runnerd

Mizuno Hyperwarp Elite review
augustus 20, 2026
De afgelopen maanden heb ik best consistent kilometers kunnen maken, en dus was het weer eens tijd om nieuwe schoenen te kopen. Ik had even getwijfeld om de Puma Deviate Nitro Elite 4 te bestellen, maar kon helaas geen goede aanbieding vinden. Ik zag wel een mooie aanbieding voor de Mizuno Hyperwarp Elite, en na het bekijken van de review van FODRUNNER op YouTube besloot ik de Hyperwarp te bestellen.
De Mizuno Hyperwarp Elite is een superschoen, een schoen die bedoeld is voor snellere trainingen en/of wedstrijden. Het is best een aparte schoen, want daar waar veel superschoenen tegenwoordig stukken van de middenzool weghalen om gewicht te besparen, doet de superlichte Mizuno Hyperwarp Elite dat niet. Ik kan wel alvast zeggen dat ik daar blij mee ben, want op de paden waar ik loop komt er met regelmaat een eikel of steen vast te zitten in mijn schoen door die uitsparingen, en dat probleem heb je dus niet met deze schoenen.
Specificaties
Laten we eens naar de specificaties van de Mizuno Hyperwarp Elite kijken. Zoals ik al zei, de schoen is licht, zo’n 182 gram in mijn maat (43). De hoogte van de hak is zo’n 38 millimeter en de voorvoet 34,5, wat maakt dat het verval (drop) maar 3,5 millimeter is. Dit is bij de meeste superschoenen meer. De Nike Alphafly 3 heeft bijvoorbeeld een verval van 8 millimeter, en de Asics Metaspeed Sky Tokyo zo’n 6 millimeter. De middenzool bestaat uit twee verschillende soorten schuim, namelijk PEBA en een vorm van TPE. Het combineren van foams zie je bijvoorbeeld ook bij de Asics Metaspeed-lijn en zorgt voor een stabiele en responsieve ervaring. Het bovenwerk is een dunne mesh, wat ook zal bijdragen aan het feit dat de schoen zo weinig weegt.
Ervaring na 100 kilometer
Ik heb op het moment een vijftal schoenen in mijn rotatie, dus het duurt iets langer om 100 kilometer op een schoen te lopen, maar we zijn er. De Mizuno Hyperwarp Elite is een hele prettige schoen. Hoewel ik normaal gesproken schoenen met een hogere drop heb, vind ik de Mizuno Hyperwarp Elite echt wel fijn lopen. De schoen is stabiel, weegt nagenoeg niks en verdwijnt daardoor aan je voet.
Ik heb geprobeerd verschillende tempo’s te lopen, en ik moet zeggen dat eigenlijk alles wel goed voelt op de Mizuno Hyperwarp Elite. Al is de schoen natuurlijk wel gemaakt om relatief snel te lopen, en dat merk je dan ook wel als je bijvoorbeeld aan het inlopen bent voordat je aan je marathontempoblokje begint. Het voelt wat onwennig, maar eerlijk gezegd denk ik ook dat ik er wel een rustig duurloopje op kan doen.
Tijdens mijn laatste training heb ik tempo’s gelopen van 5:30 tijdens de warming-up tot aan tempoblokken die progressief van 4:20 per kilometer richting 4:00 per kilometer gingen, met op het einde een 3:45 per kilometer als toetje. Alles voelde soepel aan, en misschien voelen de snellere tempo’s nog wel beter omdat ik dan wat meer richting mijn voorvoeten ga. De demping van de schoen is goed, en de middenzool is ook erg responsief. Ik heb wel gemerkt dat na een kilometer of 30-35 de demping wat comfortabeler begon te worden. Maar dat is eigenlijk iets wat je altijd merkt met middenzolen die PEBA bevatten.
Wat ook opvalt bij deze schoen is de grip. De zool bevat een hele vreemde rubbersoort, die heel hard aanvoelt en fragiel lijkt. Met de nadruk op lijkt, want na 100 kilometer is er geen slijtage te ontdekken, en moet ik zeggen dat de grip fantastisch is. Dit is bij veel andere wedstrijdschoenen helaas wel anders, maar Mizuno heeft hier echt een topzool ontworpen.
Het bovenwerk van de schoen is zoals eerder vermeld een mesh, en zelfs met de huidige temperaturen (30+ graden) zit de schoen fantastisch. Het is een zeer ademende mesh, met een hele dunne tong, wat ervoor zorgt dat de schoen heel comfortabel zit en nooit echt warm aanvoelt.
Wat ook de moeite waard is om te vermelden, is dat de schoen met regelmaat in de aanbieding te vinden is. Ik had hem bijvoorbeeld gekocht voor maar 145 euro bij Passasport (geen affiliatie of sponsoring, voor de duidelijkheid), in de aanbieding met een extra kortingscode van 10%. Voor een wedstrijdschoen van dit niveau vind ik dat echt geen geld.
Conclussie
Ik heb nog geen wedstrijd kunnen lopen op de Mizuno Hyperwarp Elite, maar zodra de mogelijkheid ervoor is, wil ik dat zeker gaan doen. Voor mijn gevoel past de schoen zo in het huidige rijtje van top wedstrijdsschoenen thuis. Het fijne is ook dat het geen kopie is van de al bestaande schoenen, waardoor je meer keuze hebt. Ik heb op het moment voor snellere trainingen en wedstrijden de Adidas Adios Pro 4, Nike Alphafly 3, Saucony Endorphin Pro 5 en dus de Mizuno Hyperwarp Elite. Wat mij betreft hoort de Mizuno echt wel in dit rijtje thuis en is het zelfs een van de betere schoenen. Zodra ik er 250 kilometer op heb staan, zal ik een update geven, en mocht ik tussentijds een wedstrijd gedaan hebben, dan zal ik dat ook zeker toevoegen.
Tijd voor heuveltjes!
juli 17, 2026
Ik heb een redelijk simpel trainingsplan door het jaar heen normaal gesproken. Ik loop zes keer per week, waarvan vier rustige trainingen van maximaal 65-70 minuten, en twee trainingen met intervallen of tempo blokken. Uiteraard is een van die twee trainingen ook iets langer, waardoor ik eigenlijk de meeste elementen in mijn training verwerkt heb.
Een van de zaken die wel missen voor mijn gevoel, zijn heuvels. Natuurlijk doe ik af en toe heuvelsprints bij een viaduct, maar dat is toch anders dan rondjes rennend omhoog en omlaag gaan. Aangezien ik van plan ben om volgend jaar weer twee of drie ultra’s te lopen, en in ieder geval de 65 van Walcheren deze keer goed wil lopen, heb ik besloten om de komende tijd op maandag aan te sluiten bij de Hill Repeat Monday van Trailrunners Brabant voor een wekelijkse heuveltraining.
Ik loop normaal gesproken altijd alleen, maar heb het gevoel dat het bij heuveltrainingen het wel fijn is om mezelf op te kunnen trekken aan de berggeiten, de mensen die omhoog huppelen in plaats van ploeteren zoals ik. Hopelijk zal ik niet alleen sterker worden, maar leer ik ook iets qua techniek.
Afgelopen maandag heb ik voor de eerste keer meegedaan, en dat ik niet gewend ben aan die belasting was de volgende dagen wel duidelijk. Ik kan me niet herinneren eerder vier dagen lang spierpijn gehad te hebben van een training, dus de impact was flink. Maar hopelijk zal dat de komende weken minder worden langzaamaan. We gaan het ervaren!
Deurne City Run 2026, 5km
juni 15, 2026
In 2024 liep ik een persoonlijk record op de 5 kilometer in Deurne. Aangezien ik aan mijn snelheid wil werken, was het een mooi moment om weer deel te nemen aan deze editie. Net als in 2024 werd de wedstrijd op een zaterdagavond gehouden, en zouden we 2 rondes van 2,5 kilometer lopen door het centrum van Deurne. Een mooi vlak parcours, maar wel met wat lastige haakse bochten.
Ik had eerder in de week al besloten dat ik de wedstrijd niet maximaal zou lopen, want het is de eerste keer in een hele lange tijd dat ik weer op dit tempo loop. Daarnaast wilde ik ervoor zorgen dat ik eigenlijk niet hoef te herstellen van de wedstrijd en direct weer kan doorgaan met trainen. Op basis van de laatste paar trainingen dacht ik dat ik ongeveer 18:50 zou kunnen lopen op de 5 kilometer, en het doel was dus om gecontroleerd rond de 19:15-19:30 te lopen.
Om 20:15 precies werden we weggeschoten en ging er een groep hard vandoor. Hierdoor vertrok ik zelf ook iets te enthousiast en liep ik 3:40 per kilometer in plaats van de 3:54 die ik wilde lopen. Ik besloot dan ook om bewust terug te schakelen en kwam uiteindelijk de eerste kilometer door in 3:50. Iets sneller dan de bedoeling was, maar het voelde eigenlijk best comfortabel. Hetzelfde gold voor kilometer 2 en 3. Ook deze voelden eigenlijk best goed, en de eerste ronde van 2.5 kilometer liep ik in 9:35. Bij kilometer 4 merkte ik wel dat ik zwaarder begon te ademen en dat het toch warmer was dan gedacht. Maar ook nu lukte het nog steeds om het tempo aan te houden. Al merk ik wel in de bochten dat ik goed op moet letten dat ik mijn voeten goed neerzet, je wilt niet je enkel zwikken in die laatste paar minuten.
Met nog 1 kilometer te gaan twijfelde ik nog even of ik moest proberen te versnellen, maar ik besefte dat ik hier kwam met een plan en dat dat een goede reden had. Ik liep dan ook die laatste kilometer in hetzelfde tempo als de kilometers ervoor en kwam de tweede ronde in praktisch dezelfde tijd door als de eerste, namelijk 9:36, om uiteindelijk met een nettotijd van 19:10 over de streep te komen.
Het was weer een mooie avond in Deurne en een goed georganiseerde wedstrijd door de lokale atletiekvereniging AV-LGD. Bedankt weer, en tot de volgende!
Van Goghloop Nuenen, 15km!
juni 9, 2026
Ik had dit weekend een lang tempoblok op het schema staan: 60 minuten op 4:22. Dus toen ik zag dat er een wedstrijd in de regio was, besloot ik me daarvoor in te schrijven. Bij de Van Goghloop heb je drie afstanden, en de 15 kilometer sloot voor mij goed aan bij wat er op de planning stond.
Alle drie de afstanden zouden tegelijk starten, dus het was wel de bedoeling om goed op te letten en mezelf aan de afspraak te houden: ongeveer 4:22 per kilometer! De wedstrijd zou om 18:30 uur beginnen, dus ik zorgde ervoor dat ik rond 17:45 uur in Nuenen was. Genoeg tijd om mijn startbewijs te halen en een korte warming-up te doen.
Na een kort rondje van zo’n 2,5 kilometer met een paar versnellingen liep ik rustig richting de start. Het was een stuk drukker dan ik had verwacht, eerlijk gezegd. Maar eigenlijk ook niet raar als alle afstanden tegelijk starten. De eerste twee rijen waren voor de snelle mannen en vrouwen, en daarachter sloot de rest aan. Ik besloot om niet vooraan te gaan staan, om te voorkomen dat ik automatisch mee zou lopen met de snellere deelnemers en mezelf op zou blazen.
De start was wat chaotisch, maar na zo’n 300 tot 400 meter begon er wat ruimte te komen en kon ik op tempo gaan lopen. Het waren drie rondjes van ongeveer 5 kilometer, en het doel was dus 22 minuten per rondje. Het was tijdens de rondes om me heen niet heel druk, behalve eigenlijk in de eerste ronde. Aan de ene kant is het vervelend dat je niet weet of iemand de 5, 10 of 15 kilometer loopt, maar eigenlijk doet het er ook niet toe als je daar komt voor een training.
De eerste 5 kilometer kwam ik door in ongeveer 22 minuten, en ik merkte eigenlijk al dat het best benauwd was. Het tempo kon ik makkelijk lopen, maar het weer was niet echt optimaal. Gelukkig stonden er om de 2,5 kilometer mensen langs de kant met sponzen en water; dat was een prettige manier om af te koelen. Het enige nadeel is wel dat ik een schoon shirt vergeten was mee te nemen, en dus kletsnat later de auto in zou moeten.
Ook ronde twee ging goed. Vreemd genoeg voelde ik me tijdens deze ronde heel kort licht in mijn hoofd, misschien had ik mijn eten toch niet helemaal goed getimed of was het het warme weer? Ook deze ronde kwam ik door in 22 minuten, precies op schema.
De laatste ronde liep ik praktisch alleen. Ik haalde wat mensen in die de 10 kilometer liepen en een enkele 15 kilometer-loper, maar het was vooral een eenzaam rondje. Dat lichte gevoel in mijn hoofd was gelukkig weer snel verdwenen, dus ik besloot om de laatste kilometer nog iets te versnellen, om zo met een tijd van 1:06:06 over de streep te komen. Een goede training!
Ik merk wel dat die ultra trainingen van de afgelopen 6 maanden niet positief zijn geweest voor mijn snelheid en tempo-hardheid, maar daar kunnen we aan werken! Woon je in de regio, dan zet de Van Goghloop op je kalender volgend jaar. Het is een leuke, goed georganiseerde en laagdrempelige wedstrijd met een snel parcours, goede verzorging en best nog wel wat enthousiast publiek langs de kant. De moeite waard wat mij betreft. Op naar de volgende!
De laatste Norwegian Singles Update
mei 12, 2026
In oktober 2025 ben ik begonnen met de Norwegian Singles Methode. Ik zag veel mensen zeer goede resultaten behalen, en na het lezen van diverse lange blogs en uiteindelijk het boek over de methode, was het tijd om het zelf te proberen. In de afgelopen maanden heb ik drie keer een update gegeven, en er leek een duidelijke stijgende lijn te zitten in mijn fitheid en de voorspellingen van de diverse raceafstanden.
In de afgelopen maanden heb ik diverse wedstrijden gelopen, voornamelijk halve marathons, en die liep ik allemaal sub-maximaal. Tenminste op een tempo dat voor mij sub-maximaal zou moeten zijn. Als ik naar mijn hartslag kijk van die wedstrijden, en die vergelijk met halve marathon wedstrijden in het verleden dan liep ik zeker niet op 100%, maar wat mij ook opviel is dat ik niet zo fit was als dat ik dacht te zijn.
Ik ben, zoals je zou verwachten, best wel een hardloopnerd en lees en luister alle content die ik kan lezen en luisteren. Tijdens de Runners FM podcast ging het over “slow twitch” en “fast twitch”, en de relatie met betrekking tot het type trainingen. Persoonlijk zit ik zeer zeker aan de slow twitch kant, ik ben nooit een sprinter geweest en werd vroeger met voetbal al omschreven als “de diesel” van het team. Wat mij aan het denken zette, was dat tijdens die podcast, en ook John J. Davis heeft dat beschreven in zijn boeken en op zijn website, er uitgelegd werd dat als je meer aan de slow-twitch-kant zit, je beter reageert op volume en trainingen rond de eerste drempel dan noodzakelijk meer werk rond de tweede drempel
Op basis van de “resultaten” van afgelopen maanden, heb ik mijn schema’s en tijden van de jaren daarvoor nog eens bekeken. Wanneer liep ik mijn beste tijden? Wat werkte goed en wat niet? Daar zag ik dus een duidelijk verband, voor mij, tussen meer volume en iets minder intensiteit. Het is dus tijd om van de methode af te stappen en terug te gaan naar wat werkte. Ik ga dan ook weer vooraan beginnen, en ga beginnen met het schema waarbij ik destijds met mijn trainer Stazza ook ben begonnen, de superbase.
Dus, ondanks dat ik wel geloof in het principe van de Norwegian Singles Methode, lijkt het bij mij niet het gewenste effect te hebben, en is het tijd voor iets anders.
Petranpad Ultra 112 km!
mei 4, 2026
Zaterdag 2 mei was het dan eindelijk zover: de dag waar ik lang naar toe had getraind en stiekem toch wel tegenopgekeken had. Mijn verste afstand tot dan toe was 65 kilometer, en die wedstrijd voelde voor mij niet als een succes. Sterker nog, de uitvoering was eigenlijk dramatisch. Ik twijfelde tot een week voor het Petranpad nog of ik mijn inschrijving niet om zou laten zetten naar de 65 km afstand, maar uiteindelijk besloot ik toch om voor de 112 km te gaan.
Zaterdagochtend rond half 4 ging de wekker, niet dat dat nodig was, want ik was al rond 3 uur klaarwakker. Toch wat spanning voor wat er komen gaat. Snel probeer ik wat witte bolletjes met jam te eten, maar dat lukt bijna niet dus stop ik ze maar in mijn trailvest voor onderweg. Uiteraard is dat niet het enige wat ik bij me heb, ik heb een dropbag vol met eten en drinken. Deze krijgen we op 55 km en hiermee kan ik mijn trailvest opnieuw vullen. En uiteraard zit mijn trailvest bij de start al vol met gels, stroopwafels, en wat noten.
De startplek is niet al te ver van mijn huis, dus na zo’n 30 minuten rijden kom ik aan in Meerlo. Na mijn startbewijs en een tracker opgehaald te hebben, is het tijd voor een korte uitleg van de organisatie. Er wordt gewaarschuwd voor de verwachte warmte. Gedurende de dag zou de temperatuur boven de 20 graden oplopen, met een flinke vochtigheidsgraad, dus veel drinken is het advies. Gelukkig heb ik Precision PH 1500-tabletten bij mij om de verloren elektrolyten direct aan te vullen. Dus ik besluit ook om bij elke mogelijkheid mijn flessen bij te vullen en er een tablet in te doen.
Om 5 uur gaan we dan van start, en ik verbaas me eigenlijk over hoe snel sommigen er vandoor gaan. Natuurlijk verwacht ik dat van top ultralopers als Roman Packbier en Onno Overes (die uiteindelijk gezamenlijk als eerste over de finish kwamen), maar ik had niet verwacht eigenlijk direct redelijk achteraan in het veld te zitten. Ik had van tevoren al besloten om mijn eigen tempo te lopen, en niet proberen aan te sluiten bij groepen de eerste 55 kilometer, want het doel is om de wedstrijd uit te lopen op een zo comfortabel mogelijke manier.
Na ongeveer 12 kilometer kwamen we bij de eerste post al aan na ongeveer 1 uur en 20 minuten. Ik had nog niet heel veel gedronken, maar toch besloot ik mijn fles bij te vullen, maar liep daarna redelijk snel weer door. Eigenlijk de eerste twee posten liep ik met zo’n beetje dezelfde mensen om me heen, sommigen met net zoveel ultra-ervaring als ik (weinig dus) en anderen die het Petranpad al vaker gedaan hadden. Wel prettig om ervaringen te delen, en dat zorgde er ook voor dat we sneller bij het tweede checkpoint waren dan ik had gedacht. Dit was net na de zeer indrukwekkende begraafplaats in Ysselsteijn, waar we uit respect wandelend overheen moesten.
Het volgende checkpoint zou Griendtsveen moeten zijn op zo’n 38 kilometer. Ik voel me eigenlijk best fris, maar ik merk wel dat het zelfs om 7 uur in de ochtend al drukkend warm begint te worden. Rond 9 uur kom ik aan in Griendtsveen en zie ik van een afstand mijn taekwon-do-trainer staan. Wat een leuke verrassing dat hij de moeite heeft genomen om hiernaartoe te komen. Samen lopen we richting het checkpoint en vul ik mijn softflasks weer bij, eigenlijk vanaf dit punt drink ik minimaal 1 liter tussen elk checkpoint in. Na een praatje en een paar stukken banaan is het tijd om verder te gaan. Vanaf dit punt loop ik praktisch alles alleen. Ja, ik kom wel mensen tegen en soms loop ik een paar kilometer samen, maar het grootste deel loop ik alleen. Ik ben dan ook blij dat ik de week ervoor een nieuwe koptelefoon van Shokz had gekocht, want de jaren 90 rock muziek zorgt ervoor dat ik, wanneer ik het zwaar heb, niet in mijn hoofd ga zitten. Ik zing wat mee en denk niet na.
Op 55 KM ligt mijn dropbag, hier neem ik de tijd om mijn trailvest opnieuw te vullen met gels en dergelijke, en ga ik even zitten voor een broodje en een flesje ice tea. Ik drink dat eigenlijk nooit, maar wat smaakt dat lekker vandaag! Dit is ook het eerste moment waarop ik begin te merken dat ik eigenlijk geen honger meer heb, en toch wat last van mijn darmen begin te krijgen. Ik besluit dan ook om niet al mijn broodjes op te eten, maar om wat cola te drinken, en wat extra repen in mijn tas te steken en weer verder te gaan. Ik ben ook niet de enige die het hier wat zwaarder begint te krijgen, want eigenlijk vanaf een kilometer of 50 begin ik langzaam mensen op te pikken. Eigenlijk wel fijn (voor mij dan), want het zorgt voor wat afleiding tijdens het lopen, want je maakt al snel een praatje.
Nog vier checkpoints te gaan, en dit is ook hoe ik de wedstrijd heb ingedeeld, per checkpoint en niet naar de kilometers kijken. Tussen elk checkpoint zit zo’n 12-17 kilometer, en dat is te overzien. Ik hobbel rustig door, en geniet van de natuur. Mooie stukken bos, heide, vennetjes, de stukken langs de Maas, en natuurlijk het moerasgebied, eigenlijk is het vanaf het begin aan al genieten. Ik snap ook wel dat sommige mensen deze wedstrijd meerdere malen gedaan hebben, het is niet alleen top georganiseerd en zeer vriendelijk, maar het is ook een prachtige route met genoeg afwisseling.
Vanaf een kilometer of 90 begin ik te merken dat ik het zwaar begin te krijgen. Af en toe speelt er een spier op en lijkt het alsof er kramp in kan schieten elk moment. Ik loop op dat moment met twee mensen die de 65 doen, en krijg een magnesium drankje aangeboden. Of het helpt tegen kramp weet ik niet, maar in dit geval heb ik er dankbaar gebruik van gemaakt. Ik besluit ook om iets vaker wat van tempo te wisselen en wat korte stukken te wandelen. Dit om de belasting iets te verlagen op mijn spieren, en hopelijk daardoor niet in de verkramping te komen. Eigenlijk lukt dat goed. Zonder kramp kom ik aan bij checkpoint 7. Nog maar één checkpoint te gaan, en die staat op 106 kilometer, dus de finish is in zicht!
Bij het checkpoint besef ik dat ik eigenlijk weinig meer gegeten heb de laatste 20 kilometer, dus ik werk nog snel een gel weg en neem twee handen pinda’s. Die pinda’s smaken een stuk beter dan al het zoete spul op dit moment. Nog één checkpoint, en dan de finish. Nog zo’n 15 kilometer, ik besef dat ik er over 3 kilometer al 100 op heb zitten en begin weer te lopen, het is nog maar een stukje denk ik, ik ga dit halen. Ik merk ook dat mijn plan het juiste was, rustig beginnen en doorblijven lopen. Ondanks dat er maar 9 kilometer zat tussen checkpoint 7 en 8, heb ik toch beide flessen volledig leeg gedronken, het is echt heel warm. Dus bijvullen, en door, want nu kun je het einde bijna zien.
De laatste vijf a zes kilometer, een rondje om de wijk, of zoals Andrew Glaze zegt: “Your mum can do a 5k.” Ik probeer mijn tempo weer op te pikken en dat lukt redelijk, al moet ik wel zeggen dat mijn heupen het zwaar hebben nu. Maar dat is ook niet gek. Nog wat grindpaden, bospaden, en dan hoor ik in de verte mensen klappen. Zou dat dan de finish zijn? Ik denk het wel, en een man met een hond verklapt het en zegt: “Nog een paar honderd meter, goed bezig!” Wat een moment, mensen die mij kennen weten dat dit voor mij vrij ongewoon is, maar, ik zou er bijna emotioneel van worden. Honderd en twaalf kilometer hardlopen, wie denkt nou dat dat een goed idee is? Het was niet alleen een goed idee, het was ook nog eens een prachtige ervaring. Uiteindelijk finish ik als 8ste, met een tijd van 12 uur en 45 minuten volgens de tracker, 12 uur en 48 minuten volgens de handmatige registratie. Wat een dag, wat een ervaring en wat een fantastisch georganiseerd evenement! Ik wil dan ook de organisatie en alle vrijwilligers bedanken, want zonder jullie kunnen dit soort geweldige wedstrijden niet bestaan! En nu, herstellen… Want dat gaat nodig zijn.
De uitslag