Eenhoorn op het strand

Nou had ik het laatst hier over eenhoorns. 

Dat kwam misschien ook een beetje doordat ik er eerder deze maand eentje had gezien op het strand.

En zo bleek maar weer eens: het strand, in dit geval het strand van Egmond, is interessant wandelgebied.

Altijd wel wat te zien. 

En zeg nou zelf hoe vaak kom je een eenhoorn tegen. 

Ik had heel graag willen zien wie die eenhoorn daar maakte. Wie ineens zo geïnspireerd raakte dat het er gewoon uit moest. 

Ik denk niet dat het een kind was.

Wij lopen altijd behoorlijk ver en eigenlijk zie je daar nooit, nou ja bijna nooit, kinderen. Het was ook hartstikke stil.

Er was nog meer bijzonders:

Zo had ik bijvoorbeeld ook geen enkel idee over wat het was waar ik hier naar keek. Ook niet toen ik wat dichterbij kwam.

Geen flauw idee. 

Ik denk niet dat hier de eenhoornstand vanuit een schuilhut werd bestudeerd. Maar wat dan wel? Dat was de vraag en dat bleef de vraag. 

Maar lekker gewandeld hoor en toch nog wat geleerd, namelijk dat het fotograferen van een vliegtuig  nog lang niet zo makkelijk is als je denkt:

Ik weet het niet, maar ik denk dat het de kustwacht was. Op zoek naar eenhoorns? Misschien was het een teken of zo? 

Wisseling van het seizoen

Herfst... Eind september, toen de herfst nog maar net begonnen was en zich nog van zijn beste kant liet zien, hadden we nog een heerlijke strandwandeling, in Egmond. 

Deze foto vind ik wel illustratief voor die periode. Blauwe lucht, nog een heerlijke temperatuur, terrassen open en lekker rustig aan het strand. En die herfstige stukken op tafel natuurlijk. 

We wandelden heerlijk en toen we wat verder door liepen waren er een paar van die helden die hun best deden om te vliegen. Ik keek er met plezier naar, een hele tijd. De zon liet zich ook van haar beste kant zien, maar helaas kon ik door diezelfde heerlijke zon niet goed zien wat ik fotografeerde, dus dat ging op de gok. 

Ze zijn groot hoor, die dingen. Maar als het nou lukt, dan lijkt het me heerlijk om te doen. Dan had ik natuurlijk wel eerder moeten beginnen; met mijn botten zou het naar alle waarschijnlijkheid heel slecht aflopen. 

Enfin, ik maakt nog wat foto's en we liepen nog heel veel verder. 

Toen we terug liepen waren de heren net geland of er mee bezig en gingen ze opruimen. Ik maakte een praatje met ze en vroeg of ze het leuk zouden vinden als ik de foto's zou opsturen. Dat vonden ze leuk en zo geschiedde. En ik mocht ook nog een foto van ze maken en op mijn blog zetten. 

De flysurfers gingen op weg. En wij ook. Nog even naar dat lekkere terras in de zon.

Voor mij markeerde deze middag de seizoenswisseling, al waren er daarna nog heel wat mooie dagen. 

Helm

 

Het was weer heerlijk aan het strand. Alweer enige tijd geleden trouwens. Prachtig weer, blauwe lucht, zonnetje

Het leek wel of we in twee verschillende werelden waren. Die van de zee, met binnenzeetjes en golfjes en ribbeltjes. En die van de duinen, met licht en schaduw en ... helm.

Op de foto hieronder kun je een beetje zien hoe duinen ontstaan en groeien, onder andere dankzij helm of helmgras.

Wat een interessant spul is dat ook:

 

Van helm weet ik iets af,  lang geleden geleerd op school: 

lange wortels, er moet wel zoet water in de bodem zitten, kan tegen harde wind,  houdt zand vast en vooral: belangrijk bij de vorming van duinen.

Ja, belangrijk o.a dus omdat de duinen dat ook zijn en zo kenmerkend voor onze kust. 

Drie keer Noach

Wat was het al weer heerlijk op het Egmondse strand.
We waren er vorige week zondag en woensdag. Prachtig weer voor een flinke wandeling en woensdag ook mooi genoeg voor een terras. Weliswaar met een warme chocomel en met de jas nog aan, maar toch...
Op het strand zie je natuurlijk van alles, schelpen, pootafdrukken, vogels, mensen. En deze keer zagen we ook dit:

Zomaar een groen takje. Het enige takje trouwens op onze twee uur durende wandeling. Je ziet dit eigenlijk nooit op het strand.
Ik zou graag willen weten waar dat nou vandaan kwam. Het moet wel bijna van een vogel zijn, die dit in zijn snavel meenam en uiteindelijk liet vallen.

Ik moest wel onmiddellijk denken aan het verhaal van Noach.
Dat vond ik als kind altijd zo'n prachtig verhaal.
Noach die met z'n vrouw, z'n zonen en hún vrouwen en talloze dieren een zondvloed overleefde en dan als het bijna achter de rug is een raaf uitstuurt.

De raaf komt weer terug want er is nog geen plek waar hij kan landen. Een tijd later stuurt Noach een duif  en die komt ook weer terug.
De tweede keer keert de duif ook terug naar de ark, maar dan met een olijfblad in z'n snavel.
Land in zicht!

Kijk, daar is die duif. Met een olijf tak!
Alleen is dit een ATC. Door mij gemaakt.
Dat was de tweede keer.
De derde keer?
Nou, afgelopen weekend logeerde onze lieve kleinzoon Odin een nachtje bij ons.
En ook Odin hield zich met Noach bezig, zoals je op de laatste foto ziet.

(Even terzijde: wat ben ik toch blij dat ik heel veel speelgoed van onze kinderen heb bewaard, daar hebben we nu echt plezier van. Want ontrommelen en ontspullen is prima, ik doe het ook, maar veel speelgoed is blijvend.

Deze houten ark bijvoorbeeld, ik wist niet eens meer dat ik hem had).

Odin vindt het prachtig. Hij ging de dieren ook echt twee aan twee zetten, nadat ik het had voorgedaan. Dat kind kan zo goed spelen!

Maar terug naar het begin van deze blog. Drie keer Noach.
Bijzonder toch?
Er zijn echt jaren voorbijgegaan waarin ik nog niet eens een seconde dacht aan Noach. En nu drie keer in een week.

Strand, Egmond

'Nou', zei mijn man toen ik hem deze foto liet zien, 'Nou dan ben je klaar met je blog voor vandaag.
Je zegt gewoon:  Ik heb niks te zeggen, ik zag het leggen!'
Daar liep ik de rest van onze wandeling in Egmond over te hinniken natuurlijk. Ha, niks te zeggen, ik zag het leggen...

Maar het klopte niet, ik heb wel wat te zeggen. We wandelden daar heerlijk afgelopen vrijdagmiddag.

De laatste weersvoorspelling die ik had gezien, gaf aan dat het prachtig weer zou worden.
Dat werd het niet. Het was bewolkt, een klein beetje vochtig en het waaide behoorlijk. Toch was het niet bepaald stil op het strand. Ik zag schelpen, zee, vogels, paarden, fietsers, wandelaars en surfers. Het was echt grauw en grijs met een beetje kleur, soms.
(Ik had hier ooit een fotoserie genaamd Grauw & Grijs met een beetje kleur, misschien ga ik die weer eens nieuw leven inblazen).

Hoe dan ook, ik wil maar duidelijk hebben dat het strand nooit verveelt. Maar dan ook nooit. Er is altijd wat te zien, als je kijkt.
Ik ben enigszins gestresst de laatste tijd, maar op het strand wordt een mens als vanzelf rustig.
Heerlijk.
We liepen tot waar vroeger altijd een hoge mast stond. Dat is jarenlang ons doel geweest. Maar een tijd geleden was die mast ineens weg. Moesten we gokken tot waar we gingen lopen.

Nu zagen we iets anders op ongeveer die plek.
Daarover morgen meer.

Ontspannen

We gingen natuurlijk toch Aardenburg verkennen. Het is best een mooi stadje (het oudste stadje van Zeeland trouwens) en ineens wist ik ook weer dat er iets met de Romeinen was geweest.
Nu wil het geval dat ik op verschillende plaatsen in de wereld Romeinse overblijfselen heb gezien. In Jordanië bijvoorbeeld, in Engeland, in Rome en in Syrië.
En dan zou ik Aardenburg missen? Ik was en ben geïnteresseerd in de Romeinen, dus dat was uitgesloten.
In Aardenburg is een fort geweest, een castellum. Er is niet veel van te zien. Wel in het museum, maar dat bezochten we niet.

Er is verder een hele mooie stadspoort en er zijn hele mooie gevels. En mooie kerken.

We gingen op deze laatste dag eerst nog maar eens een strandwandeling maken. Een lange. Het was koud, maar heerlijk.
En toen zagen we haar:

We zagen haar taart al van een flinke afstand. Dus natuurlijk gingen we even kijken.
Ze vertelde dat ze met een groep in een huis vlakbij logeerde en dat ze vroeg wakker was en ineens had gedacht: ik ga een taart maken.
Voor haar jarige vriendin die vijftig werd!
Hoe leuk is dat?
Ze ging hem ook nog versieren en dan moest iedereen er ook iets op schrijven voor de vriendin.
'Ik word er zo rustig van' zei ze, 'het is hard werken, maar ik ontspan helemaal.
Het is echt een hele goede manier om te relaxen'.

Dat was haar aan te zien. Ik vond het zo leuk dat ik heel graag de reactie van de vriendin en de rest van de groep had willen zien. En de taart als hij klaar was natuurlijk.
Was het zomer geweest, dan was ik gaan zitten op het strand en had het allemaal afgewacht.
Maar nu was het koud en we hadden nog meer plannen voor de dag, dus we gingen terug. Door de duinen. Ook mooi hoor!

De Zeeuws - Vlaamse Kust

Zaterdagochtend was het mistig. En daarover was ik oprecht verheugd.
Want kijk, kenmerkend voor mij voor het Zeeuws-Vlaamse landschap, zijn die prachtige rijen bomen op de dijken.
Ik zou daar heel poëtisch van kunnen worden, maar een foto laten zien zal ook voldoen denk ik. Juist in de mist is dat een prachtig gezicht.
Echt!

Dus we stonden vroeg op om er naar te kijken, alles op het dooie gemak en toen reden we door naar het strand. Nieuwvliet was het deze keer.
Het was zo heerlijk daar. Ik kan het, net zo min als mijn liefde voor London, niet verklaren.
Strand is toch strand zou je zeggen. En de Noordzee de Noordzee.
Ik geniet ook van het Duindorpse strand en van Egmond. Maar die stranden zijn toch niet helemaal te vergelijken met de kust in Zeeuws Vlaanderen.
Het was er werkelijk doodstil. We hebben misschien in totaal tien mensen gezien, maar wel een heleboel vogels.
Het was doodstil, behalve dan de toeters van de schepen die je niet zag, maar wel kon horen.
Heel mooi eigenlijk, een beetje geheimzinnig. Ships that pass...
De zon deed haar uiterste best

Kwam af en toe een beetje door, was dan weer even verdwenen, kortom het was gewoon een spel.
Natuurlijk won de zon uiteindelijk en dat was fijn, maar toch, dat eerste deel in de mist was ook geweldig.
We wandelden en wandelden en genoten!

We wilden zo ver mogelijk van het strand af lopen, daar waar anders zee is.
Zover waren we nog nooit geweest,  contateerden we tevreden.
En op dat moment zakten we iets te veel weg. Gevolg: heel veel modder in mijn halve rubberlaarzen en een vieze broek. We stapten er zo snel mogelijk weer uit en dat kon ook nog makkelijk, gelukkig.
Bleek dat we een waarschuwingsbord voor drijfzand  hadden gemist, doordat we zo ver weg wilden lopen. Knap stom, want we hadden dat natuurlijk ook zonder bord wel kunnen weten! 

's Middags gingen we naar Brugge, ook niet bepaald voor het eerst. Blijkbaar houden wij erg van herhaling.
Maar 's avonds waren we weer terug op het strand. Nou ja, een strandtent eigenlijk, waar we wat wilden drinken en de zon wilden zien ondergaan.
Het was werkelijk een bloedrode bal. Zo prachtig, dat ik vergat foto's te maken.
En toen ineens was het over. Dat ging heel snel. Daar maakte ik ng wel een foto van. Ook mooi, toch?

Strand

Wie hier vaker leest, weet dat wij erg houden van het strand. Het meest van het strand in Zeeuws-Vlaanderen, maar als dat niet kan vinden we Egmond ook heerlijk. Afgelopen zaterdag waren we in Egmond. Het waaide heel erg hard en er was bijna geen strand over. Wandelen zat er niet in, dus keken we (achter glas) naar de prestaties van een paar kite-surfers. Je moet maar durven, het gaat zo hard en de golven waren echt gigantisch.
Gisteren waren we er weer. Laag water, een heeeel breed strand en prachtig weer. Gewoon warm in het zonnetje.

We liepen een heel stuk (ik had m'n 10.000 stappen ruim gehaald). Bij de strandopgang was het wel tamelijk druk, maar als je dan verder loopt wordt het hoe langer hoe stiller.
En er is altijd wel wat te zien. Het schuim der zee, zoals hierboven. Van dichtbij ook mooi, zoals hieronder.

Lopen, lopen en kijken. Af en toe een schelp met een gaatje vinden. En ook uitgebreid kijken naar

dit vogeltje en zijn vriendjes. Die lopen zo razendsnel. Altijd aan de vloedlijn, soms een heel klein stukje vliegend, maar meestal hard rennend. Zo leuk.
Maar het werd nog mooier, want we zagen een zeehond.
Heerlijk lag-ie te genieten in het zonnetje in het zand. Tenminste dat dénk ik.
Voor ons was het bijzonder,  want we zijn vaak op het strand, maar zeehonden  zagen we niet vaak.
Een paar keer, maar dan waren ze in het water aan het spelen en zagen we meestal alleen zo'n donker koppie. Dat vonden we al fantastisch. De eerste keer ontroerde het me en sindsdien kijken we altijd uit.
We hebben ook wel eens heel lang een zeehond 'gevolgd', maar dichtbij gekomen, bleek het een boei te zijn.
Maar nu geen boei. Een echte zeehond.
We stonden een tijd te kijken, maar op een gegeven moment ging hij met een golf mee terug in zee. We liepen verder tot ons doel. Dat is altijd die hoge mast die je op de eerste foto ziet.
Daarna draaiden we om voor de terugweg.
En wonder boven wonder... daar was hij weer:

Weer konden we hem uitgebreid bewonderen en fotograferen. Het was ook superrustig daar. Wij waren er en misschien nog een stuk of zes andere mensen. Geen honden.
De zeehond had niets te vrezen.
Wij lopen altijd langs de vloedlijn. Maar ik zag ook twee mensen met een kind, vlak langs de duinrand lopen. Die konden de zeehond dus niet zien.
Toen ben ik ze  maar even gaan waarschuwen. Ik dacht dat het kind het wel leuk zou vinden om de zeehond te zien. Ze draaiden meteen om.
Ruim 35 jaar Egmond bedacht ik net.
En  hoewel het strand altijd fijn is, was dit de tweede keer dat we echt iets bijzonders zagen.  De eerste keer was het een zeepaardje. Klik. Eenmalig, jammer genoeg.

Zeehondendag

Wat was het deze week heerlijk op het strand van Egmond. Aan zee.
En hoewel we er tamelijk regelmatig komen is het er altijd heerlijk. Weer of geen weer, maar deze keer was het weer.
We liepen van Egmond naar Bergen, dronken daar wat en liepen weer terug.
De duinen, de zee, een kwal, een blauwe vlieger in de blauwe lucht, een paar schelpen met een gaatje, een bootje in de verte met wat vogels...

Nou, meer heeft een mens niet nodig eigenlijk.
En toch... altijd kijken we uit naar een zeehond. Altijd.
We denken vaak dat we er een zien ergens ver weg. Soms versnellen we onze pas om er vlug te zijn. Maar meestal zien we het verkeerd en blijkt het, als we dichtbij zijn, toch een visser met een sleepnet te zijn of een klein bootje of een surfer of zoiets.

Afgelopen woensdag, wist ik gewoon dat het een zeehondendag zou zijn.
Ha en dat was het ook. We zagen ze twee keer. 'Ze', want het zijn er altijd meer.
De eerste keer zat mijn fototoestel te diep in mijn rugzakje en dat was eigenlijk wel fijn, want zo hoefde ik alleen maar te kijken en dat deed ik ook.
De tweede keer had ik het ding in mijn hand en knipte één keer in de hoop dat het zou lukken.
En kijk,  een topfoto is het zeker niet, maar je kunt hem echt zien, met een beetje goede wil.

Het was een echte zeehondendag!

Een zeepaardje!!!!!

Wat was het een heerlijke dag gisteren. Wij gingen naar Egmond lekker wandelen op het strand. Er was weinig wind, een heerlijk zonnetje en dan loop je zo een paar uur.
Het was niet druk, maar de mensen díe er waren zullen vast wel even gedacht hebben dat zo te zweven heerlijk zou zijn. Zelfs ik (met hoogtevrees)  dacht het, het zag er zo makkelijk en soepel uit.

Het strand verveelt me nooit. Schelpen, vogels, soms een zeehond, mensen en de zee natuurlijk. Er is altijd wat te zien en het maakt niet uit wat voor weer het is. Deze keer zagen we een zeepaardje.

Zomaar op het zand.  Dat had ik nog nooit gezien, een echt zeepaardje. Ik maakte de dichtstbijzijnde wandelaarster er op attent en zij en ik maakten een foto.
Het zeepaardje leefde nog en na de foto heeft Frits haar (waarom ik denk dat het een zij is weet ik ook niet hoor) terug gezet in zee. We zullen nooit weten of ze het heeft overleefd. Maar ze was prachtig.
Ik weet eigenlijk niets van zeepaardjes dus thuis maar eens even gegoogeld. Mijn conclusie is dat dit een kortsnuitzeepaardje is.  En een zeepaardje is een vis. Ook dat wist ik niet.

Zeepaardjes leven in warmere wateren, de meeste soorten (35) in de tropen. Dankzij de warme golfstroom zijn er twee soorten  die in de Noordzee leven:  het kortsnuitzeepaardje (Hippocampus hippocampus) en het langsnuitzeepaardje.  Aldus Wikipedia.