“आत येऊ?" त्याने तिच्या रूमच्या दारावर नॉक करत विचारलं. "एक एक मिनिट थांब केदार! मी चेंज करतेय! एकच मिनिट." आतून गायत्रीचा आवाज आला. "हां! ये आता, उघडच आहे दार. लोटलं होतं फक्त." दार ढकलून केदार आत शिरला. अगदी साध्या होम वेअर टी-शर्ट मध्ये गायत्री उभी होती, इतका वेळ दातात धरलेली दातेरी पिन, तिने हाताने धरून... Continue Reading →

आज पल्लवीचा नेहमी असायचा तसा, सातचा गजर गायत्रीने कित्येक वेळा snooze केला होता. पण कुणासाठीच न थांबणारा सूर्य एव्हाना वर येऊ लागला होता. खिडकीला असणारा पडदा नेमका काल झोपताना लावायचा राहिला असल्यामुळे, वर आलेल्या सूर्याने आपल्या किरणांचा मोर्चा खिडकीतून डायरेक्ट गायत्रीकडे वळवला होता. तेही थेट तिच्या चेहऱ्यावर! उत्तरायणातल्या सूर्याची प्रखर किरणं थेट डोळ्यांवर पडल्यामुळे गायत्रीला... Continue Reading →

रूममधे लॅपटॉपवर काहीतरी करत बसलेल्या केदारचं अजिबात इथे तिथे लक्ष नव्हतं. कानात असलेल्या कॉर्ड्स अणि सवयीप्रमाणे बंद असलेलं खोलीचं दार, हे सगळं त्याच्या ह्या कॉन्सन्ट्रेशनला पूरकच होतं. बाहेर मात्र गायत्री कसल्यातरी विशेष गडबडीत होती. रविवार संध्याकाळचे साडे-चार वाजलेले भींतीवरच्या घड्याळात दिसत होते. त्यात अचानक त्याचा फोन वाजला. चमकून त्याने स्क्रीनकडे पाहिलं. स्क्रीन वर ‘Gayatri’ हे... Continue Reading →

संध्याकाळच्या सहाचा सुमार. आणि सुमारच होतं आज क्लायमेट. भंगार एकदम! म्हणजे अगदीच वाईट्ट! ढगाळ तर सकाळपासूनच झालेलं आणि त्यातच, ‘आत्ता येतो की नंतर’ अशी हुलकावणी देणारं पावसाळी फीलिंग! कंटाळा पूर्ण शहरभर आच्छादलेला. अतिशयोक्ती म्हणा किंवा काहीही, पण आपल्याला आपलं सगळंच महत्त्वाचं वाटतं आणि तसंच ते इतरांना ही वाटायला हवं असंही वाटत राहतं. ह्याला ‘ईगो’ असंही... Continue Reading →

त्या २ BHK घरातल्या हॉल आणि किचन वगळता ज्या इतर दोन रूम्स होत्या, त्या दोन्ही रूम्सच्या मधोमध जो एक अदृश्य पडदा दोघांनी स्वतःहून लावून घेतला होता तो नक्कीच काम करत होता. दोघेही नियमांबद्दल तितकेच कर्मठ, तितकेच निष्ठावान. एक, दुसऱ्याच्या स्पेस मध्ये डोकावत नाही, दुसरा पहिल्याच्या स्पेस मध्ये पाहतही नाही. जेवायलाच काय ते दोघे एकत्र! बाकी... Continue Reading →

कानाला लावलेला फोन सांभाळत तो वॉलेट मधून कॅश काढत कसल्यातरी खोल विचारात उभा असलेला दिसला. खांद्याचा आधार घेत, फोन मानेवर रेस्ट करत त्याचं काहीतरी विचित्रच चाललेलं होतं. अजिबात लक्ष नसल्यासारखं. काऊंटर मागे त्याच्यासमोर उभा असलेला केमिस्ट सुद्धा त्याच्याकडे आतूर नजरेने पाहत उभा होता... मात्र तो फोन करत असलेली व्यक्ती अजिबातच फोन उचलत नसल्याचं पाहून शेवटी... Continue Reading →

संध्याकाळची वेळ. शहरातलं एक नहमीच गजबजलेलं देऊळ. पण हे देऊळ ज्या देवाचं होतं, त्याचा आज वार नसल्यामुळे तिकडे कोणी फारसं फिरकलं नव्हतं. त्या फारशा भव्य-दिव्य आणि एकंदरच अजिबात अवडंबर नसलेल्या देवळात त्याने त्याच्या नेहमीच्या प्रदक्षिणा पूर्ण केल्या आणि देवासमोर हात जोडून उभा राहिला... डोळे उघडून जायला वळणार इतक्यातच, “काय मागितलंस?” असं वाक्य त्याच्या कानावर आदळलं.... Continue Reading →

किचन मधे शिरता शिरताच तिला कसलासा वास आला! बेसिन मधे पाणी घालून ठेवलेलं, मॅगी बनवलेलं पातेलं पाहिलं आणि काहीशा आश्चर्याने हातातला टूथब्रश नॅपकीनला पुसत तिने एकदा केदारच्या रूमकडे कटाक्ष टाकला. दार बंद असलं तरीही किलकिलं उघडून तिने तो आत नसल्याची खात्री करून घेतली. तोंड पुसून गायत्री पुन्हा चहा टाकण्यासाठी किचनमधे शिरली. टेबलवर कधीच न दिसणारं... Continue Reading →

गेल्या काही रात्री दोघांसाठीही भयंकर समाधानाच्या होत्या! नाही, नाही, अहो! भलताच विचारही नको! त्यांच्यात ‘तसं’ काहीच घडलं नव्हतं! नाकासमोर चालणाऱ्या दोन अनोळखी व्यक्तींमध्ये फक्त एकाच आठवड्यात तसं काही होण्याचा प्रश्नच नव्हता! हां! पण ह्या सुखा-समाधाना मागचं कारण एकच होतं! म्हणजे - गायत्रीला कुणीतरी सोबत असल्याची जाणीव असल्यामुळे शांत झोप लागणं. आणि त्याला झोपायला मनासारखी जागा... Continue Reading →

रूम शेअरिंगच्या ह्या अनोख्या प्रयोगात आज पहिलाच नीट वीकेंड उजाडला होता. एकत्र शिफ्ट झाल्यापासून रोज फार कमी वेळ एकमेकांशी बोलायची संधी मिळालेली लोकं आज आणि उद्या अख्खे दोन दिवस एकत्र एकाच घरात असणार होती. वीकेंड असल्यामुळे आणि त्याहून दोघांनाही सुखाची झोप लागल्यामुळे, दोघांचाही दिवस उशीराच सुरू झाला. ठरवून सगळं काही ठेवलं होतं. आपणच आपल्या भोवती... Continue Reading →