Een leuke lunch

Toen ik in Terneuzen kwam wonen, woonde S., nu een van mijn beste vriendinnen, op twee minuten loopafstand. We zaten op dezelfde middelbare school, maar zij zat een klas lager en dus bemoeiden we ons niet met elkaar. En met haar jongere zus die later ook op school kwam al helemaal niet.

Die zus is vier jonger en dat verschil is heel groot als je vijftien bent of achttien. We kénden elkaar, maar daar bleef het bij. S. en ik werden trouwens pas vriendinnen op de pedagogische academie, toen we allebei op kamers woonden in Middelburg en dat is nooit meer over gegaan. We deelden en delen heel veel over van alles. Daardoor weten we ook van alles over elkaars familie en ik dus ook over die jongere zus. Laat ik haar B. noemen.

Mijn vriendin is altijd in Zeeland gebleven, maar B. woont al sinds haar studie in Amsterdam. We zijn,  toen we allemaal al middelbaar waren, wel eens met z'n drieen uit eten geweest. Dat zij jonger is telt al heel lang niet meer natuurlijk. 

B. woont vlak bij mijn cursuslocatie dus ik dacht dat het leuk zou zijn om na mijn les samen te gaan lunchen. En ja, dat vond zij ook leuk. 

Omdat zij nu een echte Amsterdammer is, mocht zij zeggen waar. 

Ze koos de Kalvertoren. Daar was ik echt nog nooit geweest. 

Die toren is in zo'n modern winkelcentrum in de Kalverstraat. Het heet nu geloof ik Kalverpassage. 

Ik winkel nooit in Amsterdam, kom alleen door de Kalverstraat om ergens anders te komen en ik had geen idee. 

Nou,  B. loodste me er regelrecht naar toen en binnen de kortste keren zaten we hoog boven de stad in een niet al te groot restaurant. 

Ik had niet goed opgelet, want we liepen zo te kletsen, maar wat een verrassing toen we er waren 

Wat een uitzicht. Wat was dat leuk!

We zaten heerlijk aan een tafeltje, achter glas in de zon en hadden vanaf die plek al een leuk uitzicht. 

Toen we klaar waren werd het nog veel leuker en liepen we een paar rondjes door dat restaurant. Met telkens een nieuw uitzicht op de volgebouwde stad. 

Proberen te zien welke toren de dichtstbijzijnde is en als dat zo is welke is dan de achterste?

Ik vond het echt ontzettend leuk om dat te zien, maar het hoofddoel was natuurlijk dat we elkaar uitgebreid en erg gezellig ontmoetten. We hadden veel om over te praten en ik nam niet heel veel tijd voor foto's. 

Dat wilde ik opnieuw proberen op mijn volgende cursusdag. 

Zoals ik al eerder vertelde, ik ben op zo'n dag heel vroeg. Ik kon wel al naar binnen, maar daar was alles nog dicht. 

De lift werkte, maar in je eentje in zo'n lift...er was nergens een mens te bekennen. Dus ik liep naar boven. 

Toen ik dat met B. deed, was er niks aan de hand, we liepen te praten en er was niks engs aan. 

Maar nu helemaal alleen op van die steile trappen... pfff. Ik denk dus dat ik nog een keer moet, nu met mijn man, want ik durfde ook niet echt aan het randje te staan voor foto's. 

En trouwens... mijn man, de echte Amsterdammer, is er ook nog nooit geweest, dus die moet gewoon een keer mee. 

(Wordt vervolgd)

Maandag

 London: Het was best moeilijk om het geheel goed op de foto te krijgen. Daarom maar in stukken. Eerst zag ik dit:

En toen een beetje dichterbij:

Vervolgens zag ik een bord en daarop stond:

Mohammed Ali: 'Matir Tan': The Land is Calling. 

Dat zei me nog niet zo veel, behalve dat Mohammed Ali de kunstenaar is. Maar welk land dan roept (of naar welk land hier verlangd wordt), dat zag ik nog niet. 

Inmiddels is het wel duidelijk. Het gaat over Bangladesh' immigranten in London. Mensen die nog steeds nauwe banden hebben met het moederland. Terwijl ze al tientallen jaren in London zijn blijft het land roepen. 

De maker van dit werk is zelf een tweede generatie Bangladesher. 

Dit kunstwerk is gemaakt in 2022 en toen was het vijftig jaar geleden dat Bangladesh onafhankelijk werd. 

Ik weet er te weinig van, maar dit is ook zo'n land met een enorme geschiedenis. Zeer dicht bevolkt, kolonie van Engeland tot 1946, Pakistan, oorlogen, natuurrampen...

Terwijl ik stond te kijken en probeerde wat foto's te maken (met gevaar voor eigen leven daar hoor), zag ik dat dit stuk muur er ook bij hoorde. Erg mooi met dat spel van licht en schaduw. 

Ik zag dit werk in 2024, en hoe het er nu bij staat kan ik niet zeggen. Misschien is het er niet eens meer. Het droevig lot van prachtig werk, soms. Maar misschien is het helemaal niet droevig. En misschien is het er ook nog wél. 

Linking to Sami's Colourful World

Joe Speedboot

 

Het boek van Tommy Wieringa, Joe Speedboot,  verscheen in 2005. De film verscheen vorig jaar. 

Ik ben indertijd begonnen aan het boek, maar vond het niks en ging niet verder. Dat vond ik vervelend,  want het boek werd hoog gewaardeerd door recensenten en door vriendinnen. Hun bevindingen stel ik, altijd op prijs en denk dan onmiddellijk dat er met mij iets mis is. Toch begon ik niet opnieuw, dat dan weer niet. 

Vorig jaar was het boek in het kader van Nederland Leest een cadeau van de Bibliotheek. Ik nam het mee, maar nog steeds las ik het niet. 

En nu heb ik de film gezien en meteen daarna begon ik toch nog een keer aan het boek. En las het in een ruk uit. 

Ik ben natuurlijk wel eenentwintig jaar ouder geworden en eenentwintig jaar wijzer. 

Dat zal het zijn,  want raad eens? Allebei goed bevonden film én boek. 

Het verhaal: Fransje Hermans is na een ongeluk gedoemd de rest van zijn leven in een rolstoel te zitten. Hij kan niet meer praten. Het is heel treurig, maar dan komt er in zijn dorp een nieuwe jongen wonen. Joe Speedboot, hij heeft zijn eigen naam bedacht en is verder ook zeer creatief, zo bouwt hij bijv. een vliegtuig. Er ontstaat een vriendschap, een soort vriendschap. Fransje ondertussen kan eigenlijk alleen zijn rechterarm gebruiken in de rolstoel en die arm ontwikkelt zich dan ook op formidabele wijze. 

Met het hoofd van Fransje is verder niks mis, hij haalt zijn middelbare schooldiploma, maar moet verder bij alles geholpen worden.

Maar hij raakt niet geïsoleerd, misschien is dat de essentie. 

Boek en film ontlopen elkaar niet veel. 

Ik zag dus eerst de film, maar ik denk dat andersom ook prima zou kunnen. 

Degene die de rol van Fransje speelt zit zelf in een rolstoel, hij kan wel praten en deed de toneelschool. Daan Buringa heet hij en ik hoop dat hij heel veel mooie rollen zal mogen spelen

Plassen

Een jaar of wat geleden schafte ik een plastuit aan. Iedereen had het erover en mij leek het ook handig. 

Ik heb er een paar keer gebruik van gemaakt tijdens een natuurwandeling. En dat ging, maar dat is ook het beste dat ik ervan kan zeggen: het ging. 

Bovendien, tijdens een echte buitenwandeling kan je net zo goed plassen, zonder zo'n ding. 

In de stad heb ik hem nooit gebruikt en gisteren deed ik het ding weg. 

Ik liep die dag weer in de stad. In Amsterdam. Dat is de laatste tijd heel vaak gebeurd. Als ik naar mijn cursus ga, ben ik vroeg op pad. Gisteren was ik om negen uur aan al aan de wandel. 

Maar ja, dan ben ik om kwart voor acht al van huis gegaan.  En dan is het iedere keer hetzelfde: ik moet plassen. Of ik nou tevoren veel heb gedronken of niks maakt niet uit. Of ik thuis nog drie keer geprobeerd heb, maakt niet uit. Ik moet. In het gebouw van de les is natuurlijk een toilet, maar mijn les begint om half elf en dat is te laat. 

Dus vraag ik dan maar met enige schroom in een café dat al open is of ik gebruik mag maken van hun toilet. 

'Het is een noodgeval', zeg ik dan en dat is het ook. 

En tot nu toe altijd, is het antwoord: 'Natuurlijk, ga uw gang, daar is het toilet'. 

Als ik dan na afloop vraag wat ik moet betalen krijg ik telkens te horen dat dát niet hoeft. Zo aardig eigenlijk. Zie ik dan een fooienpot staan, doe ik er wat in, maar het hóéfde nog nooit. 

Door het vroege tijdstip is ook lang niet alles open en dat maakt het onzeker. 

Nu was ik laatst met iemand aan het praten die er ook altijd last van heeft. Weer iemand anders in het gezelschap sloot er onmiddellijk op aan. 

Zij hád er altijd last van en nu niet meer en ze wees ons op het bestaan van een app, genaamd Hoge Nood.

Ik had er nog niet eerder van gehoord, maar ik heb de app onmiddellijk op mijn telefoon geïnstalleerd. Hier is de link: klik

En er is er nog een, nog zo'n app. Dat is deze: WC Wijzer, klik

Ik heb ze geen van beiden nog geprobeerd hè, maar ik denk maar zo  het kan altijd van pas komen. 

Gezichtjes van Esther

 Deze keer stuurde Esther me vijftien gezichtjes in een keer. En ze zijn alle vijftien super. Hier zijn de eerste vijf.

'Tijdens een verbouwing zag ik op twee verschillende momenten een gezichtje (van verfspetters):

Op tv zag ik naast de kast een haard staan'. 

Esther twijfelt hier of hij door de keuring komt, omdat het lijkt of het gezicht een bewust ontwerp is. Ik dacht het ook, maar ik vind hem leuk genoeg. 

'Op een website vormen de verschillende pijltjes samen een berengezichtje.

In de sneeuw grijnsde een omgevallen stoeltje'

En dit is de tweede ronde van vijf.

'In een oud huis op televisie zag ik tijdens de verbouwing twee gezichtjes voorbij komen

Ook weer een chagrijnig banaantje

De roze koffer was blij dat hij weer op vakantie kon

Het plakje kaas schrok dat hij ontdekt was en zijn einde naderde '

En dan de laatste ronde van vijf. Esther meldde dat zij er nog tien te gaan heeft en dan zijn het er honderd. 100!!!!

  'Het blaaadje vond het maar niks om op de grond te liggen

De omgevallen boomstronk houdt alles goed in de gaten

De hersenen waren niet blij dat er een scan van hen werd gemaakt

Het paaltje kijkt vol medelijden naar wat er op het fietspad voorbij komt

En het vogelhuisje opent zijn mond om de vogeltjes binnen te laten'.

Dat waren ze. Vijftien nieuwe en prachtige gezichtjes. Dankjewel Esther en inderdaad, op naar de honderd!

Voor iedereen geldt: blijf speuren, mensen. En insturen. bettievdgriend@hotmail.com 

Ps: Vorige keer vertelde iemand dat ze voor zich zelf altijd bedenkt welke ze de allerleukste vindt. Dat lees ik dan en voor ik het weet ben ik er de volgende keer zelf eentje aan het kiezen. Deze keer werd het (voor mij dus) het berengezichtje op de website. 

En welk gezichtje is bij jullie favoriet? 

Gezichtjes

Tineke Dieks, zonder blog maar met een leuke nieuwsbrief, zag deze stoel op het fietspad staan en zag meteen een gezichtje! Hoe is het toch mogelijk hè. Ook dat die stoel daar staat trouwens.

Ilona stuurde me dit gezichtje, nog juist voor Halloween. Al een hele tijd geleden dus. Het is een drogerbal, met daarop een beetje wasparfum. Nou, ik vind dat-ie ver na Halloween, nu dus,  ook nog wel kan hoor. Spookjes zijn er altijd,  of juist niet.

En nog een keer Ilona: Zojuist tijdens het schillen van de aardappelen voor de stamppot andijvie, hij of zij lijkt te zeggen: 'Moet ik nu echt in dat koude water?'.

Bloglezer Ria stuurde ook een hele mooie:

En eergisteren kwam er een heel nieuwe Ferrara-zending. Ze zegt:

'Hierbij weer een aantal gezichtjes.

De aardappel en het blikje komen wel vaker aan de orde en zijn dus niet echt origineel meer.

Voor het gezichtje in de sneeuw moest ik haast maken, want de dooi was al aardig ingezet. 

Gisteren kocht ik enkelsokjes en dit is het karton waarop ze waren bevestigd.

De alikruik zit hoog in de topgevel van het geboortehuis van Trui Bosboom- Tousaint. Het was me nooit opgevallen en nu ineens wel'. 

De laatste opmerking van Ferrara, krijg ik heel vaak te horen en ervaar ik zelf ook wel eens: het is me nooit opgevallen en nu zag ik het ineens. Heel grappig. 

Andere gezichtjes zoals dat op de stoel, ja dat kan niet eerder opgevallen zijn, dat is onverwacht. Dat maakt het leuk.

Allemaal hartelijk dank mensen en blijf vooral speuren. En inzenden: bettievdgriend@hotmail.com

Blijf vooral ook kijken hier, want morgen plaats ik nog een gezichtjesaflevering. Ook weer een bijzondere! 

De Mieke- atc- ruil

Mieke organiseerde weer een ATC-ruil. Altijd leuk om mee te doen, want ik vind het fijn om Atc's te maken. Nou ja,  bijna altijd, niet als de tijd dringt en ik nog geen enkel idee heb. 

Soms is het onderwerp vrij, zoals nu bij Mieke. Soms is er een afspraak over het thema. 

In alle gevallen ben ik aan de late kant (maar nooit te laat), want het is net als met de Sinterklaasgedichten, die maak ik altijd op het nippertje. Als ik dan eenmaal begin, komt het meestal toch nog goed. 

Hierboven zie je de Atc's die ik gisteren kreeg. Ze zijn hartstikke leuk. 

Dank allen en vooral dank Mieke, voor het organiseren, delen en versturen. Dat is al met al een hele klus. 

Van links naar rechts zie je op de bovenste rij een omslag dat Mieke voor de kaartjes maakte, het mapje dat Ferrara voor haar kaartje maakte en het kaartje zelf. 

En dan op de onderste rij de atc's van Ipie, Mieke en Mirjam. 

Ik heb de laatste tijd voor het eerst in tijden weer wat meer gemaakt en geruild. Niet alleen bij Mieke dus.

Bovenste rij, thema circus, thema winter, thema kerst en thema steampunk. Die gingen ook allemaal in series van drie, net als de laatste drie die ik maakte voor de Mieke-ruil (geen thema). 

De figuurtjes op die laatste drie kaartjes zijn gemaakt met een techniek die ik helemaal vergeten was. Ze zijn gestempeld met kleurloze stempelinkt. Als je het blad dan een beetje schuin houdt in het juiste licht, kun je zien of de stempel goed is gezet. Als dat zo is,  strooi je er een bepaald soort poeder overheen en dan moet de hele stempel bedekt zijn. Dan schudt je alle overtollige poeder er weer af en blijft alleen de stempeladruk bedekt. 

Vervolgens verhit je het geheel met een fohn waardoor het na een tijdje hard wordt en je er gewoon over kunt vegen zonder dat er iets verandert. In dit geval is de stempel na het harden uitgeknipt, maar ik had hem ook meteen op de achtergrond kunnen maken. 

Ik heb die poeders in verschillende kleuren en ook dat was ik een beetje vergeten. 

Het leuke van atc's is natuurlijk dat alles is toegestaan, wat je wil doen, dat mag. En ook allerlei materiaal mag. Zolang de maten van het kaartje maar kloppen. (6,4 x 8,9 cm)

Jawel, ik zit er weer helemaal in! 

Het geluid van...

 

Amélie loves the sound of Cracking Créme Brulée. 

Het zien van deze tekst op een muur ergens, ik weet niet meer waar, veroorzaakte meteen twee reacties.

In de eerste plaats een herinnering aan de film Amélie. Of eigenlijk Le Fabuleux destin d'Amelie Poulain. 

Een al oude film, uit 2001,  waar ik zulke goed herinneringen aan heb dat ik helemaal niet besefte dat het al zo lang geleden is. 

Eigenlijk wil ik hem nog wel eens een keer zien. Haar bedoel ik, Amélie. 

De tweede reactie is dat ik meteen zin krijg in creme brulée. 

En daarna nog een derde reactie,m op het geluid van creme brulee. Dat is toch wel een beetje merkwaardig en ik herinner het me ook niet uit de film, maar toch kan ik dat geluid, dat zacht krakende geluid bijna horen. En inderdaad,  het is een fijn geluid. 

En ik dacht meteen na over andere kleine, bijzondere geluiden. Het geluid van een scheurend papiertje bijvoorbeeld of het geluid van het  afstrijken van een lucifer of.....

Ik wed dat sommigen van jullie er nu ook aan denken. 

Drie mannen, drie murals

 

Al eerder zei ik dat ik het NDSM-terrein nogal rommelig vond. En ik zei ook dat er ondanks dat toch altijd allerlei moois te zien is. 

De mural  hierboven bijvoorbeeld vind ik prachtig, ga het maar eens proberen. En eigenlijk past hij ook nog wel in deze omgeving. De maker is mij niet bekend. 

Van dit werk ken ik de maker wél. Het is een man uit Portugal die overal op de wereld werkt. Zijn naam is Afonsoul. Ik zal er een link bij zetten. Klik.

En dan de laatste. Die was in november 2025 al niet meer echt goed te zien. Maar ik zag wel dat het een mooie geweest moet zijn. Een deel van een groter geheel. En dat geheel zag ik na een kleine speurtocht ook. De laatste foto, die van het geheel, is dus niet van mij:

Dit blijkt een eerbetoon te zijn aan de overleden Michel Vos aka Big Rhone of King Rhone. Als ik het goed heb begrepen hebben meerdere straatkunstenaars hieraan gewerkt. Zeker Inkie en Karskione. 

Rhone zelf heeft gedurende zijn leven heel veel straatkunst gemaakt. 

Linking to Sami's Colourul World

Feanwalden, zomaar een houten doosje

 

Ik ben nogal gesteld op dit kleine doosje. Mijn moeder bewaarde er wat sieraden in en dat doe ik ook. Het staat bij mijn bed en ik doe mijn horloge er in,  of een ring.

Ik vind het zo'n schattig ding, met die bolletjespootjes en dat ene bolletje om het deksel te kunnen optillen. 

Mijn moeder had het al heel lang en ik dus ook. Aan de onderkant van het dekseltje zit een plakplaatje: Feanwâlden staat er op . 

Feanwâlden of Veenwouden is een dorp in Friesland. Mijn Amsterdamse moeder heeft jarenlang in Friesland gewoond en gewerkt als wijkverpleegster. Ze sprak goed Fries en heeft altijd een zwak voor de provincie gehad. 

Het Frysk Gezelschap, dat in 1944 dus honderd jaar bestond,  heeft dit kistje laten maken. Het was nog oorlog natuurlijk en de tekst die er op staat vind ik wel toepasselijk en  betekent ongeveer dit: 

Als 't niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan. 

R. Brandsma heeft er een mooi tekeningetje bij gemaakt en voor zover ik dat kan bekijken staat dat kerkje er nog steeds. Sinds 1648 om precies te zijn 

Oei... het is helemaal geen kerkje. Aaf was zo aardig mij daarop te wijzen in de volgende reactie: Dankjewel Aaf!

De toren is in de middeleeuwen, rond 1300 gebouwd, het is geen kerkje. Het is een versterkte woontoren, stins geheten. De verdedigbare stinzen werden gebouwd als gebouw waarin, in tijden van gewapende strijd, enkele gezinnen zich veilig konden terugtrekken. Met name rijke families konden zich dit veroorloven.

Misschien heeft mijn moeder het kistje gekocht, gewoon omdat ze het mooi vond. Of ze heeft het van een dankbare patiënt gekregen. Ik zal er niet meer achterkomen. 

Ik vind het zo jammer dat  het zo lelijk is geworden. De binnenkant niet, de onderkant ook niet, maar de bovenkant. 

Mijn man heeft het al eens voor me geschuurd en nu weer. Voorlopig is het weer even mooi. 

Maar die kringen komen steeds weer terug. En nog meer schuren kan eigenlijk niet meer.  Het is gemaakt van walnotenhout, dat staat aan de onderkant. 

Misschien moet het maar eens in de olie. Maar ja, dat durf ik eigenlijk ook niet zo goed en ik heb ook geen idee welke olie dan. Dus... ik moet maar eens op onderzoek!