ரயிலில் போவது ஒரு சுகானுபவம்.
எங்க நாட்கள் புகை விடற வண்டிலேருந்து இந்த நாள் ஸ்விஸ் இண்டர்சிடி எக்ஸ்ப்ரஸ் வரை எல்லாமே சுவையானவை.
என்ன அப்போது தண்ணீர்,படுக்கை உணவு எல்லாம் கூட எடுத்துக் கொண்டுபோகணும்.
இப்போது டைனிங் கார் வண்டியோடயே வருகிறது.
இந்த ரயில்களில் நாம் உட்காரும் இருக்கைகளின் அருகிலேயே
சைட் டேபிள்.
அதில் எது வைத்தாலும் விழாத வாறு ஏற்பாடு.
அதிலேயே நாம் போய்க்கொண்டு இருக்கும் இடங்களுக்கான வரைபடம்.
அந்த அந்த ஸ்டேஷனுக்கான அறிவிப்பு.
ஒலி வடிவிலும், படிக்கும் வண்ணம் ரயிலின் கூரையிலும் கண்ணுக்கு எதிராப்போல போய்க் கொண்டு இருக்கும்.
நாங்கள் செர்மாட் என்னும் மலைச் சிகரத்துக்குப் போய்த் திரும்ப எடுத்துக் கொண்ட இரண்டு நாளில்
போட் க்ரூயிஸ்,பஸ்,ரயில்,கேபிள் கார் என்று எல்லாவிதமான
ஊர்திகள்,வாகனங்களில் ஏறி இறங்கினோம்.
களைப்பே இல்லை.
காட்சிகளின் குளிர்ச்சியா.இல்லை இந்த ஊர் வெப்பதட்ப நிலையா
தெரியாது.
ஆனால் பயணம் என்றால் இங்கேதான் சுகம்.
இங்கிருந்து லூசெர்ன் என்னும் இடத்திற்கு ஒரு முழுநாள் டிரிப் திட்டம் போட்டால் முன்னாலெயே வகையாக அங்குள்ள படகுகள் அதில் பயணிக்கும் நேரம் எல்லாம் கணித்து வைத்துக் கொண்டு கச்சிதமாக இரவு 10 மணிக்குள் திரும்பலாம்.
நமக்குனு வண்டி இல்லையேனெல்லாம் கவகை வேண்டாம்.
அத்தனை சௌகரியம்.
இங்கே இருக்கிற காரெல்லாம் சின்ன சின்ன வடிவம்தான்.
பழைய கால பக் ஃபியட் ,ஃபோக்ஸ்வாகன் மாதிரி வண்டிபோல நாலு
சின்ன சைஸ் நபர்கள் உள்ளே இருக்கலாம்.
உலா வருகிற மாதிரி
இவை ஓடும் அழகும் நன்றாகத்தான் இருக்கிறது.ஆனால் நம்ம் ஊரில் நம்ம நினைச்சா ரோடு க்ராஸ் செய்யற மாதிரி இங்கே ஓட முடியாது.
முதல்தரம் வந்த போது பராக்கு பார்த்துக்கொண்டெ நடைபாதையில் இருந்து காலைக் கீழே வைத்துவிட்டேன்.
சினிமாவில் வர மாதிரி க்றீச் சப்தத்தோடு வண்டி நின்னு விட்டது.
ஓட்டி வந்த கனவான் கனவான் தான்.ஒரு ஸ்ட்ராங் சைலண்ட் ஹீரொவா வந்து திட்டியிருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்னு நான் யோசிப்பதற்குள்
அந்த வண்டி ஓடிவிட்டது.
பிறகென்ன, சாலை விதிகள் பற்றி தந்தையும்,மகனும்,மருமகளும்
(அப்போ பேத்தி பிறக்கவில்லை,இல்லாட்டா அவளும் முழங்கி இருப்பாள்)
பொறுமையாக விவரமாகச் சொல்லிக் கொண்டு வந்தார்கள்.
நான் சுவாரஸ்யமாக அந்த ஏரியில் போகும் அன்னங்களையும்,வாத்துக் கூட்டத்தையும் ரசித்தபடி தலையை மட்டும்
அசைத்தபடி வந்தேன். இந்த வாத்துக்கெல்லாம் டிராஃபிக் ரூல்ஸ் ஒண்ணும்
கிடையாது.
பார்க்கப்போனா அமெரிக்கா மாதிரி மான்கள் கடக்குமிடம்,
வாத்துகள் ஜாக்கிரதை போர்டும் கிடையாது.
ஏனெனில் அதுங்களுக்கும் அறிவு நிறைய.
கட்டுப்பாடு நிறைய.
மென்மையாத்தான் சத்தம் போடும்.
தண்ணீர் அலுங்காம சர்ரென்று போகும்.
என்ன, இந்த ஊர்க்குழந்தைகள் பெற்றோருக்குத் தெரியாம போடற
ரொட்டித்துண்டுகளுக்காக குட்டி வாத்துகள் மட்டும் சண்டைபோடும்.
அதே போல குழந்தைகள் கீழே விழுந்து அழுதால் கூட
பெற்றோர்கள் அவ்வளவாக் கண்டுகொள்வதில்லை.
நீ விழுந்தியா,நீயே தட்டி விட்டுக்கோ,
சமாதானம் ஆகிக்கொ.இதுதான் பெற்றோர்களின் தத்துவம்.
நம்மளை மாதிரி குழந்தையைத் தூக்கிக் கொஞ்சி,
தடுகின கல்லை "அச்சு,அச்சு " சொல்கிற வழக்கமும் கிடையாது.
அப்புறம் பார்க்கலாமா.:-)
