Elektrisch fietsen op een schoon Noord-Beveland

 

Zomaar ineens hebben we de laatste tijd weer lekker veel gefietst. Dat begon op Noord-Beveland. Echt flinke afstanden. 

En dan bedenk ik iedere keer dat ik dat niet gered had als ik een gewone fiets had. 

De elektrische fiets is voor mij, voor ons,  echt hartstikke fijn. Geen last van mijn rug, geen last van mijn knie

Ik weet niet of je kunt lezen, vertalen, wat het Zeeuwse boerenpaar hier  zegt, maar het komt er op neer dat ze elektrische fietsen hebben en dat het makkelijk gaat, zonder gezucht en gekreun.

Zo is het, ook bij ons. En helemaal nu het al zo lang behoorlijk aan het waaien is. Geen enkele last van gehad. 

Het boerenpaar was trouwens veelvuldig te zien tijdens onze fietstochten. Een soort duurzaamheidscampagne:

Ik vind ze leuk bedacht en getekend. En zeker de laatste die ik hier laat zien en die kennelijk helpt, want nergens, echt nergens heb ik rotzooi gezien.

Naar de hei

Nou, dat was een tamelijk briljant idee. Nog net voor de herfst echt gaat beginnen, nog even naar de bloeiende hei gaan kijken. Dat was het plan
Volgens mij heb je hier in de buurt geen hei, maar we dachten in Schoorl goed terecht te kunnen.
Dat was ook zo, maar helaas, bijna uitgebloeid, die heide. Het was overal werkelijk kurkdroog en het zag er niet zo paars meer uit, eerder nogal bruin.
Op sommige plekken was het paars nog wel goed te zien. Gelukkig maar, de tocht was niet voor niets.

Na de hei en de duinen gingen we ook nog even naar het strand. Hè lekker, ik hou meer van het strand dan van de duinen.
Bleek het daar een naaktstrand te zijn. Dat voelt niet echt prettig hoor, met al je kleren aan. We werden met enige minachting bekeken, voor mijn gevoel. Maar dat leidde er niet toe dat we alles uittrokken. Nee, we bleven gewoon niet lang. 
Ik vertrouwde mijn fiets niet helemaal. Die was weliswaar volledig opgeladen, maar dit was onze verste afstand ooit. We fietsten in totaal 90,8 kilometer.
Dat zag ik aankomen, (we waren ook een paar keer verkeerd en om gereden),  dus ik dacht dat het beter was om zuinig aan te doen en  in de eco-stand  te fietsen..
Dat bleek toch behoorlijk pittig. Want echt hoor, het waait altijd hier en in de duinen was het natuurlijk ook vaak klimmen.
Dus thuis gekomen en nog net voor ik plat op de bank ging,  postte ik een foto op insta met als begeleidende tekst: we fietsten vandaag 90,8 kilometer. Pfff, nu wil ik nooit meer fietsen. Nooit meer.

Zomertijd

Nee hoor, dit is natuurlijk niet 'mijn' tulpenveld. Dat kan niet in een dag. Ik ben gisteren  nog wel gaan kijken en er was nog helemaal niets te zien. Niet eens een vlug tulpje dat zijn kleur alvast  toonde.

Deze kleurige foto's  maakte ik onderweg.
Op de fiets naar Bergen om alsnog de Vlaamse expressionisten te zien in museum Kranenburgh.
Er werden een paar schilderijen getoond die ik leuk vond, maar ik was verder niet heel erg onder de indruk. Maakt niet uit hè, kijken je conclusie trekken en weer weg. Dat kan gelukkig. Wel een leuk museum trouwens.

Misschien kwam het door al die kleurexplosies onderweg,  dat ik de expressionisten wat somber en donker vond. Op dit werk na dan, dit is van Floris Jespers, gemaakt in 1925 en het heet ' Marc groet 's morgens de dingen'.
Deze Marc is de zoon van de schilder en Paul van Ostayen maakte zijn beroemde en gelijknamige gedicht (de tekst hing er naast),  eerst.  Pas daarna schilderde Floris Jespers zijn kind.

Marc groet 's morgens de dingen

Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem
ploem ploem
dag stoel naast de tafel
dag brood op de tafel
dag visserke-vis met de pijp
en
dag visserke-vis met de pet
pet en pijp
van het visserke-vis
goeiendag

Daa-ag vis
dag lieve vis
dag klein visselijn mijn 

We fietsten verder naar het strand,  waar het heerlijk was. Veel mensen en vooral ook heel veel schelpen:

Daarna nog een heel stuk door het duin-reservaat, waar het ook prachtig was en terug naar huis.
Zo'n beetje vijfenzeventig kilometers gefietst in totaal. *geeft schouderklopje*

Foto van de klok van de Beurs van Berlage, gemaakt vanaf het dakterras van de Bijenkorf.

En nu is dan de zomertijd begonnen. Dus mensen:  Beidt uw zomertijd! En Duur uw uur!

Volendam

Dát had ik niet gedacht, dat we in februari al zo vaak gebruik van de e-fietsen zouden kunnen maken. We gebruikten hem natuurlijk wel voor de gewone, dagelijkse dingen. Maar niet zozeer voor langere ritten.
Deze week wel, we  reden naar Volendam.

Volendam, daar was ik niet meer geweest sinds ik een kind was. Mijn ouders waren erg van 'je moet je eigen land leren kennen'. We gingen zeker niet naar het buitenland.
Terug naar Volendam dus.

Ik kan er meteen bij zeggen dat dit de laatste keer geweest is.
Het was er, nu al, heel erg druk, werkelijk de ene toeristenwinkel/eettent na de andere. We liepen een flink stuk over de dijk en dronken nog even wat in het zonnetje, maar verder vond ik er echt niks aan.
Het mooie is, dat zelfs als er ergens niks aan is, maar je kijkt evengoed uit je doppen, dat je dan toch weer dingen ziet die de moeite waard zijn.
Bijvoorbeeld:

Maar het allermooist vond ik toch deze boot. De Volendam 54.  Daar heb ik een hele poos naar staan te kijken.
Er zit in mij nog wat schippersbloed en dat bruiste ineens een beetje.

De Volendam 54. Ik dacht eigenlijk dat het een botter was. Voor de aardigheid zocht ik hem even op, die boot. Leuk dat dat kan.
Het blijkt wel een béétje een botter te zijn, maar niet helemaal. Het is een kwak. Een Volendammer kwak. Deze is van ijzer en gebouwd in 1911.
Ik lees verder:

De kwak is een slag groter dan de Zuiderzee botter en zeer stabiel. In tegenstelling tot de botter heeft de kwak weinig zeeg. Het boeisel blijft naar voren toe breed en de waterbalk staat achter de mast op het dek, terwijl die bij de meeste botters voor de mast ligt. In Volendam begon men in de 19e eeuw met een nieuw soort net te vissen dat tussen twee kruislings gespreide bomen de bodem afschraapte. Dit zakvormige kwaknet stelde hogere eisen aan de botter en resulteerde in een groter schip met langere bun. De naam kwak is dus afgeleid van dit net. Volendammer kwakken varieerden in lengte van 15 tot 18 meter.

Is dat niet mooi? De zeeg, het boeisel, de bun en de waterbalk? Het is een andere wereld. Dat is het!

Oud en vervallen (en fietsen en taart)

Afgelopen zaterdag gingen we op de fiets naar Egmond. Het was prachtig weer natuurlijk, maar we hadden thuis niet gemerkt dat het zo hard waaide. We hadden ook niet ingeschat dat we tegenwind hadden. En dan kan je wel een geweldige elektrische fiets hebben, maar  het was evengoed heel hard trappen. We waren echt bekaf toen we aankwamen.
Frits had trouwens een knooppunten-route uitgezocht en die was heel mooi. Heel rustig ook. Met prachtige plekjes.
 
Maar moe of niet, heerlijk, eindelijk weer het strand. En we beloonden ons zelf, kijk maar:

Walnotentaart

 We namen zelfs allebei een punt; meestal delen we, maar nu hadden we het dik verdiend.
Over dik gesproken...hahaha,  maar gelukkig was het walnotentaart en walnoten zijn natuurlijk erg gezond, dat weet iedereen.

Enfin, na de taart en een strandwandeling, besloten we toch verder te fietsen naar Bergen.
Daar was in Museum Kranenburgh  een tentoonstelling die ik heel graag wilde gaan zien. Vlaamse expressionisten.
Ik had er een groot stuk over gelezen in de krant en onderweg hadden we toch wel een stuk of vier aanplakbiljetten gezien.  Ja, we hadden er echt zin.
Nog net voor we er waren drong het tot me door dat op al die posters had gestaan: 17 februari tm 10 juni.
Oh ja, natuurlijk: zeventien februari en het was nog maar de zestiende.
Gelukkig is Bergen ook leuk, dus het was niet heel erg, wel heel stom.

Terug namen we de kortste weg. Iets minder mooi dan de knooppunten, maar sneller.
Kwamen we nog langs een vervallen boerderij. En die moest op de foto natuurlijk.
Oud en vervallen, mooi om te zien.

Ik moet dan altijd denken aan de mensen die hier zijn begonnen, die deze boerderij hebben gebouwd, vol mooie plannen. Beetje droevig. Zo vergaat de glorie van de wereld.

Mijn conditie is nog niet goed, dus bij  thuiskomst voelde ik me ook oud en vervallen.  Al mijn spieren, ook op plaatsen waar ik niet van wist dat er spieren zaten, voelde ik.

Avonturen met de e-fiets

Daar gingen we... afgelopen zaterdag.
De dag waarvan ik toen dacht dat het misschien wel de laatste mooie dag zou zijn.
Wat hadden we zin in Egmond, in het strand.
De dag ervoor was de accu van de e-fiets bijna leeg en hadden we hem op kunnen laden.
En dus stond niets ons in de weg om te vertrekken.
Er stond een stevige wind, maar hé, we waren helemaal vol, we konden makkelijk regelmatig een stuk fietsen in de hoogste stand, genaamd power.
Het ging perfect.
Ik zat te zingen op de fiets, dat wilde ik altijd wel, maar dan moet je niet zo hard moeten trappen.
Een mooie route was het ook. Lekker rustig. Ik vond West Friesland ineens weer erg mooi.
Een stuk voerde langs de snelweg en daar was het ook mooi hoor, maar wat een lawaai maakten die auto's. Enfin dat stuk duurde niet lang en voor we het goed en wel in de gaten hadden, waren we in Alkmaar.
Wow... wij... in Alkmaar, met de fiets...
Tja en toen ging het mis. Mijn fiets stopte ermee. Er kwam een raar geluid en weg was de trapondersteuning.  Grmpffkers#$*
Daar stond ik, op een drukke rotonde. Frits was al doorgereden, maar keerde terug nadat ik hem belde.
Daar stonden we. Frits keek en probeerde, maar niks.
Toen eerst de fietsenmaker maar eens gebeld. Die luisterde en zei ons een paar dingen die we moesten doen. Accu los maken en  weer terug zetten enzo. Daar eens kijken en daar... Niets hielp.
'Dan zal ik waarschijnlijk een nieuwe motor moeten bestellen',  zei hij,  'want dit kan natuurlijk niet. Moet u nu de Pechhulp bellen en dan als u nog voor vijven in de winkel bent, kijk ik meteen'.
Pechhulp gebeld. Dat werkte perfect: 'Binnen drie kwartier is er vervoer terug. Neemt u eerst maar even een kopje koffie en dan komt er iemand aan hoor'.
Fantastisch hè. Echt geweldig.
Maar tsjonge jonge, wat stond ik te balen daar in Alkmaar. Ik werd per minuut chagrijniger. Niet eens vanwege de fiets, maar omdat we dus nu het strand niet gingen bereiken.
Aan de overkant was een koffiezaak. Daar maar op af dan. Ik stond nog even te bellen.
'Ik zet je fiets wel vast even aan de overkant', zei mijn man. En dat deed hij.
Vervolgens zag hij dat het voorwiel ontzettend scheef stond. Hij keek, trok en duwde een beetje,  keek nog eens, probeerde de fiets en hup de motor deed het weer. Nog eens proberen. Echt... niks meer aan de hand.
Pechhulp meteen weer afgebeld, gelukkig nog op tijd.
Wat was er nou gebeurd?
Nou, ik was net voor ik strandde bijna van de weg gereden door een niet oplettende jongen. . Die nog heel netjes sorry mevrouw had gezegd, maar waar ik een flinke zwenking had moeten maken, tegen de stoeprand was aangeknald en van de fiets moest springen.
Zo hard dat er een verbuiging was ontstaan.
Ik vroeg me nog af waarom dat niet goed vast had gezeten. Maar de fietsenmaker vertelde dat dat tegenwoordig niet meer mag. Nou weten we dat ook weer.
We gingen meteen verder en bereikten Egmond waar we een heerlijke middag hadden op het strand.
De terugweg verliep perfect!