Γιαννιού του Θεολόγου… περιμένοντας τα ξερά λουλούδια του επιταφίου ν’ ανθίσουν ξανά. Την ώρα που ο παπάς διαβάζει το Ευαγγέλιο, στο μικρό Μαρμακέτο Λασιθίου!
https://iconandlight.wordpress.com/2025/05/08/%ce%ba%ce%ac%ce%b8%ce%b5-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%b9%cf%82-8-%ce%bc%ce%b1%ce%90%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ac%ce%b7-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%bd/

Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, ο Γιός της βροντής, από το στήθος του Ιησού άντλησε τα θεόβρυτα νάματα της σοφίας, περπάτησε στα αβυσσαλέα ίχνη της και γέμισαν τα πέρατα από την σοφία του Θεού…
https://iconandlight.wordpress.com/2023/09/26/%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b9%cf%89%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%bf-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%ce%b3%ce%b9%cf%8c%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b2/

Είδα το γεγονός της Αποκαλύψεως. Είδα τον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, τον μαθητή του, τον Πρόχορο, έζησα το γεγονός της Θείας Αποκαλύψεως, όπως ακριβώς είχε συμβεί. Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
https://iconandlight.wordpress.com/2023/05/07/%ce%b5%ce%af%ce%b4%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%ce%b3%ce%b5%ce%b3%ce%bf%ce%bd%cf%8c%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%cf%80%ce%bf%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%88%ce%b5%cf%89%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%b4%ce%b1-%cf%84/

Αρσένιε, φεύγε, σιώπα, ησύχαζε. Γιατί αυτές είναι οι ρίζες της αναμαρτησίας.
https://iconandlight.wordpress.com/2019/05/07/28775/Ἀπολυτίκιον τῆς Μεσοπεντηκοστῆς
Ἦχος πλ. δ’

Μεσούσης τῆς ἑορτῆς, διψῶσάν μου τὴν ψυχήν, εὐσεβείας πότισον νάματα ὅτι πᾶσι Σωτὴρ ἐβόησας· ὁ διψῶν, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω· Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, Χριστὲ ὁ Θεὸς δόξα σοι

Ἀπολυτίκιον Τοῦ Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ, Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου.
Ἦχος βʹ.

Ἀπόστολε Χριστῷ τῷ Θεῷ ἠγαπημένε, ἐπιτάχυνον, ῥῦσαι λαὸν ἀναπολόγητον· δέχεταί σε προσπίπτοντα, ὁ ἐπιπεσόντα τῷ στήθει καταδεξάμενος, ὃν ἱκέτευε, Θεολόγε, καὶ ἐπίμονον νέφος ἐθνῶν διασκεδάσαι, αἰτούμενος ἡμῖν εἰρήνην, καὶ τὸ μέγα ἔλεος.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ, Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου. (Χαραλάμπους Μπούσια)
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Θεολόγων ἀκρότης, παρθένων σέμνωμα, προκρίτων φῶς ἀποστόλων καὶ συγγραφεῦ ἱερὲ τοῦ σεπτοῦ Εὐαγγελίου, χαριτώνυμε, δόξης τυχεῖν τῶν οὐρανῶν καταξίωσον ἡμᾶς τοὺς σπεύδοντας, Ἰωάννη, ταῖς σαῖς θερμαῖς ἱκεσίαις, ἠγαπημένε φίλε Κτίσαντος.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἀρσενίου τοῦ μεγάλου.
Ἦχος πλ. δ´.

Ταῖς τῶν δακρύων σου ῥοαῖς, τῆς ἐρήμου τὸ ἄγονον ἐγεώργησας· καὶ τοῖς ἐκ βάθους στεναγμοῖς, εἰς ἑκατὸν τοὺς πόνους ἐκαρποφόρησας· καὶ γέγονας φωστήρ, τῇ οἰκουμένῃ λάμπων τοῖς θαύμασιν. Ἀρσένιε Πατὴρ ἡμῶν Ὅσιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἀρσενίου τοῦ μεγάλου.
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τῶν τερπνῶν ἀπανέστης ἐμφρόνως ὅσιε, χρηματισθεὶς οὐρανόθεν ὡς Ἀβραὰμ ὁ κλεινός, καὶ Ἀγγέλων μιμητὴς ὤφθης τῷ βίῳ σου, λόγῳ ἐμπρέπων πρακτικῷ, καὶ σοφίᾳ ἀληθεῖ, Ἀρσένιε θεοφόρε. Καὶ νῦν ἀπαύστως δυσώπει, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἀρσενίου τοῦ μεγάλου
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

Τῆς Ῥώμης τὸ βλάστημα καὶ τῆς Αἰγύπτου φωστήρ, ποιμὴν ἀληθέστατος καὶ μοναζόντων Κανών, ἐδείχθης Ἀρσένιε. Ἔλαμψας ἐν τῷ κόσμῳ, ὡς ἀστὴρ σελασφόρος, ἴθυνας τὴν σὴν ποίμνην πρὸς νομὰς εὐσεβείας· Χριστῷ τῷ Θεῷ πρεσβεύων, ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου Ἀρσενίου.
Ἦχος γ´. Θείας πίστεως.

Μέγα καύχημα τῆς Ἐκκλησίας, καὶ τοῦ Πνεύματος σεπτὸν δοχεῖον, ἀνεδείχθης θεοφόρε Ἀρσένιε, τῶν ἀρετῶν γὰρ ἐργάτης γενόμενος, καὶ μοναζόντων ἀλείπτης θερμότατος. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον Ὁσίου Φιλοθέου Ζερβάκου. (Χαραλάμπους Μπούσια)
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Ἀπλανῆ ποδηγέτην πιστῶν πρὸς θέωσιν καὶ καλλονὴν μονοτρόπων ἐν κατανύξει ψυχῆς τὸν εὐχῆς κιρνῶντα μύρα σὺν τοῖς δάκρυσιν, ἅπαντα βίον τὸν αὐτοῦ ἐπαινέσωμεν, πιστοί, Φιλόθεον τὸν ἐν Πάρῳ, βοῶντες· δίδου ἱκέταις τοῖς σοῖς σωτήριον κατάνυξιν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ὁσίου Φιλοθέου Ζερβάκου (ὑπὸ Ἱερομ.Ἀθανασίου Σιμωνοπετρίτου)
῏Ηχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τὸν Χριστὸν ἀγαπήσας Λακωνίαν κατέλιπες, καὶ τοῦ Νεκταρίου τοῦ θείου πατρικαῖς ὑποδείξεσιν, εἰς Πάρον κατεσκήνωσας σοφέ, φωστὴρ ἀναφανεὶς τῶν μοναστῶν, καὶ χορείας τῶν ἐν κόσμῳ θεοφιλῶς, πρὸς σωτηρίαν ἤγαγες. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Θεῷ, δόξα τῷ σὲ χαριτώσαντι, δόξα Φιλόθεε σεπτέ, τῷ σὲ ἡμῖν δωρήσαντι.

Ἦχος πλ. αʹ.

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος

Εἰς τοὺς Α ἴ ν ο υ ς
Ἦχος πλ. δ’ Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος

Θεολογίας τὰ νάματα, ἐπὶ τοῦ στήθους πεσών, τῆς σοφίας ἐξήντλησας, καὶ τὸν κόσμον ἤρδευσας, Ἰωάννη μακάριε, τῇ τῆς Τριάδος, γνώσει τὴν θάλασσαν, καταξηράνας τῆς ἀθεότητος, στῦλος γενόμενος, καὶ νεφέλη ἔμψυχος, καθοδηγῶν, πρὸς τὴν ἐπουράνιον, κληροδοσίαν ἡμᾶς.

Δόξα Πατρί…Ἦχος πλ. δ’

Εὐαγγελιστὰ Ἰωάννη, Ἰσάγγελε παρθένε, Θεολόγε θεοδίδακτε, ὀρθοδόξως τῷ κόσμῳ, τὴν ἄχραντον πλευράν, τὸ αἷμα καὶ τὸ ὕδωρ, βλύζουσαν ἐκήρυξας, ἐν ᾧ τὴν αἰώνιον ζωὴν ποριζόμεθα ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Ο ΑΛΛΟΣ ΥΙΟΣ ΤΗΣ ΒΡΟΝΤΗΣ, Ο ΑΓ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ. π. ΑΝΑΝΙΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗΣ 6.5.2009
https://www.youtube.com/watch?v=w5f0bmTR6NU

Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, ο Υιός της Βροντής (8 Μαΐου) 2009-05-07 π. Ανανία Κουστένη
https://www.youtube.com/watch?v=t5p8Bgwk9P4

 

 

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
Христос Воскрес! Воистину Воскрес!
Kristus (ir) augšāmcēlies! Patiesi viņš ir augšāmcēlies!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
Le Christ est ressuscité! Vraiment Il est ressuscité!
Hristos a înviat! Adevărat a înviat!
Cristo ha resucitado! Verdaderamente, ha resucitado!
Kristos (İsa) dirildi! Gerçekten dirildi!
Christos E Anviat! Adeverat Anviat!
Al-Masih-Qam! Hakkan Qam!

Ο ‘Aγιος Παΐσιος και η συμπαράσταση του
στον άρρωστο π. Αθανάσιο Σταυρονικητιανό

Ο π. Αθανάσιος Σταυρονικητιανός, κατά κόσμον Ευθύμιος Σκλήρης του Νικολάου και της Ευθυμίας, γεννήθηκε στην Κόρινθο το 1930. Σπούδασε Νομική και συναντήθηκε στο Σινά με τον Γέροντα –τον άγιο Παΐσιο–, όπου είχε πάει να μονάση. Τον ακολούθησε στο Όρος και τελικά κατέληξε στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα (2-12-68). Ήταν μεγαλόσχημος, προϊστάμενος και αντιπρόσωπος της Μονής. Ο Γέροντας τον αγαπούσε ιδιαίτερα, γιατί έκανε υπακοή.
Αυτός αρρώστησε και εισήχθη στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών. Διαπιστώθηκαν από τις εξετάσεις εκτεταμένες πνευμονικές μεταστάσεις προερχόμενες από όγκο, για την αφαίρεση του οποίου είχε υποβληθή παλαιότερα σε εξόρυξη του ενός οφθαλμού. Συσσωρευόταν υγρό γύρω από τον πνεύμονα, του γίνονταν συχνές παρακεντήσεις, είχε δύσπνοια και κατά διαστήματα επίμονο αίσθημα πνιγμονής. Όταν πληροφορήθηκε ο Γέροντας την κατάσταση του ασθενούς, απεφάσισε να μεταβή στην Αθήνα προς συμπαράστασή του.
Ο κ. Παναγιώτης Δροσίτης, επίτιμος πρόεδρος Εφετών, που είχε την ευλογία να φιλοξενήση για ένα μήνα τον Γέροντα στο σπίτι του, αναφέρει:
«Ο Γέροντας έφθασε αργά το βράδυ στο σπίτι μου και τακτοποίησα την διαμονή του σε ένα ανεξάρτητο τμήμα του διαμερίσματός μου, ώστε να μπορή να κινήται άνετα, χωρίς να αισθάνεται ότι ενοχλεί. Το υπνοδωμάτιό μου χωριζόταν από το δωμάτιο που παραχώρησα στον π. Παΐσιο με μια συρόμενη τζαμόπορτα, κάτι που εκείνος δεν είχε αντιληφθή, και έτσι χωρίς να το θέλω, μέχρις ότου αποκοιμήθηκα, μοιράστηκα ένα μεγάλο μέρος της ολονύκτιας έμπονης προσευχής που έκανε στον Χριστό και την Παναγία για τον ασθενή π. Αθανάσιο, ζητώντας την θεραπεία του. Εκείνο το βράδυ θα πρέπει να είδε όραμα, γιατί από την άλλη ημέρα μιλούσε για την αναχώρηση του π. Αθανασίου, σαν να του δόθηκε σαφής απάντηση στην επίμονη παρακλητική προσευχή που προηγήθηκε τη νύχτα.
»Το πρωί της άλλης ημέρας έδειξε να αιφνιδιάζεται ο Γέροντας και εμφανώς να ταράσσεται, όταν του είπα ότι κοιμήθηκα στο διπλανό δωμάτιο, σαν να μην ήθελε να γνωστοποιηθή ό,τι συνέβη και ό,τι ακούστηκε εκείνο το βράδυ. Το ίδιο πρωί πήγαμε στο Νοσοκομείο, όπου συναντήθηκε με τον π. Αθανάσιο και άρχισε πνευματική εργασία με τους ασθενείς και με τον κόσμο που κυκλοφορούσε στο θεραπευτήριο. Είδε τους γιατρούς, ενημερώθηκε για την κατάσταση της υγείας του π. Αθανασίου και υπέδειξε στους θεράποντες να πουν στον ασθενή με κάθε λεπτομέρεια και ειλικρίνεια την σοβαρότητα της καταστάσεως.
»Αρχικά ο π. Αθανάσιος μαθαίνοντας τα της υγείας του περιήλθε σε περίσκεψη και στενοχώρια. Δεν άργησε όμως, με την επαφή του με τον Γέροντα και την πνευματική στήριξη που του παρείχε, να αναθαρρήση και από μελλοθάνατος να μετατραπή σε κήρυκα ζωής, παρά την συνεχώς επιδεινούμενη κατάσταση της υγείας του.
»Εν τω μεταξύ, η καθημερινή παρουσία του π. Παϊσίου στο Νοσοκομείο μετέτρεψε τους διαδρόμους, τα κλιμακοστάσια και τους θαλάμους σε αληθινά θεραπευτήρια ψυχών, στα οποία προσέτρεχαν γιατροί, νοσοκόμοι, ασθενείς και πολλοί υγιείς σωματικά άνθρωποι, κάθε ηλικίας, για να πάρουν ευλογία, ενίσχυση και λύση στα προβλήματά τους. Η αγάπη του Γέροντα προσφερόταν πλουσιοπάροχα σε όλους που προσέτρεχαν σε αυτόν, αλλά και ο ίδιος ψάχνοντας εύρισκε περιπτώσεις για να προσφέρη την αγάπη του.
»Θυμούμαι τον Γέροντα να προσφέρη ό,τι είχε σε πτωχούς ασθενείς. Ακόμη να αγωνιά και να προσεύχεται για ένα νεαρό κορίτσι που έκανε ηθικές αταξίες και να αναπαύεται στην συνέχεια από πληροφορία που είχε ότι το πλάσμα αυτό του Θεού θα ακολουθούσε στο τέλος σωστό δρόμο.
»Αργά το βράδυ επέστρεφε στο σπίτι, μετά από ολοήμερη κούραση και ταλαιπωρία, συνεχίζοντας πολλές φορές να βλέπη ανθρώπους που δεν μπόρεσαν να τον δουν στο Νοσοκομείο. Δεν θυμούμαι καμμία ημέρα να φανέρωσε την κούραση και ταλαιπωρία του. Αντιθέτως ήταν εύχαρις με το γνωστό χιούμορ του. Περιέσωσα ένα από τα χαριτωμένα σημειώματα που καθημερινά μου άφηνε, για να με ευχαριστήση και να με διατηρή σε ατμόσφαιρα χαράς.
»Όταν πια βεβαιώθηκε ο Γέροντας ότι ο ασθενής είχε στερεωθή και προαχθή στην πίστη και είχε, παρά τα σωματικά του παθήματα, μετατραπή σε έναν ολόφωτο κήρυκα ζωής, ο οποίος στήριζε και χαροποιούσε άλλους ασθενείς του θαλάμου του, άλλων θαλάμων, μα και αυτούς τους επισκέπτες του, ανεχώρησε από την Αθήνα, χωρίς όμως να σταματήση να επικοινωνή μαζί του με θερμότατες επιστολές, που του έστελνε μέσω εμού. Περιέσωσα την τελευταία επιστολή που δεν τον βρήκε ζώντα. Είχε εσώκλειστη στην επιστολή και φωτογραφία του π. Τυχωνος. Η κοίμηση του π. Αθανασίου ήταν εξαγιασμένη.
»Κατά την άφιξη της σορού του π. Αθανασίου στον Αρσανά της Σταυρονικήτα μου έλεγε ο π. Παΐσιος ότι ήταν τόσο χαρούμενη και γαλήνια η μορφή του, ώστε αν δεν ντρεπόταν (ο π. Παΐσιος) τους παρισταμένους, θα ξεφώνιζε από χαρά και δοξολογία στον καλό Θεό».
Ο π. Αθανάσιος εκοιμήθη εν Κυρίω στις 6-5-1972. Σχετικά με την κοίμησή του διηγήθηκε και ο Γέροντας: «Ο π. Αθανάσιος αρρώστησε παλαιά με μελάνωμα. Είχε γεμίσει, αλλά έζησε χρόνια και τελευταία έκανε μετάσταση στους πνεύμονες και τον ξαναπήγαν στο Νοσοκομείο. Για ένα μήνα έμεινα εκεί κοντά σε ένα γνωστό σπίτι και πήγαινα δυο φορές την ημέρα και τον έβλεπα. Όταν έφυγα, μετά από λίγο καιρό, πέθανε. Το είχα καταλάβει· είχα δει ένα όραμα και την ημέρα της κοιμήσεώς του είπα ότι αυτός σήμερα θα πεθάνει. Και μετά μας τον έφεραν στο Μοναστήρι. Όταν τον είδα, λυπήθηκα. Ήταν η λύπη για τα περασμένα. Για τα χρόνια που ζήσαμε μαζί. Για όσα χρόνια θα χωριζόμασταν μέχρι να φύγω και εγώ. Και όταν τον φίλησα για τελευταία φορά, μου χαμογέλασε. Ναι, για παρηγοριά. Το επέτρεψε ο Θεός!»
Από το βιβλίο: Ιερομονάχου Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, Στ’ έκδοσις, Άγιον Όρος 2008, σελ. 227

***

Ο κεκοιμημένος του χαμογέλασε

Μόλις ο Πατήρ Παΐσιος επέστρεψε στο Άγιον Όρος, έστειλε επιστολή στον άρρωστο π. Αθανάσιο [Μοναχός της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα ο οποίος νοσηλευόταν στο Λαϊκό Νοσοκομείο της Αθήνας], στην οποία μεταξύ άλλων έγραφε:
«Χαίρομαι, που χαρούμενα κηρύττεις την ζωή, η οποία είναι τυλιγμένη με την θνητή σάρκα, που το μεγάλο αυτό μυστικό δεν είναι εύκολο να το καταλάβουν όσοι είναι σάρκες».
Ο π. Αθανάσιος όμως δεν πρόλαβε να πάρη αυτήν την επιστολή· είχε ήδη φύγει για την ουράνια αληθινή ζωή.
Όταν τον μετέφεραν κεκοιμημένο στο Άγιον Όρος, οι Αδελφοί της Μονής Σταυρονικήτα και ο Πατήρ Παΐσιος κατέβηκαν στον αρσανά, για να τον υποδεχθούν.
Τότε ο Όσιος τον είδε να λάμπη τόσο πολύ που, αν δεν ήταν άλλοι παρόντες, θα ξεφώνιζε από την χαρά του.
Και, όταν πήγε να του δώση «τον τελευταίον ασπασμόν», του είπε συγκινημένος, εκείνο που στο Σινά του έλεγε αστειευόμενος: «Ε, κοιμισμένη κυβέρνηση!».
Και τότε ο κεκοιμημένος π. Αθανάσιος χαμογέλασε!
Απόσπασμα από το βιβλίο ο «Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης» έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Ἦχος πλ. α’

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος.

Ἀπολυτίκιον. Ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης
Ἦχος πλ. α´. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τῆς ἐνθέου ἀγάπης τὸ πῦρ δεξάμενος ὑπερβαλλούσῃ ἀσκήσει ἐδόθης ὅλος Θεῷ, καὶ παράκλησις πολλῶν ἀνθρώπων γέγονας, λόγοις θείοις νουθετῶν, προσευχαῖς θαυματουργῶν, Παΐσιε θεοφόρε· καὶ νῦν πρεσβεύεις ἀπαύστως ὑπὲρ παντὸς τοῦ κόσμου, Ὅσιε.

Εἰς τοὺς Αἴνους, Στιχηρὰ Προσόμοια.
Ἦχος α΄. Πανεύφημοι Μάρτυρες.

Ἀκένωτος ὄντως θησαυρὸς
ἡ πολλὴ ἀγάπη σου,
δι᾿ ἣν συμπάσχων τοῖς πάσχουσιν, ἐπ᾿ ὤμων ἤνεγκας
τὰς ὀδύνας τούτων καὶ προθύμως ὥδευσας,
Παμμάκαρ, τὴν ὁδὸν τῆς σταυρώσεως,
ἐν ᾗ εὑράμενος τὴν χαρὰν τὴν ἀναστάσιμον,
οἰκουμένης παράκλησις γέγονας.

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
Kristos (İsa) dirildi! Gerçekten dirildi!
Al-Masih-Qam! Hakkan Qam!
«Χαίρετε»! «Εἰρήνη ὑμῖν»

Τῇ Ϛʹ (6ῃ ) τοῦ μηνὸς Μαΐου ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τῶν Ἱεροσολύμων, τοῦ ῾Αγίου Ὄρους τοῦ Ἄθωνος, τῆς Γεωργίας καὶ τῶν Σλαυϊκῶν χωρῶν ἑορτάζεται ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου καὶ ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου καὶ τῆς Ἁγίας ἐνδόξου Μάρτυρος Πολυχρονίας, μητρὸς αὐτοῦ (23ῃ Ἀπριλίου) μὲ τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιο.

Εἶτα τὸ τοῦ Πεντηκοσταρίου.
Τῇ Τετάρτῃ τοῦ Παραλύτου, τὴν τῆς Μεσοπεντηκοστῆς ἑορτάζομεν ἑορτήν.

Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος
Η ομολογία που νικά τον κόσμο

«Γίνου πιστός ἄχρι θανάτου, καὶ δώσω σοι τὸν στέφανον τῆς ζωῆς»
«Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς»
«Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος»

Υπάρχουν μορφές μέσα στην ιστορία της Εκκλησίας που δεν έσβησαν ποτέ από την καρδιά του λαού. Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος στέκει αιώνες τώρα σαν φλόγα αναμμένη μέσα στη Ρωμιοσύνη, μέσα στα χωριά, στα ξωκκλήσια, στα μοναστήρια, στα στρατόπεδα, στις μάνες που δίνουν το όνομά του στα παιδιά τους, στους ανθρώπους που μεγάλωσαν με την εικόνα του κρεμασμένη πάνω από το καντήλι του σπιτιού τους. Δεν είναι απλώς ένας δημοφιλής άγιος. Είναι το σύμβολο της ανδρείας που αγιάστηκε. Είναι η δύναμη που γονάτισε μπροστά στον Χριστό και γι’ αυτό έγινε ακατάβλητη.

Η γη της Καππαδοκίας, ποτισμένη από προσευχές και αίμα μαρτύρων, γέννησε τον μεγάλο αυτό αθλητή της πίστεως. Ανατράφηκε μέσα σε σπίτι χριστιανικό, με μητέρα ευσεβή και πατέρα που παρέδωσε τη ζωή του για τον Χριστό. Εκεί, μέσα στην απλότητα μιας ορθόδοξης οικογένειας, ριζώθηκε ο σπόρος της πίστεως. Και ό,τι φυτεύει μια μάνα με δάκρυ και προσευχή, δύσκολα το ξεριζώνει ο κόσμος. «Παίδευε παιδίον ἐν ὁδῷ αὐτοῦ, καὶ οὐ μὴ ἀποστῇ ἀπ’ αὐτῆς».

Ο Γεώργιος προικίστηκε με ανδρεία, σωματική ρώμη και ακλόνητο φρόνημα. Κατετάγη νέος στον ρωμαϊκό στρατό και γρήγορα διακρίθηκε για τη γενναιότητα και τη σύνεσή του. Οι μάχες τον ανέβασαν σε υψηλά αξιώματα. Έγινε ένας από τους σπουδαιότερους αξιωματικούς της αυτοκρατορίας. Κανείς όμως δεν γνώριζε το μεγάλο του μυστικό. Μέσα από τη λαμπρότητα της επίγειας δόξας έκρυβε έναν ταπεινό δούλο του Εσταυρωμένου.

Όταν όμως ο Διοκλητιανός εξαπέλυσε τον φοβερό διωγμό εναντίον των χριστιανών, ήρθε η ώρα της αλήθειας. Τότε φάνηκε ποιος αγαπούσε τον Χριστό περισσότερο από τον κόσμο. Ο Άγιος Γεώργιος στάθηκε μπροστά στους ισχυρούς της γης και ομολόγησε χωρίς φόβο. «Εἶμαι Χριστιανός». Μια φράση μικρή στα ανθρώπινα μέτρα, μα βαρύτερη από θρόνους, αξιώματα και αυτοκρατορίες.

Από εκείνη τη στιγμή άρχισε το μαρτύριο. Σίδερα πυρακτωμένα, τροχοί βασανιστηρίων, πέτρες επάνω στο στήθος, φυλακίσεις, εξευτελισμοί, αίμα και πόνος. Και όμως, μέσα σε όλα αυτά, ο Άγιος έμενε ακλόνητος σαν βράχος. Διότι εκεί όπου τελειώνει η ανθρώπινη δύναμη, αρχίζει η χάρις του Θεού. Οι τύραννοι πίστεψαν πως μπορούν να λυγίσουν το σώμα και να νικήσουν την ψυχή. Μα η ψυχή που αγαπά αληθινά τον Χριστό γίνεται φωτιά που δεν σβήνει.

Όταν οδηγήθηκε στον ναό των ειδώλων και έκανε το σημείο του Σταυρού, τα είδωλα συνετρίβησαν. Η ψεύτικη δόξα του κόσμου κατέρρευσε μπροστά στην αλήθεια του Θεού. Και τότε πολλοί πίστεψαν. Ρωμαίοι στρατιώτες, αξιωματούχοι, ακόμη και η ίδια η Αλεξάνδρα, η σύζυγος του Διοκλητιανού, οδηγήθηκαν στην πίστη και στο μαρτύριο. Ένας άνθρωπος που ομολόγησε αληθινά τον Χριστό έγινε αιτία σωτηρίας για πλήθη ψυχών. Έτσι ενεργεί πάντοτε η ομολογία. Ένας άγιος μπορεί να ανάψει χιλιάδες καρδιές.

Τέλος, το ξίφος του δημίου έκοψε την τίμια κεφαλή του μάρτυρος. Το σώμα έπεσε στη γη, μα η ψυχή ανέβηκε θριαμβεύτρια στους ουρανούς. Οι αυτοκράτορες χάθηκαν, οι διώκτες ξεχάστηκαν, οι θρόνοι γκρεμίστηκαν, μα το όνομα του Αγίου Γεωργίου παραμένει ζωντανό στους αιώνες. Διότι «εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος».

Το μεγάλο μήνυμα της ζωής του δεν είναι μόνο το μαρτύριο αλλά η ομολογία. Ο άγιος δεν ήταν άγγελος. Ήταν άνθρωπος σαν όλους μας. Είχε σάρκα, αδυναμίες και δοκιμασίες. Αυτό που τον έκανε μέγα ήταν ότι δεν ντράπηκε τον Χριστό. Γι’ αυτό και οι Πατέρες λέγουν «Τιμή μάρτυρος μίμησις μάρτυρος». Δεν τιμούμε αληθινά έναν άγιο μόνο με κερί και θυμίαμα, αλλά όταν βαδίζουμε στα ίχνη του.

Στις ημέρες μας ο κόσμος θέλει χριστιανούς σιωπηλούς, φοβισμένους, χλιαρούς. Πολλοί πιστεύουν μέσα τους αλλά δεν τολμούν να ομολογήσουν. Φοβούνται το χαμόγελο του άλλου, την ειρωνεία, την απόρριψη. Κι όμως ο Χριστός ζητά καρδιά ανδρεία. Ζητά ανθρώπους που δεν θα Τον αρνηθούν μέσα στην καθημερινότητα.

Ομολογία είναι να κάνεις το σημείο του Σταυρού χωρίς ντροπή. Ομολογία είναι να υπερασπίζεσαι την πίστη όταν χλευάζεται. Ομολογία είναι να μη συμμετέχεις στη βλασφημία και στην ασέβεια. Ομολογία είναι να φωτίζεις με διάκριση και αγάπη εκείνους που αγνοούν την αλήθεια. Ομολογία είναι να μένεις όρθιος όταν όλοι γύρω σου γονατίζουν μπροστά στο πνεύμα του κόσμου.

Η εποχή μας δεν ζητά πάντοτε αίμα, ζητά όμως συνείδηση. Ζητά να μη χαθεί η ορθόδοξη ψυχή μέσα στη σύγχυση, στον φόβο και στην αποστασία. Ο Άγιος Γεώργιος μάς καλεί να θυμηθούμε πως χωρίς ομολογία η πίστη νεκρώνεται. Ο χριστιανός που δεν μαρτυρεί τον Χριστό με λόγο και ζωή μοιάζει με λυχνάρι σκεπασμένο.

Ας παρακαλέσουμε λοιπόν τον μεγάλο Τροπαιοφόρο να δυναμώνει τον λαό μας, τις οικογένειες, τα παιδιά, τους στρατιώτες, τους μοναχούς και κάθε βασανισμένη ψυχή. Να μας δώσει καρδιά καθαρή, νου σταθερό και στόμα που να μην φοβάται την αλήθεια. Διότι οι καιροί αλλάζουν, αλλά ο Χριστός μένει «ὁ αὐτός χθές καὶ σήμερον καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας».
Είθε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, διά πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου και του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, να μας αναδείξει ομολογητές της αληθείας, φύλακες της πίστεως και ανθρώπους που δεν θα ντραπούν ποτέ το Άγιο Όνομά Του.
Ο Άγιος Γεώργιος δεν νίκησε με ξίφος αλλά με πίστη. Εκεί που ο κόσμος βλέπει τέλος, ο Θεός χαρίζει αιωνιότητα.

***

Το Λενιώ η Αιγύπτια κι ο Άη Γιώργης

Τό Λενιώ γεννήθηκε καί φτιάχτηκε στην ξακουστή Αλεξάνδρεια τής Αίγυπτου από έλληνες γονείς, αλλα στο νησί συνήθιζαν να δίνουν μαζί με τό όνομα καί τον τόπο της καταγωγής, για να ξεχωρίζη από τους συνονόματους (όπως π.χ. ο Γιάννης ο Χωριανός, που προερχόταν από το ίδιο νησί, αλλα από τα χωριά του Αετοκεφάλου). Μεγάλωσε στις εκκλησίες της ελληνικότατης Αλεξάνδρειας με όλες τις ελληνοχριστιανικές παραδόσεις, γι’ αυτό βγήκε όμορφη στην ψυχή καί λεπτή στους τρόπους.
Όμορφη σαν τις αραποπούλες τής Αίγυπτου καί αρχόντισσα σαν τις αβρές του Φαραώ.
Το τυχερό της ήτανε να ανταμώσει στην ζωή της τον μπαρμπ’-Αντώνη, που ήταν από τους αγαθούς νησιώτες ο αγαθότερος. Ο Αντώνης δούλευε σ’ ένα φούρνο της Αλεξάνδρειας. Κάποια φορά πού το Λενιώ πήγε ν’ αγοράσει ψωμί, τα βρήκε με τον Παριανό. Εύκολα δέχθηκε την συνάφεια μαζί του, αλλά δύσκολα χώνεψε το ν’ αφήσει την μεγάλη πόλη της Αλεξάνδρειας καί να περάση την ζωή της στο ξερονήσι του Αιγαίου, την Πάρο.
Για να την δελεάση ο Αντώνης, της μίλησε γιά περιβόλια και .γάντζωνες, πού είχε τάχατες στο νησί στην κατοχή του, κληρονομιά από τον πατέρα του. Με τα πολλά δέχθηκε και τον Άντώνη σύζυγο καί την Πάρο μόνιμη κατοικία της. Ξενιτεύτηκε το Λενιώ μια γιά πάντα, χωρίς ποτέ νά γυρίση στην ομορφη πόλη της, αν καί στο νησί δεν τα βρήκε καθόλου ρόδινα ο μπαρμπ’-Αντώνης την πήγε στην περιοχή Σταυρός, όπου βρισκόταν η κατοικία του καί τα υποστατικά του έψαχνε το Λενιώ να βρή τους κήπους καί τα περιβόλια πού της περιέγραφε ο Αντώνης.
– Που είναι, άνδρα μου, τα λεμόνια καί τα πορτοκάλια; Εδώ μόνον σχίνα καί φρύγανα έχει. Πού οι κήποι; Ούτε νερό να πιούμε δεν υπάρχει. Παρά τις δυσκολίες, την ανέχεια καί την φτώχεια, έμεινε πιστή σύζυγος τού Αντώνη καί μητέρα φιλόστοργος στα παιδιά πού της χάρισε ο Θεός. Ή βαθειά της πίστη της έδινε δύναμη να περάσει το πέλαγος της ζωής χωρίς άγχος καί γογγυσμό. Δόξαζε πάντα τον Θεό καί καθημερινά προσευχότανε στον τίμιο Σταυρό, τού οποίου ο ναός ήταν σχεδόν στην αυλή της. Δύο άνθρωποι πού σύχναζαν στην περιοχή εκείνη έβλεπαν το Λενιώ κάθε μεσημέρι να τρέχει με το θυμιατό στο χέρι πέρα από το σπίτι της καί να θυμιάζει στον αέρα τόσο γρήγορα, πού ήτανε σαν να πετούσε. Έφθανε σ’ ένα ερειπωμένο κτίσμα, σταματούσε, μετάνοιζε καί γύριζε πίσω.
Ό γερο-Δαμασκηνός, πού την είδε πολλές φορές, κάποια φορά έλαβε το θάρρος καί την ρώτησε:
– Τί θυμιατίζεις τρέχοντας προς τα πέρα και τί προσκυνάς σ’ εκείνο το ερείπιο;
– Αλήθεια λέγεις; Δεν βλέπεις τί θυμιάζω και τι προσκυνώ;
-’Όχι, κυρα-Λενιώ μου, τίποτες δεν βλέπω, μέχρι που σε θεωρώ παλαβή.
– Δαμασκηνέ μου, τον άγιο Γεώργιο θυμιάζω. Έρχεται κάθε μεσημέρι στο σπίτι μου, βάζω λιβάνι στο θυμιατό και τον πηγαίνω εως εκεί που με βλέπεις καί χάνεται από μπροστά μου. Μήπως ξεύρεις τί είναι αυτό το κτίριο;
– Οι παλιοί ομολογούσαν πώς είναι εκκλησάκι, Λενιώ μου, του αγίου Γεωργίου. Αληθινό είναι τό όραμα σου. Μακάρι να το θωρούσα κι εγώ, άλλ’ οι πολλές μου αμαρτίες δεν με αφήνουν να θεωρώ τα θαυμάσια του Θεού.
Από το βιβλίο: «Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας» Α’ έκδοση Σεπτέμβριος 2010. Ιερά Μονή Δοχειαρίου, Άγιον Όρος.

***

π. Αιμιλιανός Δημοσθένους, ο εργάτης του Αγίου Γεωργίου

Ο Ναός του χωριού του στο Κελλάκι [Λεμεσού] τιμάται στον Άγιο Γεώργιο. Έλεγε ο π. Αιμιλιανός για την σχέση του με τον Άγιο: «Ο άγιος Γεώργιος είναι ο “μάστρος μου” (προϊστάμενός μου). Με θέλει άγιο. Τον αισθάνομαι πάρα πολύ. Μιλάμε μαζί. Ο σύνδεσμός μας είναι πολύ δυνατός. Παντρεύτηκα, έκανα παιδί και, όμως, η σχέση μου, η αγάπη μου με τον άγιο Γεώργιο είναι μοναδική, το κάτι άλλο. Κάθε βράδυ τον ασπάζομαι, του βάζω μετάνοια και του λέω “την ευχή σου, άγιέ μου Γεώργιε”. Δεν τα καταφέρνω, δεν αντέχω να πάω ταξίδια (προσκυνήματα). Πριν φύγω πηγαίνω εκεί στην εικόνα του και γονατίζω και κλαίω και με δυσκολία τα καταφέρνω να φύγω και περιμένω πότε να επιστρέψω πίσω». Όταν κάποτε προσκύνησε τον τάφο του Αγίου Γεωργίου στην Λύδα έψαλε με τόση κατάνυξη το απολυτίκιό του και πνευματικά αλλοιωμένος και φανερά συγκινημένος είπε προς όλους τους προσκυνητές: «Ζητείστε όλοι σας ό,τι θέλετε από τον άγιο Γεώργιο». Έζησε, όπως φαίνεται, έντονα την παρουσία του Αγίου.
Στον μεγάλο σεισμό, που έγινε στις 9 Οκτωβρίου του 1996, η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Κελλάκι έπαθε μεγάλη ζημιά. Όταν γινόταν η επιδιόρθωση της Εκκλησίας, ο πατήρ είχε την όλη εποπτεία και ήταν συνεχώς στην Εκκλησία. Εξομολογούσε πάνω στον γυναικωνίτη, όπως πάντοτε, και είχε ανεβάσει επάνω όλες τις εικόνες, που υπήρχαν μέσα στον ναό, και επέβλεπε και τους μαστόρους, τους κερνούσε και τους περιποιόταν. Ο Γέροντας έδωσε το μισό χωράφι (οικόπεδο) για να ανοίξη τον δρόμο να έρχωνται αυτοκίνητα μέχρι τον ναό· παλιά μόνο γαϊδούρια ανέβαιναν (είναι λοφίσκος). Το αγόρασε και το άνοιξε με εκσκαφέα για να κάνη φαρδύ δρόμο γύρω από την Εκκλησία. Γι’ αυτό δεν έχουν μεγάλη αυλή στο σπίτι τους. Διηγείτο: «Για την επιδιόρθωση της Εκκλησίας πολλά λεφτά χρειάσθηκαν, πέρα από αυτά, που μας έδωσε το Τμήμα Αρχαιοτήτων, και δεν βγήκαμε να ζητήσωμε τίποτα. Τα κανόνισε ο Άγιος. Ο κόσμος προσέφερε, που έβλεπε ότι επιδιορθώνομε την Εκκλησία. Σε μία ημέρα έδωσαν, άλλος 100, 200, 300 λίρες».
Από το βιβλίο: Ο πατήρ Αιμιλιανός Δημοσθένους. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», 2024, σελ. 33.

Προσκύνημα στον πανάγιο Τάφο του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου στη Λύδδα
https://iconandlight.wordpress.com/2018/04/23/22159/

Ανεβαίνω στο άλογο του αϊ Γιώργη και με γυρίζει, αλλά δεν υπάρχει τρόπος να σας μεταφέρω εικόνες και φωτογραφίες από τους μυστηριώδεις κόσμους που με πάει…
https://iconandlight.wordpress.com/2024/05/05/%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%B2%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CF%89-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%8A-%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B5/

Εμείς, από παιδιά, έναν Τροπαιοφόρο είχαμε καρφιτσωμένο στο άσπρο μας φανελάκι, να μας φυλάει από τους ”δράκους”. Σαν ήλιο λαμπρό τον είχαμε πάνω στην καρδιά μας να μας φωτίζει το δρόμο της ζωής μας… να μας πλημμυρίζει με την παρουσία της αγάπης του…
https://iconandlight.wordpress.com/2023/04/22/%ce%b5%ce%bc%ce%b5%ce%af%cf%82-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9%ce%ac-%ce%ad%ce%bd%ce%b1%ce%bd-%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%bf%cf%86%cf%8c%cf%81%ce%bf-%ce%b5%ce%af%cf%87/

Άγιε μου Γιώργη βοηθά με ν’ ανέβω στ’ άλογό σου.! Να παίρνω από το θάρρος σου σαν είμαι στο πλευρό σου… Και στης Παράδεισος κοντά σα φτάσουμε την Πύλη.. Να πεις στον κλειδοκράτορα πως είμαστε δυό φίλοι!…
https://iconandlight.wordpress.com/2026/04/22/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%b5-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%81%ce%b3%ce%b7-%ce%b2%ce%bf%ce%b7%ce%b8%ce%ac-%ce%bc%ce%b5-%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%ce%ad%ce%b2%cf%89-%cf%83%cf%84-%ce%ac/

«Αη μου Γιώργη καλέ μου γείτονα…» Τον θερμόν προστάτην και βοηθόν, τον εν τοις κινδύνοις αντιλήπτορα ταχυνόν…..».
https://iconandlight.wordpress.com/2025/04/22/%ce%b1%ce%b7-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%81%ce%b3%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%ad-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b3%ce%b5%ce%af%cf%84%ce%bf%ce%bd%ce%b1-%cf%84%ce%bf%ce%bd/

Γεώργιε Νικητά Τροπαιοφόρε! πάντες κλίνουμε γόνυ ενώπιόν σου, και δοξάζουμε το όνομά σου, διαφύλαξον ημάς και πρέσβευε υπέρ ημών ενώπιον του θρόνου του Δεσπότου Χριστού, του Παντοδύναμου Σωτήρα μας!
https://iconandlight.wordpress.com/2024/11/02/%ce%b3%ce%b5%cf%8e%cf%81%ce%b3%ce%b9%ce%b5-%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%b7%cf%84%ce%ac-%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%bf%cf%86%cf%8c%cf%81%ce%b5-%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%82-%ce%ba%ce%bb/

Ο άγιος Γεώργιος οδηγός και διδάσκαλος της προσευχής και εγγυητής της αιώνιας σωτηρίας μας
https://iconandlight.wordpress.com/2018/04/22/23208/

Άγιος Γεώργιος Τροπαιοφόρος | Ο Άγιος που νίκησε τον φόβο και έμεινε πιστός στον Χριστό
https://www.youtube.com/shorts/5SD-LZM6lTE

Η Αγία Πολυχρονία – Η Μητέρα του Αγίου Γεωργίου που Νίκησε τον Πόνο με Πίστη
https://www.youtube.com/shorts/WEYUcOG_8q0

Ο Άγιος Γεώργιος Αβλαβής από το Δηλητήριο
https://www.youtube.com/shorts/hznY2Cb80A0

Το Τέλος του Άγιου που Κράτησε την Πίστη του.
https://www.youtube.com/shorts/awHf162b5q0

Τάφος Αγίου Γεωργίου Λύδδα St George’s tomb Lod Israel
https://www.youtube.com/watch?v=NDftEwKNbXY

π.Ιγνάτιος Καζάκος Ηγούμενος της Ιεράς Μονής των Ποιμένων
https://www.youtube.com/watch?v=CCrkTfmYUzcἮχος πλ. α’

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος.

Ἀπολυτίκιον τῆς Μεσοπεντηκοστῆς
Ἦχος πλ. δ’

Μεσούσης τῆς ἑορτῆς, διψῶσάν μου τὴν ψυχήν, εὐσεβείας πότισον νάματα ὅτι πᾶσι Σωτὴρ ἐβόησας· ὁ διψῶν, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω· Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, Χριστὲ ὁ Θεὸς δόξα σοι.

Ἀπολυτίκιον Ἁγίου ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου
Ἦχος δ’ Αὐτόμελον

Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον Ἁγίας Πολυχρονίας, μητρὸς Ἁγ. Γεωργίου
(ποίημα Ἀθανασίου Σιμωνοπετρίτου)
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ζωὴν τὴν αἰώνιον ἐπιποθούσα σεμνή, φθαρτῶν κατεφρόνησας καὶ ἡδονῶν κοσμικῶν, Χριστὸν ἀγαπήσασα· ὅθεν Πολυχρονία, σὺν υἱῷ Γεωργίῳ, θείῳ Τροπαιοφόρῳ, μαρτυρίου μετέσχες· διὸ σὲ μακαρία, πίστει γεραίρομεν.

Ἦχος δ΄. Ὡς γενναῖον ἐν μάρτυσι. (ποίημα Χ.Μ. Μπούσια)

Ἐκκλησίας ὡράϊσμα, ὥσπερ ὄρνις φιλόστοργος, πρὸς τὰς οὐρανίους μονὰς ἐπέτασας, τὰς χρυσοχρόους σου πτέρυγας, Μαρτύρων ἀρχέτυπον, καὶ ἐκεῖ σῷ νεοσσῷ, γηθομένη ὑπήντησας, τῷ στεῤῥόφρονι, Γεωργίῳ Χριστοῦ ἀρχιστρατήγῳ, ἀηττήτῳ ἐν ταῖς μάχαις, Πολυχρονία πανάριστε,

Ὑποθήκαις ταῖς θείαις σου, φιλομάρτυρα θέλησιν, σοῦ τοῦ θεοφόρου υἱοῦ ἐστήριξας, Πολυχρονία ὑπέρμαχε, τῆς πίστεως ἄριστε, καὶ πρὸ βήματος ἐχθροῦ, παρανόμου ἐθάῤῥυνας, τούτον θάνατον, τῆς ἀπίστου προκρῖναι πολιτείας, καὶ Χριστῷ προσενεχθῆναι, πανευσεβὲς ὁλοκάρπωμα.

Εἰς τὸν στίχον. Ἦχος πλ. Δ΄. Τί ὑμᾶς καλέσωμεν Ἅγιοι.

Τί σε ὀνομάσω ἀθλήτρια, καθαιρέτιν δυσσεβούντων, εὐσεβῶν ὑπογραμμόν, γαῖαν εὔκαρπον τὴν στάχυν, ἐκβλαστήσασα τερπνόν, τὸν θεῖον, στρατιώτην τοῦ Παντάνακτος, ἐν μάχαις, νίκης τρόπαια τὸν στήσαντα, σημειοφόρον Γεώργιον, Μεγαλομάρτυρα ἔνδοξον; Ἱκέτευε, τοῦ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀπόστιχα Ἑσπέρας.
Δόξα… Ἦχος δ’
Τοῦ Στουδίτου

Τὸν νοερὸν ἀδάμαντα, τῆς καρτερίας ἀδελφοί, πνευματικῶς εὐφημήσωμεν, Γεώργιον τὸν ἀοίδιμον Μάρτυρα, ὃν ὑπὲρ Χριστοῦ πυρούμενον, ἐχάλκευσαν κίνδυνοι, καὶ ἐστόμωσαν βάσανοι, καὶ ποικίλαι κολάσεις ἀνήλωσαν, σῶμα τὸ φύσει φθειρόμενον· ἐνίκα γὰρ ὁ πόθος τὴν φύσιν, διὰ θανάτου πείθων τὸν ἐραστήν, διαβῆναι πρός τὸν ποθούμενον, Χριστὸν τὸν Θεόν, καὶ Σωτῆρα τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Αἶνοι. Δόξα. Ἦχος δ΄.

Ἡ τοῦ Παρακλήτου χάρις ὅλην σὲ ἀνεκαίνισε, καὶ ναὸν εἰργάσατό σε γενναιότητος, Πολυχρονία Μαρτύρων ἀρχέτυπον, ὁρῶσα γὰρ ἐν τοῖς σκάμμασι, τὸ μαρτύριον τοῦ υἱοῦ σου Γεωργίου, ἠξιώθης λαβεῖν πρὸ ἐκείνου τὸ τῆς νίκης βραβεῖον, καὶ νῦν μετὰ αὐτοῦ συγχορεύουσα, καὶ εὐφραινομένη, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, καταπέμψαι ἐφ’ ἡμᾶς, Αὐτοῦ ἐλέη τὰ πλούσια.

Άη μου Γιώργη αφέντη μου
https://www.youtube.com/watch?v=NxsXjz7i-t0

Αγιωργίτικο · Κουκουλάρης Στάθης / Μαυροειδή Μάρθα
https://www.youtube.com/watch?v=-coaOy5h0KE

Άγιε μου Γιώργη – Χρόνης Αηδονίδης
https://www.youtube.com/watch?v=v_AjQBOTInY

 

Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!
Christ is Risen! Truly He is Risen!
ХристосВоскрес! Воистину Воскрес!
ქრისტეაღსდგა! ჭეშმარიტადაღსდგა!
Kristos (İsa) dirildi! Gerçekten dirildi!
Al-Masih-Qam! Hakkan Qam!
«Χαίρετε»! «Εἰρήνη ὑμῖν»

Ὁ λαὸς ἵσταται διὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Συναξαρίου
Συναξάριον..
Τῇ Ϛʹ (6ῃ ) τοῦ μηνὸς Μαΐου μνήμη τοῦ Ἁγίου, δικαίου καὶ πολυάθλου Προφήτου Ἰώβ. (1700-1500 π.Χ.)
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας μητρὸς ἠμῶν Σοφίας Χοτοκουρίδου τῆς Κλεισούρας, (ἐν τῷ σχήματι ἐπικληθείσης Μυρτιδιωτίσσης μοναχῆς), ἐξ Ἀδράσσων Τραπεζοῦντας τοῦ Πόντου Μ. Ἀσίας (1974)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ὅσιοι Μάμας, Παχώμιος, καὶ Ἱλαρίων ἐν εἰρήνῃ τελειοῦνται.
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Δημητρίωνος καὶ Δονάτου τοξευόμενοι τελειωθέντων.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Βαρβάρου τοῦ στρατιώτου, Βάκχου, Καλλιμάχου καὶ Διονυσίου τῶν ἐν Πελοποννήσῳ. (†362)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Δάναξ, Μέσιρος, καὶ Θερινὸς ξίφει τελειοῦνται. Τελεῖται δὲ τῶν εἰρημένων Ἁγίων ἡ Σύναξις ἐν τῷ μαρτυρίῳ αὐτῶν τῷ ὄντι ἐν τῷ Δευτέρῳ
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, ἀνάμνησις τῶν ἐγκαινίων τοῦ ναοῦ τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ ἐν τῇ μονῇ τοῦ Ευθυμίου εἰς Ψαμαθίᾳ.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων· Ἡλιοδώρου καὶ Βενοῦστου, καὶ τῶν σὺν αὐτῶν ἑβδομήκοντα πέντε Μαρτύρων, τῶν ἐν τῇ Ἀφρικῇ, ἀθλησάντων κατὰ τοὺς διωγμοὺς τοῦ Διοκλητιανοῦ. (284-305)
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας μητρός ἠμῶν Βενεδίκτης, τῆς Ῥωμαίας, ἐν τῷ κοινοβίῳ τῆς ἁγίας Γάλλας (Galla) (6ο αἰών).
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Πετρώνακος (Petronax) τῆς Μονῆς ἐν Monte Cassino Ἰταλίας (747)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ὁ ἅγιος μάρτυς Βάρβαρος, ξίφει τελειοῦται. (θ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Βλαδιμήρου β´ τοῦ μονομάχου, ἡγεμόνος τῶν Ῥὼς τοῦ Κιέβου. (†1125)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἀνάμνησις τῆς ἀνακομιδῆς (1238) τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Σάββα, α´ ἀρχιεπισκόπου Σερβίας. (†1235)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Μιχαίου τοῦ Ῥαντονέζ, μαθητοῦ τοῦ Ἁγίου Σεργίου τοῦ Ῥαντονέζ (1385)
Τῇ αὐτῇ μέρᾳ, σύναξις τῶν ὁσίων Σιναΐτῶν πατέρων τῶν ἐκ Σερβίας: Ῥωμύλου, Ῥωμανοῦ, Νέστορος, Σισώη, Γρηγορίου, Ἰώβ, Ζωσιμᾶ, Νικοδήμου καί Κυρίλλου. . (ιδ´ αἰ.)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Σεραφείμ, τοῦ ἐν τῷ ὄρει Δομβοῦς ἀσκήσαντος (1602)
Τῆ αὐτῇ μέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἠμῶν Ἰώβ τοῦ Ποτσάεφ, τοῦ ἐκ Ῥωσίας τοῦ θαυματουργοῦ (1651)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἀνάμνησις τῆς ἀνακομιδῆς (1675) τοῦ λειψάνου τοῦ ὁσίου Παχωμίου τοῦ ἐν Νερέχτᾳ τοῦ Ῥώσσου. (†1384)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, κοίμησις τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Βαρνάβα (Belyaev) ἐπισκόπου Nizhni-Novgorod τοῦ διὰ Χριστὸν σαλοῦ (1963).
Τῇ Ϛʹ (6ῃ ) τοῦ μηνὸς Μαΐου ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τῶν Ἱεροσολύμων, τοῦ ῾Αγίου Ὄρους τοῦ Ἄθωνος, τῆς Γεωργίας καὶ τῶν Σλαυϊκῶν χωρῶν ἑορτάζεται ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου καὶ ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου καὶ τῆς Ἁγίας ἐνδόξου Μάρτυρος Πολυχρονίας, μητρὸς αὐτοῦ (23ῃ Ἀπριλίου) μὲ τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιο.

Εἶτα τὸ τοῦ Πεντηκοσταρίου.
Τῇ Τετάρτῃ τοῦ Παραλύτου, τὴν τῆς Μεσοπεντηκοστῆς ἑορτάζομεν ἑορτήν.

Στίχοι
Εἰ καὶ θανὼν ἄληστος ἀνδρίας πέτρα,
Καὶ πῶς Ἰὼβ κρύψω σε τῇ λήθης πέτρᾳ;
Ἕκτῃ Ἰὼβ πολύτλαν θανάτου νέφος ἀμφεκάλυψεν.
Στίχοι
Χάριτι σοφισθεῖσα, Σοφία θείᾳ,
Σοφῶς ἤσκησας ἄρτι, ἐν τῇ Κλεισούρᾳ.

6 Μαΐου
ἅγιος καὶ Δίκαιος Ἰὼβ
π.Ἀνανίας Κουστένης

Πᾶμε, τώρα, στις 6 τοῦ μηνὸς .. Εἶναι ὁ ἅγιος Ἰώβ, ὁ δίκαιος, ὁ πολύαθλος. Τί νὰ ποῦμε γι’ αὐτόν; ἦταν τύπος τοῦ Χριστοῦ μας. Ἰὼβ σημαίνει διωγμένος, ἀδικημένος. Τὸν πήγαινε καλὰ ὁ Θεός, κι ὁ διάβολος ἐνοχλήκε καθὼς κι οἱ φθονεροὶ φίλοι του. Καὶ πῆρε ἄδεια ἀπ’ τὸν Θεό. Λέει, «Ἀφοῦ τὸν πᾶς καλά, δίκαιος εἶναι. Γιὰ πάρ’ του τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἔχει, για δός του κι άλλα. » Έγινε, λοιπόν, αὐτὸ κι ὁ Ἰὼβ ἔμεινε πάλι δίκαιος. Κι οἱ φίλοι του ἦρθαν κι ἡ γυναῖκα του του ἦρθε, καὶ τό ‘να καὶ τ’ ἄλλο, κι ὁ πονηρὸς τὸν πείραζε κι ἀρρώστια τοῦ ἔριξε. Ἐκεῖνος τί ἔκανε; Ἐν πᾶσι τούτοις, μ’ ὅλα αὐτὰ καὶ παρόλα αὐτά, ἐκράτησε τὸν Θεό. Σε κάποια στιγμὴ οἱ φίλοι του τὸν κλόνισαν. Τὸν δυσκόλεψαν.Τὸν ἔφεραν σὲ μελαγχολία, ἀλλά, ἐκεῖ ποὺ πῆγε νὰ λυγίσει, μᾶς θυμίζει τὴ Γεθσημανῆ— μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ στάθηκε πάλι λεβέντης καὶ παλληκάρι. Κι ὅταν τοῦ τα ‘λεγαν οἱ φίλοι του πὼς ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες του τὰ τραβᾶ, «Ναί», λέει, «ἔχομε ἁμαρτίες, ἀλλ’ ὅλα τὰ δεινὰ δὲν εἶναι μόνο ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες. Κι ἐγὼ ἁμαρτωλὸς εἶμαι. Καὶ μιὰ μέρα να ‘μαι, θά ‘μαι ἁμαρτωλός. Ἀλλὰ ἀκουσίως ἁμαρτάνω, καθότι κάνω τὸν ἀγῶνα μου. Κι ὅταν ἁμαρτάνω, μετανοιώνω μπροστὰ στὸν Θεό. Καὶ συνάμα ἀγαθοπρακτῶ ἀπέναντι τῶν ἀνθρώπων. Καὶ τότε ὁ Θεὸς πῆρε τὸν λόγο, στὴν τελευταία φάση, καὶ εἶπε: «Δὲν ξέρομε γιατί γίνονται ὅλες οἱ θλίψεις κι οἱ δοκιμασίες.» —Το πρόβλημα τῆς Θεοδικίας. Εἶναι ἀνεξιχνίαστες οἱ βουλὲς τοῦ Θεοῦ. Καὶ δεύτερον, «Ἂν ἔχομε ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό, ὅ,τι καὶ νὰ γίνει, πρὸς ὄφελός μας εἶναι.» Κι αὐτὸ εἶναι πολύ σημαντικό. Καὶ οἱ δίκαιοι ποὺ πάσχουν, πάσχουν καὶ γιὰ ἕνα ἄλλο λόγο, ἀκόμα. Γιὰ ν’ ἀστράψει περισσότερο ἡ ἀρετή τους. Παράδειγμα, ἡ Χαναναία τοῦ Εὐαγγελίου. Ἂν δὲν τὴν περιφρονοῦσε ὁ Χριστὸς καὶ δὲν τὴν δυσκόλευε, δὲν θὰ βγαίνανε κι ἡ πίστη κι ἡ ταπείνωση κι ἡ ἀγάπη κι ἡ ὑπομονή, καὶ τόσοι ἄλλοι θησαυροί. Ἔτσι, ἔλαμψε, λοιπόν, ὁ Ἰὼβ καὶ ἀπέβη καὶ τύπος τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτὸ τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα διαβάζομε ανάγνωσμα κι ἀπὸ τὸν Ἰώβ. Νά ‘χομε τὴν εὐχή του καὶ τὴν ὑπομονή του.
Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης, Ἐαρινὸ Συναξάρι, Τόμος Β´. Σελ. 84-85

***

Ο άϊ –Γιώργης ο λεβέντης, ο καβαλλάρης, απ’ την Καππαδοκία,
κι η Οσία Σοφία απ΄τον Πόντο.
π. Ανανίας Κουστένης

Στα 1914 πήραν στα περίφημα «τάγματα εργασίας» οι Τούρκοι τον άντρα της, τον Ιορδάνη. Κι από τότε χάθηκε. Πόσοι δε χάθηκαν; Πόσοι δεν εξοντώθηκαν; Τώρα πάνε να εξοντώσουν τους Έλληνες με όλους τους τρόπους. Είδατε τί γίνεται; Με όλους τους τρόπους. Μόνο τους Έλληνες. Στην ουρά στήθηκαν μόνο οι Έλληνες να πάρουν την κάρτα. … Μόνο τους Έλληνες θέλουν να αφανήσουν. Αλλ’ όταν είναι μαζί μας ο Θεός, από τα ύψη, τότε δε φοβόμαστε. Κι άμα σε θέλει ο Θεός, όλα γίνονται καλά. Όλα. Ευοδώνονται. Κι έμεινε χήρα σε νεαρά ηλικία. Τί να κάνει τώρα; Στην κυριολεξία, ξέρετε τί έκανε; Πήρε τα βουνά. «Ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου εἰς τὰ ὄρη, ὅθεν ἥξει ἡ βοήθειά μου.». ( ψαλμ. 120,1). Διαβάζουμε κάθε πρωί στο εσπέρας προκείμενον, της Παρασκευής. Πήγε στα βουνά. Με τα μαύρα της κηδείας της και ζούσε ολομόναχη. Εδώ μπαίνει κι ο Κολοκοτρώνης… Το 1706 οι Τούρκοι με τη βοήθεια και κάποιων Ελλήνων και κάποιων εκκλησιαστικών, ονόματα δε λέμε γιατί δεν κάνει, τί έκαναν; Χτύπησαν αλλύπητα τους κλέφτες. Τί κάνανε οι κλέφτες;. Πιάνανε τους φοροεισπράκτορες των Τούρκων και τους παίρνανε τους φόρους. Αυτό είναι. Αυτό είναι οι κλέφτες. Και τί κάνανε μετά; Τα πήγαιναν και τά ‘διναν στα χωριά στους ανθρώπους. Πώς σας φαίνεται αυτό; Βέβαια. Και όπλισαν τότε άλλους Έλληνες με άρματα οι Τούρκοι και τους έβαλαν εναντίον των κλεφτών. Αυτοί είναι οι αρματωλοί. Αρματωλοί. Αλλά καμμιά φορά κλέφτες κι αρματωλοί σαν Έλληνες κι οι δυό, τι κάνανε; Συνομωτούσαν. Συνομωτούσαν. Κι υπέφεραν τότε οι κλέφτες. Ο Κολοκοτρώνης έφυγε στα βουνά και κρύφτηκε. Και γράφει στα απομνημονεύματα, «Συμβάντα της Ελληνικής φυλής», τί ωραίο, αν το βρείτε να το πάρετε. Ήμουνα μόνος στο βουνό με το Θεό, αυτό τα λέει όλα. Ήταν μόνος στο βουνό με το Θεό. Δεν μπορεί κανείς να μείνει μόνος, και μάλιστα στην ερημιά αν δεν έχει τον Θεό. Αν δεν έχει την δύναμη και τη χάρη του Θεού. Τρελαίνεται αλλιώς. Και για να είναι κανείς μόνος λέει ο Αριστοτέλης ο δικός μας, πρέπει να ναι «ή θηρίον ή Θεός». Έμεινε εκεί με το Θεό ο Θοδωράκης. Και τα βρήκε το ΄χε μεγάλο αποκούμπι. Και μετά είχε τη μητέρα του Χριστού, την Παναγία, τί την είχε; Την είχε ιδιαιτέρα ο Κολοκοτρώνης. Και τί την είχε; Τύχη, την έλεγε «τύχη της Ελλάδος». Όπως πολλοί σήμερα λένε, τύχη, τύχη δεν υπάρχει. Λένε αντί για τον Θεό. Είναι το καλλιτεχνικό του Θεού. Έχει κι ο Θεός το καλλιτεχνικό του. Τι να κάνουμε; Τύχη. Από το τυγχάνω, συναντώ.
Κι η αγία και οσία Σοφία, ήταν στο βουνό, με το Θεό. Νήστευε και προσευχόταν. Προσευχόταν και νήστευε. Κι αγρυπνούσε. Νηστεία, αγρυπνία, προσευχή. Ζούσε σαν ασκήτρια. Ζούσε, γιατί ήθελε ο Θεός να ζεί, και δεύτερον έτρωγε και κάτι. Δεν θέλει πολλά για να ζήσει ο άνθρωπος. Δεν θέλει πολλά. Λίγο ψωμί, λίγο κρασί, Χριστούγεννα κι Ανάσταση, που λέει κι ο Ελύτης. Πολλά δεν θέλει ο άνθρωπος γιά νά ΄ναι ήρεμος, νάναι ήσυχος. Δεν θέλει πολλά. Σήμερα εμείς θέλουμε πολλά και μαζεύουμε πολλά κι έχουμε πολλές σκοτούρες. Και πολλές ζαλάδες. Και βάνει κάποιους ο Θεός να μας παίρνουν κάποια πράγματα. Μας παίρνουν, μας παίρνουν, μας παίρνουν.. δε πειράζει. Έλεγε ο Πατροκοσμάς, ο διδάσκαλος του Γένους, ο μεγάλος μας ελευθερωτής των ψυχών, κι όχι μόνο, «Ψυχή και Χριστός σας χρειάζεται» τα άλλα ας σας τα πάρουν. Το σώμα σας ας σας το τυρρανίσουν . Αυτά τα δυό να μην τα δώσετε. Διότι αν δεν τα δώσετε εσείς , δεν σας τα παίρνει κανείς. «Ψυχή και Χριστός». Στα χρόνια που πέρασαν προσπάθησαν διάφοροι «σοφοί και καλοί άνθρωποι» σε εισαγωγικά , εμείς πρέπει να ευφημούμαι. Προσπάθησαν να μας εμπεδώσουν το δίδαγμα και την αξία, αλήθεια είναι αυτό που φαίνεται. Αυτό που φαίνεται. Ό,τι πιάνουμε , ό,τι βλέπουμε, κι ότι υποπίπτει στις αισθήσεις μας. Είναι όμως αυτό αλήθεια; Όχι. Αλήθεια είναι στην ουσία, αυτό που δεν φαίνεται. Ποιός; Ο Θεός και η ψυχή μας. Νάτο, ο Θεός κι η ψυχή σου. Αυτό λέει κι ο κόσμος. Ο Θεός κι η ψυχή μας. Αυτό είναι ΑΛΗΘΕΙΑ. Προσπάθησαν να μας πείσουν ότι τα λεφτά.., και να που μας φτάσανε τα λεφτά τώρα. Εκεί που φτάσανε και τον Ιούδα. Εκεί που φτάσανε και τον Ιούδα. Αυτά είναι μέσον συναλλαγής, γιά να κάνουμε τη δουλειά μας. Και τίποτα άλλο. Και να κυριαρχούμε πάνω στα λεφτά. Αν κυριαρχούν αυτά επάνω μας, πάει η ψυχή μας. Η φυλαργυρία, κατά τον απόστολο Παύλο, τί είναι; Ειδωλολατρία.
Αλλά γυρίζουμε πίσω…
Εκεί που ήταν στα βουνά της παρουσιάστηκε ο άϊ Γιώργης. Έχει και πολύ σχέση με τον Πόντο. Γιατί απάνω ακόμα από τον Πόντο είναι η αρχαία Ιβηρία. Την οποία ο άϊ -Γιώργης με θαύμα την έκανε χριστιανική. Κι ονομάζεται από τότε Γεωργία. Βέβαια. Έχει πολύ σχέση ο άϊ Γιώργης με τον Πόντο. Μεγάλη σχέση. Μεγάλη σχέση. Ο λεβέντης, ο καβαλλάρης, απ’ την Καππαδοκία. Και της είπε: «Σε λίγο θα έλθουν οι Τσέτες». Άγριοι Τούρκοι, και βάρβαροι. Τους οποίους έβαζαν οι Τούρκοι κι έσφαζαν. «Να κρυφτείτε». Ειδοποίησε και τους άλλους και κρύφτηκαν. Και πέρασε ο κίνδυνος. Κι ήρθαν μετά όλα αυτά τα συμβάντα, τις τραγωδίας της Μικρασίας, αλλά και της εποποιΐας, η ανταλλαγή των πληθυσμών.

Η Σοφία και οι συγχωριανοί της από το Τορούλ της Τραπεζούντας της επαρχίας Τριπόλεως. Όλες αυτές οι αποκίες εκεί πέρα είναι από την Αρκαδία κυρίως … Στο δρόμο που ερχόντουσαν με το καράβι συνέβη τρικυμία φοβερή, ποτέ άλλοτε δεν θυμάται ο καπετάνιος τέτοια τρικυμία, κινδύνευα ν να πνιγούν αφευκτα, αναπόφευκτα. Η αγία Σοφία έβλεπε την Παναγία κοντά και μες στα κύματα αγγέλους, γιατί είχε καθαρή ψυχή. Αγγέλους. Και τί έκανε; Αντί να απελπιστεί, παρακαλούσε την Παναγία θερμά και με δάκρυα, εκεί σε μιά άκρη που ήταν, λέει: «Παναγία μου, πάρε τουλάχιστον εμένα να σωθούν οι άλλοι .» Αυτό πόλεγε ο απόστολος Παύλος γιά τους Εβραίους, τους εχθρούς του. Αυτή είναι η Ορθοδοξία. Μιάν αγάπη. Μιά θυσία. Ένα μεγαλείο. Τελικά δεν πήρε κανέναν η Παναγία και τους έσωσε όλους. Μετά που σταμάτησε η τρικυμία λέει ο καπετάνιος: «Βρε παιδιά, Άγιο είχαμε και σωθήκαμε. Δε γινότανε αλλιώς, εγώ περίμενα να πεθάνουμε όλοι. Να πνιγούμε όλοι, να πάμε αύτανδροι στο βυθό». Και πεταχτήκανε οι συγχωριανοί της και λένε: «Είχαμε τη Σοφία. Είχαμε τη Σοφία. «Αρκεῖ εἷς ἄνθρωπος ζήλῳ πεπυρωμένος», πού’λεγε ο ιερός Χρυσόστομος, «ὁλόκληρον διορθώσασθαι δῆμον»; Να μπορέσει να αλλάξει ολόκληρο δήμο και να σώσει ολόκληρο λαό. Ήρθε λοιπόν, η χήρα Σοφία, η ηρωική Σοφία, η μοναδική Σοφία, για τη Σοφία του Θεού και το όνομα του Χριστού. Γιατί η Σοφία είναι το όνομα του Χριστού, η Σοφία του Θεού είναι ο Χριστός. Θεού δύναμις και Θεού σοφία, που λέει κι ο απόστολος Παύλος. Έφθασε στην Ελλάδα και ήτο αγώμενη από την Παναγία. Της λέει: «Τώρα Σοφούλα, παιδί μου, θα κινήσεις και θα πάς στην Καστοριά. Είναι εκεί ένα μοναστήρι, της Γεννήσεως της Παναγίτσας, σένα χωριό κοντά που ονομάζεται Κλεισούρα. Εκεί θα πάς. »
Κι ήταν όντως εκεί ένα μοναστήρι φταγμένο απτο 1314 , από ένα Κλεισουριώτη ιερομόναχο. Κι ήταν ένα τεράστιο μοναστηριακό συγκρότημα με εκκλησία της Θεοτόκου στο κέντρο, αλλά δεν είχε κανέναν. Ούτε μοναχούς, ούτε μοναχές, τίποτε.
Πήγε λοιπόν η Σοφούλα εκεί στα 1927 κι έμεινε μέχρι το 1974 , 6 Μαίου, κοντα μισόν αιώνα. Μόνη της με τον Θεό, όπως ο Κολοκοτρώνης. Μόνη της. Και μόνη και μετά πολλών. Είχε και τους αόρατους. Την Παναγίτσα της , τον αρχάγγελο Γαβριήλ, τον άϊ – Γιώργη τον Τροπαιοφόρο!

***

Θα σας πω για να γελάσετε κι ένα ανέκδοτο ποντιακό να πάρουμε αέρα…
Σ’ ένα βουνό στον Πόντο παλαιότερα ήταν ένας τσοπάνης, Έλληνας Ρωμιός, κι είχε τα πρόβατά του στο βουνό. Το βράδυ τ’ άφηνε και κατέβαινε στο σπίτι να φάει ψωμάκι, να δει τους δικούς του και να ξαναγυρίσει. Ήταν κι ένας Τούρκος τσοπάνης, αγαθός, οι πιό πολλοί Τούρκοι είναι αγαθοί, ας όψονται εκείνοι που τους παρακινούν, κι αν ήταν αλλιώς τα πράματα πολλοί θα χαν γίνει χριστιανοί. Κι έχουν γίνει χριστιανοί αλλά αυτά δεν τα γράφουν τα βιβλία γιατί δεν πουλάνε.
Του λέει: «Βρε αδελφέ, που τα εμπιστεύεσαι τα πρόβατά σου και φεύγεις; Εγώ φοβάμαι και κάθομαι και το βράδυ».
-«Που τα εμπιστεύομαι; Να», ήταν μιά εκκλησία εκεί. «Στην Παναγία, στον αη Νικόλα και στον άϊ – Γιώργη».
-«Άμα το κάνω κι εγώ; Θα μου τα φυλάξουν; »
-«Δεν ξέρω», λέει. « Άμα έχεις πίστη», κι αν έχεις κάποιες προϋποθεσούλες.
Το τόλμησε. Αφού πήγε πρώτα στην εκκλησία και τους είπε: «Σας παρακαλώ, εσύ με το παιδάκι, την Παναγίτσα, συ που ΄σαι παππούς, τον αη Νικόλα, κι εσύ που ΄σαι παλληκάρι μ΄άλογο και με κοντάρι, να μου φυλάξτε τα πρόβατα. Να κατεβώ και στο σπιτάκι μου να φάω ψωμί και να κοιμηθώ μιά φορά κάτω απο τα κεραμμύδια».
Τόκανε. Έφυγε. Γύρισε την άλλη μέρα , τάχαν πάρει τα πρόβατα. Και στενοχωρήθηκε.
Πάει στην εκκλησία, και λέει στην Παναγία: «Εσύ Κυρά μου, δεν μπορούσες να μου τα φυλάξεις γιατί έχεις και παιδί, και πώς να τρέχεις. Έτσι τάβλεπε αυτός. Έσυ , λέει τ΄αη Νικόλα, παππούς , τί να κάνεις, πώς να τρέξεις, θα πέσεις». Γυρίζει στον άϊ Γιώργη: «Εσύ βρε», του λέει, «πού ΄σαι και παλληκάρι, και με άλογο και στρατιώτης και γενναίος, δεν ντρέπεσαι που άφησες και μου πήραν τα πρόβατα;»
Την ώρα εκείνη, βγαίνει από την εικόνα ολόκληρος ο άϊ Γιώργης, ας θυμηθούμαι την μονή Ζωγράφου στο Άγιον Όρος. Λοιπόν, βγαίνει από την εικόνα ολόκληρος ο άϊ Γιώργης, και τρέχει. Και σε λίγο έφθασαν τα πρόβατα στην αυλή της εκκλησίας και βέλαζαν. Τ΄άκουσε. Βγαίνει. Έ, του λέει του δικού μας: «Η θρησκεία σου είναι αλήθεια, γίνομαι κι εγώ χριστιανός από σήμερα». Και βαπτίστηκε κι έγινε χριστιανός. Και τώρα το 1/3 άμα θα γίνει ό,τι λένε οι προφήτες, των Τούρκων θα βαπτιστεί. Γιατί ελληνικό αίμα είναι. Τόσα χρόνια ήμασταν μαζί. Να , το ΄22, το ΄14, ήταν τα πράγματα έτοιμα να γίνει μεγάλη Ελλάδα. Να πάρουμε όλη τη Μικρασία κι όλα, έτοιμα τα πράγματα, έτοιμα τα πράγματα. Η μπουκιά στο στόμα και μας την πήραν. Μας την πήραν … ήταν έτοιμη μπουκιά, στο στόμα. Μπαπ, τους την πήρανε. Δεν πειράζει. Ποιός ξέρει. Αυτό δεν σημαίνει ότι ανακαλεί το σχέδιο του Θεού ή ματαιούται. Απλά αναβάλλεται.

***

Νήστευε και με το παλαιό και με το νέο ημερολόγιο. Γιατί; Για να μην σκανδαλίζει κανέναν… Δε λουζότανε ποτέ. Δεν χτενιζότανε ποτέ. …
Φόραγε ρούχα κουρέλια και λίγα. Όσα χρειαζόταν να κρύβει τη γύμνια της και ακατάλληλα γιά το κλίμα της περιοχής . Γιατί εκεί έκανε πολύ κρύο. Πήγαινε τον χειμώνα 15 βαθμούς υπό το μηδέν. Είχε δε και φοβερή υγρασία. Κι όμως άντεχε. Γιατί; Γιατί είχε μέσα της τον θείο έρωτα. Κι ο έρως του Θεού λέν οι πατέρες , νικά τον πόθο του ανθρώπου, την αδυναμία του ανθρώπου. Και τι τον κάνει; Θεϊκόν. Θεϊκόν. ..
Τι έτρωγε; Ό,τι είχε το ξενοδοχείον της φύσεως. Μανιτάρια, λάχανα, φτέρες. Της ξέρετε τις φτέρες; Φτέρες, και γινόταν φτερωτή. Μούσκλια, ντομάτες τουρσί. Τις οποίες έτρωγε αφού είχαν απάν δυό δάχτυλα μούχλα. Πενικιλίνη δηλαδή. Έτσι. Κάθε Σάββατο και Κυριακή έριχνε και καμμιά κουταλιά λάδι στο πιάτο της. Κι από καιρού εις καιρόν άνοιγε καμμια κονσέρβα την άφηνε να μουχλιάσει και την έτρωγε μετά… Δεν έπαθε ποτέ τίποτα. Θα μου πείς να κάνουμε και μεις το ίδιο. Άμα μπορούμε, άμα έχουμε πίστη! Δεν ειναι εύκολο, δεν είναι εύκολο. Αλλά λέμε, τί έκανε αυτή. Αυτά για τον εαυτό της. Απέναντι στους άλλους; Ήταν πολύ εύσπλαχνη, πολύ επιεικής, και πολύ απαλή. …

Στα 1967 έπαθε κήλη. Και πονούσε, είχε διπλωθεί στα δυό η ψυχούλα. Της λέγαν να πάει στον γιατρό. Όχι. Θα περάσει η Παναγία και θα με πάρει απ΄τον πόνο, έλεγε. Όχι θα μου πάρει τον πόνο, θα με πάρει από τον πόνο. Θα με μεριάσει από την περιοχή του πόνου και τότε θα γίνω καλά. Κι έπαιρνε φυτίλια από τα καντήλια και διάφορα άλλα στουπιά και τά’βαζε δω, που τανε η κήλη. Κήλη. Ακριβώς κανείς δεν ήξερε τι ήτανε. Κάτι τέτοιο ήτανε. Και στο τέλος σάπισε το μέρος αυτό ,.. κι είχε κακοσμία. Τότε έρχεται η Παναγία, ο αρχάγγελος Γαβριήλ κι ο αη Γιώργης. Η τρόικά της! Τριάδα δηλαδή. Της λέει ο Γαβριήλ, ήταν πιό έτσι, ωραίος, πιό τολμηρός, κει πάει το ωραίος. Ήρθαμε Σοφία να σε κόψουμε. Αυτή νόμισε ότι ήρθαν να της πάρουν την ψυχή. Όχι, λέει, Άγγελέ μου ακόμα, να μετανοήσω, να εξομολογηθώ, να μεταλάβω… Αυτοί ειν΄οι άγιοι, αυτη είναι η ταπείνωση, αυτό ειν’ το μεγαλείο. Και μετά να με κόψετε, και γυρίζει ο Άγιος και της λέει, όχι, βρε, να σε κόψουμε, να σε εγχειρήσουμε. Να κόψουμε το μέρος που είναι σάπιο. Καλά, λέει. Την εγχείρησαν και μετά που πέρασε ο καιρός, έδειχνε με χαρά, και με εγκαύχηση εν Κυρίω τη τομή. Την πληγή που έκλεισε με τα χέρια του ο Γαβριήλ…
Οσία Σοφία η εν Κλεισούρα 4.11.2017 ομιλία Αρχιμανδρίτου Ανανία Κουστένη
https://www.youtube.com/watch?v=q6I9QYbSqDE
Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης , ομιλία με θέμα «Οσία Σοφία η εν Κλεισούρα» εκφωνήθηκε στις 4.11.2017 στον Άγιο Γεώργιο Νίκαιας. Η μνήμη της εορτάζεται στις 6 Μαΐου.

***

Από τότε έγινε η αγαπημένη μου γιαγιά
(Από τον βίο της Οσίας Σοφίας της Κλεισούρας)
π. Γρηγόριος Παπούλας

Η καταγωγή μου, θέλησε ο Θεός να είναι από ένα ιστορικό και όμορφο χωριό, το Λέχοβο, το οποίο βρίσκεται πολύ κοντά, στο γεμάτο από τη χάρη της Παναγίας Μητέρας μας Μοναστήρι, της Παναγίας της Κλεισούρας.
….Ήταν προχωρημένο φθινόπωρο, σχεδόν χειμώνας για την περιοχή και είχε έρθει το σπουργιτάκι της Παναγίας μας, για να ζητιανέψει τρόφιμα για το μοναστήρι, γυρνώντας με ένα τσουβάλι, σκελετωμένη και γυρτή από σπίτι σε σπίτι.
Το συνήθιζε κάποιες χρονιές εκείνη την εποχή, όχι για να εξασφαλίσει τον εαυτό της, αλλά κυρίως για να έχει να δίνει στους φτωχούς και για να φιλοξενεί τους επισκέπτες της. Την είχα προσέξει στους δρόμους που έπαιζα…
Όταν άρχισε να νυχτώνει και το κρύο δεν ήταν με καμία προφύλαξη ανεκτό, είχαμε μαζευτεί στο σπίτι γύρω από τη σόμπα που ήδη έκαιγε.
Συζητούσε η γιαγιά μου με τη μητέρα μου για τη Σοφία και αναρωτιόταν η γιαγιά μου που θα μείνει το βράδυ.
Τότε ενώ πλησίαζα τη σόμπα για να ζεσταθώ καλύτερα, άκουσα τη μητέρα μου να λέει πως προσπάθησε να την πείσει να έρθει σπίτι μας, αλλά δεν τα κατάφερε γιατί επέμενε πως θα μείνει στο σπίτι της μάνας της, λίγα μέτρα πιο πέρα, στο παρεκκλήσι της Παναγίας της γειτονιάς μας.
Μάλιστα είπε πως πήγε πρίν λίγο πάλι μήπως και την μεταπείσει και τη βρήκε κουλουριασμένη έξω από το εκκλησάκι, στην πόρτα της Παναγίας.
Αδιανόητο μου φάνηκε αυτό που άκουσα!!! Κόλλησε η σκέψη μου εκεί. Εγώ κρύωνα μέσα στο σπίτι…
Όλο το βράδυ σκεπαζόμουν και τη σκεφτόμουν. Δεν το χωρούσε ο νους μου. Αποφάσισα να σηκωθώ μόλις χαράξει, για να πάω να δω αν όσα άκουσα είναι αλήθεια κι αν είναι καλά η καημένη η γιαγιά Σοφία.

Ήταν τόση η έκπληξη και το ενδιαφέρον που θυμάμαι πως σχεδόν δεν κοιμήθηκα και μόλις άρχισε να διαλύεται το σκοτάδι έριξα κάτι πάνω μου και με τις πυτζάμες έτρεξα προς την Παναγία.
Μόλις έφτασα είδα όντως τη γιαγιά Σοφία να κοιμάται έξω από την πόρτα της Παναγίας, χωρίς σκέπασμα, χωρίς πανωφόρι, σαν σκυλάκι.
Σάστισα για λίγο. Σκεφτόμουν αν έπρεπε να της μιλήσω. Ήμουν μικρός πολύ και φοβήθηκα γιατί σκεφτόμουν πως δεν ήταν άνθρωπος σαν εμάς. Πως ήταν δυνατόν! Πως άντεξε! Έτρεξα σπίτι, ξύπνησα τη μάνα μου και της είπα ότι την είδα την γιαγιά Σοφία όπως έλεγαν.
Με καθησύχασε και με έστειλε στο κρεβάτι μου και σηκώθηκε για να κάνει τσάι και να της πάει. Περίμενα να επιστρέψει. Δεν την πρόλαβε μου είπε λυπημένη.
Οι απορίες μου πολλές. Όταν ξημέρωσε καλά. Σηκώθηκα και ρωτούσα τη μάνα μου για όλα όσα μου έκαναν εντύπωση.
Εκείνη μου είπε κι άλλες ιστορίες για την γιαγιά Σοφία, όπως για τη γνωστή εγχείρηση που της έκανε η Παναγία, πως της είχε δείξει μάλιστα η ίδια και την είδε την τομή με τα μάτια της, πως πάντα στο κρύο κοιμόταν, πως σπάνια έτρωγε, πως πετούσε αντί να περπατά πολλές φορές κι άλλα πολλά.
Είπε πως μάλλον είχε γίνει αγία κι ας την κορόιδευαν μερικοί που δεν μπορούσαν να καταλάβουν. Από τότε έγινε η αγαπημένη μου γιαγιά. Ρωτούσα να μάθω όσα γινόταν περισσότερα…

Τότε έμαθα από τη χωριάτισσα μάνα μου, η οποία με την απλή της ουσιαστική πίστη, εντελώς αθρησκόληπτη πίστη, προσπαθούσε να μου εξηγήσει το παράδειγμα της Οσίας, πως οι άνθρωποι που αγαπούν τον Χριστό και την μητέρα Του, την Παναγία μας, από την αγάπη τους, μπορούν να ξεπεράσουν ότι είναι φυσικό και δεδομένο στην ανθρώπινη ζωή και επίσης μου είπε, η σχεδόν αγράμματη μητέρα, πως αυτό το καταφέρνουν γιατί και ο Χριστός και η Παναγία μητέρα μας, μας αγαπούν κι εκείνοι πολύύύ – πολύ, και βλέποντας το δικό μας φιλότιμο, διαπιστώνοντας ότι προσπαθούμε για το καλό, και όλα αυτά κοντά τους, τίποτε δεν έχουμε ανάγκη και τίποτε δεν έχουμε να φοβηθούμε, ούτε κρύο, ούτε φωτιά, ούτε φτώχια, ούτε πείνα, ούτε αρρώστιες, ούτε αυτόν τον θάνατο, φροντίζουν Εκείνοι για όλα, και είμαστε ευχαριστημένοι με ότι καλό μας δίνουν, και με τα κακά ακόμα που επιτρέπουν για λίγο να μας αγγίξουν.

«Και τα καλά δεχούμενα από τον Χριστό και τα κακά που επιτρέπει δεχούμενα!» Έλεγε χαρακτηριστικά πάντα.
– Γιατί; Απορούσα.
-Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από του Χριστού μας και της Παναγίας μας. Πώς θα μπορούσε να αφήσει κάτι να έρθει στη ζωή μας που θα μας βλάψει.
Γεμίζει μου είπε ο άνθρωπος από τον Χριστό;
Έχει την Παναγία κοντά του;
Τίποτε δεν νιώθει! Τίποτε δεν χρειάζεται! Τίποτε δεν του λείπει!
Δύσκολα λόγια. Σκληρό το παράδειγμα! Όμως αλήθεια αποδεδειγμένη!!!..

***

«Είδα τα δάκρυα της Παναϊας… Κλαίει δια τε μας νύχτα-μέρα,
Θεέ μου να μην χαλάσεις τον ντουνιάν».
Αγία Σοφία της Κλεισούρας

«Είδα μαύρα σύννεφα, η οργή του Θεού κατέβαινε στον κόσμο. Σιγά, σιγά κατεβαίνουν, σιμώνουν και όταν αγγίξουν στη γη τότε θα γίνει ο πόλεμος».
«Μου είπε η Παναγία πώς εκείνα πού είναι στα Ιερά Βιβλία των εκλεκτών του Υιού μου, έρχονται όλα με τη σειρά να γίνουν. Τρίτος πόλεμος θα γίνη… Θα καταστραφούν τα τρία τέταρτα της ανθρωπότητας… Θα σωθή μόνο το ένα τέταρτο…
«Είδα τα δάκρυα της Παναϊας, κάουμε. Κλαίει δια τε μας νύχτα-μέρα, Θεέ μου να μην χαλάσεις τον ντουνιάν».
Θα ’ρθή το κακό και θα χωρίσει το στάρι απ’ την ήρα, τα πρόβατα απ’ τα ερίφια…. “Εκάκινεν ο κόσμος. Θα ρθεί καιρός που θα τρών ανθρώπους.
«Με δείχνει ο Κύριος χωράφια και αγκάθια. Αυτή είναι η γη που ζούμε εδώ. Και με λέει: βλέπεις αυτά τα αγκάθια; Αυτά είναι η αμαρτία, αυτά όλα θα καθαριστούν. Θα γίνει μεγάλο κακό αλλά θα καθαριστεί ο κόσμος»…

-Να μετανοάτε, παιδία μου… Να κάνετε προσευχή, να λέτε Θεέ μου, Θεέ μου, μετάνοιαν ο λαός όλον…
Η Παναγία κλαίει, κάθε μέρα κλαίει. Λέει στον Υιό Tης: Υιέ μου και Θεέ μου, δώσε στον κόσμο σοφία, συγχώρησε τον κόσμο.
« Η Ελλάδα, αν κρατήση την πίστη, θα σωθεί από το κακό πού πρόκειται νάρθή. Αν όμως δεν κρατήσει την πίστη, θα καταστραφεί… Θα πέσουν όλοι οι δαίμονες επάνω της… Θα ’ρθή το κακό και θα χωρίση το στάρι απ’ την ήρα, τα πρόβατα απ’ τα ερίφια….
Αν ο κόσμος μετανοήση, θα πάρουμε την Πόλη με Αγάπη… Αν δεν μετανοήση, θα την πάρουμε με αίμα….
Μετανοήστε, γιατί τα σύννεφα της Οργής του Θεού σίμωσαν στη γη. Μεγάλο κακό έρχεται, από την πολλή αμαρτία.
… Σαν γνήσια προφήτισσα του λαού καθήλωνε όσους της έτρεφαν ευλάβεια με τις αποκαλύψεις της για την οργή του Θεού και τα επερχόμενα δεινά.

«Η Παναΐα τα πόδια της είναι ματωμένα να παρακαλεί για τε μας, μετανοήστε, να ‘σται καλοί άνθρωποι, να νηστευεται, εδώ είμαστε προσωρινοί, να κάνετε προσευχή, τας δέκα εντολας να τηράτε, να αγαπάτε ο ένας τον άλλον, Να ‘χετε ευσπλαχνία, μετανοείτε, έρτεν η οργήν του Θεού, να στεφανουστε αγνοί και καθαροί, να είστουν ευλογημένοι,
Σας παρακαλώ σας, αγαπητά μου παιδίαν του Θεού, όσον μπορείτε πίστιν, ελπίδαν, μετάνοιαν, εξομολόγησιν, καλά έργα παρακαλώ σας, καλάν έργα, καλόν Πνεύμα μαζί σας, καλόν φώτισιν ».
Προέτρεπε για διόρθωση και μετάνοια.
«…Να κάνετε προσευχή, να λέτε Θεέ μου, Θεέ μου μετάνοια ο λαός…»

Της είπε η Παναγία:
— Να μιλάς… Να λες για τα κοντά φουστάνια…
Να λες για την αποστασία… Να κηρύττεις μετάνοια!… Να μην φορούν άσεμνα φορέματα στην Εκκλησία… Νάχουν ταπεινό ντύσιμο.
-Νάστε προσεκτικές… Όχι κοντά μανίκια, όχι κοντά μαλλιά. Η Παναΐα χωλιάσκεται ( θυμώνει )….
-Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησε τον κόσμο σου και ύστερα εμάς!… Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησέ μας….
Νάχετε φόβον Θεού… Νάχετε Αγάπη… Νάχετε ευσπλαχνία.

Πληγωμένοι από την ζωή αποθαρρυμένοι και τρομαγμένοι έτρεχαν κοντά της και ζητούσαν τις προσευχές της για να προχωρήσουν στην ζωή.
Και εκείνη τους καλωσόριζε ανοιχτόκαρδα. «Καλώς τα πουλία μου, καλώς τα πουλία μου»!
Να είστουνε (είστε) καλά. Χαράν να έσετε (έχετε)!!
-Να μετανοάτε, παιδία μου… Να ευτάτε προσευχήν… Νύχταν και ημέραν… οπού περπατείτε, οπού ευρίουστουν ( ευρίσκεστε ), οπού στέκουστουν, πάντα να λέτε «Χριστέ μ’, να ελεήσ’ με! Με γλυκόν γλώσσαν να μιλάτε με τον Θεόν, να φτάτε προσευχήν».

Εγώ θα φύγω, αλλά να ξέρετε, η λαιμαργία θα χάσει το κόσμον, η λαιμαργία και η υπερηφάνεια.
Ο Θεός περιμένει, περιμένει. Τα μάτια κλειστά, το στόμα κλειστό, τα αυτιά κλειστά, για να κερδίσουμε, ο κόσμος τι κάνει, τι είδες, τι ξέρεις; δεν είδα τίποτα, δεν ξέρω, χαπάρ κι έχω. Δεν ακούω, δεν βλέπω.

Είδες;… Άκουσες;… Κλειδί στο στόμα!…. Το στόμα κλειστόν, να έχει κλειδί. Το στόμαν, κλειδίν. – Πολλά λόγια να μη λέτε, λίγα και ευλογημένα. Να αγαπάτε τον Θεόν και η καρδιά σας να λάμπει ωσάν τον ήλιον. Το στόμα να γίνει βασιλικός και τριαντάφυλλον .
Η Παναΐα κι θα χαντ᾿ σας» (δεν θα σας χάσει η Παναγία).

Κύριε Ιησού, η Σοφία και η Δύναμις του Θεού, – η Πηγή της αγιότητας, η Πηγή της δύναμης, η Πηγή της ζωής – άνοιξε τις ψυχές μας και σκήνωσε μέσα σ’ αυτές! Η ψυχή μας ‘’ξηράνθηκε’’ μέσα στη ματαιότητα του κόσμου τούτου και έχουμε ανάγκη «ύδατος ζώντος» εκπορευομένου από τον Δημιουργό μας…
https://iconandlight.wordpress.com/2025/05/13/%ce%ba%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%b5-%ce%b9%ce%b7%cf%83%ce%bf%cf%8d-%ce%b7-%cf%83%ce%bf%cf%86%ce%af%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%ce%b4%cf%8d%ce%bd%ce%b1%ce%bc%ce%b9%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8/

Μεσοπεντηκοστή: αναδαυλίζοντας την δίψα για το Φως του Παρακλήτου, π. Ζαχαρίας Ζάχαρου
https://iconandlight.wordpress.com/2024/05/28/%ce%bc%ce%b5%cf%83%ce%bf%cf%80%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b7%ce%ba%ce%bf%cf%83%cf%84%ce%ae-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b4%ce%b1%cf%85%ce%bb%ce%af%ce%b6%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b4/

Μεσοπεντηκοστής – Αδελφοί μου, ας ανοίξουμε τις θύρες των ψυχών μας στη Σοφία του Θεού, την ενσαρκωμένη στο Πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού! Κύριε Ιησού, η Σοφία και η Δύναμις του Θεού, άνοιξε τις ψυχές μας και σκήνωσε μέσα ς’ αυτές! Άγιος Νικόλαος Βελιμιροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2021/05/25/%ce%bc%ce%b5%cf%83%ce%bf%cf%80%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b7%ce%ba%ce%bf%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%82-%ce%b1%ce%b4%ce%b5%ce%bb%cf%86%ce%bf%ce%af-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%b1%cf%82-%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%af%ce%be/

Ο Χριστός είναι η Σοφία του Θεού, η πηγή της ζωής, η πηγή της χαράς, η πηγή του φωτός του αληθινού, που ξεδιψά και αρδεύει τις συνεχόμενες από δίψα ψυχές των ανθρώπων. Που μεταβάλλει τους πίνοντας σε πηγές. Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
https://iconandlight.wordpress.com/2020/05/12/%ce%bf-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%cf%83%ce%bf%cf%86%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%cf%8d-%ce%b7-%cf%80%ce%b7%ce%b3%ce%ae/

Μεσοπεντηκοστής, ζητείτέ με αποκτείναι, ότι ο λόγος ο εμός ου χωρεί εν υμίν. Ιω. 8,37 Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2019/05/21/28797/

Η δίψα για το Θεό χρωματίζει την ζωή μας ολόκληρη. Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ
https://iconandlight.wordpress.com/2018/05/01/%ce%b7-%ce%b4%ce%af%cf%88%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%ce%b8%ce%b5%cf%8c-%cf%87%cf%81%cf%89%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%af%ce%b6%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b6%cf%89%ce%ae-%ce%bc%ce%b1%cf%82/

Η Παναΐα τα πόδια της είναι ματωμένα να παρακαλεί για τε μας,… Είδα τα δάκρυα της Παναΐας, κάουμε. Κλαίει δια τε μας, νύχτα-μέρα, Θεέ μου να μην χαλάσεις τον ντουνιάν.. Αγία Σοφία της Κλεισούρας
https://iconandlight.wordpress.com/2025/05/05/%ce%b7-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%90%ce%b1-%cf%84%ce%b1-%cf%80%cf%8c%ce%b4%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b1%cf%84%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%ce%bd%ce%b1/

Είναι στεναχωρημέντσα η Παναΐα. Η Παναΐα κλαίει κάθνη μέρα. Κλαίει δια τε μας νύχτα-μέρα, Θεέ μου να μην χαλάσεις τον ντουνιάν. Η Παναΐα τα πόδια της είναι ματωμένα να παρακαλεί για τε μας, μετανοήστε… Αγία Σοφία της Κλεισούρας
https://iconandlight.wordpress.com/2022/03/18/%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b5%ce%bd%ce%b1%cf%87%cf%89%cf%81%ce%b7%ce%bc%ce%ad%ce%bd%cf%84%cf%83%ce%b1-%ce%b7-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%90%ce%b1-%ce%b7-%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1/

Σήκωσε τον σταυρό σου και μη φοβάσαι! Υπόφερε τα πάντα με καρτερία και μην απομακρύνεις την καρδιά σου από τον Θεό, καθώς και ο Ιώβ το ίδιο έκανε. Σε κάθε εποχή κράζει στους δικούς Του ο Κύριος: Μη φοβάστε! Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2023/05/05/89215/

Παρόλο που ήμουν αρχιερέας, δεν “έβλεπα ” ότι ήλθαν οι καιροί των πρώτων χριστιανών! Να πως ο σατανάς κοροϊδεύει τους Ορθοδόξους. Άγιος Βαρνάβας Μπελιάγιεφ, ο δια Χριστόν σαλός επίσκοπος
https://iconandlight.wordpress.com/2024/05/06/%cf%80%ce%b1%cf%81%cf%8c%ce%bb%ce%bf-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%ae%ce%bc%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%b5%cf%81%ce%ad%ce%b1%cf%82-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%ad%ce%b2%ce%bb%ce%b5%cf%80%ce%b1/

Γεννήθηκα την ίδια μέρα που εόρταζε ο Δίκαιος Ιώβ ο Πολύαθλος και είμαι έτοιμος σαν κι εκείνον να δεχθώ τις δοκιμασίες του Θεού… Όλα είναι στα χέρια του Θεού. Όλες μας οι ελπίδες είναι σ’Αυτόν. Άγιος Τσάρος Νικόλαος Β’ της Ρωσίας
https://iconandlight.wordpress.com/2020/05/06/44169/

Ω Κύριε, Θεέ του πολυάθλου και υπομονετικού Ιώβ, δίδαξέ μας πώς να ευλογούμε το όνομά Σου στις δοκιμασίες της ζωής μας! Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς
https://iconandlight.wordpress.com/2020/05/05/43878/

Άγιος Γεώργιος Τροπαιοφόρος | Ο Άγιος που νίκησε τον φόβο και έμεινε πιστός στον Χριστό
https://www.youtube.com/shorts/5SD-LZM6lTE

Η Αγία Πολυχρονία – Η Μητέρα του Αγίου Γεωργίου που Νίκησε τον Πόνο με Πίστη
https://www.youtube.com/shorts/WEYUcOG_8q0

Ἀναγνώσματα Ἐσπερινού:
Προφητεία Μιχαίου (Κεφ. Δ’, 2 ς’, 2 Ε’, 4)
Προφητεία Ησαΐου (Κεφ. ΝΕ’, 1)
Παροιμίες (Κεφ. θ’, 1)
Ἀπόστολος: Πράξεις 14: 6-18
Εὐαγγέλιο Θ. Λειτουργίας: Ἰωάννη 7: 14-30

Ἀπολυτίκιον τῆς Μεσοπεντηκοστῆς
Ἦχος πλ. δ’

Μεσούσης τῆς ἑορτῆς, διψῶσάν μου τὴν ψυχήν, εὐσεβείας πότισον νάματα ὅτι πᾶσι Σωτὴρ ἐβόησας· ὁ διψῶν, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω· Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, Χριστὲ ὁ Θεὸς δόξα σοι.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἰὼβ τοῦ δικαίου
Ἦχος β’.

Τοῦ δικαίου σου Ἰώβ τὴν μνήμην, Κύριε, ἑορτάζοντες, δι᾽ αὐτοῦ σὲ δυσωποῦμεν· Σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Έτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἰὼβ τοῦ δικαίου
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Ὡς τῆς ἀνδρείας ἀκαθαίρετος πύργος, τᾶς τοῦ Βελίαρ ἀπεκρούσω ἑφόδους, καὶ ἀκλινὴς διέμεινας σοφὲ ἐν πειρασμοίς, ὅθεν χαρακτῆρα σε, ἀρραγοῦς καρτερίας, καὶ λαμπρὸν ὑπόδειγμα, ἀρετῶν οὐρανίων, ἡ Ἐκκλησία μέλπει σε Ἰώβ, λαμπρυνομένη, τοὶς σοὶς προτερήμασι.

ἕτερον Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἰὼβ τοῦ δικαίου
Ἦχος δ’ Κατεπλάγη Ἰωσὴφ

Κατεπλάγη ἀληθῶς, ἅπας ἀγγέλων ὁ χορός, καὶ ἀνθρώπων ὁ ἐσμός, ἔφριξε δίκαιε ἰδών, τὴν ὑπεράνθρωπον ὄντως ὑπομονήν σου. Ὅθεν καὶ ἡμῖν τύπος δέδοσαι, τοῖς θλίψεσι τοῦ βίου ἑκάστοτε, χειμαζομένοις κρίμασι Κυρίου, καὶ πειρασμοῖς περιπίπτουσιν· Αὐτὸς γὰρ εἶπεν, ὁ ὑπομείνας, μέχρι τέλους σωθήσεται.

Ἀπολυτίκιον τῆς ὁσίας Σοφίας τῆς ἐν Κλεισούρᾳ
Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.

Σοφίας γέγονας, μῆτερ ἀοίδημε, Σοφία, σέμνωμα, τῆς Θεομήτορος, ἐν τὴ Μονὴ ἀσκητικῶς τὸν βίον σου διελθοῦσα,ὅθεν καὶ ἀπείληφας τῶν καμάτων σου ἔπαινον, κατατραυματίσασσα τῶν δαιμόνων τὰς φάλαγγας, καὶ πρέσβειρα Χριστῷ παρεστώσα, μὴ ἐπιλάθου τῶν πόθω τιμώντων σέ.

Ἀπολυτίκιον τῆς ὁσίας Σοφίας τῆς ἐν Κλεισούρᾳ. (Ἰωάννης Τσιλιμιγκάκης)
Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

Τὸ χαῡνον τοῡ θήλεως, κακοπαθείᾳ πολλῇ, Σοφία ἐνίκησας· διὸ τὴν μνήμην τὴν σήν, ἐν ὕμνοις γεραίρομεν, πίστει δὲ τὰς εὐχάς σου, πρὸς Θεὸν ἐξαιτοῡμεν, ὅπως διαγαγόντες, ἐν σοφίᾳ τῇ ἄνω, τὸν θεῖον τῆς ἀφθαρσίας, λάβωμεν στέφανον.

Έτερον Ἀπολυτίκιον τῆς ὁσίας Σοφίας τῆς ἐν Κλεισούρᾳ. (Χ. Μπούσια)
Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Προσευχῇ χαμευνίᾳ πολλαῖς στερήσεσι, κακοπαθείαις νηστείαις, καὶ ἀγρυπνίαις Χριστῷ, εὐηρέστησας Σοφία παναοίδιμε, σὲ τῷ σοφίας ἀληθοῦς, ἀναδείξαντι φανόν, καὶ λύχνον λαμπρῶν χαρίτων, ὅθεν ὡς πρέσβειραν θείαν, Κλεισούρας σέμνωμα τιμῶμέν σε.

Ἀπολυτίκιον τοῦ ὁσίου Σεραφὶμ τοῦ ἐν τῷ ὄρει Δομβοῦς
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Θεῖον βλάστημα, τῆς Βοιωτίας, ἔμπνουν ὄργανον, τῆς ἐγκράτειας, ἀνεδείχθης Σεραφεὶμ ἀξιάγαστε, σὺ γὰρ Ὅσιων βαδίσας τοὶς ἴχνεσιν, ἀρτιφανῶς ἐν τῷ κόσμῳ ἐξέλαμψας, Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου
Ἦχος δ’

Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον τῆς Ἁγίας Πολυχρονίας, μητρὸς Ἁγ. Γεωργίου
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ζωὴν τὴν αἰώνιον ἐπιποθοῦσα σεμνή, φθαρτῶν κατεφρόνησας καὶ ἡδονῶν κοσμικῶν, Χριστὸν ἀγαπήσασα· ὅθεν Πολυχρονία, σὺν υἱῷ Γεωργίῳ, θείῳ τροπαιοφόρῳ, μαρτυρίου μετέσχες· διὸ σὲ μακαρία, πίστει γεραίρομεν.

Μεγαλυνάριον.

Τὸν θερμὸν προστάτην καὶ βοηθόν, τὸν ἐν τοῖς κινδύνοις, ἀντιλήπτορα ταχινόν, τῶν Μαρτύρων κλέος, εἰδώλων καθαιρέτην, Γεώργιον τὸν μέγαν, πάντες τιμήσωμεν.

Δόξα· καὶ νῦν. Τοῦ Πεντηκοσταρίου
Ἦχος πλ. δʹ. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.

Τῆς σοφίας τὸ ὕδωρ καὶ τῆς ζωῆς, ἀναβρύζων τῷ κόσμῳ, πάντας Σωτήρ, καλεῖς τοῦ ἀρύσασθαι, σωτηρίας τὰ νάματα· τὸν γὰρ θεῖον νόμον σου, δεχόμενος ἄνθρωπος, ἐν αὐτῷ σβεννύει, τῆς πλάνης τοὺς ἄνθρακας· ὅθεν εἰς αἰῶνας, οὐ διψήσει, οὐ λήξει, τοῦ κόρου σου Δέσποτα Βασιλεῦ ἐπουράνιε. Διὰ τοῦτο δοξάζομεν, τὸ κράτος σου, Χριστὲ ὁ Θεός, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν αἰτούμενοι, καταπέμψαι πλουσίως τοῖς δούλοις σου.

Ἦχος πλ. α´.

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος.

Η ΑΣΚΗΤΡΙΑ ΤΗΣ ΚΛΕΙΣΟΥΡΑΣ-ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ
https://www.youtube.com/watch?v=eQprAU1-UsQ

«ΟΣΙΑ ΣΟΦΙΑ Η ΕΝ ΚΛΕΙΣΟΥΡΑ», OMIΛΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΑΝΑΝΙΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ ΣΤΙΣ 4.11.2017
https://www.youtube.com/watch?v=PJ1Qu6bBbD4

Τὰ Καλὰ Δεχούμενα τὰ Κακὰ Οὐχί; (6.5.2020) Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου
Η Υπομονή των αγίων Ιώβ του πολυαθλου και Σοφίας της Κλεισούρας
https://www.youtube.com/watch?v=DGjKCBP02G4

Αγία Σοφία της Κλεισούρας – Συγκλονιστικές Μαρτυρίες και Θαύματα
https://www.youtube.com/watch?v=A91lze3dlww