Roodkapje

Het was rustig in de Roodkapjeverzameling. 

Er kwam niet veel bij. Niks om precies te zijn.  

En net toen ik dat had bedacht zat er toch weer een kaart tussen de post. 

Daar is ze dan, Roodkapje 251. En ze komt (met de groeten van Yuan-Ling), uit Taiwan. Via postcrossing natuurlijk. 

En er kwam nóg een Postcrossingkaart. Uit Hong Kong deze keer. De kaart is 42 dagen onderweg geweest. 

Ik vind hem prachtig. 

Vermoedelijk staat er een gedicht op, of een citaat.  Maar de afzender geeft er geen enkele aanwijzing bij over de betekenis. 

Ik heb natuurlijk wel gevraagd naar een vertaling, maar ik heb nog geen antwoord gekregen. 

Kaart uit Japan

 

Sommige mensen zijn zo leuk... Deze Tomako bijvoorbeeld. Het is een Japanse vrouw en ze stuurde me deze kaart via PostCrossing. 

Dit is niet de adreszijde, dit is de voorkant. Helemaal beplakt met bloemige Japanse postzegels. 

Op de achterkant natuurlijk ook nog een mooie postzegel. 

Ik heb niet alleen Roodkapje als voorkeur, maar ook kaarten die met 'de post' te maken hebben. Superleuk hè. 

En dan schreef ze ook nog mijn naam in het Japans . Kijk maar:

Ik verstuur niet zoveel kaarten meer als ik eerder deed. Maar af en toe kan ik het gewoon niet laten! En als er dan zo'n leukerd terugkomt...

Regen

Soms hè, soms kan ik echt genieten van regen. Best vaak eigenlijk. Het regent vaak 's nachts en dan hoor ik het en draai me nog eens lekker om. 

Ik denk ook vaak als het regent dat er weer wat tekorten worden aangevuld. En dat m'n tonnen lekker worden gevuld.

Ik wandel veel en iedere keer denk ik dat het eigenlijk helemaal niet vervelend is. Mits goed aangekleed natuurlijk. 

Maar er zijn ook momenten dat ik baal van regen. Van de zomer bijvoorbeeld  op die kilometerslange fietstocht.

 Verder heb ik altijd een liefde gehad voor leuke en/of mooie paraplu's. 

Mijn twee mooiste exemplaren ben ik helaas kwijt geraakt. Laten liggen, laten hangen... ik weet het niet. 

De ene had een knopje en als ik daar op drukte werd de knop bovenop verlicht. In verschillende kleuren ook nog. Zo leuk. 

De tweede was er eentje waar op stond: Merde, il pleut. 

Deze kaarten heb ik trouwens allemaal ontvangen via Postcrossing. Leuk zijn ze hè. Paraplu's vrolijken het straatbeeld op.

Neemt niet weg, dat het de laaatste tijd wel erg regenachtig is en dus nogal grauw...

 

Keep Calm and Carry on

 

Na vele jaren Postcrossing heb ik een hele verzameling Keep Calm and... kaarten. Je ziet hier een deel. Grappig al die kaarten bij elkaar.

In 1939 vond de Britse regering, met het oog op de dreiging van een oorlog, het op z'n minst noodzakelijk  het moreel van de Britten op te krikken,  dan wel hoog te houden. De fameuze Britse stiff-upper-lip moest wel blijven, ook als de omstandigheden zouden veranderen. 

Er werd een campagne gestart en er werden posters ontworpen. Twee en een half miloen posters. Ze werden nog niet meteen gebruikt, maar ze waren er dan maar vast. 

Er waren drie verschillende uitvoeringen en van die drie is de poster Keep Calm and Carry On, het meest bekend geworden. 

Veel waren er niet over, maar wel een paar. Een winkelier vond er eentje, vele jaren na de oorlog. Hij vond de tekst sterk, lijstte het exemplaar in en hing het bij de kassa in zijn winkel. Dat sloeg zo aan, er was zoveel belangstelling,  dat hij de poster liet drukken. Een heel groot succes. 

Als je vandaag de dag in London bent, zie je het citaat voortdurend en niet alleen op posters. Ook op kopjes, kalenders, enfin, noem maar op. Zelf heb ik een rode beker met de tekst. Ik gebruik hem dagelijks.

En niet alleen in London hè.  Want deze kaarten kreeg ik allemaal via Postcrossing, van over de hele wereld. Mijn laatste twee aanwinsten laat ik nog even apart zien.

 

 

Paraplu's en parasols

Paraplu's en parasols, twee van mijn voorkeuren bij Postcrossing. Daardoor ontving ik deze zomerse kaart. Van Alexandr uit Rusland.
Het was hier net grauw en grijs, dus dan springt zo'n kaart er helemaal uit.

En als er dan op de achterkant nog zo'n prachtige postzegel zit, passend bij mijn andere voorkeur, dan is dat toch helemaal perfect.
Alexandr heeft daar in Sevastopol goed nagedacht. Echt superleuk toch weer.

Nog een paraplu. Uit Tsjechië deze keer. Van Patricie

En nog eentje

Ook nog een paar flinke parasols uit China, van Wong.

 En ook op deze kaart zat een geweldige postzegel met bokspringende Chinese kinderen. Die andere is ook mooi.

Tenslotte nog een om in stijl af te sluiten. Her majesty:

Wat weet U van...

Had ik in ' De Slimste Mens' de vraag gekregen ' Wat weet U van San Marino?', had ik niet gescoord.
Ik weet alleen waar het ligt.  Ongeveer.
En nu kreeg ik zomaar een kaart uit San Marino.

Wat ik dan leuk vind is dat de postzegel een kasteel toont dat ook op de kaart staat. . '
'Warm greetings from the smallest republic in the world', schrijft Erika.
Een kaart via Postcrossing. Na tien jaar heb ik kaarten uit veel verschillende landen. Nog lang niet alle landen trouwens. Dit is mijn eerste uit San Marino

En nu kan ik meedoen hoor. Aan de slimste. San Marino, republiek, dwergstaatje, Italië, kasteel.

Jarenlang vond ik er niks aan. Maar dit jaar ineens wel. En vanavond de finale: ik heb zelfs twee favorieten, Astrid en Francis.

Darth Vader, Joost Swarte, de Queen, Agatha Christie én de Gruffalo

Een tikkeltje merkwaardig dat iemand mij een kaart stuurt van Darth Vader. Het is vrij hoor,  bij Postcrossing. Je mag sturen wat je wilt.
Ik heb aangegeven wat ik leuk vind en de meeste mensen doen hun best een kaart te vinden die past. Maar niemand is dat verplicht.
Bovendien, iets geheel anders is ook leuk.  Het gaat om de gedachte dat iemand de moeite neemt om jou een kaart te sturen.
Desalniettemin kreeg ik bijna de slappe lach van die eerste kaart.
De tweede kaart past meer in mijn straatje: Kaarten die met boeken en lezen te maken hebben. Ik heb deze zelf ook wel eens verstuurd aan iemand die dat als voorkeur had.
De derde kaart, daar was ik echt door verrast. Een maxikaart. Dwz dat de postzegel voorop  hetzelfde is als de kaart.
En natuurlijk is dit er eentje voor de verzameling kaarten van mijn favoriete Queen. Ach, ach, wat heb ik vaak aan haar gedacht de laatste weken. Met die verschrikkelijk zoon en die dwarsliggende kleinzoon...

De kaart  kwam van een Australische onderdaan van de Queen.
'HRH is such a lady', schrijft ze. ' We're so lucky to have her as our Queen and Head of State'.
Ik denk alleen dat ze HM had moeten schrijven.
Daarna arriveerde een kaart uit Gambia. En dat vind ik wel bijzonder, want er zijn slechts vijf Postcrossers in Gambia. En een van die vijf stuurde mij een kaart!

Dan de laatste kaart die ik deze keer laat zien, is van iemand uit Engeland. Deze kaart heeft beslist met boeken en lezen te maken.
Het boek afgebeeld op de kaart, heb ik zeker gelezen. Ik heb alles van Agatha Chrisie gelezen, maar ik kan zo'n boek makkelijk opnieuw lezen, de plot weet ik toch niet meer. Misschien ga ik het wel weer eens doen.

De postzegel op deze kaart, daar is ook over nagedacht. Een prachtige postzegel, een illustratie uit het (kinder)boek De Gruffalo. Superleuk boek. Ik heb het gelezen én voorgelezen.

Deze kaart voldoet aan mijn voorkeuren en dan nog wel in viervoud! Want kaarten gerelateerd aan post ... ook een voorkeur. 
Leve Postcrossing!

Post(crossing)

Zo'n leuke kaart...
Gek genoeg uit Duitsland. Via Postcrossing.
Wel eens gehoord van Hinde rijwielen? Ik niet. Wel van Gazelle natuurlijk. Zou het echt zijn?
Wat heerlijk toch dat je gewoon even kunt googelen. Ik deed het en het is echt. In 1896 was er een fietsfabriek gevestigd in villa 'De Hinde' in Amsterdam. Of eigenlijk, toen, net buiten Amsterdam aan de Omval. De fabriek was geen lang bestaan beschoren, die ging failliet in 1900. 
Maar het affiche gemaakt door ontwerper en architect J. G. van Caspel is dus tot op de dag van vandaag bekend en geliefd. 

En dan in een ruk door, nog even over de adreszijde van een andere kaart. Een ouwetje al,  van Lilli uit Finland. Een kaart met een Inge Loök-postzegel. Ja, dat vind ik natuurlijk helemaal super. Ik zag de postzegel niet eerder.
Ook de tweede postzegel vind ik trouwens erg mooi.

De bijbehorende kaart, met de hoelahoepende dames ontving ik al eerder.
Tja, nu is het denk ik wel weer duidelijk waarom ik niet stop met Postcrossing.

Toch weer een Roodkapje

Toch weer een Roodkapje.
Een Russisch Roodkapje nog wel.
Gekregen via Postcrossing, van Olga.
Ze schrijft dat waar zij woont, Roodkapje populair is bij carnavalvierders.
Meisjes maken zelf hun Roodkapjekostuums.

Dat de Russen van Roodkapje houden, dat wist ik wel.
Er zitten heel wat Красная Шапочка in mijn verzameling

Ik vond het wel bijzonder om te lezen dat er in Rusland carnaval wordt gevierd.
En de kaart is ook bijzonder vind ik, omdat Roodkapje een broek aan heeft.
Het zijn toch bijna altijd jurken met schortjes.
Ook de muts vind ik apart. Beetje kerstmanachtig
Hoe dan ook, dit was nummer 181.
En ik ben er blij mee.

Kaart uit Japan

Van Saori en via Postcrossing kreeg ik een mooie kaart  uit Japan.

Een van mijn voorkeuren die ik opgaf bij Postcrossing, is paraplu's en parasols. Daar voldeed Saori dus aan, maar dat had ik eerst niet eens in de gaten.
Ik vond de kaart mooi en zat er een hele tijd naar te kijken. Want wat zou ik graag naar Japan gaan...
Toen pas ging ik de adreszijde van de kaart bekijken

Zo mooi geschreven, precies om de dames van de voorkant heen. Met een mooie wens en iets over de Japanse theeceremonie.
Mooie postzegels ook.
En het allerleukst: mijn naam in Japans:

Absoluuut Ichigo-ichie!

Rosa Parks

Soms is bij Postcrossing de kaart die je ontvangt helemaal niet jouw smaak. Maar bijna altijd is er toch iets leuks aan of op.

In de eerste plaats natuurlijk dat iemand ver weg,  jou groet met een kaart.
Soms is  de tekst op de kaart wel leuk.  Of de postzegel:

Rosa Parks (1913-2005), was een Amerikaanse  vrouw, een zwarte vrouw.
In 1955, weigerde ze om op te staan voor een blanke medepassagier. Ze was, komend van haar werk, in de bus op weg naar huis.
Rosa Parks bleef zitten en dat was in die tijd en op die plaats een zeer moedige daad. Ze zat in het,  voor zwarten gereserveerde, achterste gedeelte van de bus.
Dat alleen al kunnen we ons niet meer voorstellen. Dat er zo'n scheiding was.
Maar toen het deel van de bus dat voor witte mensen was gereserveerd, vol was, moest ze toch op staan. En dat weigerde ze.
Het was echter bij wet zo geregeld en dus kreeg ze een boete. Haar actie was misschien voorbereid, maar hoe dan ook, Rosa Parks werd een icoon. En terecht.

Nou je raadt het al. Deze kaart van Kelli uit Iowa, US,  ga ik koesteren, vanwege de postzegel.

Roodkapje

Dit vind ik ook zo leuk. Een kaart van een Spaanse postcrosser, Lola. Waarschijnlijk had ze geen Roodkapjekaart en stuurde dus iets heel anders,  maar wel met een Roodkapjepóstzegel. Zo lief!

En dan nog dit prachtige kaartje. Zelfgemaakt door Mieke ( van Miekequilt). 

Als bedankje omdat ik haar een verjaardagskaart stuurde. 

't Was wel een leuke kaart die ik stuurde, maar niet zelfgemaakt. 

Dat is namelijk nóg leuker, maar daar ben ik niet zo goed in. Mieke wel.

Vervolgens kocht ik zelf deze kaart. Hierboven.

En tenslotte, voor deze keer dan tenslotte, nam Marion een kaart voor me mee uit Frankrijk waar ze op vakantie was.

Ik vond het een heel leuke kaart. Toch?

 Maar ik maakte de kaart pas nu open. 

Ze zat in een doorschijnend cellofaantje en ik dacht dat ik haar heel goed had bekeken.  

Niet dus en nu werd het wederom een verrassing. 

Je kunt de kaart namelijk uitklappen en dan zie je dit:

Nou, dat is toch wel  kunst, vind ik. In ieder geval kunst(ig). 

Dit waren de kaarten 179, 180 en 181. Echt waar!

De oude kaarten

Nou hier zijn dan de oude, Duitse Roodkapjekaarten. Misschien is er iemand die het kan lezen?

 

Dit is de kaart uit 1913. Ik herken af en toe een enkel woord. Ik ben heel goed in handschriften van beginnende schrijvers, zoals Anna. En van hele slechte handschriften van kinderen op school... maar dit gaat mijn pet te boven.
En dit is de tweede kaart, die uit 1942

Natuurlijk heb ik Marlies van het eerste kaartje, een bedankkaartje gestuurd. En de postcrosser die deze kaarten stuurde en waar ik verder nog niets van wist, vroeg ik waar ik haar een plezier mee kon doen. Ze blijkt een oude dame te zijn van over de tachtig. Echt wensen heeft ze niet, ze is juist een beetje aan het opruimen. Dus nu moet ik zelf maar wat gaan verzinnen. Gaat lukken hoor. Ik zal haar trouwens ook vragen of zij de kaarten misschien kan en wil 'vertalen'.

Het gaat toch nog door!!!

Jullie dachten vast en zeker dat het nu wel eens klaar zou zijn met de Roodkapje- kaarten hè.
Maar niets is minder waar. Ik kon weer vier nieuwe kaarten aan mijn verzameling toevoegen.
De eerste was van Marlies. Ik ken haar niet persoonlijk, maar zij leest mijn blog.  Zij meldde van tevoren dat ze me een vierde Roodkapje zou sturen. Ik had eigenlijk geen idee van wat ik me daar bij voor moest stellen, maar daar kwam ik natuurlijk snel achter:

En gisteren kwamen er drie kaarten tegelijk van een Duitse Postcrosser. Zij stuurde me een bijzondere kaart, oud en verstuurd in 1942. Er zit een postzegel op met de beeltenis  van Hitler en in de stempel staat een hakenkruis.
De kaart is verstuurd aan de familie Bernhard Gaucho en op de achterkant staat een heel verhaal dat ik natuurlijk graag zou willen ontcijferen, maar dat kon nog wel eens even duren.

De tweede kaart is nog ouder en gedateerd 18-3-13. Helaas is deze kaart ook volkomen onleesbaar. Duitse schrijfletters van lang geleden en heel klein geschreven. Enfin, de geadresseerde Fraulein Frieda Schöning zal het vast hebben kunnen lezen.
Terwijl ik dit opschrijf bedenk ik ineens dat de kaart nog van voor de eerste Wereldoorlog is. En daarmee mijn oudste Roodkapje !!!

De derde kaart is een Kunstkarte en op de achterkant maakt de afzendster zich bekend als Keri Lesen.
"Eine Kollegin in NL', schrijft ze. 'Herzliche Grüsse aus Nord - De'

Honderdnegenenzeventig Roodkapje-kaarten inmiddels. Wat denk je? Zal ik de honderd nog halen?

Oeps... foutje. Ik wil   graag de honderd halen, maar of dat gaat lukken weet niemand. Ik bedoelde hier natuurlijk : zal ik de tweehonderd kaarten halen? Dank, oplettende Kitty

Brievenbus

't Is afgelopen. 't Is klaar. Uit! Na veertig jaar trouwe dienst te hebben bewezen,  gaat-ie weg, mijn brievenbus:

De brievenbus moet er zelf ook een beetje van huilen, zie je wel
Deze en zijn voorgangers  stonden super dicht bij ons huis. Ik kon ze door het keukenraam zien.
De grote hoeveelheden post die ik heb verstuurd, hebben er dus niet voor gezorgd dat-ie mocht blijven, helaas.
De dichtstbijzijnde brievenbus is op ongeveer tien minuten loopafstand en dat is niet heel erg.
Maar ik kan nooit meer om 17.01 uur rennen naar de brievenbus voor dat vergeten verjaardagkaartje. Hopend dat er nog niet gelicht was.
Ooit heb ik per abuis de huissleutel die ik in mijn hand had met de post mee in de brievenbus gegooid en toen maar gewoon gewacht tot er gelicht werd. Voorbij, voorbij...
De vraag is natuurlijk hoelang we nog gewoon post zullen kunnen versturen. En ook hoe lang zullen er nog kaarten bezorgd worden. Ik denk niet heel erg lang meer.
Deze week kreeg ik een wel zeer toepasselijke kaart.

Links de kaart en rechts de postzegel. Allebei uit Rusland. Deze keer vond ik de voorkant van de kaart leuk, maar de adreszijde nog leuker:

Een speciaaltje

Zes kaarten tegelijk vielen door de brievenbus. Ik was niet thuis dus ik hoorde de plof niet... dat was een beetje jammer, haha.
Ze waren trouwens alle zes leuk, alle mensen hadden echt hun best gedaan. Ik laat de twee leukste zien. (Want anders kan ik wel bezig blijven)
De eerste:

Via postcrossing uit Duitsland. Ik dacht eerst dat het Her Majesty was, dat zou nog mooier zijn geweest natuurlijk. Maar zo is het ook leuk. Chien au parapluie is de titel van deze foto, gemaakt door John Drysdale.
Dat pakje en dat sjaaltje doen me aan mijn moeder denken trouwens.
En toen... tadaaaah, onder op het stapeltje: Roodkapje

Roodkapje 174  werd me gestuurd door Sonny uit Zwitserland. Zij heeft echt moeite moeten doen om een Roodkapje te vinden dat nog niet in mijn verzameling zat, schrijft ze.
Het is een bijzondere kaart, kijk naar de postzegel op de voorkant. Pro-Juventute-Marken 1985
Dit is, ik hoop dat ik het goed begrepen heb, een maxi-kaart. Een kaart met postzegel op de voorkant en dan moet het ontwerp van kaart en postzegel gelijk zijn. Bovendien moet er nog een stempel op die postzegel  met hetzelfde onderwerp. En als je helemaal fanatiek bent moet die stempel ook nog gedateerd zijn op een dag die wat te maken heeft met het onderwerp. Dus bijvoorbeeld een Marilyn Monroe-kaart met een Marilyn Monroe-stempel en gedateerd op haar verjaardag.
En ik maar denken als een postcrosser om een maxi-kaart vroeg, dat het een extra  grote kaart moest zijn.

Wil je er meer over lezen: klik .
Ik vind het leuk en ik kan me heel goed indenken dat mensen deze kaarten verzamelen. Maar ik ga er niet aan beginnen. Ik houd het gewoon op Roodkapje. Nummer honderdvierenzeventig. Hoe bestaat het?