Een prachtig Gouden Boekje

In principe verzamel ik alleen de oudste Gouden Boekjes. De eerste tachtig deeltjes. . 

Er komen nog steeds nieuwe deeltjes uit, die vind ik bijna allemaal minder leuk. 

Maar soms zijn er speciale uitgaven en dan ga ik voor de bijl. Zo ook met dit boekje. Ik zag het, zat al middenin de Vermeer-sfeer en kocht het.

Geschreven door Maranke Rinck, getekend door Martijn van der Linden.

Een simpel verhaaltje, maar je moet er maar opkomen. 

Jo is een meisje en ze woont in Delft. 

Jo's ouders zijn omgekomen bij een grote ramp in de stad: de

 Delftse donderslag en Jo moet geld verdienen voor haar broertjes en zusjes. Pakjes bezorgen, dat is wat ze doet. 

Deze dag zijn het verschillende pakjes .

Ze heeft een brief bij zich, een gitaarsnaar, een ketting, oorbellen en een stukje blauwe steen. Dat is Lapis Lazuli. Het moet naar de meesterschilder Vermeer, die zal er blauwe verf van maken. 

Jo bezorgt eerst een pakje bij een deftige jongedame. Het is een ketting. Maar Jo krijgt niet eens een fooi. 

Ze weet dat Lapis Lazuli erg kostbaar is en ze denkt er over dát pakje zelf te houden, het spul te verkopen en te vluchten.

Maar ze doet het niet. Want de volgende klant is de vrouw met de gitaar. Ze speelt een liedje voor Jo en geeft haar wat geld en Jo laat haar boze plan varen. 

En dan komt ze bij Vermeer.

Die neemt het pakje aan en blijft naar Jo kijken. Daarna laat hij haar zien hoe hij de blauwe verf maakt en vraagt haar tenslotte om voor hem te poseren. 

Jo wil eigenlijk niet. Ze is bang dat ze herkend zal worden en het is juist zo mooi dat ze onopvallend is. Zo besteedt niemand aandacht aan haar en kan ze veilig over straat zonder beroofd te worden. 

Nou, je raadt het al. Zo'n vier eeuwen later kent bijna iedereen het schilderij. 

'Ze denken dat het een tronie is, een verzonnen fantasiehoofd. En dat is precies wat Vermeer aan Jo heeft beloofd'. 

Het lijkt me zeer geschikt voor onze kleinkinderen. Die hebben allemaal van Vermeer gehoord. Ik zal het ze laten lezen en daarna gaat het weer in mijn verzameling! 

Borrebach

 Er is nóg een boek met de titel 'Babs bootje krijgt een stuurman'. 

En dát boek heeft een ondertitel: De meisjesroman en Hans Borrebach.

Dat tweede boek kocht ik kort geleden. Tweedehands bij de Boekenbalie. Ik heb al vaak boeken verkocht bij de Boekenbalie en was daar zeer tevreden over. Dat ze zelf ook verkopen wist ik niet. Dit was een zeer redelijke prijs en het kwam snel. 

Het boek vond ik echt heel erg leuk. Omdat het gaat over die oude meisjesboeken én over Borrebach. Er was een bijbehorende tentoonstelling in 1995 en die heb ik jammer genoeg gemist. Kennelijk had ik andere dingen aan mijn hoofd in 1995, maar jammer is het wel. 

Enfin, in het boek een leuk artikel over Joop ter Heul en haar schrijfster Cissy van Marxveldt. De titel: Van een balorige élève en een keurige huisvrouw. De schrijfster van het artikel Pamela Pattynama geeft de essentie perfect weer met deze titel. 

Verder een groot stuk over de schrijfster van vele meisjesromans zoals Babs bootje: A.M. Nachenius-Roegholt.

Ook een hoofdstuk over het jongensachtige meisje in de meisjesroman en tenslotte heel veel over leven en werk van Hans Borrebach. 

Daar was ik natuurlijk zeer in geïnteresseerd. Hans Borrebach (1903-1991).

Hij was mij er eentje. 

Hij deed een opleiding in bouwkunde maar werd fotograaf, illustrator, schrijver , reclame ontwerper, cartoonist, pornograaf, schilder...

Wat werd hij eigenlijk niet. 

Hij illustreerde en schreef meisjesboeken en dát is de reden van mijn interesse en verzameling. 

Maar hij maakte ook sexboeken en pornostrips. 

Als je dat ziet, het zijn echt twee totaal verschillende werelden. 

De (meestal) uiterst brave meisjesboeken en de zeer expliciete sexboeken. 

Het boek over zuster Belinda hiernaast is nog steeds vrij braaf, maar hij maakte ook echt pure porno.

Het kon hem niet schelen, hij deed waar hij zin in had. En waar hij mee verdiende.

Mij kan het ook niet schelen. Maar ik verzamel alleen de brave boeken. Hij maakte er honderden,  echt honderden. 

Zijn illustraties zijn onmiddellijk herkenbaar. Vaak maakte hij bij een volgende uitgave een nieuwe omslag. 

Dat vind ik helemáál leuk. Als ik zo'n boek vind waarvan twee versies bestaan: 

Er is heel veel te vinden: Boekwinkeltjes, Marktplaats... 

Maar ik ben totaal niet fanatiek. En ik wil er meestal ook niet veel voor betalen. Verzendkosten zijn hoog en daar heb ik geen zin in.  Het allerleukst vind ik het als ik op een rommelmarkt zomaar ineens een boek vind. 

Hier is mijn verzameling: klik

Vandaag is het open Monumentendag. Ha, ik ga straks eens even kijken in zo'n monument waar nu een boekenmarkt is! 

Zeven kleine boekjes

Zes Gouden boekjes,  zes,  scoorde ik de afgelopen tijd op verschillende markten en in verschillende kringlopen. En eentje afgelopen vrijdag op de vrijmarkt in Alkmaar.
Dat doen ze goed daar. De avond van tevoren, voor Koningsdag dus, is daar vrijmarkt. Maar tegenwoordig de hele dag. Onze dochter was er  al om 11 uur in de ochtend en als je zou zien wat zij allemaal voor de meisjes heeft kunnen kopen...
Enfin ik vond dus dit deeltje

Wat kan een mens toch ontzettend blij worden van een gevonden gouden boekje voor de verzameling.
Ik heb er nu eenenvijftig. Ik verzamel niet alles. Er komen namelijk  nog steeds nieuwe deeltjes uit en af en toe als ik het heel leuk vind, koop ik zo eentje.
Maar die telt dan niet voor de verzameling. Die bestaat alleen uit de oude boekjes.   Uitgegeven bij de Bezige Bij (en niet bij Rubinstein) en dan tot en met deel 72.
Het leuke was dat ik dit deeltje vond op zolder in een winkel vol oude boeken. Die winkel had ik nog nooit gezien, terwijl ik toch vaak in Alkmaar was.
Dát was bijna nog de mooiste vondst.

Roodkapje

Yes!!! Ik heb er vier nieuwe Roodkapjes bij. De eerste kocht ik en de tweede kreeg ik er gratis bij van de verkoper. Erg aardig

Dit is het kaartje dat ik kocht. Dat doe ik niet vaak, maar deze wilde ik erg graag en toen ik haar dus zag op Marktplaats...
Van Rie Cramer en het is een echt Roodkapje uit de serie 'Onze lievelingen'. Nou dat kun je wel zeggen dat Roodkapje een lieveling is. En Rie Cramer ook trouwens.
En dit kaartje kreeg ik erbij:

Dat is weer van Willy Schermelé, ook een lieveling. Met op de achterkant een tekst:

Doch wil Roodkapje verder gaan
Dan ziet ze plots de wolf daar staan
En met een honingzoet geluid
Zegt hij: 'Ben jij alleen zo uit?
en nu wedt hij met het arme kind
Wie 't eerst de weg naar Grootje vindt.

Deze kaart werd verstuurd in 1948, aan Liesje de Bruijn in Rotterdam. Door tante Thea en tante Cor.
Mijn dag was weer goed!

Via Postcrossing een Roodkapje mij gestuurd uit Japan. Van Shin:

En ook via Postcrossing kreeg ik  dit Roodkapje. Van Marcus uit Dortmund. Ik had al een kaart, door iemand zelfgemaakt waarbij déze kaart werd gebruikt. Maar de hele kaart vind ik ook erg leuk. Voor de volledigheid hè, hahaha.

Verzameling

 

Net had ik gisteren geschreven over de toegevoegde kaarten aan mijn Roodkapjeverzameling, toen ik  in de krant een stuk over de nieuw opgedoken tekeningen van Vincent van Gogh las. Die na langdurig onderzoek echt blijken te zijn en nu worden tentoongesteld in Singer/Laren.
Ik ga er niet speciaal voor naar Laren. De krantenfoto's van de tekeningen spreken me niet zo erg aan. Donker en somber.
Dat vond de nieuwe eigenaar ook. Aanvankelijk toen ze hem werden aangeboden was hij niet erg enthousiast.
Hij had al twee van Goghs trouwens. Hij had al twee van Goghs!!!!
Maar hij liet zich overtuigen en kocht de tekeningen.
Die eigenaar, John Fentener van Vlissingen, is een van de rijkste Nederlanders en bezit een gigantische kunstcollectie met Manet, Monet, van Gogh, Sisley, Degas enz. enz.
Enfin, hij toont zich een gelukkig mens met zijn nieuwe tekeningen.
Ik vind het leuk dat hij niet te beroerd is om delen van zijn bezit te exposeren en dat wij er dus ook van kunnen genieten. Dat hoeft hij niet te doen, maar hij doet het wel.
Hij en ik, wij zijn allebei verzamelaars. Verder zijn er meer verschillen dan overeenkomsten natuurlijk, maar dat maakt niet uit. 
De ene verzameling is natuurlijk ook de andere niet. Ik heb me afgevraagd of hij met zijn van Goghs nou net zo blij is, als ik ben met mijn Roodkapjes. Ik denk het wel.
Het zit hem denk ik niet in het geld, het zit hem in iets toevoegen aan een verzameling. Dat is waar een mens blij van wordt.

Gouden Boekjes

Ha, ik kon weer twee nieuwe titels toevoegen aan mijn verzameling Gouden Boekjes. Het is zo'n leuke verzameling, helemaal als je ze allemaal bij elkaar ziet:

Ik ben geen fanatieke verzamelaar. Ik zou best op Marktplaats en in Boekwinkeltjes meer kunnen vinden, denk ik.
Maar dan komen er weer verzendkosten bij en ik wil er absoluut niet veel voor betalen. Toch,  soms sla ik mijn slag en vind ik er weer een of twee.
Mijn verzameling is nogal rommelig, dus daar ga ik verandering in brengen. Ik ga me alleen nog richten op de eerste 76 deeltjes. Er zijn er inmiddels zoveel meer. Echt heel veel. Ik heb ook wel een paar nieuwe, omdat ik ze zo leuk vind, maar ik ga alleen nog maar de echte oude verzamelen.
Ik heb er nu 28, dus ik heb nog wel wat te doen. Dat is leuk, dat wil ik ook. Iets te zoeken hebben in een kringloop of op een rommel/boekenmarkt

Ik heb één uitzondering gemaakt voor wat betreft de prijs. Dat is voor het boekje 'Wim is weg'.
Ik heb ook een boek over de Gouden boekjes en daaruit blijkt dat iedereen zo zijn eigen favoriete Gouden Boekje heeft. Maar 'Wim is weg' is bij vrijwel iedereen geliefd.
Het boekje was jarenlang niet te krijgen. De erven hielden een nieuwe uitgave tegen. Nu is het er weer, bij uitgeverij Rubinstein, maar dat vond ik niet echt.

Ik wilde echt de oude Wim, helaas zag je die maar zelden. Dus toen ik hem vond, heb ik er 15 euro voor betaald. Een puntgaaf boekje en ik was en ben  er erg blij mee.