Jerusalem, old city.

I saw this mural in the old city of Jerusalem, a few years ago (2013). Depicting the Byzantine era. 

So what about the little boy in modern dress?

Linking to Colourful World.

Israël

Acht dagen waren we in Israël. Een tien-daagse reis duurt altijd maar acht dagen omdat er veel reistijd afgaat.
Acht dagen en ik heb nog stof genoeg en foto's genoeg om nog eens acht dagen vol te kletsen. Of achttien, dat zou ook heel goed kunnen.
Maar dat ga ik niet doen. Ik vind het wel mooi geweest.
We hebben echt veel gedaan.  En sommige zaken zijn overal hetzelfde. Je moet betalen om te plassen.

We aten Petrus-vis in het zonnetje aan het meer van Galilea. We zagen Nazareth,  Betlehem én de bijbehorende kerken. We waren op de Olijfberg en liepen de Via Dolorosa. We zagen de plaats waar Jezus de Bergrede sprak. We waren in een oude kibboets en in een synagoge. We waren in Zefat en in Akko. We overnachtten in Nes Ammim en aten buitengewoon lekker in een Arabisch restaurant. We aten trouwens ook veel Fallafel. We zagen weer veel Romeinse overblijfselen. We zagen Caesarea en Massada. We fietsten (met een helm op) in een vogelparadijs waar inderdaad erg veel vogels waren. Vreselijk veel: kraanvogels, ooievaars, ijsvogels. We zagen de Jordaan en de Middelandse zee. En we dobberden in het zoute water van de Dode Zee. Zelfs ik, maar lekker vond ik het niet. Ik kreeg onmiddellijk een heftige uitslag van al dat zout. Het laagste punt op aarde en voor mij een klein dieptepuntje.

We waren bij een Winery, van koshere wijn uiteraard. 

Hij was er ook en zorgde er voor dat alle ruimtes weer goed werden afgesloten. 

En dat we niets aanraakten.

We waren in Kapernaum, waar Jezus de laatste jaren van zijn leven veel was, met zijn vrienden.
En over vrienden gesproken... we ontmoetten Jasper een vriend van onze jongste zoon, die in zijn uppie op een wereldreis is,  in Jeruzalem en later weer in Tel Aviv. Vond ik erg leuk.

We zagen mensen uit vele windstreken en dat is toch eigenlijk altijd het allerleukste. 

Natuurlijk zijn we al lang weer over tot de orde van de dag. We pasten alweer op Anna, ik was twee dagen op school. Maar...Israël is nog niet uit mijn hoofd.

We zagen veel en hoorden veel. En dus heb ik ook heel veel stof tot nadenken.

Israel: we lagen voor Jaffa en... een rommelmarkt!

Letterlijk, ja echt letterlijk lagen we voor Jaffa. We logeerden in Tel Aviv en Jaffa was vroeger een zelfstandige havenstad, maar nu een wijk van Tel Aviv.
En figuurlijk lag ik ook voor Jaffa, want op de laatste avond overvallen door echt behoorlijk buikpijn en diarree. Gelukkig en met behulp van Nederlandse theebeschuitjes was ik na een nare nacht de volgende dag weer enigszins opgelapt. Klaar om Tel Aviv en Jaffa te bezoeken.
Tel Aviv staat op de Wereld Erfgoed lijst. De witte stad van Tel Aviv schijnt namelijk heel bijzonder te zijn. Er zijn tig musea.
Maar ja, op de eerste dag van ons verblijf in Israël waren we ook in Tel Aviv en  had de reisleider al gesproken over Jaffa en tussen neus en lippen door over de rommelmarkt die daar is.
Zoiets hoef je mij maar een keer te zeggen natuurlijk en ik heb gelukkig een man die soms ook de rommelmarkt prefereert boven een museum.
Ik schaam me wel een klein beetje (een heel klein beetje), want we lieten de Witte Stad en al die prachtige musea liggen en liepen rustig naar Jaffa. Misschien geen cultureel erfgoed, maar wel oud en leuk!!!En zeg nou zelf, een rommelmarkt in Israël moet toch anders zijn dan eentje in bijv. Bovenkarspel.

De wandeling er heen was al mooi. Met veel te zien. Zelfs de muren waren bijzonder en anders beschilderd.

 

 En dan de rommelmarkt zelf natuurlijk. Ik knapte hoe langer hoe meer op. 

Links boven in de collage zie je trouwens een geborduurde rabbi. Zijn foto hangt er onder. Zo gaan die dingen blijkbaar. Zelfs een rabbi kan op een rommelmarkt terecht komen.

Gekocht heb ik niks, maar genoten des te meer. Ik sluit af met hem. Omdat hij zo hard aan het werk was.

Israël: en er waren herders in diezelfde landstreek...

We bezochten ook de officiële Herdersvelden, bij Betlehem in de buurt. Maar daar was geen herder te bekennen en ook geen schaap.
Déze herder zagen we onderweg. Hij hoedde geen schapen maar kamelen, een hele kudde kamelen.

En ja hoor, ik weet heus wel dat dit een dromedaris is. Helemaal sinds ik op school een ezelsbruggetje daarover leerde. Maar het schijnt dat de rest van de wereldbevolking een dromedaris gewoon kameel noemt, camel. Dus... waarom zou ik moeilijk doen.

Israël: rare wereld

Kerstmis 2013. We waren bij de rivier de Jordaan. 

De Jordaan op die plaats, is smal en modderig. Maar het is in het Christendom natuurlijk een belangrijke  plaats o.a. omdat Jezus er gedoopt werd door Johannes. 

Vlak voor de rivier was een klein, open wit kerkje, waar op dat moment een mis werd opgedragen. Er zaten ongeveer tien mensen. Af en toe zongen ze zachtjes.

Aan de achterkant van de kerk, waar ik ook de foto maakte, stond hij. 

Met z'n karabijn. 

Een soldaat zoals je ze  overal in Israël ziet. Een jonge knul (in mijn ogen zijn het allemaal kinderen) die de zaak moet bewaken. 

 En aan de overkant, in Jordanië (de rivier is de grens), lieten mensen zich dopen of deden dat zelf. Rare wereld!

Israël: koppelen

Hij zit te wachten, deze jonge orthodox Joodse man. Hij zit te wachten in de lobby van het hotel tot zijn 'afspraak' komt. Dat is een meisje, orthodox Joods ook. En hun afspraak is gearrangeerd.
Als het meisje er is, zullen ze praten, beetje zenuwachtig, beetje druk of juist heel stil. Soms met enig enthousiasme en soms ook met een voelbare afkeer.
Ons hotel in Jerusalem grensde aan een orthodox Joodse wijk en de koppelingen werden in dit hotel gedaan. Er was ook iedere avond wel een bruiloft, waar we helaas niet konden observeren. Maar dit, dit hebben we heel goed kunnen zien.

 We reden  later met de bus ook door die wijk. Onze gids, vertelde dat hij op eerdere reizen met groepen ook altijd hier wándelde, maar dat hij de laatste keer was bekogeld met flessen en uitgescholden en dat dus niet meer deed.
En hij uitte een sterke afkeer voor en veel kritiek op deze landgenoten. Terwijl we door de wijk reden zagen we ze. Het ziet er mooi uit, de kleding, de hoeden, de vrouwen met pruiken. Veel kinderen ook. Sfeervolle beelden.
We zagen ook de biljetten op de muur. Voor ons onleesbaar, maar met waarschuwingen er op om niet te kopen bij die of niet te lopen daar of daar. Mensen in hun eigen wereld. Bijzonder om te zien.
De gids was erg negatief hierover. Vooral over de behandeling van de vrouw.
Ik vraag me nu af hoeveel  invloed  deze mensen hebben in het parlement, de Knesset.
Zelf las ik een paar jaar geleden het boek van Pearl Abraham:  Vreugde der Wet.
Geen radio, geen bibliotheek. Niet zingen of dansen of een man een hand geven. Een gearrangeerd huwelijk op je zeventiende met iemand die je nauwelijks kent. Je hoofd kaal scheren en een pruik dragen. De hoofdpersoon in het boek, Rachel, is zo'n meisje die het allemaal meemaakt en omdat Pearl Abraham zelf uit dat chassidische milieu komt kreeg ik, denk ik, een goed beeld van deze totaal andere wereld, waar ze zelf niet meer bij hoort, maar waar ze  wel liefdevol over schrijft.
Ik ga het boek  nog eens lezen.

Israël: Madonna

Deze foto past prima binnen de Madonna-serie, vind ik. En ook binnen de Israëlstukjes. Want de foto werd gemaakt in Nazareth, voor de kerk van de Annunciatie. Ha, Santa Maria Juice. Is het niet geweldig?

Maar de tweede foto van vandaag, is misschien wel mijn beste foto in een hele lange tijd. Puur geluk, een toevalstreffer. Ook Nazareth. En ook echt een Madonna. Ik was er  blij mee!

En als je mee wilt doen , als je een mooie Madonna-foto (met of zonder kind) hebt, stuur hem dan maar. Dan plaats ik hem, met een link naar jouw blog. Je mag het thema ruim nemen, juist leuk!
En zonder blog kun je natuurlijk ook mee doen!

[email protected] 

Jeanne, plaatste een foto op haar blog van een Madonna met kind. Het is glas-in-lood en ze restaureerde het raampje zelf. Er hoort ook een verhaal bij. Dus... kijk even bij Jeanne op haar blog. De foto kon ik niet overnemen, maar Jeanne's blog vind je hier: klik.

Israël: Rabbey Road

'Het had beter Rabbey Road kunnen heten', zei jongste zoon die mee was naar Israël.
En daar had hij gelijk in.
Ik vond het een grappig  schilderij,  we zagen het in de oude stad van Jeruzalem.
Wat onze gids echter vertelde over de orthodoxe Joden, vond ik  niet bepaald grappig.
Maar daarover misschien een andere keer meer.

Israel: Yad Vashem

Wat de meeste indruk op me heeft gemaakt in Israël, was Yad Vashem. En wel speciaal het kindermonument. Anderhalf miljoen Joodse kinderen zijn vermoord gedurende de Holocaust, voor die kinderen is dit monument.
Op de foto zie je de buitenkant, de entree tot het monument. Veel liever had ik de binnenkant willen laten zien. Daar zie je in het donker gigantisch veel lichtjes. Allemaal sterretjes aan de hemel. Een prachtige sterrenhemel lijkt het. Verder niks.
Dan wordt de naam van een kind  genoemd,  de leeftijd en het land waar het kind vandaan kwam.
Even stilte, weer een naam. En weer.
Bijzonder indrukwekkend.
De rest van het museum ook trouwens. Een prachtig gebouw met zoveel te zien, zoveel in je op te nemen, dat het bijna te veel wordt. Het is natuurlijk ook niet te bevatten. Met geen mogelijkheid.
Helemaal aan het eind kom je in de Hall of Names. En ben je verpletterd en stil.

 Binnen mocht niet worden gefotografeerd, de laatste foto is illegaal. Maar als je nog wat meer zou willen zien kan dat hier: klik.

Israël

'Waarom wil je naar Israël? ' werd me gevraagd. En ook 'Is dat niet gevaarlijk daar?'.
Die laatste vraag was makkelijk te beantwoorden. Er kan overal wat gebeuren en er was geen negatief reisadvies.
De eerste vraag was lastiger. 'Waarom naar Israël?'
Uit nieuwsgierigheid natuurlijk. We zijn in Egypte geweest, in Jordanië  en in Syrië en dan hoort Israël er ook bij.
Als kind ging ik naar de zondagsschool en soms naar de kerk. Ik heb ooit op de pedagogische academie  een godsdienstdiploma gehaald en weer later werkte ik op een  oecumenische school  waar ik iedere week een bijbelverhaal vertelde. Die plaatsen uit de bijbel met eigen ogen zien, leek me bijzonder.
Ik heb redelijk wat gelezen over de Tweede Wereldoorlog, over  Israël, over Jodenvervolging en antisemitisme en had aanvankelijk een pro Israël houding.
Maar ik volg ook het nieuws, waardoor in de loop der jaren die pro Israël houding toch sterk gewijzigd  is.
Ik had niet de illusie dat ik het land goed zou leren kennen in acht dagen, laat staan doorgronden, maar kijken en in je opnemen, dat kan altijd dacht ik zo. Dus dat hebben we gedaan.
Dáár ga ik deze week wat van laten zien.
Te beginnen met dit Joodse jongetje bij de Klaagmuur in Jeruzalem.