Eva van der Klei

Toen ze zeventien was deed ze mee aan het programma 'De Nieuwe Vermeer' en ze won. Twee jaar daarvoor ging ze kijken naar het werk van Collin van der Sluijs die in Hoorn mooie murals maakte en raakte geïnspireerd. 

Ze is auto-didact. 

Ze heet Eva van der Klei en ze is negentien.

En nu heeft ze haar eigen muur en maakte een prachtige, heel grote mural. Eindelijk, want dat wilde ze al zo lang. 

Ik kreeg van verschillende kanten te horen dat ze aan het werk was en dat ik maar eens een kijkje moest gaan nemen daar. Jammer genoeg kon ik niet meteen gaan kijken en toen ik wel kon en deze foto maakte, was Eva niet aan het werk. Kon ik dus geen praatje met haar maken. 

Maar weer een paar dagen later stond haar verhaal in de krant.

Ik ben nogal tevreden over mijn eigen foto, maar helemaal eerlijk is het natuurlijk niet. Die mural moet ook mooi zijn zonder die decoratieve takken op haar hoofd. 

En raad eens wat?  Dat is-ie ook!

Ik vind het heel speciaal dat zo'n jong iemand zo iets moois kan maken. Moet je eens kijken hoe dat haar geschilderd is. 

Helemaal af is de mural nog niet. Er komt nog een vogel op, een valkparkiet. Die houdt de buurt daar nog even tegoed. 

De Nieuwe Vermeer, was een programma dat ik gemist heb,  indertijd. De serie is echter nog steeds te zien dus daar heb ik al een stuk van ingehaald. 

En gisteren... ging ik naar Enkhuizen, want daar, in de Drommedaris,  exposeerde Eva ander werk. Heb ik haar toch gezien. 

Ze wilde net weglopen toen ik binnen kwam. Het was hartstikke druk op dat moment maar gelukkig herkende ik haar en gaf haar een klein tikje op haar schouder. 

Ik zei dat ik eventjes wilde zeggen hoe mooi ik haar werk in Hoorn op de muur  vond. 

'Aah', zei ze, 'dat is lief, mag ik u een knuffel geven? 

Dat mocht en ze wilde best nog even poseren. 

Dat vond ík nou weer lief want eigenlijk was ze op weg om te gaan lunchen. Het was notabene haar verjaardag. 

Dus... dit is Eva van der Klei en ze is twintig! 

Eva van der Klei

Linking to Sami's Colourful World 

Meteen maar even kijken...

Gisteren liet ik een mural (nou ja een bijna mural) zien van Shepard Fairey, in Parijs. 

Ik vond hem prachtig en had net ontdekt dat deze kunstenaar er ook een werk in Nederland had gemaakt. In Amsterdam. 

Nou wás ik gisteren toevallig in Amsterdam. Ik was zelfs bij het station en dus bedacht ik dat we net zo goed even over konden varen naar het NDSM terrein, want daar was die mural. 

(Zo'n vaartochtje is trouwens altijd wel leuk. Kost niks, veel plezier. Maar dit terzijde) 

Kijk, déze foto had ik gezien op de site van Shepard Fairey. Ik vond hem meteen heel mooi.

Ik maakte gisteren zelf ook een foto van het kunstwerk. En dat is deze: 

Zo ziet het kunstwerk uit 2023 er nu uit. En ja, dat vind ik erg jammer. 

Ik weet natuurlijk ook wel dat dit het lot is van veel prachtig werk op de muur en dat daar niet veel aan te doen is. Maar ja, ik was toch echt teleurgesteld. 

We liepen nog een rondje over het terrein. Ik vond er niet veel aan. Geen echte mooie schilderingen, veel van die letters. Best knap hoor overigens, maar niet waar ik speciaal naar zou gaan kijken: 

Het portret van Cruijff beviel me ook al niet zo heel erg. Het lijkt wel of hij een punthoofd had. Op deze plek was jaren lang het portret van Eberhard van der Laan te zien en dat vond ik veel mooier. 

En toen moesten de 'Schattige babyvoetjes' nog komen. 

Dat is een kunstwerk van Lily van der Stokker.  Ze is er twee jaar mee bezig geweest las ik in het Parool. Het is een enorme tekst in lichtgroene letters: Schattige babyvoetjes.

'Zacht en liefdevol', zegt ze in de krant, 'maar ook krachtig in contrast met de omgeving'. 

De kunstenares vindt het een politiek werk. 'Vrouwelijke kunst in de publieke ruimte. Het gebied bij de NDSM wordt gedomineerd door jongens die graffiti maken. Ik wilde met deze feminiene tekst toch een krachtig tegensignaal geven: niet bitter, want vrolijk en lief'. 

Tja...

Ik ben wel benieuwd wat jullie er van vinden.

Schilderijen en muurschilderijen

 We gingen naar het Mauritshuis omdat ik iets gelezen had. 

Namelijk dat er aan vijf kunstenaars was gevraagd een muurschildering te maken,  naar aanleiding van een schilderij in het Mauritshuis. 

Dus ik had gedacht eerst die schilderijen te gaan zien en dan daarna een wandeling te maken om die murals te bewonderen. Dat leek ons leuk. 

Eenmaal binnen zag ik er niets van, geen enkele aanwijzing. 

En de man bij de ingang dacht dat we te vroeg waren. 

'Slecht gelezen',  dacht ik, 'pech gehad'. 

Maar we genoten van de kunst uit de Frick Collection. 

Toen we klaar waren en eigenlijk al op weg naar de uitgang, vroeg ik het voor alle zekerheid aan een schat van een meisje achter de infobalie. 

Zij beschikte kennelijk over andere bronnen en nam alle tijd voor ons en ze  kwam er achter welke schilderijen dat dan waren. 

Zo lief, dat briefje. 

Enfin, de schilderijen  hingen door het hele museum verspreid, dus we moesten op zoek. 

Ik zei al eerder dat het heel erg druk was die dag en dan kan je natuurlijk ook niet zo uitgebreid gaan staan speuren naar een schilderij. Bovendien waren we hartstikke laat omdat we eerst die Frick Collection al hadden bekeken. 

Maar met hulp van de suppoosten/gastheren die,  met alleen een titel,  vrijwel meteen wisten te vertellen welke  de betreffende zaal was en waar, lukte het toch. 

Alle lof voor de mensen van het Mauritshuis

We vonden ze bijna allemaal, op eentje na: vaas met bloemen. Ja, daar hangen er nogal een paar van, dus die sloegen we voorlopig maar over. 

Hieronder zie je twee van de schilderijen.

Het eerste is van Rubens en heet Oude vrouw en jongen met kaarsen. Het tweede: Vaas met bloemen in een venster, van Ambrosius Bosschaert de Oude. 

De bijbehorende murals heb ik inmiddels wel gezien op het wereldwijde web. Maar dus nog niet in het echt. 

Tot slot ontdekte ik nog iets verrassends. Het blijkt dat een van de kunstenaars van de murals Collin van der Sluijs is. Over hem heb ik het eerder gehad. Klik.  

Ik verheug me er erg op om zijn kunstwerk te zien. 

Het gáát gebeuren, al heb ik nog geen idee wanneer. 

Dankjewel Jet!

 'Oma heeft een mapje muurschilderingen', zei onze kleindochter Jet tegen haar ouders. 'Kijk, daar MOET ik een foto van maken!'. 

Jet was met het gezin een dagje in Rotterdam en kijk: hier zie je haar aan het werk. 

Zes jaar is ze. Wat een kind hè!

Oh ja, dit is wat ze zag. Hier is de mural,  al vind ik die vandaag aanmerkelijk minder van belang:

Dus misschien had je hier vandaag wel een mooie mural uit Antwerpen verwacht, ik ook. Maar dit ging natuurlijk voor!

Linking to Sami's Colourful World