John Adams en Galicia

(anaco do Canto LXV de Ezra Pound)

As leises dos visigodos e de Xustiniano aínda en uso en Galicia,

13 mulas 2 arrieiros chegando a Coruña ás 7

o porco deste país excelente e delicioso

tamén o touciño, o Xustiza Maior infórmame de que

a maior parte deles

engórdanse con castañas e millo

outros porcos din que se ceban con víboras

posíbeis importacións a España:

grans de tódalas clases, brea, trementina, madeira,

peixe salgado, espermaceti e arroz.

Tabaco xa teñen das súas colonias,

asi coma anil,

do tabaco do Rei toman 10 millóns de arrobas ao ano

Observei a damas que tomaban chocolate á española

comín a bordo da Belle Poule

Galicia, non hai pisos, senón o chan apisonado ata volvelo lama polo

home os porcos cabalos e mulas

non hai cheminé a medio ascenso ao rubir á recámara

había un lugar cuberto de palla

na cal estaba un porco para o engorde

enriba, o millo estaba pendurado de paus e de fendeduras

e nun curruncho unha arca chea de semente de nabo silvestre, ou colza

e no outro un celeiro cheo de avea

entre a cal durmín mellor que en ningures desque a miña chegada a España

En xeral os montes están cubertos de biorto

escasamente atopas olmo carballo ou outra árbore

Unha traducción de Pound

Pois iso: mentres matamos o tempo antes de que se resolva a anguria electoral, aquí vos deixo unha traducción que fixen do Canto Terceiro de Ezra Loomis Pound, grandísimo poeta norteamericano, ao que admiro enormemente (tamén facía discursos para Radio Roma e era admirador de Mussolini; nadie é perfecto, mais en todo caso os seus poemas non deixan por iso de ser sublimes, e se buscades xustiza -non poética-, xa penou dabondo o poeta na gaiola en que o tiveron pechado).

CANTO NÚMERO III

Sentárame nas gradas da Dogana,

porque as góndolas custaban demasiado aquel ano,

e non estaban "aquelas mozas", había unha cara

e o Bucentauro a unha vintena de iardas, ouveando "Stretti",

e as vigas mestras iluminadas, aquel ano, no Morosini,

e os pavos reais na casa de Koré, ou quizaves estivesen.

Deuses flotan no ar azurado,

luminosos deuses, e toscanos, de antes de que fose verquido o orballo.

Luz: e a primeira luz, antes de que nunca o orballo caese.

Paniscos, e do carballo, dríade,

e da maceira, mélida,

por todo o bosque adentro, e as follas están cheas de voces,

en susurro, e as nubes cómbanse sobor da lagoa,

e hai deses sobre elas,

e na auga bañistas de amendoada brancura,

a auga prateada que vidra o pezón voltado para arriba,

como dixera Poggio.

Vetas verdes na turquesa

Ou, as gradas pardas ruben por detrás dos cedros.

Mio Çid cavalgou ata Burgos,

ate a porta engastada entre dúas torres,

bateu co conto da lanza, e unha nena apareceu,

una niña de nueve años,

na pequena galería sobre a porta, entre as torres,

a ler o decreto, voce tinnula:

"Que ninguén fale, dé pousada, axude a Ruy Díaz,

baixo pena de que se lle arrinque o corazón, e posto en punta de pica

e de perdé-los ollos, e tódolos bens confiscados,

e aquí, Mío Çid, están os selos,

o selo real e a firma".

E él baixou de Vivar, Mio Çid,

sen deixar alá os falcóns nos seus poleiros,

e roupa algunha alá, nas prensas,

e deixou a súa Arca con Raquel e con Vidas,

a grande arca de area cos prestamistas,

para ter a paga da mesnada,

e abrirse camiño cara Valencia.

Inés de Castro asasinada, e a parede

aquí espida, aquí feita para durar.

Triste destrozo, o pigmento escámase da pedra,

ou a argamasa descascara, Mantegna pintou a parede.

Trapos de seda, "Nec Spe, Nec Metu".