Re-start

Vou arrincar todos os pósters das paredes. Non hai máis ídolos, nin iconas, nin conas nin carallos. Punto cero, inflexión na miña vida. Cantas veces mo prometera: dende hoxe comezamos unha nova vida. Nin eu mesma mo cría.
Pero hoxe é certo, hoxe comezo unha nova vida. E como quero que así sexa, tomei a determinación imprescindible para cumprir co meu proxecto: eliminar todo aquilo que me recorde quen son. Só me quedan os pósters.
Así que comecei por despedirme do traballo. Largueime daquela oficina gris, escura que me limitaba e me convertía nun cíborg. Despois fun e deixei ao meu home. Recordábame demasiadas cousas, e está claro que non podería vivir con el se realmente tiña expectativas de darlle un cambio radical á miña vida.
Algo tan simple non foi quen de entendelo. Por máis que insistín en explicarllo el comezou a chorar (que ridículo), que se me quería, que non podía comprender esa decisión, que eu significaba tanto para el... Bla bla bla. De verdade, era unha conversa tan absurda... Púxose nervioso, comezou a berrar polo cuarto dicindo que era unha egoísta, que tiña que asumir que el era parte da miña vida.
Daquela deime de conta que tiña razón: el era parte da miña vida, mentres seguira alí non podería comezar unha nova vida.
Así que asasineino. Non me quedou outro remedio. Xa botei o corpo ao río, claro, despois de queimalo con cal, que aínda que busco unha nova vida non a quero no cárcere. O único que conservarei da miña vida pasada é o piso, non está o mundo como para mercar outro. Agora vou arrincar os pósters que quedan no meu cuarto.
Despois tirareinos cos mobles e todos eses trastos vellos que din quen fun. E pintarei todos os cuartos de azul. Gústame o azul clariño.

Tempos estraños

TEMPOS ESTRAÑOS

É que só desexamos ver as cousas como teñen que ser, bonitas. Ese é o gran problema do individuo. Cando planexamos algunha cousa, fartámonos de facer deduccións que, se non fora pola experiencia (como ben di Hume no Tratado da Natureza Humana) non terían razón de ser pola propia razón e lóxica. Por iso, cando eu me propuxen poñerlle a primeira pedra a este proxecto, nunca pensei que vós vos animaríades a escribir sobre tantas cousas diferentes como as que tivemos comentado xa nesta bitácora. Por iso, e por moito máis, o individuo é imprevisíbel.


Temos que ter en conta, tamén, os tempos nos que vivimos. En ELOS participa xente situada, xeográficamente, en puntos moi diversos da xeografía mundial. Xa non caibe dúbida de que Galiza é unha nación global e que, alí onde haia un galego (por obra e graza das tecnoloxías) hai unha comunidade virtual de galegos ao seu carón. Pero tampouco temos que excedernos nas previsións de futuro.

O futuro é inexplicábel a priori. E, ás veces, incluso cando se torna en presente, segue á ser inexplicábel. Polo que, debemos vivir minuto a minuto, dacordo coas nosas conviccións persoais. Coherencia é o que pido nun mundo no que a maioría da xente móvese "porque sí". Isto pasa, cada vez máis, coa participación política. Pero diso xa temos falado largo e tendido noutros lares.

Político en Campaña

Este presente estraño, no que xa nin Eurovisión (aquel concurso da canción que era rancio, aparentemente serio, que sempre gañaban os mesmos) é o que era. !Os paises do Leste! Non pode ser, é incríbel. Pobres franceses e españois... Perderon hexemonía na Europa musical(acompañados das Illas Británicas) e xa se enfadan. !Manda nabizo! Se o sistema inventárono eles. O que sí é incríbel é que gañe Eurovisión cancións coma esta... Isto con algún dictador que eu coñezo non pasaba... (véxase a ironía).




Pois o comentado, que o tempo pasa, e nós, tamén habemos pasar. Por iso, planificar algo é inútil. Vive, sé valente, coherente... e deixa vivir.