Een nog moderner Roodkapje

Een tijd geleden alweer kreeg ik nóg een Roodkapjeboek. Ik was al aan een blogje begonnen, maar maakte het niet af. Te druk, te veel, maar ook heel moeilijk op de foto te zetten vanwege dubbele bladzijdes. 

Het is een superleuk boekje, deze tekeningen zijn totaal anders dan in het vorige boek, maar net zo leuk. En het verhaal is een klein beetje omgegooid.  

'Een sterk staaltje girlpower', staat op de achterkant.

De tekst is geweldig: 

Roodkapje gaat zoals het hoort op weg naar grootmoeders huisje. Ze komt een wolf tegen. 

'Waar ga je naartoe', gromt de wolf. 

En dat hadden sommige kleine meisjes heel eng gevonden, maar dit kleine meisje niet. 

'Naar mijn grootmoeder', antwoordde Roodkapje. 'Ze voelt zich niet zo lekker'.

 'Is dat zo?', zei de wolf en hij bedacht een plannetje. 

Hij komt aan bij het  huisje van grootmoeder. 

Dat was niet zo leuk voor grootmoeder.

Hij zette grootmoeders bril op, trok haar reserve-nachthemd aan, en klom in haar bed. En daar wachtte hij. 

Daar komt Roodkapje. 

Ze zag dat de deur al openstond.  Ze gluurde door het raam naar binnen. Maar grootmoeder zag ze daar niet. 

Wel zag ze een slecht verklede wolf die in grootmoeders bed lag te wachten. 

En dat  hadden sommige kleine meisjes heel eng gevonden. Maar dit kleine meisje niet. 

Ze bedacht een plannetje en ging naar binnen.

'Dag grootmoeder,' zei Roodkapje, want hoewel ze hem dondersgoed doorhad, speelde ze het spelletje van de wolf mee. 

Volgt het verhaal van de grote oren, ogen en tanden. 

'Grootmoeder wat heb je grote TANDEN!'

'Klopt mijn kind',  zei de wolf. 'Dan kan ik je beter...'

En de wolf sprong naar voren

En dat hadden sommige kleine meisjes heel eng gevonden. Maar dit kleine meisje niet...

Dat was niet zo leuk voor de wolf.

Twee totaal verschillende uitvoeringen van een boek dat al in begin 19e eeuw werd geschreven door de gebroeders Grimm. Het verhaal schijnt trouwens nog veel ouder te zijn. 

Ondertussen kocht ik zelf nog een oude, Nederlandse Roodkapjekaart. Nr. 339. Ik laat hem hier meteen maar zien, omdat die zo ontzettend verschillend is van Roodkapje in het boek. Dat maakt het zo leuk!

En dan kreeg ik op mijn verjaardag ook nog Roodkapje nr. 340. Een Franse verjaardagskaart. Die glittert een beetje en maakte mijn verjaardag erg Joyeux.

Een modern Roodkapje

Zomaar,  geheel onverwacht,  kreeg ik een superleuk Roodkapjeboek. 

We waren op de verjaardag van onze schoondochter en haar ouders waren er ook. 

Zij gaan altijd op vakantie naar Kroatië en daar kochten ze dit boek. Voor mij! 

Eigenlijk hadden ze een kaart willen kopen voor mijn verzameling, maar die vonden ze niet. 

En toen werd het dit mooie cadeau. 

Het was mooi ingepakt en op het papier zat deze sticker.

Er staat: Ik breng je vreugde en geluk.  

Zo makkelijk dat je dat zo eventjes kunt opzoeken hè.

Nou en dat van die vreugde en dat geluk, dat was de zuivere waarheid. Ik was oprecht verheugd en erg gelukkig met het boek. Kijk maar eens even hoe leuk:

En zo komt het dat ik het hele boek nu zit te vertalen. Want Kroatisch is zo'n taal die je geleerd moet hebben om te kunnen snappen. 

Ja, Crvenkapice, dat snapte ik en Dobar dan ook, maar daar bleef het bij.  Niet dat ik het verhaal niet snapte zonder te vertalen, maar ik vind het leuk om te kijken wat Google translate er van zegt. Dit:

Goedendag, Roodkapje - het is mooi je te begroeten wolf zei hij goedendag wolf antwoordde ze waar ga je zo vroeg heen ik ga naar mijn grootmoeder

Nog een bladzijde:

Het is echt een modern en knap getekend Roodkapjeverhaal. Maar gelukkig loopt het goed af, precies zoals de gebroeders Grimm dat hadden bedoeld. (Niet voor de wolf natuurlijk).

Janny en Wim, heel erg bedankt. Ik heb het nog eens helemaal doorgenomen. Superleuk!

Martin Lodewijk

Het kwam door haar dat ik keek naar die kant van de straat. In Dordrecht. Daar zat ze, op de stoep. 

Ik maakte een foto en toen zag ik vlak daarnaast de muur met een muurschildering. En die wekte mijn interesse, want ik ben altijd geïnteresseerd in murals. 

De naam van de maker viel me meteen op: Martin Lodewijk. De achternaam van mijn moeder was Lodewijk en die naam hoor je niet zo heel vaak.

Dit is de zijkant van de stripwinkel om de hoek. Ik hou helemaal niet zo van strips. 

Die in de krant lees ik soms en Asterix, ja van Asterix hield ik wel. En ik heb een paar Suske en Wiskes gelezen en vroeger de Donald Duck,  maar daar bleef het bij. 

Toch ging ik naar binnen in die winkel en informeerde naar Martin Lodewijk.

Op afkeurende toon zei de eigenaar:  'Maar Mevrouw, kent u die niet? Dat is een van onze bekendste Nederlandse striptekenaars. Hij is van Agent 327. Kijkt u maar,  hier ligt er een' :

Ik keek en herkende de stijl van de schildering op de muur. Zulke dingen vind ik leuk. 

We waren daar vanwege de boekenmarkt en omdat ik een paar echte koopjes had, vond ik dat ik me beste een keer een Martin Lodewijk kon permitteren. Dat werd de tweede die je hierboven ziet. 

We eindigden de dag met poffertjes en wat je daar in de maak ziet, was allemaal voor ons

Het boek las ik in de trein terug. Dat wil zeggen er staan twee verhalen in en ik las er een. 

Toen had ik het wel weer gehad en wist weer precies waarom ik normaal geen strips lees: ik word er moe van. 

En toch vond ik de strip leuk en dat kwam omdat-ie voor een deel in London speelde. Grappige tekeningen en best een grappig verhaal. 

'Hoe kun je het allemaal verzinnen', dacht ik, 'en dan ook nog tekenen'. 

Alleen al om die reden denk ik niet dat Martin Lodewijk familie kan zijn. Maar dat moet ik nog eens uitzoeken, ooit!

Nog even Zeeland

Nog heel even terug naar Zeeland. Naar de herfst in Zeeland.

We liepen langs het strand, richting het Zwin en toen we daar waren, op de grens van Nederland en België, waren daar ineens een heleboel haiku's te lezen. Op borden.
Haiku's, dat zijn eigenlijk kleine gedichtjes. Van drie regels. De eerste regel heeft vijf lettergrepen, de tweede regel zeven en de derde regel weer vijf. De dichtvorm is afkomstig uit Japan.
Ik kan me goed herinneren dat ik het vroeger vaak gedaan heb met mijn klas. Haiku's maken en erbij tekenen. Of andersom.
Dat, of elfjes. Het had allemaal met taal te maken en ook een keer met Japan vanwege een Japanproject. En soms waren de resultaten erg leuk.
De haiku's die we hier zagen, hebben met de natuur hier in Zeeland te maken.

Deze bijvoorbeeld, vond ik wel erg goed passen bij de foto die ik, even daarvoor, op het strand had gemaakt.
Hedwig Verleyen heeft zich niet helemaal aan de vijf-zeven-vijf regel gehouden. Maar ik heb gelezen dat dat mag. Jaap Boekhout hield zich er wel aan. Tel maar!

Engels

In het Parool lees ik dat de Nederlandse taal  nauwelijks bedreigd wordt door het Engels.
Daar is onderzoek naar gedaan. Uiteraard is daar onderzoek naar gedaan. Er wordt wat onderzocht in dit land.
Maar dit vind ik toevallig een interessant onderzoek. Vooral omdat ik me vaak afvraag waarom iets in het Engels moet als er een goed Nederlands woord voor bestaat.
SALE... het wordt ons toegeschreeuwd. Wat is er mis met uitverkoop?
De KIDS... als iemand het over z'n kinderen heeft, begrijp ik dat heel goed hoor.

Het onderzoeksrapport heet De Staat van het Nederlands en de conclusie is dat Nederlands een zeer vitale taal is met uitstekende overlevingskansen voor de toekomst.
Het idee dat Engelse leenwoorden funest zijn voor het Nederlands, kunnen we dus laten varen. Het Engels rukt weliswaar op, vooral onder jongeren, maar veel Engelse woorden worden vernederlandst, zoals saven en appen. Ongeveer 24 miljoen mensen spreken Nederlands.

Enfin, na dit verheugende artikel heb ik me nog eens goed in de krant verdiept, gericht op Engelse woorden.
Ik vond er een paar: retail, case, deal, 32 inch, treatment en e-bik. In de hele krant hè.
Valt mee toch?  Ik had echt veel meer verwacht.

Desalniettemin vind ik dat we het over uitverkoop zouden moeten hebben en over de kinderen!

Een ander verhaal

Daar is ze weer hoor, mijn Fiep-Roodkapje.
Ik had haar hier al eens laten zien. Ik wist natuurlijk best dat dit geen Roodkapje is uit het sprookje. Maar wel een Roodkapje en dus mocht ze in de verzameling.

Een tijd geleden zat ik in het blad 'Ons Amsterdam' te lezen. Een superblad, vooral voor oud-Amsterdammers,  zoals mijn man.
Ook voor mij een leuk blad om te lezen met interessante wetenswaardigheden.
Ik stuitte op een artikel waarin deze illustratie.
Ja, dan lees ik dus nog geïnteresseerder verder.
Eigenlijk is dit een reclame voor Big Ben. En dat was in de jaren vijftig een merknaam voor gummi regenjassen.Gummi, het woord alleen al. Zo ouderwetsch

In 1909 stichtte Jacques Kattenburg een fabriek in gummi-jassen in Amsterdam. De vraag was zo groot dat er al in 1911 300 mensen werkten en het bedrijf werd verplaatst naar Amsterdam Noord. Hollandia -Kattenburg, zo heette het toen.
Het bedrijf had hinder van de Eerste Wereldoorlog en later van de crisis, maar de vraag naar regenkleding was (uiteraard) groot en het bedrijf floreerde.
Ze maakten bijvoorbeeld de Falcon regenjas. Genoemd naar de Valkenweg waar het bedrijf was gevestigd.
Kijk en daar was dat zogenaamde Roodkapje van Fiep Westendorp een reclame voor. Voor die regenjas.

Deze reclame is uit de jaren vijftig, toen Big Ben de merknaam was geworden. Falcon regenkleding bestaat overigens nog steeds.

Terug naar Hollandia-Kattenburg. Het was een Joods bedrijf en dus ging het in 1940 al mis. De twee Joodse directeuren traden terug. De fabriek moest ook regenkleding voor de Wehrmacht maken en daardoor werden de Joodse werknemers en hun partners en kinderen gevrijwaard van deportatie. Helaas niet voor lang, want in 1942 werden 350 Joodse medewerkers weggevoerd. (na verraad door een ex-medewerkster).
En vanuit Westerbork vertrok in 1943 het Hollandia-Kattenburg transport.
826 mensen.
Naar Auschwitz.
De vrouwen en kinderen waren er inmiddels ook bij. Van de mannen overleefden slechts acht het.
Van de vrouwen en kinderen geen.

Jacques Kattenburg, zijn vrouw en kinderen overleefden wel. En na de oorlog, werd, onder leiding van de oudste zoon,  het bedrijf weer opgebouwd.
Maar in 1969 was het toch afgelopen.
De merknaam Falcon werd verkocht en de fabriek afgebroken.
Op die plek is nu een monument.

Dat monument ben ik gisteren even gaan bekijken. (op donderdag ben ik altijd in Noord).
Het is een driekantige zuil, met op iedere zijde een afbeelding en de namen van de slachtoffers.
Er achter is een school en die heeft het monument geadopteerd.
Het IJ-plein in Amsterdam Noord. De Valkenweg.
Mijn grootouders van moeders kant hebben op de Meeuwenlaan gewoond in Noord.
Zij zullen vast en zeker geweten hebben van de fabriek en de deportaties.

En zo zie je maar weer waar een verzameling Roodkapje-kaarten toe kan leiden. Zonder die verzameling was mijn oog er misschien nooit op gevallen.


(Alle informatie haalde ik uit het artikel in Ons Amsterdam. Dat artikel werd geschreven door Pauline Micheels)

Libelle

Ja, ik lees de Libelle.
Er is een tijd geweest, toen ik niet werkte en slechts één baby had, dat ik iedere week reikhalzend uitzag naar dat blad.
(Want die eerste baby was een makkie. Een heel lief makkie en ik had heel weinig afleiding, woonde hier net en kende alleen de buren en die werkten)
Maar dit terzijde.
Ik denk dat ik de Libelle al lees sinds ik een jaar of tien was. Toen knipte ik er ook plaatjes uit. Van beroemdheden.
En ja het mag truttig zijn, dat kan me niet schelen, maar ik genoot altijd heel erg van het blad.
Toen ik volwassen was, nam ik een abonnement. Mijn moeder nam dan de Margriet, of omgedraaid en dan ruilden we. In die jaren vond ik het nog steeds gezellig als het blad in de bus viel, maar ik zat er niet echt op te wachten
Tegenwoordig geef ik het blad door aan mijn dochter, maar allebei vinden we er niet zoveel meer aan.
't Is dat Anne-Wil er in staat (ook niet meer zo spectaculair) en Juul en Femke. Roos vind ik ook leuk.
Maar langer dan een half uur doe ik niet meer over het blad. En het zijn dus voornamelijk de columnisten die ik leuk vind.
Toch kan ik het blad na zoveel jaar niet meer opzeggen. Dus dat suddert een beetje door.

Ik vind het leuk dat de vorige hoofdredacteur Franska Stuy, een on-line magazine is begonnen. Voor vrouwen van 40+. Gratis.
Ik ben de doelgroep dus niet, ik ben 60+, maar nu ik er over nadenk: 60+ is ook 40+.
Hoe dan ook, op een of andere manier lijkt het iets meer op de oude Libelle. En dus kijk ik er regelmatig.
Ik zei het al, het is best truttig. Maar vooral lekker ontspannend.
Je vindt het blad hier:  Franska

Lego

'Lego wordt steeds gewelddadiger',  lees ik in de krant. '30 % van de poppetjes is bewapend. Die bewapening begon in 1978 met een legokasteel met lansen en zwaarden. Er waren altijd poppetjes met blije, vriendelijke uitdrukkingen. Die poppetjes vormen nu nog maar de helft van het assortiment. Er zijn boze, grimmige uitdrukkingen voor in de plaats gekomen'. 
Hein de Kort reageerde in de krant weer eens zeer adequaat:

En ik...Ik vind het eigenlijk tamelijk vervelend. Laat die kinderen lekker spelen met vriendelijk lego. De narigheid van deze wereld leren ze snel genoeg kennen.
Dus waarom moet dat nou?
Ja ik kan heus wel bedenken waarom, om te concurreren met allerlei enge games. Maar ja, het zal toch niet de bedoeling zijn geweest van de bedenkers van Lego.
Ik ben blij dat wij al het oude Lego van de kinderen (en geloof me, dat is heel veel van drie kinderen) nog hebben bewaard.
Hoef ik me daar wat de kleinkinderen betreft niet druk over te maken.

Jette Schröder: Lieke in de hoofdrol

Altijd als we op Anna passen zie ik heel veel kinderboeken. Vooral omdat Anna ze aansleept, ze wil altijd heel graag voorgelezen worden. Maar ook omdat ik van kinderboeken houd.
Er zijn zoveel leuke boeken voor hele jonge kinderen.
Het leukst vind ik de boekjes waar zo'n kleine Anna ook wat mee kán.
Bijv. een boekje waar een tram in staat en als je dan op een knopje drukt hoor je het geluid van een tram. Of van een fietsbel bij een plaatje van een fiets.  Toen Anna nog niet de kracht had om zelf te drukken, pakte ze al mijn vinger en zette die op de knop.
Of een boekje met allerlei dieren en dan kun je met je vinger aaien over zo'n dier en voel je de huid. Echt heel leuk en je weet niet niet hoe snel zo'n kleintje door heeft wat er moet gebeuren.

Dus toen ik dit boek zag staan was ik verbaasd. Want hier is Anna echt nog niet aan toe.
Maar toen zag ik het: dit boekje is geschreven door Jette Schröder en zij is zeer binnenkort (ook officieel) Anna's tante.  Ik heb haar verschillende keren ontmoet op verjaardagen.
Nou en als je de schrijfster kent, ga je het natuurlijk lezen.
En ik moet zeggen het is een hartstikke leuk boekje. Het ziet er goed uit, het is een leuk verhaal en het is goed geschreven.
Het is eigenlijk een meisjesboek. Zo'n boek waar ik als kind dol op was. Maar dan zeer beslist van deze tijd.

Het verhaal:
De klas gaat een toneelstuk opvoeren en na een spannende auditie krijgt Lieke de hoofdrol. Ze is dolgelukkig, maar haar beste vriendin Eva doet ineens heel raar tegen haar. Wat is er aan de hand en waarom wil Sam, de nieuwe jongen, niet meedoen met het toneelstuk? Komt het allemaal nog wel goed..?

Van de hoofdpersonen staan er door het hele boek verspreid,  vriendenboekbladzijdes.
Met achterin ook zo'n bladzijde van Jette zelf. Wat een idee.
Verder is er nog een website voor meisjes die vriendin met Lieke willen worden.

Jette is al bezig met het tweede boek hoorde ik.

En Anna? Die boft maar met zo'n leuke tante. Trouwens, ze heeft nog zeven andere tantes en ooms en dáár boft ze ook mee!

Boekenweek

Hmmm, ik mag van mezelf niet veel boeken meer kopen. Alleen nog in heel speciale gevallen en natuurlijk in de boekenweek. Omdat ik boekenweekgeschenken verzamel hè, dat snap je wel.
Dus, dit is mijn oogst van dit jaar. Het boekje van Kees van Kooten heb ik inmiddels gelezen. Eigenlijk was ik van plan om het te bewaren tot mijn eerstvolgende verre treinreis (lekker licht om mee te nemen), maar nadat ik Kees van Kooten deze week in real life mocht aanschouwen, ben ik er toch maar in begonnen en las het vervolgens achter elkaar uit. Wat een prachtig boekje is dat. Met recht een geschenk!!!
En dat real life: onze bibliotheek organiseert regelmatig avonden waarop een schrijver vertelt en/of voorleest uit eigen werk. Die avonden waardeer ik zeer. Ze worden gehouden in een bovenzaal van de bibliotheek, daar kunnen denk ik zo'n 60 mensen in en ja die schrijvers zijn meestal mensen die wat te vertellen hebben. Als ik even kan ga ik er naar toe. Arthur Japin, een fantastische verteller is dat, die was er al twee keer en als-ie nog eens komt ga ik weer aan zijn lippen hangen. Maar ook bijv.  Jan en Sanne Terlouw, Gerbrand Bakker, Tineke Beishuizen, Connie Palmen. Mooie avonden.
En nu dus Kees van Kooten. Maar omdat de belangstelling groot zou zijn, werd uitgeweken naar de Oosterkerk, een hele grote kerk waar veel publiek in past. Het was uitverkocht. Ik heb een leuke avond gehad hoor en me af en toe slap gelachen, maar het was tamelijk kort, nog niet eens een uur en Kees van Kooten las alleen voor uit zijn werk (en een paar stukjes van anderen). Vond ik jammer. Het is juist altijd aardig als een schrijver iets vertelt of ingaat op vragen uit het publiek. Voorlezen is best moeilijk en hij deed het uitstekend, maar toch miste ik iets. Enfin, het boekenweekgeschenk maakt alles weer goed.

Don't dream your life...

Nou, met deze uitspraak kunnen we de dag wel weer door toch? Fijne zondag!

(Gisteren gezien in Dordrecht)

Vadertje Langbeen

Een schattig kaartje via Postcrossing,  uit Hong Kong deze keer. Daddy Long Legs staat er op. Pats, ik ben meteen terug in een favoriet kinderboek: Daddy-Long-Legs ofwel Vadertje Langbeen, van Jean Webster.  Een leuk boek was het; eigenlijk wil ik het wel weer eens lezen. Een romantisch verhaal over een weesmeisje en haar weldoener. Dankzij deze man hoeft Judy niet langer in het weeshuis te blijven en mag ze studeren. Ze kent haar weldoener niet, ze heeft alleen zijn schaduw gezien: een man met lange benen. Ze noemt hem dus Vadertje Langbeen en schrijft hem brieven over haar belevenissen. Later trouwt ze met hem.
Jean Webster schreef het verhaal in 1912 en eigenlijk heeft het nog niets aan frisheid ingeboet. Het vervolg heb ik ook: Het John Grierhuis. In dat boek is Sally, de beste vriendin van Judy, de  hoofdpersoon. Ik heb later nog erg mijn best gedaan om een derde boek van Jean Webster te bemachtigen, getiteld Patty goes to college. Dat is ook gelukt, maar het boek is niet leuk. Saai, braaf, niks aan. Vadertje Langbeen zal ik altijd leuk blijven vinden.
Jean Webster illustreerde Vadertje Langbeen trouwens zelf. Grappige tekeningetjes zijn het. Kijk maar:  

Lekker lezen

Zomaar ineens ben ik begonnen enige structuur aan te brengen in mijn leesgedrag. Ik wil niet zo veel boeken meer kopen als ik soms deed. Ik wil wel recente boeken lezen. Uit de bibliotheek halen werkte niet. Dan had ik een mooi lijstje gemaakt en dan was er niet een van die boeken 'thuis'. Dus dan zocht en vond ik wat anders, maar raakte het lijstje vervolgens kwijt en vaak kwam het er dan niet meer van. Ik wist heus wel dat je boeken kunt reserveren, maar dat vond ik dan weer een hoop gedoe. Nu ben ik om, ik reserveer boeken waar ik iets over lees en die ik wil proberen. Een stuk of vijf tegelijk, ze komen niet tegelijk, dus dat werkt prima. Vijf boeken reserveren voor 2 euro vijftig. Dat is in mijn geval winst.

De boeken op de foto waren mijn eerste reserveringen. Twee ervan vond ik beslist niet goed. De Dinsdagvrouwen, daar had ik veel positiefs over gehoord. Maar ik vond het een uitgesproken onwaarschijnlijk verhaal, gebracht alsof het allemaal zou kunnen. Ik heb het niet uitgelezen. Wel even gekeken hoe het afliep, maar echt ik vond het niks.
Het tweede boek, Margot van Sophie Zijlstra, daarvan leek het thema interessant. De schrijfster vond Margot, de zus van Anne Frank, een vage  figuur in de geschiedenis. Ze wilde daar verandering in brengen door een roman te schrijven over Margot. Ze bestudeerde alles wat bekend is over Margot en bedacht vervolgens een verhaal. Margot roeide en werd uiteraard op een bepaald moment niet meer toegelaten op de club. Ze wil dan nog wel heel graag mee op het jaarlijkse uitstapje. Ook dit boek vond ik niet geweldig. Het idee dus wel, maar het viel toch wat tegen. En ik ergerde me aan de idioot lange zinnen.
Ha, maar dan het derde boek. Ik heb het nog niet uit, maar het is geweldig. Echt een ontdekking!!! En het vierde boek bevalt me minstens zo goed. Nog niet uit. Ik lees het ene boek boven en het andere boek beneden, haha. Maar ook deze week mocht ik twee dagen werken en er moest ook nog gehaakt worden.  Ik kom er op terug...

De donkere kamer van Damocles

De bedoeling van de tekst op deze boekenleggertjes ontgaat me. Wie dit leest is goed? Of slecht? Ik snap het echt niet.
Voor de actie Nederland Leest is dit jaar gekozen voor een van mijn favoriete boeken: De donkere kamer van Damocles van W.F. Hermans. Ik schrijf een c in Damocles, want in mijn uitgave (uit 1967) werd het met een c geschreven. In de uitgave die je nu gratis in de bibliotheek kunt krijgen is het Damokles geworden. En die boekenleggertjes krijg je er bij. Wat boek betreft kun je kiezen uit een rood of een groen exemplaar. Kiezen kan ik niet, dus ik heb ze maar alle twee meegenomen. Legaal hoor, we zijn allebei lid van de bibliotheek. En zo kan ik er toch mooi twee kinderen mee verblijden.
Zelf kreeg ik het boek na mijn eindexamen,  het was het eerste boek in mijn 'grotemensen' bibliotheek. Het tweede boek weet ik trouwens ook nog. Dat was 'Vrouw en vriend' van Anna Blaman. Dat kocht ik zelf en ik vond die twee boeken buitengewoon interessant staan naast alle kinderboeken.
Ik vond en vind De donkere kamer een mooi boek. Op de middelbare school moest ik een scriptie maken over een schrijver en dat werd W.F. Hermans. Voor die scriptie heb ik veel van Hermans gelezen. 'Moedwil en misverstand' o.a. en 'Nooit meer slapen'. En een boek waar ik helemaal niets van snapte. 'De God Denkbaar Denkbaar de God' was dat. Ook later heb ik Hermans altijd 'bijgehouden'. Een tijd geleden heb ik die scriptie nog eens helemaal doorgelezen en heb ik versteld gestaan over wat ik als 16-jarige allemaal dacht te weten en dus opschreef. De scriptie zag er wel prachtig uit, gebonden in zwart en getypt op m'n oude typemachine. Ik heb er ook een heel goed cijfer voor gekregen. Maar nu, terugkijkend, weet ik dat ik beslist veel te jong was voor het meeste Hermanswerk. Sowieso voor de meeste boeken die toen gelezen moesten worden.

John Boyne - Noah Barleywater gaat ervandoor

Omdat ik na, De jongen in de gestreepte pyjama, alles van John Boyne wil lezen, nam ik dit boek mee uit de bibliotheek. 

Roman staat er op en dat is het misschien ook wel, een roman, maar dan wel voor kinderen. Grote kinderen. 

Het is een buitengewoon fantasievol en sprookjesachtig verhaal. 

Van de achterflap: De achtjarige Noah lijkt beter met zijn problemen om te kunnen gaan als hij ze zo veel mogelijk vermijdt. Dus gaat hij er op een dag vandoor, weg van huis, over een moeilijk begaanbaar paadje door het bos. Na enige tijd komt hij bij een winkel. Maar het is geen gewone winkel; het is een speelgoedzaak, vol bijzonder, prachtig, wonderlijk en magisch speelgoed. En de eigenaar is een heel bijzondere speelgoedmaker. De speelgoedmaker vertelt Noah een verhaal over wonderen en verbroken beloftes. Hij neemt Noah mee op reis. Een reis die zijn leven zal veranderen.
Gelukkig gaat Noah op tijd terug en volgt nog een ontknoping die niet verrassend is maar wel goed bedacht.
Ik vond het een bijzonder boek, volkomen verschillend van de andere 'John Boynes'. Misschien schuilt daarin de kracht van de schrijver.
Meer John Boyne: klik Ik klikte zelf ook en las een en ander over de schrijver. Hij beschouwt dit boek zelf ook als een kinderboek zie ik.