Fin

Si, é o fin... o último post ou entrada. Ben, en realidad é un punto e aparte. Remato este paragrafo e comezo outro. Un novo conto, outra historia. Cada certo número de pasos hai que camiñar de xeito distinto. Para non aburrir. Evolucionar, lle din. Por iso, penso eu, vai sendo hora de rematar esta parte do camiño.

MORROCANTANDO empezou como blog alá polo ano 2007, exactamente no día 6 de febreiro. Ese día escribira dúas entradas, así de lanzado andaba eu, unha historia totalmente anárquica, desas de escribir o primeiro que che ven á cabeza, e outra sobre o meu admirado Rai Bradbury. Logo o blog foi camiñando el só... co paso dos anos. Aprendín html para ir mellorando o estilo e o aspecto do blog e alá polo ano 2011, o día 11 de xuño, pois lanceime a renovar o blog. De cores cálidas e pardas, cun aire sicodélico e infantil, pasei a cores azuis e frescas e cun aspecto máis maduro. Pero co mesmo nome. MORROCANTANTO.

Por si non o sabedes, o do nome ben da letra dunha canción tradicional que popularizou Leilía no seu disco Madama:
"Eu ei de morrer cantando
xa que chorando nacín."

E agora, case nove anos despois, vai sendo hora de dar por finalizado este blog. Si, así de rotundo. Fin, adeus... ben, non tan rotundo, porque é parte da miña vida... hai moito de min nas súas páxinas, e por iso este non vai desaparecer como desapareceu o outro. Xa me encargarei delo e xa me encargarei de resucitar a primeira parte. Porque si, eso o que son: partes. De 2007 a 2011 a primerira. De 2011 a 2015 a segunda. Xa o decía Iván Ferreiro con Los Piratas... "Fin da segunda parte". Supoño que en certo modo ten a súa lóxica, esta parte do blog durou o que durou a lexislatura máis patética e triste da nosa historia democrática - e iso que a de Aznar foi terrible: esta aínda foi peor. E por iso, espero que este pequeno acto meu teña paralelismo na realidade. Adeus blog... adeus Rajoi.

Pero o bo que teñen os finais e que traen un novo comezo. SEMPRE. E por iso comezo unha nova andaina en outro camiño. Remata MORROCANTANDO, empeza SIN NOTICIAS DE ALDEBARÁN (en principio en castelán, pero pronto terá a versión galega). Un blog moito máis maduro, moito maís enfocado, pero tamén máis pensado e diversificado. Espero que vos guste e que me acompañedes nel. É toda unha aventura. A cousa é que teño dous obxectivos: ser community manager profesional e ser escritor. O segundo vai ben encamiñado, e o primeiro, estou aprendendo. O primeiro paso xa está dado... o segundo paso é ser o meu propio community manager, da miña marca persoal, chegar a máis ámbitos, darme a coñecer e facer márketing de min mesmo. E ese é o motivo real do cambio.

E nada máis... simplemente, como din os ingleses... A RAÍÑA TEN MORTO... LONGA VIDA Á RAIÑA!! Repetide comigo... ADEUS MORROCANTANDO... BENVIDOS A... SIN NOTICIAS DE ALDEBARÁN. Espero vos guste.

A nena afgá

Un pouco de historia

Vouvos contar unha historia, a historia de como no ano 1985, tres feitos pariron unha das fotos máis fermosas e famosas da historia.

Feito un: unha nena afgá de 12 anos foxe a Paquistán da guerra contra Rusia que asola o seu país.

Feito dous: un fotógrafo chamado Steve McCurry faise pasar por afgán para lograr fotografar o conflicto.

Feito tres: os dous coinciden no campo de refuxiados Nasir Bagh de Pakistán, onde McCurry, queda enfeitizado ao entrar na escola do campamento, e logra fotografar a unha nena que posa de última porque é tímida e recelosa.

McCurry sae do país cos carretes ocultos cosidos á súa roupa e logra que lle publiquen a fotografía no National Geographic de xuño dese mesmo ano. A pesares de que o editor xefe non quería, o director da revista decide que ten que ser a portada dese número, e convértese nunha das máis recoñecida da revista. Quen non lembra a cara asustada e fermosa da nena, cos seus expresivos e brilantes ollos verdes envoltos co sucio rostro perfectamente enmascarado no seu pano vermello? Que non lembra a imaxe dunha nena cunha mirada sinceira pero dura, cun ollar triste e mesmo furioso pero cheo dunha beleza irresistible?

O reencontro

Anos máis tarde a curiosidade embargou a McCurry. Durante anos viaxou repetidamente a Afganistán, co intención de atopar á nena, de coñecer o seu nome e saber da súa vida. Por fin, no ano 2012, logrou atopala. A nena casara, xusto un ano despois de que a fotografara McCurry e de seguido retornou á súa aldea perdida nas montañas Pashtun. Dezasete anos despois xa era unha muller madura, con marido e tres fillas, marcada polo paso dos anos, por unha vida que fora dura con ela. Xa non vestía un fermoso pano vermello. Agora ocultábase baixo un gris e escuro burka, obrigada pola relixión e os costumes.

A muller aínda tiña os ollos tristes e duros pero xa non había a vitalidade dos 12 anos, xa non tiñan a promesa do futuro. Como podían conservala se esa vitalidade morrera ao ter que casar con 13 anos! Máis ben parecían os ollos dunha muller acostumada a chorar baixo o agocho do seu burka, a non ter consolo nin comprensión.

Aquel novo encontro tamén se fixo famoso, McCurry por fin coñeceu o nome da rapaza, Sharbat Gula e que fora dela, e ela descubriu que era famosa no mundo enteiro, un mundo descoñecido e alleo para ela, e puido, por fin, mirarse por primeira vez nunha fotografía. Entre as dúas fotos hai un mundo de distancia. Dous ollares verdes, similares e o mesmo medo. Pero no segundo retrato, no da muller de 30 anos, xa non hai tristeza nin esperanza, tan só aceptación e resignación.

Porque ser muller é complicado, en calquer parte do mundo, pero nunha sociedade pecha e patriarcal como na que Sharbat vive, unha aldea perdida no lugar máis remoto de Afganistán, sen cultura, sen coñecemento, aínda máis. E esa é a razón dos ollos dela, porque, que pode esperar da vida unha muller na súa situación, agás aguantar, sufrir, traballar e gozar o pouco que lle deixen dentro do seu cárcere de tela?

Por sorte este segundo encontro trouxo algo máis… que National Geographic crease a sociedade Afghan Girls Fund, para axudar o desenvolvemento e creación de oportunidades educativas para as rapazas e mulleres afgáns. No fondo a vida é así, rotunda e terrible, pero chea de pequenos feitos que axudan a transformar un mundo tan grande como o noso.

Carta a Edu

Fai tres meses coñecín a unha persoa moi especial. Coñecín a Paula Xirasola e como consecuencia coñecín ao seu marido. Chisco. Foi un día 11 de decembro. Non podería esquecelo. Logo pasou un mes enteiro, pasou o curso de Escritura Creativa onde coñecín a a outras persoas marabillosas e chegou o día 11 de xaneiro… e entón apareceu Cassiopeia, outra persoa especial, outra persoa xenial. Xusto nesas datas, un día antes, Xirasola mandoume un reto moi fermoso… contar porque escribo, porque me encanta escribir.

E agora, a piques de facer un mes que coñezo a Cassiopeia, vai esta muller que é como unha constelación imparable de pensamentos e actividades, e mándame tamén ela un reto incrible… di ela que non lle gusta o relato "Carta ao idiota que está dentro do teu corpo”, que ese serviu para desafogarme e como vía de escape nun momento malo, pero que non lle gustou. Parafraseándoa, claro… ela o entenderá.

Que, e sigo a parafraseala, ela sostén, que agora que estou mellor, debería escribir o novo Edu, ese que está fachendoso de adelgazar e está ledo, para aumentar a súa propia autoestima e reforzala.

Pois acepto o reto… Cassio… velaí vai unha nova carta, para min mesmo.

Mira Edu, a vida é, ás veces, como un pequeno verme, que fai un casulo e sae convertido en bolboreta. Esas metamorfoses poden ser grandiosas e outras mínimas, case imperceptibles, pero sempre, sempre, é bo sufrilas. O malo é ser toda a vida un verme, non decatarse de que é necesario avanzar. A túa foi, a lo menos ao teu propio nivel, importante e dura. Longa. Ben sabes o que che custou.

Un día ese verme que ti eras teceu un casulo con fío de arame, no máis duro dos tecelás, no da dor absoluta e abafante, no da desesperación, un proceso longo, tres meses nos que, ás veces, pensaba que non ía dar terminado nunca, pero ao fin, daquel noxento espazo minúsculo saíu unha bolboreta: un mozo rexuvenecido, un home que era o mesmo pero distinto e que deu pechado, non era sen tempo, esa porta pola que entraba na súa vida unha marea de lodo e lixo que o único que facía era escurecer os seus ollos e o seu entendemento. E sabes que? as forzas para pechar esa porta saíron del mesmo, aínda que ben certo é que recibiu a axuda de moita xente. Agradecido terás que estar, porque ese home es ti.

Agora, a piques de facer un mes que coñeces a Cassio, podes mirar para atrás, podes ollar os días pasados. Ves que durante corenta anos fuches un verme? Se miras un pouco máis adiante, ves alá ao fondo o casulo baleiro, ese casulo feito de tristezas, aburrimentos, desesperacións e obsesións. Ves como del saen alegría, vitalidade, felicidade, seguridade. Mírate no espello da túa alma: o Edu de agora é unha fermosa bolboreta, non ten nada que ver... notas a diferencia? goza co tempo só na casa, non se preocupa chamando á xente para ter compaña, nin rompendo a cachola con pensamentos inútiles. Quérese máis? SI, quérese moito. Aceptou que ten unha vida boa e por fin non necesita comparala cas vidas dos demais… para que? Non é necesario: ese Edu que saíu do casulo, con terrible esforzo de parto, sábese grande, hábil en moitas cousas... un soñador, un romántico, un artista, un home fermoso e intelixente.

Ves como quere vivir a súa vida, ser fiel a si mesmo? Xa sabe que agora a xente vaille responder sen ter que buscala, sen medo, como Xirasola ou Aurora, como Ton ou Sara. E mira Cassiopeia… ou Edu… canto menos se preocupa máis logra… Por fin o que pensa encaixa á perfección co que é, un home marabilloso cunhas xigantescas e fermosas as cas que voar sen medo. E si, sábese coñecedor desa parte escura, esa parte que depende dos demais, que busca sempre a atención e a aceptación dos outros, pero xa non lle importa, porque o único que importa é o presente, admirarse a si mesmo, amar e querer á xente ca que comparte a súa propia vida, a ser o mellor compañeiro e amigo posible.

Ese Edu es ti. Son eu, e é o Edu que eu quero ser, que son…

Bye Bye Love...

Acabouse, por fin. Ou debe ser así ou debe ser así. Non hai outra. E non por ti, non pola esperanza que poda ter, non, por min. Estou ata os collóns. De verdade. Esquecer e deixarte ir. Ti o perdes, que che aprobeite. Como dicía o outro día a Sara… bye bye love, bye bye loneliness, hello happiness, i´m think i´m gonna laught… Mariana, tonta, non sabes como te quero, como te adoro, pero… estou farto de sufrir e todo iso faime sufrir e moito. Moito máis do que sofres ti por culpa miña. E levo así tres meses, tres meses chungos, e agora acabouse, porque quero ser feliz. Non te vou odiar e non te vou criticar. Non, non o mereces porque o que estás a facer o fas por min, non por ti, que a ti tamén te doe, e ti tes a capacidade de separarte, de distanciarte, de non necesitarme nin de botarme en falta, porque por moito que digas, de seguro que me necesitas e me botas en falta, pero ti, ca túa frialdade e a túa mente que controla a túa vida con precisión de máquina es quen de anular eses sentimentos. Eu non, cando quero, quero de verdade e cando me preocupo preocúpome de verdade, eu non son quen, eu quérote e necesítote, e bótote en falta, pero xa non máis porque eses sentimentos fanme dano e moito. Vou esquecerte, síntoo, e vou buscar en outros lares, ten que haber mulleres coma ti a patadas, mulleres que ademais me acepten como son ou que polo menos traten de aceptarme, de seguro. E eu o merezo, as merezo, e non podo perder máis o tempo. Xa non. Síntoo, non quero arrastrarme máis ante os teus tacóns.

Así que Tanxe, Peixiño, a pesares do moito que eu te quero e do moito que te vou agradecer todo, os tres meses do verán e os tres do outono, por cousas diferentes, polo que me tes dado e polo que me tes axudado… bye, bye…

2015

Acabouse o sufrir, acabouse o preocuparse e o agobiarme para nada... teño un ano por diante con 365 oportunidades de ser feliz... e vou a por elo. O pasado vai quedar atrás, no 2014 e se quere ser presente, que se decida, pero non vou esperar... aburiño. É o que hai. Quero que 2015 sexa diferente, nin mellor nin peor, tan só diferente.

Carta a ese idiota que está dentro do teu corpo

Si… esta vai para ti, para o gilipollas ese que está aí dentro… que non aprendes. Aguántaste, vas ter que escoitar. Tanto dá o que che digan, non hai xeito de que aprendas a facer as cousas ben. Mira neno, en primeiro lugar tes que aprender a quererte a ti mesmo, a respectarte. Non é tan difícil, sabes? Tes unha boa vida chea de cousas boas, tes traballo, tes unha familia que non está tan mal, está na media, tes amigos que te queren moito, tes un montón de coñecidos, es un tipo habilidoso, que canta, baila, que fai boas fotos, que debuxa moi ben, que toca moi ben, que escrebe moooooooi ben, que fai un montón de cousas ben, ata es bastante ben parecido e agora se te está a quedar un corpiño xeitoso… de que tes medo? Porque tes que mirarte sempre tan mal a ti mesmo? Ninguén o fai, tan só ti… e cando ti te miras mal transmites algo que fai que os demais se sintan incómodos.

Escoita tonto, deixa de pensar no resto da xente, pensa en ti, deixa de mirar o móbil continuamente a ver quen se lembra, quen te chama… non pasa nada, a xente non está pendente de ti as 24 horas, teñen a súa propia vida, tal como deberías facer ti… vive a túa vida, goza da túa vida… como o outro día, que fuches a andar en bici polo Galiñeiro ti só e fuches feliz… vaia se fuches feliz, que ben o sei eu. Fai fotos, escrebe, pasea… fai eses cursos que tes que facer.

Non te preocupes tanto por lograr a atención da xente, xa verás que, deixando de agobiar a todo o mundo, eles van a prestarche máis atención. Total, mira, quen realmente non cha presta tampouco é que te interese moito, non? Realmente é así… ben o sabes pailán! Os que te interesan son os que realmente se preocupan todos os días por ti, os que te envían as mensaxes, os que se preocupan de saber de ti día tras día, independentemente de que ti sexas un pesado ou non. Os que non se renden ao momento porque saben que ti, parvo, vales moito máis que todos os teus problemas xuntos.

Sabes o que miro cando te vexo? Un home marabilloso, que sorprende e que fascina, pero só cando logra apartar cada un dos seus medos, e esa ansia por agradar a todo o mundo, por controlar o cariño e a atención da xente. Claro, xa sei, é complicado… todo o mundo che di, fai o que a ti te apetece facer, e a ti o que te apetece facer é saír, ir a tomar un café, ir ao cine, e todo iso facelo con alguén, con outras persoas… ese é o problema. Pois non, aprende a facelo ti só. Non te dás conta de que cando andas buscando xente para quedar o único que fas é arrastrarte? Non, valórate a ti mesmo facendo o que te apetece ti só. Xa verás como pouco a pouco aqueles que te aprecian vanse lembrar de ti, como vas a coñecer xente nova ca que empezar a quedar.

Como xa te teñen dito centos de veces, o que te pasa é que ti tes exceso de pasado, o que che leva á depresión e á tristeza, e exceso de futuro, o que che leva á ansiedade, e cando ese futuro se transforma en pasado e en expectativas non cumpridas, á tristeza. Esquécete dunha puta vez do pasado e deixa de vivir para o futuro. Xa chegará o futuro e xa chegarán as cousas. O que tes que facer é centrarte no presente. No puto presente, que é o único que importa. En escoitar as conversas, en ver o que pasa ao teu arredor, en ser feliz no momento… en coñecer novas persoas…

P R E S E N T E. O único que importa pailán, miñaxoia, parvo…

CALA XA! Si vale, tes toda a razón do mundo… vivo no pasado e mirando con ansiedade ao futuro, non me valoro dabondo, véndome con facilidade e trato de controlar o cariño e a atención dos demais. Nin sequera acepto o meu aspecto. Pode ser… non che vou dicir que non. Pero mira, non son nin pailán, nin parvo, nin miñaxoia, nin tonto, nin idiota… son EDU, e son intelixente, moi intelixente, e sei que fago moitas cousas mal, demasiadas, pero seino, sei dos meus erros, e sei que me gustaría deixar de cometelos, e tamén sei que por cada erro que cometa vou tratar de aprender unha nova lección. Así que, deixa de chamarme parvo, pailán, tonto, miñaxoia, idiota, porque non o son, porque si quero quererme e aceptarme teño que deixar de pensar que son un desastre e que o fago todo mal. E sei que, como a muller que camiñaba sobre os xeonllos no hospital, cada día trato de FACELO O MELLOR QUE PODO!!!

Carta nunha botella

Querida Tánxer… en algún momento destes meses quixen volver atrás no tempo, pero non pode ser, e non porque o tempo só corra nun sentido como a auga do río, non, non é por iso, é porque no fondo xa non quero: a miña vida empezou de verdade o día que me dixeches que necesitabas tempo, que non mo tomase á tremenda. Pero eu tomeino á tremenda, e tomei todo o medo do mundo e perdín o pouco que quedaba de min en min. E iso foi bo, porque se un quere atoparse, primeiro debe perderse. E vaia se me perdín. Tanto que te perdín a ti tamén… tiven tanto medo que pensei que nunca máis te atoparía. Ou se cadra por iso tiña medo, porque só era quen de pensar que te perdera para sempre. Agora iso xa non me preocupa.

E por iso gustaríame pedirte perdón, perdón por non respectarte, por non respectar a túa decisión. Pedirte perdón por ser tan lento, por tardar tanto tempo en aprender, en entender. Pedirte perdón por non decatarme do teu espazo e do teu tempo, de que non son meus, de que meu só hai a miña vida e nada máis, de que eu non podo facer nada, de que non teño que facer nada, que ás veces é necesario non facer nada porque son os demais os que teñen que facer algo, que hai que deixar aos demais que fagan cousas. Pedirte perdón por non ter paciencia, por ter medo, por non decatarme de que non son eu o dono da razón, de que non son dono de nada. Pedirte perdón por deixar de escoitarte, por non saber ver que ti só necesitas alguén que te escoite. Pedirte perdón por ser tan estúpido que só quero ver as cousas cos meus ollos, que non me paro a pensar que ao mellor debería ver as cousas cos ollos dos demais. Pedirte perdón por non confiar en ti e menos aínda en min mesmo, eu debería ser a primeira persoa na que debería confiar. Pedirte perdón por propoñerte constantemente, por agobiarte constantemente, por non conformarme con ser o teu amigo. Pedirte perdón por non decatarme de que son o home que non pretendías atopar para compartir o que pensas, o que sentes e moitas aficións, moito máis do que pensarías atopar, e que aínda así me atopaches. Pedirte perdón por non saber vivir a miña vida, por non saber quererme, por ser un neno, por non saber ser o home que precisas, por non saber apreciarme tanto como para que todo saíse realmente ben. Por non saber esperar a que ti me buscases. Pedirte perdón por deixar que o pasado controlase a miña vida e por pretender ser un adiviño que coñece o futuro, no canto de centrarte en cada bo momento do presente. E xustamente por iso, pedirte perdón por todo o que teño perdido de gozar nestes meses ca muller máis marabillosa que teño coñecido nunca. E definitivamente, pedirte perdón por ser un controlador, un manipulador… por non ser comprensivo. Por ser tan egoísta. Por ter perdido o norte e a miña brúxula, por terme volto un tolo desesperado que non podía esperar, que non podía agardar o tempo que ti precisases e tomarse o seu propio tempo para gozar da súa propia vida. Por non valorarte de verdade.

Ogallá algún día me perdoes e volvas a confiar en min, porque a miña vida empezou cando te coñecín.

Carta aos meus queridos pais

Nai e pai, na miña vida aprendín a depender de todo o mundo. De vos, dos amigos, de Mariana. Aprendín a facer cousas para conseguir cariño, a ter medo porque non lograba os meus obxectivos, porque a pesares do que facía a xente acababa por fuxir de min… porque claro, se manipulas á xente para lograr que te amen, que te acepten, haberá quen sexa máis dependente do que son eu e que se sinta ben nesa situación de manipulación emocional como foron certos casos, pero a maioría fuxirá. Ou me coñecerá tan ben e de tanto tempo atrás, ou terá tanta paciencia, infinita, que aguantará.

E logo está o feito de querer caerlle ben a todo o mundo que me facía non ser eu. Así que aquí estou agora, só, tratando de aprender a quererme a min mesmo, de aceptarme, tratando de disfrutar de min mesmo e da miña soidade. E síntome mal, teño medo de perder definitivamente a Mariana, teño medo de perder aínda máis amigos, e do que máis medo teño é de non atoparme a min mesmo, de non ser quen de saír deste burato que ás veces non parece ter fondo, de perderme a min mesmo definitivamente. Teño medo si, pero non estou paralizado.

Estou loitando día a día contra todo iso.

Así que nai, pai, sei que non o fixéchedes por mal, que o fixéchedes o mellor que sabiades, que podiades, e por iso non me importa. Perdoaríavos se houbese algo que perdoar. Pero non hai ofensa así que non hai que perdoar nada… por outro lado, o resultado, que son eu, no fondo non está tan mal, máis ben todo o contrario, tendes un fillo maior que no fondo é admirado e querido por moita xente.

Quérovos moito.

O meu día da marmota

Non podo deixar de identificar ca película que debería titularse en España O día da Marmota, pero que aquí lle puxeron un horrible título que me nego a mencionar. Un home atrapado no tempo ese preciso día do dous de febreiro, un home que se chama igual que a marmota, Phil, e que tamén, igual que ela, non vai deixar atrás o inverno da súa vida ata que non deixe de mirar a súa propia sombra.

Non vou dicir que sexa ese Phil, porque non son tan capullo, nin tan fachendoso, nin tan egoísta, e nin sequera teño tanto éxito cas mulleres, de feito non teño ningún. Pero eu en certo modo vivo o meu propio día da marmota, porque non fago máis que ver a miña propia sombra, como si me asustara dela, e non salgo do meu propio inverno. Cada día levántome e volvo para o tobo. Eu tamén son un desastre na miña vida, nunca fago nada ben, sempre leándoa, sempre cometendo erros, uns tras outro.

A miña vida non é un día que se repite unha e outra vez, pero case, porque os meus días son similares os uns aos outros, sempre os mesmos erros, os mesmos esquemas, as mesmas teimas, unha e outra vez, ata incluso chegar a pensar como o pobre do Phil, o home, non a marmota, no máis tráxico final para unha vida, o suicidio.

Claro que para Phil, de súpeto aparece unha muller, unha desas que o cambian todo (sei que debería dicir unha persoa… porque é así, realmente é unha persoa), porque coñécea como se fora cada engurra da túa man e entón pensa que non hai ninguén igual en todo o mundo, que non hai outra muller como ela, aínda que iso non é totalmente certo, porque de seguro que as hai mellores, tamén peores, pero tanto ten, porque ela ten a calidade de que xustamente os seus ollos están polarizados para a súa luz. E entón Phil decátase de que non pode tela, e entón tolea, porque é imposible, por moito que faga, por moito que se mate, non deixa de ser un capullo, un neno cando ela tan só necesita un home de verdade, alguén que a escoite, que a mime, pero que non a asolague cos seus propios problemas.

Agora vexo que no fondo non son tan diferente del, que en certo modo son Phil, porque teño tido cada un dos días dos corenta anos da miña vida para vivir como quixen, para facer as cousas ben e as fixen mal. Porque tiven os 90 días deste verán para facer as cousas do xeito correcto, e, a pesares de que non as fixen mal de todo, volvín a cometer erros. Porque se me están dando centos de oportunidades e eu cágoa unha e outra vez pero tamén para aprender, para corrixir, para facer as cousas por fin e definitivamente ben, como se cada día da miña vida nos últimos meses fose un día repetido que empeza unha e outra vez ca música de “I´ve got you”. E non só iso, xa se me deron centos de oportunidades, e a pesares diso, aínda que pareza mentira, estánseme dando moitas máis, porque, por sorte, ela é a muller das oportunidades. E ata que non te decatas do erro principal os vas a seguir cometendo, porque ese é o problema: o erro non é tratar de non cometer erros mentres tratas de conquistala, ou tratas cos demais, o erro é non decatarse de que fagas o que fagas, mentres sigas a estar pendente da túa propia sombra, non vas saír do inverno.

Porque ao fin, do que se trata é de estar presente, de gozar cada un dos días, independentemente do que vaia pasar mañá, e como non, de vivir por un mesmo, non para os demais, que iso non quere dicir que os demais non importen, porque si que importan, claro que importan, pero non dese xeito egoísta: que importen polo que son, non polo que esperas conseguir deles, facendo as cousas por que a un lle apetece, non porque lle interese, e para os demais. Por que primeiro un ten que quererse a si mesmo, e logo todo ven detrás.

Porque ao final todos quererante non polo que es, se non polo que fas. Porque si dúas persoas están destinadas a quererse e a compartir a súa vida, non fai falta facer nada, absolutamente nada de nada, agás, esperar e ser un mesmo. Non tes que tratar de convencela de que es o mellor, de que es perfecto, porque ela xa o sabe. Tan só tes que ser ti, agás, se fose necesario, aprender antes a quererse un mesmo.

Sei que algún día levantareime pola mañá e direi “Algo é diferente” e ti dirás “Ti dixeches ‘quédate’ e eu quedei”, e non porque eu te obrigase, se non porque ti quixeches, porque o desexaches. Seino, igual que sei que no meu peito, no lado esquerdo, late, con forza o meu corazón. Sei que algún día non mirarei para a miña sombra, erguerei a cachola, e xa será simplemente a miña cabeza, e entón para min terá rematado o inverno. Como para Phil.

Imposible

Unha frase que atopei estes días na rúa e que parece que está feita para min.

O IMPOSIBLE SÓ TARDA UN POUCO MÁIS.

É unha frase que atopo case todos os días escrita nunha parede dunha das rúas que leva á miña casa, Taboada Leal se mal non me engano, unha desas empinadas que serven como pretexto aos que non son de Vigo para falar mal da cidade… “e que Vigo ten unhas costas…” Eu non son de Vigo pero xa debo ter algo de vigués porque as costas da cidade xa non me importan un carallo, nin sequera cando ando en bici. Resulta que xa non me chega con atopala día si e día tamén cando saio de casa para ese lado, porque, se saio da miña casa podo ir tan só para dous lados. Hai persoas que poden ir para tres lados e outros que non van para ningún. Eu non, eu podo ir para un lado e para outro, o camiño é o mesmo, polo menos no que se refire aos pasos dados. O outro día baixando polo outro descubrín que alguén pintara esa mesma frase xusto alí, do lado das escaleiras.

Sei que non é certo, que son cousas que pasan, pero é divertido pensar que as cousas suceden por algún motivo, por que alguén está a conspirar en contra túa, aínda que neste caso creo que debería dicir que alguén está a conspirar a favor miña. Pódese dicir así? Alguén, sabedor da miña vida cacofónica e descolorida decidiu escribir a frase nun dos camiños que uso habitualmente, pensando que ese era o único que usaba, sen saber que eu son unha persoa que foxe da repetición como os gatos da auga. Pero esa persoa debe coñecerme ben, e decidiu poñela no outro lado, no outro camiño, para que eu poda lela todos os días. Case tería sido mellor que a escribise xusto diante do meu portal, alí hai oco, aínda que non sei se quedaría ben do lado da famosa frase antiabortista “Na miña cona mando eu”.

Sexa como sexa, que de fantasías tamén se vive, é unha frase que me fai pensar, que me fai loitar por cambiar ese imposible que son eu e por tratar de acadar outras cousas que agora eu considero que son practicamente imposibles. Tan só hai que dar tempo, porque ata as cousas máis difíciles acaban por chegar. O imposible só tarda un pouco máis. Claro que a frase leva agochado moito máis do que di. "Valgo máis polo que calo que polo que digo", dicía un famoso biógrafo ao igual que esta frase, que tamén cala máis do que di. Porque non vale con esperar a que chegue ao presente ese imposible. A vida sería unha merda moi grande e moi cheirenta se nos limitásemos a esperar. E moi curta.

Hai que encher cada momento de vida, hai que estar presente, vivir o presente. Diso se trata, iso é o que di a frase. Que as cousas chegan pero levan o seu tempo e mentres temos que medrar, que mellorar.

Dixo Paulo Coelho: “Só unha cousa converte en imposible un soño: o medo a fracasar”. E Rabindranath Tagore: “Deixame só un pouco de min mesmo para que poda chamarte o meu todo”. Gústame especialmente esa última. Quizais non estea a entendela ben de todo pero encántame. Eu entendo que quere dicir que se ti mesmo non te aceptas a outra persoa nunca poderá ser un todo para ti. Eu levo toda a vida con medo a fracasar e polo tanto fracaso. A miña vida está chea de imposibles que nunca se fixeron realidade. Agora iso acabouse, acabáronse os fracasos sen triunfos… si, quizais aínda volva a fracasar, pero ao final acabarei por lograr o imposible. Se logrei adelgazar e manterme sen recaer, se logrei cambiar tantas cousas, porque non vou ser quen de lograr cambiar de todo ou canto menos aceptarme? Vou lograr o que desexo, vaia se o vou facer.

Ás seis e media

Chámome Eduardo, teño 41 anos e veño de ter unha revelación, non sei moi ben quen son pero tanto me ten, as veces penso que a miña vida ata agora ten sido un desastre pero tanto me ten porque fai uns segundos subindo as escaleiras como nunha espiral ascendente ata a autodeterminación, sentía como a cada paso agromaba na miña cabeza un pensamento, e con cada pensamento unha desbordante enerxía que facía relucir o meu peito. Quero vivir, quero crear e alimentar a miña fame: ver películas, ler libros, pintar, escribir, fotografar, viaxar, e tamén aproveitar todas as tardes en Vilagarcía para coñecer aos meus pais que case nin os coñezo, para ir a pasear ca miña nai que dende que son novo non o volvín a facer, para que meu pai me ensine a tocar a guitarra, quen sabe se ao mellor a pesar dos meus dedos, ao mellor non o fago tan mal. PARA SENTIRME ENTEIRO.

Necesito recuperar unha vida miña, e logo ter algo que ofrecer a esa persoa que se achegue a min, para poder compartila con mutua adoración e abraio. Eu co seu brillo e ela co meu, pero sempre despois dos abraios propios, os que veñen despois de observar as sombras que deixa o meu propio resplandor no corredor, os reflexos das luces que sorprendo nos espellos, as faíscas que desprende o meu propio lume.

Ela xa me abraia… xa me ten abraiado dabondo, un ser dunha escuridade con horizonte de sucesos que absorbe todo porque ten unha mochila cun burato debaixo e que aínda así desprende unha luz cálida, fermosísima, acolledora como un abrazo na praia máis fermosa do mundo.

Pero agora é o meu tempo, o tempo de abraiarme a min mesmo, de recuperarme nas miñas fotos, nos meus escritos, na miña propia marabilla. De atoparme a min mesmo porque levo toda a puta vida buscando algo cando ese algo non podía estar máis preto pero tamén mellor agochado: eu estaba e estou dentro dese algo. Ah!, que difícil é mirar o bosque cando se está dentro, e nembargantes, que pouca graza ten ollalo na distancia se un pode perderse polas súa corredoiras, entre os matos e os piñeiros, atopar regatos de puro cristal, descubrir agochados lugares máxicos detrás dos pelouros e nas voltas do camiño, prados de musgo, de fentos, solainas entre as xestas onde facer o amor lonxe de miradas alleas.

Cun mesmo pasa o mesmo. Co fácil, co fermoso que é atoparse a un mesmo paseando polas túas teimas, polos teus medos, fantasías e as túas alegrías, os teus segredos e as túas miserias. Tanto ten se agochas un monstro ou un anxo. En algún momento hai que falar con el, chegar a un acordo de convivencia… o problema, o erro está en loitar e loitar contra ese monstro manipulador e egoísta que levas dentro… é imposible gañar porque estás a loitar contigo mesmo. Sabes todos os trucos do teu opoñente, todas as escapadas, como vai facer todos os ataques e todas as defensas, todo. É imposible gañarte a ti mesmo en frontal combate, é máis, ao final só hai un perdedor. Tan só hai unha opción, un pacto entre cabaleiros de convivencia. Se cadra descobres un día que o monstro non era tal, que tan só era un neno asustado, agochado nas inmensas sombras que el mesmo proxectaba nas paredes da caberna.

Cambio

Hoxe pasoume unha cousa incrible e tan incrible que gustaríame poder compartilo con todos aqueles que ledes o meu blog porque hai certas cousas que é necesario compartir.

Hoxe foi un día malo. Estaba nervioso, moi nervioso, moito, intranquilo, case histérico, e pensaba que era por moitas cousas. Levo varios días durmindo moi pouco pero hoxe foi o peor. Onte non me acostei moi tarde pero como tantas veces que teño traballado de mañá… tardei en durmir. Eran as doce e media e empezaba a coller o soño. Pero logo de súpeto espertei a iso das catro da mañá, e ás catro e media decidín que non pagaba a pena seguir intentando coller o soño… así que levanteime despois de durmir tres horas para almorzar sabendo que me tocaba un día mooooi duro…

E fun traballar e foi chegar e o primeiro problema, a primeira preocupación, discusión cun compañeiro de traballo. Leva días e semanas picándome. Soltándome faltadas todo o rato. Insultándome. Buscando que me enfade e que salte. E hoxe logrouno. Discutimos, saltamos, comportámonos como búfalos… e eu marchei enfadado como un castrón para que a cousa aínda non acabara peor. Logo, máis calmo recapacitei e pedínlle desculpas polas palabras e polos insultos e negueille a palabra de por vida agás por traballo.

Agora, varias horas despois, gustaríame falar con el tranquilamente e o farei. Pero nese momento, nese momento estaba enfadado, durmido e enfadado. E foi pasando o día, pouco a pouco afundíndome máis nos nervios, dun xeito incontrolable, pensando… joder, que merda é todo, e aínda por riba non pasan as cousas que me gustaría que me gustase que pasasen, e non parei de sentirme fatal.

Foise achegando o final do día de traballo e o soño aumentaba moooito, varios cabezazos no volante do coche parado, e entón apareceron as paranoias, que se non tiña nada que ver cos meus compañeiros, que que facía nese traballo co que non tiña posibilidade algunha de facer nada interesante, que se quería adicarme a facer deseños pois que iso ía ser unha tolería, que non ía ser quen, e que tiña que atopar piso pero non ía atopar ninguén con quer compartilo e me estaba sentindo cada vez peor e todo dando voltas na cachola camiño de Vigo onde me atoparía nun piso que non me gusta no que me sinto tan só… que son un ansioso, un insistente, que son egoísta, que non comprendo...

E así machacando os miolos, pola ruta ata Pontevedra, xusto cando estaba subindo polo mega-merda-no de Curro… mirei ao meu medo, esas sensacións horribles, á cara, e decateime xustamente diso, de que son moi insistente, é dicir, como me dixo a miña terapeuta, que son controlador, como certo home do que saiu medio eu… e entón decateime que levo semanas e meses loitando contra iso, pero máis nestes últimos días, contra o feito de que son controlador e que agora que recoñezo ese medo, agora que me enfrento a elo e trato de controlalo e que xa non son TAN controlador, teño… MONO!!!! TEÑO MONO DE CONTROL!!! E claro, por iso estou tan nervioso, tan alterable, tan todo…

E de súpeto… de súpeto… relaxeime, empecei a sorrir, case a chorar, e a enerxía que tiña por riba do estómago e que me facía sentirme tan mal empezou a subirme polo corpo, a recorrelo como ondas pracenteiras, case como un orgasmo, e un sorriso inmenso mandou ao carallo aquela cara de asco que portei todo o día de traballo… e despois de varios días de merda… joder… foi marabilloso!! E de súpeto toooodos os medos desapareceron, un tras un…

E me sentín tan ben que ata parecía que o sol locía máis claro, máis luminoso… máis alegre.

Revisión. Quixera engadir algo... a estas horas de case caer co soño... algo que lle dixen a unha boa amiga: supoño que o feito de sentir esa especie de mono quere dicir que estou a facer as cousas ben. Ao mellor non todo o ben que quixera, pero como xa teño dito... fágoo o mellor que podo.

Mr. Morgan

Hoxe está a ser un día redondo. Botar a andar ca bici e facer un recorrido de 38 km. como quen da un paseo de media hora faime sentir moi ben. Sobre todo cando penso que a metade do recorrido foi practicamente de subida, e xa sabedes como son as subidas neste Vigo noso…

Pero é que ademais, contra todo pronóstico, porque eu hoxe non contaba con facer iso, e porque pensei que o meu corpo pediría papas nada maís chegar a casa, hoxe fun a mirar unha pequena película cunha amiga, unha película chamada Mr. Morgan´s last love.

Sinceiramente, sin ser nada espectacular a min encantoume… conta unha sorte de amor entre un home moi maduro que acaba de perder á súa muller e unha rapaza moi nova que da clases de chachacha.

Quizais é unha peli demasiado tranquila, demasiado pausada, que non desenvolve o guión dun xeito excesivamente interesante, que se deixa levar por xiros esperados na trama… pero o certo é que ten tres puntos que fan dela unha película canto menos interesante. Un, a interpretación dos dous actores principais, ela, Pauline, interpretada por Clémence Poésy, e el Mr. Morgan, interpretado por Michael Caine, un actor que, sinceiramete, para min, nunca defrauda. Xa digo que a peli, posiblemente máis na segunda metade, vólvese lenta pouco a pouco, pero eles dous a salvan ca súa interpretación.

E logo a fotografía… non sei moito de encuadre no cine, iso quedará para outra vida, pero aplicando o que sei como fotógrafo amateur, podo dicir e digo, que esta película ten unha fotografía exquisita. Ou polo menos a min encantoume.

E si que hai algo que me gustaría criticar que é o cambio no nome da película. En inglés é "Mr. Morgan´s last love". Pois en castelán a película queda como "Mi amigo Mr. Morgan"... xa me contaredes que ten que ver iso ca trama. E non queda aí a cousa porque o que se ía transformar nunha deliciosa película en VO... ao final foi un film en VE, co que se perderon a metade dos chistes porque o home, Mr. Morgan, non fala ben o francés...

A cousa é que da película quedáronme gravadas dúas cousas, dúas frases, ou dous momento. Unha das expresións foi… ser a grieta pola que entra a luz… a outra, desentrañar a alguén. Non vou a contar de onde saen non vaia a ser que algún de vos decida ir a mirar a película, pero si que vou dicir algo pensando na miña propia vida…

Levo un ano pechado na escuridade, engaiolado como un loro que non se quere que fale, baixo un telón escuro que non deixa pasar a luz… ata que chegaches ti, e lle fixeches un rachón e comezou a entrar a luz a cachóns… e por iso, digo eu, que encantando me pasaría o resto da vida que me queda por vivir, desentrañando os teus misterios, a túa historia, sen presa, que xa me vou acostumando, pero sen pausa. Se ti me deixas claro. E sei que me vas deixar.

Amencer en García Barbón

Hai días fermosos nos que arde a chama da tristeza dentro dun... e hai días que parecera que esa tristeza saíra fora dun mesmo e acabase no ceo enchéndoo de nubes, e aínda así, neses días de tristezas cenitais, incluso así, a fermosura tingue de lume e alegría o ceo do amencer e do solpor.

E para mostra unha foto do amencer céntrico vigués. De seguro que hai vistas máis altas para sacar mellores fotos dun solpor nesta cidade de pendentes e rúas oscuras... pero esta é a vista que teño ao erguerme. Por sorte a foto foi sacada no momento preciso, na hora xusta, no segundo no que se pasan todas as portas cara o futuro. As portas que xa non se poden volver a pasar cara atrás, sempre para diante. Para ben e para mal.

Claro que cando un mira un amencer así, a pesares desa tristeza cenital do resto do día da que falaba antes, non pode deixar de encherse da alegría e da esperanza de que todo vai ir ben, que a vida está ahí, diante nosa, de que o malo sempre queda atrás, e se non queda, con axuda, sempre con axuda, dun mesmo e dos bos amigos, se pode seguir a vivir. E entón só podes pensar que en realidade todos os males son tonterías, que o mellor que pode facer alguén coma min, coma ti, é loitar e gozar de cada momento porque a vida, por sorte, hai que compartila, iso si, primeiro cun mesmo.

Aurora - Franco Battiato
Album "Apriti sesamo" - Traccia numero 8

Vento, tu che sei passato sul sobborgo
ed hai abbeverato le colline assetate
porta a me le cupe nuvole
affinché le possa riempire d'acqua,
con le mie lacrime.

Borghi, verso i quali s'incamminano le disgrazie
come lupi che s'incamminano nella selva
là, dove ho accompagnato i leoni all'acqua
ed ho visitato tane di gazzelle.

Dietro di te oh mare, ho un paradiso da scoprire.

Dove c'è contentezza e miseria alcuna
se di giorno penso di conquistare
la sera tu me lo rinneghi.

Ho ceduto ai desideri che il mare mi ha proibito di
incontrare.

E farò della mezzaluna un battello
per abbracciare l'ardere del quel fuoco,
e farò della mezzaluna un battello
per abbracciare l'ardere di quel fuoco.

Oh tu Aurora portami la luce, tu Aurora portami la luce.

La Mente è qualcosa di stupefacente, un tesoro,
che soddisfa il desiderio, uno scrigno,
di ogni possibile cosa.

Dez anos

Pasan os anos e un non pode deixar de botar a vista atrás... de ollar o camiño recorrido, mirar o que ten feito, o bo e o malo. Este mes fago dez anos traballando no porto, aínda podo lembrar aquel primeiro día de traballo, e creo que iso merece escribir sobre elo e sobre o que teño feito neste tempo.

Aquel día non foi moi diferente ao de hoxe... tamén chovía. Lembro ir dar roldas con Fran, facer un xiro estúpido nunha parte ridícula do peirao, lembro que el me contou como as pombas comían o grao de millo húmido pola choiva e que lle medraba no estómago e logo facíaas rebentar dende dentro (en dez anos non vin nada diso) e logo lembro pasar o resto da mañá co Xefe de Servizo, o Sr. Prieto Barbeito, que me tivo varias horas nunha esquina dun peirao, baixo a choiva, despois de que amarrase un barco, falándome de como se debían facer as cousas, de como era todo no porto, da súa vida de capitán de navío... lembro que eu non sabía moi ben que facer, nin uniforme tiña aquel primeiro día. Lembro que me caeu moi ben, a pesares de que naquel momento pensaba que aquel home que non paraba de falar parecíase, ca súa barba branca impecable, máis a un avó contando batallas aos seus netos que a un Xefe de Servizos Portuarios. Pareceume un home digno de confianza e, certamente, aínda que eu sei que cometeu moitos erros nos case seis anos que traballei con el, non me enganei.

Ese foi o primeiro día de traballo... logo viñeron máis mañás de ir a traballar durmindo pouco (non son home de deitarme cedo), ensinarlle a un compañeiro que un pode aprender a facer o no da garabata mirando en internet, broncas e máis broncas, risas, parrafadas, tardes interminables ao sol, noites aburridas baixo as estrelas... roubos e accidentes, turcos que non querían volver a embarcar no seu barco e que, chorando como nenos, só pensaban en volver á súa terra... chourizos da merenda, mariñeiros borrachos que saen de festa co uniforme e que logo resulta que son o cociñeiro polo que levan esperando dúas horas no barco para que fagan o almorzo... tantas historias.

Pero esas son e serán historias do traballo. Logo están as outras que para min son máis importantes... Por exemplo, ao pouco tempo de entrar a traballar no porto, deixar á que foi, durante catro anos, miña moza de Pontevedra. Non hai moito que contar de iso pero o certo é que eu non a quería... facía tempo que deixara de querela. Ese día cambiou a miña vida.

Eu sempre fun da música tradicional, sempre pero a miña relación con esa muller afastoume pouco a pouco dela. Deixei de ir aos ensaios de Malveiras, deixei de ir ás festas, de tocar, de cantar, de bailar. A ela non lle gustaba nada… de feito con ela fun á miña primeira Estalotada, no Pampín, non aguantamos nin dez minutos nela. Foi deixalo con esa rapaza e igualiño que cando soltamos un péndulo, volvín ao meu sitio. Durante ano e medio non parei de ir ás foliadas, a algún serán, ás Estalotadas, a todo canto había… ás veces marchaba para Santiago e quedaba alí dous ou tres días. Non tiña parada. Era como se quixera recuperar todo o que deixara de vivir nos catro anos anteriores, como se quixera limparme de tantas noites de discoteca e pachangada pontevedresa a golpe de pandeireta e licor café…

Logo, como o péndulo que volve ao outro lado recorrendo o seu camiño na procura do equilibrio, pasei por nove meses afastado da música tradicional, engaiolado por muller tola con dous fillos. Tan só nove meses, pero terribles, horribles, de pesadelo. Nada bo quedaron deles.

E o péndulo segue a moverse, vai para o lado contrario de novo, volven á miña vida os seráns, e as foliadas, e a músicas, as gaitas, os bailes… e aparece unha muller marabillosa chamada Guadalupe… Nese momento pareceu que o péndulo empezaba a parar, que xa atopara o equilibrio. Sete anos pasaron así, pero as inseguridades fixeron que se movese de novo, e aquela relación, por momentos fermosísima, acabouse e chegaron os choros, os erros imperdoables, tratar de cruzar un deserto infernal cheo de espellismos, as desesperacións e as obsesións. Canto dano che fixen Lupiña, canto, e canto o sinto. Non hai confesionarios dabondo na Cristiandade para o meu perdón. Como quen non quere a cousa xa pasou un ano, porque o desenlace horrible desa parte da miña vida comezou a cristalizar fai xusto un ano, na Reconquista do 2013.

Non sei, non me considero supersticioso. Son case máis empírico que outra cousa aínda que como bo galego, quen sabe se haberá ou non meigas… pero o certo é que de haber un ano malo na miña vida este tiña que ser o ano 13 do século 21. Non podía ser de outro xeito. Foi como unha pequena morte, en certo modo morrín, e agora toca renacer polo que podería dicirse que este é o ano 0 da miña vida. Todo vai por ciclos, dez anos pasaron traballando no porto… e, despois desta miña morte en vida, virán outros dez que empezan hoxe cun pequeno renacemento, porque en realidade, non pode haber vida sen morte. Ata nun mesmo.

O ano pasado foi un ano de crisis… pero tamén de Crisis… e de Bego, e de Xela, e de Edu, e de Alba… e algunha xente máis a que irei incluíndo nesa lista de persoas marabillosas do 2014, xente que a pesares do pouco que os coñezo quero moito. Quen ten presa por coñecelos? Teño dez anos por diante antes da seguinte paixón, morte e resurrección. Xente que de non ter recorrido o camiño que recorrín nunca tería coñecido. Ou si, pero non sería o mesmo.

Así que miro atrás, ata aquel 2004, e logo máis atrás, a 1994 e incluso antes, e miro fotos daqueles tempos e penso, joder, son eu ese rapaz tan guapo, tan ben feito, tan alegre? Como podía ser eu ese rapaz? Canto tempo perdín cas miñas inseguridades que me facían ser feo e horrible só aos meus ollos? Ben… sabedes cal é a resposta? Que grazas a esas persoas que mencionei antes, e a outras, como a Ton, a Patri, a Bárbara, a Olga, a Santi, a Raquel, a Marcos, e Miguel (e os museros), e a Sandra, e aos amigos da panda e algúns máis que fun atopando polo camiño, grazas a eles, os meus corenta anos non foron tempo perdido.

Rebelacións

Os convencementos non veñen só porque un o desexe. A comprensión non basta con collela e metela dentro dun mesmo, hai que asimilala, facela parte de un. Cantas veces vos ten pasado que vos queren ensinar algo e por máis que o entendes non es capaz de comprendelo, e polo tanto de repetilo? E de súpeto pasa algo… e é como se fose evidente, como se a escuridade fora disipada e ti pensas, como non o puiden entender antes?

Ese algo é asimilar as cousas. Eu lle chamo rumialas… unha canción que non sae, un toque de pandeireta, esfórzaste por entendelo, por repetilo e non hai xeito. Pero si o deixas repousar uns días…

Algo así pasoume estas dúas últimas semanas. Dous sábados diferentes, dúas revelacións distintas. Dous conceptos que coñecía, que entendía pero que non era quen de facer meus…

Un deles pola forza da labazada dunha das máis marabillosas persoas que teño coñecido nunca. O entendemento de que nada hai máis importante que ti mesmo. Tanto dá os erros que cometas, ti es o máis importante. Se es fiel a ti mesmo… nada é tan malo, porque a aceptación dun, cas súas virtudes e os seus defectos, leva inevitablemente ao recoñecemento dos erros e polo tanto a querer medrar e mellorar.

Eu levo toda a vida sentíndome unha merda cada vez que facía algo mal e o sábado pensei, por que? Si non é certo: fago moitas cousas moi ben e son unha persoa bastante boa e agradable. A revelación foi… nunca máis me vou a amargar por todo. Se fago algo mal vou tratar de solucionalo e se fago algo ben… vou tratar de disfrutalo.

O outro, hoxe, pola forza da felicidade de ter pasado un moi bo momento cunhas persoas como poucas. Despois de unha pequena noite de troula con eles (non tan pequena) decateime de que a gran teima da miña vida é importante pero non tanto. Eu levo toda a vida obsesionado con atopar parella, con esa cousa que lle chaman amor, con ter a esa persoa especial ao teu carón para compartir a vida con ela. Tan obsesionado que teño descoidado moitas cousas tan ou máis importantes para min.

Pero fai un intre, na cociña, mentres fregaba uns pratos, púxenme a pensar na noite de cantigas e cantazos, de cervexas e plásticos, de conversas e alegrías, e pensei eu: quen necesita realmente unha parella cando ten uns amigos marabillosos que te queren e te fan sentir, polo menos para eles, a persoa máis importante do mundo, sendo eles para ti, tamén, un pequeno grupo de “persoas máis importantes do mundo” (estou relativizando, non vos pensedes que me estou a volver fachendoso)? Eu xa non. Teño todo o que sempre desexei… sentirme querido, formar parte de algo, dun todo. Sinceiramente, empezo a pensar que a parella está algo sobrevalorada.

Por que ademais a min, ese principio brutal que dominaba a miña vida facía que me precipitase e que buscase onde non debía buscar e que o único resultado que conseguía era cometer erro tras erro. Aínda que a pesar de todo, teño sido moi feliz en algún momento da miña vida e hai unha relación que por riba do dano que teño feito, xustamente por iso, por non ser nos as persoas adecuadas para estar xuntas, desa relación sempre terei moi boa lembranza.

Vale, si, hai máis cousas e recoñezoo… algún día haberá alguén na miña vida que poderei dicir que é a miña parella, alguén que se diferencie dos outros por algo, por unha compenetración maís íntima, por unha confianza aínda maior, por formar unha unidade máis pequena e tamén máis forte. Tamén é necesaria, pero é que antes para min, era O MÁIS IMPORTANTE.

E logo está o sexo, claro… iso tamén é importante, e o di alguén que leva apartado desas deliciosas costas xa fai uns cantos meses. Iso si que se bota en falta, pero non é tanto a necesidade do orgasmo, do clímax, como a necesidade do contacto, de sentir outra pel que non sexa a túa. Esa marabillosa sensación de abandono. Quen podería vivir sen a marabillosa sensación de sentirse tan preto de outra persoa? Tan só un tolo ou alguén que odia a vida.

Resumindo, que moitas grazas amigos meus. Edu acaba de atopar o camiño de volta a casa. Acabo de coller o último tren e pronto estarei aí.

Sentido Perfecto

Fai unhas semanas ollei unha peli do 2011 que non me deixou indiferente. A película chámase “Perfect Sense”.

Dúas historias contadas a un tempo, entrelazándose entre elas. A historia secundaria é unha historia de amor... Ewan McGregor como o cociñeiro Michael e polo outro lado Eva Green como Susan, unha epimedióloga de renome. Coñécense... gústanse... etc.

A outra historia, é realmente a historia principal… de súpeto hai unha epidemia global. Hai xente que tras un ataque de tristeza total perden o sentido do olfato. Susan é unha das primeiras persoas que investiga o asunto pero nada se sabe porque descoñécese o que hai, un virus ou outra cousa. Sexa como sexa, nuns días a epidemia é global: todo o mundo perdeu o sentido do olfato, ata Mike e Susan, que van comezar a súa relación amorosa.

Pasa o tempo e volve a saltar a alarma. Un ataque de fame imparable, hai que comer claquer cousa, e a xente perde prácticamente de golpe o sentido do gusto. Volve a pasar o tempo e agora é un ataque de ira que recorre o planeta enteiro: desaparece un sentido máis... o oído.

Supoño que o plantexamento é único, porque non deixa de ser unha película apocalíptica... pouco a pouco a humanidade vai afundíndose nun certo caos. Imaxinade o que pode supor para a humanidade perder o oído... dos poucos homes que aínda escoitan, moitos tratan de axudar aos demais pero outros moitos deixanse levar pola desesperación total e rouban e se volven tolos mentras intúen o tráxico final.

Pero ao mesmo tempo vai contando unha extraña historia de superación e esperanza (a pesares de que o final sexa totalmente desesperanzador). Cando a xente perde o sentido do olfato a comida deixa de apreciarse polo cheiro, aprenden a apreciala só polo gusto, logo por como soa ao cortarse, ao romperse, e logo polas cores.

A xente aprende a apreciar ou lembrar os cheiros por medio da música. Dun xeito ou outro a xente aprende a adaptarse á fatalidade e aprenden a vivir tal como antes pero cas novas condicións. Porque non só é supervivencia... a historia fala de como perseguimos aquelo que nos fai humanos, os sentimentos, as sensacións, os placeres.

Esa parte da película é fascinante e é aquí xusto onde eu quería chegar... porque en certo modo a película fala do que nos está a suceder agora mesmo. A nosa crise... quítannos cousas continuamente... sanidade, educación, dereitos, etc, e nos que facemos? Pois adaptarnos, cambiar, tratar de vivir como se nada, como se tivésemos que disfrutar dunha comida só co sentido do oído... por iso non reventamos, por iso nos acomodamos e miramos a outro lado... e seguimos como se nada, ata ao final de todo, cando xa non nos quede nada, nin a esperanza.

Na película, ao final.. ao final só quedan dous sentidos... un momento de felicidade extrema e desaparece o sentido da vista... non vos podo contar máis, agora deberíades mirala e descubrir o final porque o final é brutal, demoledor. Non creo que nos gustaría que pasara algo así. A min si me pasara...

Agradecementos

Fai uns días mirei un vídeo aconsellado por unha persoa marabillosa. Este vídeo.

Despois de miralo pensei… a ver, si eu son así! Presto bastante atención a todo, non en plan xenio da dedución, pero si en pan persoa normal que presta atención e sempre me considerei alguén positivo, pero pregunteime, entón, por que non teño sorte?

Por que pasei corenta anos tratando de non ser eu mesmo, de cambiar para adaptarme a todo o mundo, porque tiña a necesidade de caerlle ben a todo o mundo, de satisfacer a todo o mundo. E en consecuencia anuleime a min mesmo e deixei de ser unha persoa atenta e positiva.

Pero estes días estou a decatarme de que iso non ten sentido, que non podo caer ben a todo o mundo, que non podo ser tan estupendo que todo o mundo sexa o meu amigo… porque si deixo de ser eu mesmo para lograr ese obxectivo irrealizable que é satisfacer a todos, inevitablemente a xente ca que trato vai rechazarme porque non me comporto de xeito natural.

Levo corenta anos facendo iso e creo que vai sendo tempo de deixalo atrás… nestes últimos cinco anos foi o que fixen ca xente que ía coñecendo en Vigo e que supostamente eran meus amigos. E o certo é que agora decátome de que algúns deles era xente que non me interesaba para nada. Nin eles querían interesarse por min nin realmente eran persoas que me interesasen a min.

Na súa vida unha persoa é quen de cometer uns cantos erros. Eu nestes últimos tempos teño cometido uns cantos… ben, pois por culpa diso, algunha persoa me ten metido unha boa puñalada, unha traizón que, aínda doe máis cando ben de persoas cas que tes unha especial amizade ata o punto de chamármonos irmáns… os erros son culpa miña. Que me traizoen non.

E o certo é que se ben esta puñalada me ten doído moito, moito, moito, veño de descubrir que me teñen feito un regalo fermosísimo. Porque tal como di o vídeo, as persoas que teñen sorte son as que son quen de ollar as posibilidades e cambiar o malo en bo. A nova oportunidade é cambiar a miña vida rompendo con todo aquilo que xa non necesito e abrir ben os ollos para atopar a persoas correctas, e cambiar o malo en bo é terme decatado de que todo isto é unha gran oportunidade.

Así que, persoas que xa non estades na miña vida moitas grazas, en serio, non sabedes o agradecido que vos estou, e por favor, apartádevos da miña vida, apartádeme da vosa vida. Por favor, non me nombredes. Non pronunciedes o meu nome. Non existo, non son ninguén.

Pequena reflexión

Por fin, xa era hora, xa rematou este condenado 2013... que vaia ao carallo... o certo é que como ano non empezou mal, pero a cousa non é como empeza se non como vai. Tampouco como remata. Por que o novo ano, do que xa levamos unhas horas, 11 para ser exactos, non é que empezara moi ala: cunha cea de fin de ano bastante normal, pouco emotiva, como outra calquera, e pasando a noite durmindo para poder ir a traballar, e logo no traballo aburrido e padecendo os peores churros que teño comido na miña vida... e todo aderezado cun marabilloso día gris cheo de choiva e vento, así que esperemos que este ano que non empeza moi alá, sexa, canto menos mellor que o que remata, o que tampouco vai ser difícil.

A os nosos pais...

As nosas nais adorámolas porque nos levan nove meses dentro delas, e por moito que digan, nos somos parte delas... de súpeto un día sepárannos e entón son os nosos pais, polo menos para min, o gran referente e de feito tanto o son que nos marcan terriblemente. Pero aínda así, quen non quere ao seu pai? Por iso é necesario agradecerlles todo o que teñen feito por nos, o seu interese por nos, as súas preocupacións por nos, as súas bromas, os seus xogos, as veces que temos pensado deles "que pesados son", as veces que nos teñen feito sentir vergoña, as veces que tempos pensado o inxustos que teñen sido con nos, as veces que o teñen sido de verdade, as broncas que nos teñen botado, as veces que os temos decepcionado e as que nos decepcionaron eles a nos, os abrazos, os bicos e como non, as veces que nos teñen querido ensinar algo e nos, pobres idiotas, non quixemos nin escoitar nin aprender. Ás nais tamén, porque no fondo son elas as que nos apoian, pero iso xa será outro día.

E para non liarme máis, pois o que realmente importa, que é que isto ten un motivo. É o motivo é simplemente adicarlle isto a dous dos meus mellores amigos. Eles saben quenes son e saben porque. Así que todo está dito.