ALETTA de musical

 

We gingen alweer naar theater, binnen twee weken twee keer. 

Na een heel jaar niks nu ineens twee keer. We gingen naar Aletta, de musical. In Amsterdam, De La Mar. 

Toen ik erover gelezen had wilde ik er meteen naar toe en we boften, want we kregen kaarten met korting via de Vriendenloterij. 

Wij zijn echte musicalfans, maar ik vind zo'n voorstelling  tegenwoordig bijna niet meer te doen, zo duur. 

Begrijp me goed, in de meeste gevallen niet te duur voor het gebodene, want er komt zo veel aan te pas bij een musical, dat moet allemaal betaald worden natuurlijk. Bovendien is het niveau meestal erg hoog.  Maar helaas wel vaak te duur voor onze portemonnee. 

Nu dus een flinke korting en kaarten van negentien euro. Op een prima plek, eerste rij balkon. (Ik zat naast iemand die zestig  euro had betaald ).

Over deze musical heb ik geen seconde getwijfeld. Ik hou helemaal niet van bijvoorbeeld, '1940-1945, de musical'. Of 'Anne Frank, de musical'. 

Op een of andere manier vind ik dat niet zo gepast. Maar een musical over Aletta Jacobs leek me interessant en gedurfd. 

Ik heb veel over Jacobs gelezen en bewonder haar, dus dat zou wel spekkie voor mijn bekkie zijn leek me. En dat was ook zo. 

We gingen de avond voor de première. Een soort generale voor de spelers denk ik. 

Je hoort altijd dat er op een generale van alles misgaat, maar dat was bepaald niet het geval. 

Ik heb geen fout gezien, het was perfect. 

En dat een slechte generale een goede premiere garandeert is ook onzin. De premiere is, getuige alle lovende kritieken, ook zonder slechte generale geweldig geweest. Het regende sterren in die kritieken en terecht. 

Applaus voor Theater Oostpool en speciaal Voor Desi van Doeveren, die een geweldige Aletta neerzette. 

En verder: 

De muziek was goed, er werd heel mooi gezongen, duidelijk gesproken. De dans was goed, de teksten waren goed, er zat een heleboel humor in. En ik vond de kleding ook zo geweldig goed bedacht. En het decor. Het hele script van Nathan Vecht en Maud Wiemeijer. 

Als ik een cijfer moest geven, dan was het een tien. Of een elf!

Ja en dan heb ik nu weer een opgefrist beeld van het leven van een slimme vrouw in die tijd (1854-1929).  Een vrouw die deuren openzette voor andere vrouwen. Ze was de eerste vrouwelijk arts. Ze zette zich in voor voorbehoedsmiddelen, was een leidster in de strijd om vrouwenkiesrecht, steunde de suffragettes, trok de wereld rond en werd ontvangen op het Witte huis. 

Die vrouw was fantastisch. Haar hele leven hebben we langs zien komen, ook het verlies van haar enige kindje, kort na de geboorte. Hoogtepunten en dalen. Wat een vrouw!

Zei ik al dat ik het een aanrader vond? Nou ja, hoeft niet meer denk ik!!!

Foto's mochten alleen gemaakt worden tijdens het slotapplaus. Wat ik dus deed.

Waar we in Carré naar toegingen? Dat was de voorstelling 'Net Alsof' van Jochem Myjer. 

We hadden al een hele tijd geleden, ik weet niet eens meer hoe lang geleden,  kaarten 'geloot'. Dat zit zo:

De voorstellingen van Jochem Myjer zijn altijd heel snel uitverkocht. 

Deze voorstelling bijvoorbeeld loopt al sinds 2024 geloof ik en zelfs nu kun je nergens meer kaarten kopen. 

Dat wij toch kaartjes hadden, komt doordat alle beschikbare kaarten na een loting werden verdeeld. Je kon je inschrijven en dan werd er geloot. Dat betekende dat je niet per se om twaalf uur of zo bij je laptop moest zitten, in een wachtrij uiteraard en heel lang, in de hoop dat je er door kwam. 

Jochem Myjer vond het oneerlijk dat dan bijv. mensen in de zorg of het onderwijs dan nooit aan de beurt zouden kunnen komen omdat zij eenvoudigweg niet klaar kunnen zitten op zo'n tijd. Dus verdeelde hij zijn kaarten over de theaters en dan kon je je inschrijven. Vier kaarten was het maximum.  De tijd van inschrijving maakte niet uit. Volgde een loting. 

Mijn man schreef ons in bij Carré en we hoorden bij de gelukkigen. Tegelijkertijd werd voorkomen dat mensen kaarten gingen verkopen op internet met krankzinnige prijzen. 

Ik vind dat heel mooi. 

En de voorstelling? We hebben die niet uitgezien. Niet omdat het niet leuk was. Want dat was het wel. 

Het was omdat de plek waar we zaten, heel hoog dus, precies in een koude tochtvlaag was. Ook precies in mijn nek. Vanuit onze positie konden we heel goed overzien dat er werkelijk geen plekje in het theater onbezet was. Dus vragen of er misschien een andere mogelijkheid was, leek zinloos.

Bovendien waren we heel erg moe die dag. Heel vroeg opgestaan om op tijd in Amsterdam te zijn voor mijn cursus. Die niet door bleek te gaan en dat hoorde ik pas toen we er al waren. Toen maar wat anders gedaan, gegeten bij onze dochter, vroeg naar Carré, lopen, metro. We hielden het dus voor gezien en gingen op het gemakje naar huis. Was het nog 11 uur hoor, voor we thuis waren. 

Dus nogmaals: het lag niet aan Jochem Myer. Echt niet! En het deel na de pauze, wordt vast nog wel op tv vertoond. 

Carré

 

We waren op weg naar Carré. 

Ik mag wel zeggen: We waren op weg  naar het  'Koninklijk Theater Carré'. 

We gingen daar een voorstelling bijwonen, maar waren uiteraard veel te vroeg. Dat is juist lekker, even nog wat rondlopen daar.

'Kijk',  zei mijn man, 'kijk die paarden'. 

Hij wees naar boven en ik zag ze . En ik wist ook meteen weer; oh ja, het was ooit Circustheater. 

Ik had alle tijd en keek even op de site van het theater hoe het allemaal was begonnen daar en dit is wat ik er over las: 

De circusfamilie Carré trok met hun paardenspel door heel Europa en deed in 1864 ook Nederland aan. 

'De hartelijke ontvangst die het circus hier ten deel valt, is voor Oscar Carré reden juist Amsterdam tot thuishaven te maken en in 18887 aan de Amstel een stenen paleis te laten bouwen, een circusvorst waardig. 

Maar niet alleen het circus blijkt uitstekend in het gebouw te gedijen. Dankzij de vooruitziende blik van Oscar Carré begint het stenen circus met succes aan een tweede leven als variététheater, als snel gevolgd door toneel, revue en operette'. 

Sindsdien is er een constante stroom van voorstellingen en artiesten geweest. Sommige artiesten beschouwen het theater als hun thuishaven en velen vinden het een hoogtepunt in hun carrière: optreden in Carré. 

Wij hadden deze avond plaatsen op de galerij. Heel hoog zaten we. Meestal ben ik als de dood als we zo hoog zitten, maar nu niet, er was een heel goed houten frontje voor ons zodat ik zelfs uitgebreid rond durfde te kijken. 

En daar waren die paarden weer:

Ook heel hoog en hoewel ik vaker in Carré was,  zag ik ze nu voor het eerst. 

En vlak daarbij nog een paar Amsterdamse kruisjes. 

Zo vielen Carré en Amsterdam mooi samen. 

Ik las ook nog dat het voortbestaan van Carré aan een zijden draadje heeft gehangen en dat in 1968 de slopershamer dreigde. 'Carré zou toen hebben moeten plaatsmaken voor een hotel of een badinrichting, een autopaleis of zelfs een huis van bewaring'.

Over de voorstelling zal ik het een andere keer nog eens hebben, denk ik. 

Twee keer naar het theater

 

Wij hoeven maar een keer zo'n aanplakbiljet te zien of we zijn al bijna op weg om kaartjes te bestellen. Helemaal toen haar voorstelling in onze eigen stad  te zien zou zijn

(We zijn ook een keer naar Leeuwarden gereden,  omdat hier de voorstelling uitverkocht was. Ja, je bent fan of niet! )

We hadden een leuke avond. Die vrouw is echt goed. Geestig! Verder  vooral heel duidelijk in haar meningen. En die meningen, dat zijn ook mijn meningen, grotendeels. Dus dat is lekker. 

Ze zingt goed en had een paar prachtige liedjes en wij een mooie avond. 

Soms loopt het zo: vlak erna hadden wij weer een mooie theateravond. 

Ik zou het nooit zo vlak achter elkaar hebben geboekt, maar deze avond hadden we eigenlijk eerder gepland. Het was de voorstelling: 'Heb het leven lief', van Britta Maria, Maurits Fondse en Oleg Fateev

Je ziet ze alle drie op het podium(pje) van Huis Verloren in Hoorn. 

Op een foto die Bert maakte. 

De voorstelling was een cadeau van ons voor B&M, maar wij gingen natuurlijk wel zelf mee. Je kan die mensen echt niet alleen laten gaan. 

Britta's man, de pianist, had een ongeluk met zijn hand gehad en daardoor ging de voorstelling niet door op de geplande datum. 

(Ik kon van dat ongeluk niks meer merken trouwens. Een keer zag ik hem zijn vingers buigen met een beetje een pijnlijk gezicht, maar misschien doen pianisten dat altijd.) 

Gelukkig kwam van uitstel geen afstel, want ik ben dol op Britta Maria. 

Ze komt uit Hoorn en mijn man en ik kennen haar moeder, dat schept een band. 

Maar het belangrijkste... Britta Maria kan prachtig zingen, haar man is een fantastische pianist (en zingt ook nog mee)  en Oleg Fateev op die accordeon, daar zijn geen woorden voor, dat is geweldig, zo knap.   

En alle drie samen... puur genieten

Het programma draait om Liesbeth List, haar leven waar Britta Maria steeds wat over vertelt en haar muziek. En dat is dan natuurlijk ook de muziek van Ramses Shaffy, Aznavour, Becaud en noem maar op. 

We hebben er van genoten. Enfin, ook van dit gezelschap ben ik fan! 

Ik noem beide voorstellingen omdat ze nog steeds te bezoeken zijn.

  . 

Ps 1: De allereerste keer dat we Britta Maria in Hoorn zagen, was net (een week of zo) voor Nederland dicht ging door Corona. Ook in Huis Verloren. Ook met B&M.  Wat lijkt dat alweer ontzettend lang geleden. Ik vond het toen ook geweldig, maar zat toch niet helemaal op mijn gemak. 

Ps 2: Huis Verloren in Hoorn is een historisch pand en waarom het zo heet weet ik ook niet. 

Vroeger keek zowat iedereen naar Sonja Barend, toch? 

En over wat zij in haar programma had, werd vaak de volgende dag op het werk of op straat of in het gezin, gesproken.

De uitzendingen kwamen uit De Rode Hoed. Ik zat even te googelen en vond een filmpje van het beginnetje van zo'n uitzending. 

Het is lang geleden, maar ik herinnerde me de ruimte helemaal. De muziek die daarbij hoorde, de verlichting... alles. Dat zullen velen van jullie vast ook hebben. Kijk zelf:

   

Waarom nu dit verhaal?

Ellis, de vriendin van onze jongste zoon,  had ons getipt over een Candlelight Concert. Ik had nog nooit van dat fenomeen gehoord hoor, maar het is een concert van teen of tander dat plaats vindt met alleen kaarslicht. Het is in veel verschillende steden, ook in het buitenland. Steeds een ander thema, andere muziek. Ellis was in Haarlem geweest en  het leek me zo leuk dat ik meteen ging kijken of er misschien iets was in Amsterdam. 

En dat was er, in de Rode Hoed. We boekten meteen. 

Dit gebouw was eerst een hoedenmakerij, toen een schuilkerk, heel veel later Sonja Barend en nu worden er nog steeds diensten gehouden, vinden er debatten plaats en lezingen en dus ook candlelight concerten. 

Er zijn veel verschillende mogelijkheden en het concert dat wij bijwoonden begon om 18.45. Heerlijk vond ik dat. Lekker vroeg, we moeten tenslotte ook nog terug. 

De titel was Abba versus Queen. 

Een strijkkwartet speelde muziek van Abba en van Queen. Ik vond het heel erg leuk. Twee violen, een altviool en een cello. 

Ik hou van die muziek en ze speelden het prachtig, op klassieke wijze. Eigenlijk hoorde ik nu voor het eerst hoe goed die muziek is. Vooral van Queen, maar Abba ook hoor. 

De mannen van Maria, toneel

 Eindelijk weer eens naar het theater geweest. De kleine zaal in onze schouwburg zat hartstikke vol. Toen ik tijden geleden zag dat er toneel was gemaakt van het boek van Anneloes Timmerije, 'De mannen van Maria', hebben we meteen kaarten gereserveerd want over dat boek was ik erg enthousiast. 

Ik heb er twee keer over geschreven, hier, klik en  hier, klik

En tsjonge wat hadden we een prachtige avond. 

Anna Drijver speelde het stuk in haar eentje en dat deed ze fantastisch. 

Echt we waren zwaar onder de indruk. 

Die vrouw is bloedmooi en had rollen in series waar ik de naam inmiddels van ben vergeten. 

Maar hier leverde ze een acteerprestatie van formaat en die vergeet ik niet meer. 

Ik durfde geen foto te maken, dus deze heb ik gepikt van de Volkskrant (waar ik een abonnement op heb, dat dan weer wel). 

Het decor bestond uit niet meer dan deze metalen kettingen in de vorm van een schip en een kledingrekje aan de zijkant. Maar Maria, Maria van Aelst, wás gewoon op dat schip of aan land en  je zag het allemaal gebeuren. 

Het boek is voor toneel bewerkt door Maxine Palith de Jongh. 

Het verhaal ga ik niet meer uitgebreid vertellen,  dat deed ik dus al eerder, maar heel in het kort gaat het over Maria die in 1625, naar de Oost gaat, naar Batavia, om kinderen te krijgen. Op een vreselijke zeereis en met vreselijk bedoel ik vreselijk! Ze trouwt, wordt weduwe, trouwt weer en gaat handelen. 

Ik zag de voorstelling op internationale vrouwendag en iets meer geschikts voor die dag had ik niet kunnen vinden. 

De tournee is nog niet afgelopen, wel bijna. 

Spanning voorafgaand aan een voorstelling

 'We zaten hier voor het laatst op 20 februari 2020', hoorde ik achter me iemand zeggen. 

We zaten in het Zaantheater in, je raadt het nooit, Zaandam.

Dat die meneer dat zo precies wist, dat begreep ik helemaal. Hij zéi het trouwens ook nog eens, tegen zijn partner: 'Daarna begon Corona'. 

Dat ík het meteen begreep kwam ook doordat wij daar waren om Yentl en de Boer te zien. Hun  voorstelling hadden wij  net geboekt toen alles door Covid dicht ging. 

Nog steeds, bijna vier jaar later  wilden we Yentl en de Boer erg graag in het echt zien. En dat kwam er dus nu van. 

In Zaandam,  omdat de datum in Hoorn ons niet uitkwam. 

Het was spannend. Ik ben namelijk sinds het begin van de week erg verkouden. Liters snot, niesbuien en een nare prikkelhoest met onbeheersbare, langdurige hoestbuien. 

Niet bepaald een goed idee om in het theater te gaan zitten waar gezongen wordt.

Donderdag ging het al een stuk beter, maar ja die hoest. 

Ik was eigenlijk al min of meer besloten om niet te gaan en was aan het werk en daar was iemand die zei:  'Wat jij nodig hebt is paracetamolcodeïne, dan hoest je niet'. 

Helaas krijg je dat niet zonder recept, ik wilde niet naar de dokter en daar was het trouwens toch te laat voor. Dan zou ik over een week of zo misschien een afspraak kunnen krijgen. 

Mijn man is toen voor mij naar de apotheek gegaan en heeft daar het probleem uitgelegd. Inderdaad, geen codeïne zonder recept , maar wel een ander middeltje. Kleine pilletjes.

Ik nam ze in de trein in, om 19.13 in Zaandam Kogerveld. (Dit zal ik voor altijd onthouden, weet ik nu al.)  De voorstelling zou om 20.00 uur beginnen. Dus 19.13 leek me het juiste moment. 

We hadden uitstekende plaatsen, aan de zijkant van een rij en vlak bij de uitgang. 

Dat luchtte meteen al erg op.  Ik had er zo uit kunnen lopen, zonder te storen,  tijdens een applaus of zo.  Maar dat is niet nodig gebleken. Geen kuchje, de hele avond niet. 

Yentl en de Boer hebben geen last van mij gehad en hun voorstelling was fantastisch. 

Tsjonge, wat zijn zij goed. Zo knap, zo op elkaar ingespeeld en ook op de muzikanten. Zo geestig en zo tot nadenken stemmend. En zo wonderschoon gezongen. 

Echt we hebben zeer genoten. 

Sjakie/Charlie

 'Weet je wat ik met Anna wil gaan doen?', vroeg onze dochter. 

En terwijl ze het vroeg wist ik het al. Dat was namelijk precies hetzelfde wat ik met Anna wilde gaan doen, alleen had ik het nog niet gezegd.

Zij wilde met Anna naar de musical Charlie and the Chocolate Factory en ik wilde ook met Anna naar Charlie and the Chocolate Factory. 

Tja, ik hou zelf erg van moeder-dochter-uitjes, maar onze dochter deed niet moeilijk en ik mocht mee en zo gingen we met zijn drietjes. Drie generaties. 

Het boek Sjakie en de Chocoladefabriek verscheen in 1964. Ik heb het als tiener al gelezen. Later las ik het voor, op school. Nog later aan onze eigen kinderen en nu krijgen onze kleinkinderen het voorgelezen. 

Wat een superboek is het en wat was Roald Dahl een fantastische schrijver. 

Een filmversie heb ik ook gezien, maar daar vond ik niet veel aan. Een musical, dat leek me wél bijzonder. 

Ik hou erg van musical, al ik vind niet alle onderwerpen geschikt voor het genre. Maar dit wel, dit zeker wel. 

We hadden perfecte plaatsen, midvoor op de eerste rij balcon. En we genoten alle drie. Van de musical. En wij ook vooral van Anna die natuurlijk nog onervaren is. Ze vond het hartstikke spannend.

Een heel avontuur was het. Ook voor mij trouwens omdat het zo lang geleden was, een theaterbezoek. Op de fiets er naar toe in Amsterdam en terugfietsend in het donker. Ver na elf uur waren we thuis. 

Ik heb er van genoten. 

The Analogues

Toen de Beatles in Blokker optraden, lang, lang geleden in 1964, woonde ik nog in Terneuzen. Daar kwamen ze niet en anders was ik er nog niet bij geweest denk ik. Ik was fan, maar nog te jong.
Haha, ik kan nu alleen maar zeggen dat ik mensen ken die er zelf bij waren.

Nu wilde ik al heel lang naar The Analogues, maar altijd als wij bedacht hadden dat we moesten proberen kaartjes te kopen, was het uitverkocht of er was iets aan de hand waardoor we niet konden.
Gisteravond zijn we eindelijk geweest. In Hoorn. Net op tijd zijn we geweest, want ik geloof dat ze gaan stoppen.
En het was fantastisch. Echt fantastisch. Alsof je de Beatles hoort.
Voor de pauze speelden ze Abbey Road, helemaal en na de pauze nog verschillende nummers van Revolver, van The White Album en van Let it Be.
Ik heb er verder niks meer over te zeggen. Want ik zei al dat het fantastisch was.
Maar als je de kans zou hebben, september, Ziggo Dome: doen!

Anastasia

Als er een grote nieuwe musical is, dan willen wij,  musicalliefhebbers,  die graag zien.
Dus toen Pourqoi Pas maanden geleden over Anstasia schreef, googelde ik meteen en bestelden we kaarten.
Het Circustheater in Scheveningen.
Leuk, gaan we eerst even naar Odin en misschien wel lopend over het strand naar het theater.
's Middags, want de heenreis is altijd leuk, maar 's avonds wordt het echt laat. Te laat.
Goed bedacht en zo gezegd zo gedaan.

Het verhaal: het weesmeisje Anya herinnert zich niets van vroeger en heeft geen idee wie ze is. Dan gaat ze (met een muziekdoosje als bagage) op zoek naar haar verleden. Hoe kan het dat ze sprekend lijkt op Anastasia Romanov. Is ze echt een kind uit het uitgemoorde gezin van Tsaar Nicolaas? Langzaam en al zingend ontdekt ze wie ze echt is.

Ik vond het verhaal in de musical heel erg goed in elkaar gezet. Het klopte werkelijk van A-Z. Ik had me van tevoren afgevraagd hoe zo'n verhaal, zo'n onwaarschijnlijk verhaal, verteld zou worden.
Tenslotte weten we al heel lang dat er geen grootvorstin Anastasia meer bestaat. Zij is vermoord, samen met de tsaar en de tsarina,  haar ouders. En haar zusjes en broertje. Er zijn geen Romanovs meer.  Er zijn wel veel valse Anastasia's geweest, die op geld uit waren. En om dat in een verhaal te verwerken, dat leek me lastig. Vooral hoe het dan moest aflopen.

Wat ook heel erg mooi was in dit spektakel, waren de decors. Zo veel veranderingen en zo ontzettend mooi gedaan. Ik waande me iedere keer echt in Parijs, of in St Petersburg, of in de trein. Ongelooflijk knap.
Er was nog geen programmaboekje, ( de premiere moet nog komen), dus ik weet niet wie de decors heeft bedacht, maar een extra compliment zou zeer verdiend zijn.

Ook voor de kleding trouwens een extra compliment: ook al zo mooi.

Last but zeker not least:  het ensemble. Mooi, goed getimed en zeer aanwezig!

De spelers, de hoofdrolspelers. Spelen, zingen en dansen, dat is musical.
Ik geef het je te doen. Maar ze kunnen het en dan ook nog zo dat het je raakt en soms ontroert. Ik noem speciaal Tessa Sunniva van Tol als Anya. Had nog nooit van haar gehoord, maar wat een talent. En Gerrie van der Klei als Maria Fjodorovna. Omanido, zal ik maar zeggen.

Kortom, je gaat vast wel genieten van de musical als je de reis en het geld er voor over hebt, natuurlijk.

Theater

Ik ga graag naar het theater. Echt graag, maar veel te weinig.
Vroeger hadden we ieder seizoen een abonnement.  Nu niet meer. Daar zijn een aantal redenen voor waar ik het nu niet over wil hebben.
Maakt ook niet uit hoor, want ineens heb ik ontdekt hoe geweldig leuk het is om met de kleinkinderen naar een theater te gaan. Mijn ervaring is nog niet groot (twee keer),  maar wel zeer positief.
Deze week mocht ik mee naar kindertheater De Toverknol in Amsterdam. Met onze dochter en de jongste kleindochters Noor en Jet.

Zo'n theater is spannend hoor, als je drie bent. Heel erg spannend.
Bij binnenkomst mochten de dames zich verkleden. Grote keus. Noor werd een draak zoals je ziet, maar wel eentje met roze schoenen en een extra masker en Jet werd een prinses.

Er stond limonade klaar en er waren koekjes. Het maakte niet uit of er iemand op stond of iets riep of...
Het was helemaal perfect voor kinderen van een tot vier.
Het was deze keer niet druk. Wij met zijn vieren en nog drie andere moeders met hun kindje.
Twee speelsters speelden het verhaal van de verjaardagsdief. Een simpel, goed te begrijpen verhaaltje. Goed en enthousiast gespeeld en ook nog eens grappig vond ik.
Tja, hoewel ik genoot van de voorstelling, heb ik toch voornamelijk naar Noor en Jet zitten kijken. Hoe ze meeleefden. Hoe ze keken.

Na afloop met de metro terug naar huis, maar ja, op weg naar de metro kwamen we langs bakker Holtkamp.
We vonden dat de meisjes ook hierin opgevoed moesten worden en dus vielen  we voor een,  veel te dure,  maar erg lekkere taart. Citroen meringue natuurlijk, wat had je anders gedacht? Feest!

Dit theater heb je trouwens ook in Utrecht en in Haarlem. Klik

Podcast on tour

Oh wat had ik zondag een mooie avond...

In oktober al had Lidwien gevraagd of ik met haar naar de Harry Bannink Podcast on Tour zou willen.
Dat wilde ik. Ik luisterde toen al naar de verschillende afleveringen van die podcast en was enthousiast. Had ook al verschillende positieve ervaringen van anderen gehoord.
Enfin, Liwdwien bestelde kaartjes en het bleek dat we alleen nog op de allerlaatste avond van de tour konden. Verder was alles vol geboekt. We hadden ook niks meer te kiezen, er waren alleen nog 'slechtzicht' plaatsen.
Dat namen we voor lief, het ging om de liedjes tenslotte. En duur waren de kaarten niet.

Gisteren was het zover. Na een ingewikkelde treinreis: op naar De Kleine Komedie.
Een van de leukste theaters die ik ken.
Maar... we zaten op een balkon zag ik en daar begon al wat te kriebelen.
Ik haat hoge balkons, zeker als ze zo smal zijn als dit exemplaar. Bijna te smal om er nog iemand langs te laten.


We zaten en konden inderdaad maar een klein stukje van het toneel zien. Dáár was ik op voorbereid, maar niet op het hoogtevrees-gevoel dat losbarstte toen ik zat. Het zweet brak me uit , ik werd een beetje bibberig en misselijk...
Lidwien zag het aan, zag mij aan en worstelde zich terug langs de balkonrij. Ik had nauwelijks in de gaten wat ze ging doen. Eigenlijk weet ik nog niet wat ze heeft gedaan, ja, vast een dramatisch verhaal opgehangen over haar sneue, oude ex-collega die het allemaal niet aankon.
Feit was dat ze vrij snel weer opdook aan het begin van de rij. 'Bettie, meekomen, nu'.
Dat deed ik.
Ik bibberde me,  met afgeheven hoofd,  terug langs de rij en we daalden af. Bleken we de beste plaatsen te hebben gekregen die er maar waren. Beter kon echt niet. En daar mochten we de hele voorstelling blijven zitten. Bijna drie uur lang!

Wat hebben we genoten.
Van het feit dat we daar zaten.
Van de muziek van Harry Bannink, van de presentatie van Gijs Groenteman, echt heel grappig.
Van Frank Groothof (72), die bijna alles zong en een topprestatie leverde en van de pianist Dick van der Stoep.
Van de gasten, zoals Wieteke van Dort, Hans Dorrestijn,  Brigitte Kaandorp. En van de complete familie Groenteman die eerst voor ons zat. Later moesten ze ook nog het toneel op.
Er waren ook nog twee neven Groenteman en een kleindochter van Willem Wilmink. En niet te vergeten Diederik Ebbinge (zo van het schoolplein geplukt) en zijn vrouw Roosmarijn Luyten.
Echt, het was fantastisch. Een grote ode aan Harry Bannink en tsjonge, wat is dat verdiend

Afgelopen nu, dat wil zeggen de tour is afgelopen.  Maar die podcast niet hoor. Die afleveringen kun je nog steeds horen. Er komen zelfs nog nieuwe bij.

Rupsje Nooitgenoeg met Noor en Jet

Met Noor en Jet naar de theatervoorstelling van Rupsje Nooitgenoeg.
Een voorstelling gebaseerd op het boek, of eigenlijk de boeken van Eric Carle.
Want niet alleen Rupsje Nooitgenoeg kwam aan de orde, maar ook bijvoorbeeld Vader Zeepaard  en het EenzameVuurvliegje en Het Blauwe Paard.
Het mooie is dat ik Rupsje Nooitgenoeg al uitgebreid en langdurig voorlas aan mijn eigen drie kinderen en dat ik ze ook heb voorgelezen aan alle vier de kleinkinderen.
Niks gedateerd, nog net zo fris en vrolijk als als toen. De kleuren spreken aan en de verhaaltjes ook, nog steeds.
Die Eric Carle, hij leeft nog, moet toch wel een gelukkig mens zijn.
Dat je werk zovelen plezier heeft gebracht en zovelen heeft geïnspireerd.
Bijvoorbeeld tot een theatervoorstelling als deze.
Ik was nog niet eerder met een kleinkind of kleinkinderen in het theater geweest, maar ik vond het hartstikke leuk.

Noor en Jet ook. Die waren er klaar voor.
We hadden niet zulke fijne plaatsen. Rij twee. Bij aankoop hadden we gedacht dat dat goed was. Dat was het niet. Dat zijn gewoon rijen, die nog niet omhoog gaan, met als gevolg dat de dames weinig konden zien. Er waren wel stoelverhogers, maar die hielpen niet genoeg. Gevolg was dat dochter en ik allebei een stoelverhoger op schoot hadden met daarop een kind. Het was maar goed dat de voorstelling maar vijftig minuten duurde, waardoor ik het bijna de hele tijd heb volgehouden. Enfin, dat is een les.

foto gepikt van de site van de Parkschouwburg.

Maar de voorstelling was superleuk. Drie spelers met prachtig gemaakte dieren en tot slot een rupsje dat zich door een appel heen at en door alle andere zaken die genoemd worden in het boek.
Noor en Jet hebben met vuurrode wangetjes zitten kijken en Jet wilde nog een keer.

Na afloop konden de kinderen geschminkt worden  en waren er kleurplaten. Maar Jet heeft waterpokken dus dat hebben we maar niet gedaan. Een flesje chocomel was ook wel feestelijk.

Claudia de Breij

Ik geloof dat wij de allerlaatste kaarten hadden voor de voorstelling van Claudia de Breij hier in Hoorn. Dat was mazzel, want wat was het een geweldige voorstelling. Oké, we zijn fan, maar ik denk dat iedereen hiervan zou kunnen genieten. We volgen haar al heel lang, déze voorstelling, #Nu,  vond ik de allerbeste!
Die vrouw is zo goed.

Als ik het kort moet samenvatten:

*Ze kan prachtig zingen en doet dat ook
*Ze heeft wat te vertellen en doet dat ook.  Noem het een boodschap. Het gaat over de drukte die we allemaal ervaren in de wereld, over de angsten die we ook ervaren. Het gaat over macht en machthebbers en verzet daar tegen. Zoals Ghandi, die opstond door te blijven zitten.
*Ze is ook nog eens erg geestig en laat dat horen. Grappen worden soms echt geplaatst, maar soms ook bijna terloops gebracht. Het gaat over het Wilhelmus en over de genderneutraliteit van de Hema, over de omroepberichten van piloten en over Sybrand Buma. En over nog veel meer natuurlijk.
*Ze is origineel.  Zo komt ze door de zaal op. En verlaat aan het eind de zaal, samen met de plaatselijke harmonie. Dat is niet zo maar een leuk extraatje. Het symboliseert harmonie, die we hard nodig hebben in deze wereld.
*Ze heeft een super begeleidingsband.

Nou, daarmee heeft ze van mij al  vijf sterren. Van de vijf!

Op het podium trekt Claudia  haar kamerjas aan en haar schoenen uit. Ze blijft binnen. Maar niet heus.

Jochem Myjer

Wat een lief berichtje, stuurde Jochem Myjer aan de mensen die zijn voorstelling zouden  gaan bezoeken in Carré.
Aan ons dus.
En wat was het een superleuke voorstelling.
Ik had er een hard hoofd in, aanvankelijk.
We zaten namelijk bijna bovenin, ik geloof dat er nog twee rijen boven ons waren.
En ik heb hoogtevrees! Maar ja, het waren de laatste twee kaarten en ik wilde echt erg graag en ik had gedacht dat het in Carré minder eng zou zijn.
Maar dat was het wel, dus ik heb voor de pauze hele stukken aangehoord en niet gezien, want ogen dicht.
Gaf niet, met je ogen dicht kun je ook heel hard lachen en dat deed ik. Het was echt heel erg grappig.
Jochem Myjer is niet van de grove aanpak en dat vind ik fijn. Hij is druk, maar niet zo dat het stoort. Af en toe door de snelheid niet helemaal verstaanbaar, maar zelfs dat maakte niet uit.
Ik kan me geen voorstelling herinneren waarbij ik zo heb zitten lachen.  Die Duitse vioollerares... hilarisch. Het verhaal dat zich afspeelt op het vliegveld van Aruba, met slechts één werknemer die alle functies daar uitvoert, tm die van piloot.  De imitaties...
De voorstelling speelt zich af tussen geboorte en dood en er zaten ook echt ontroerende momenten in. Een paar meezingers, maar ook een paar mooie liedjes. Dan was het ook nog eens een soort liefdesverklaring aan de Nederlandse natuur en vogels in het bijzonder. En aan Bach.
Vrolijk en positief, dat was het!
Na de pauze vond ik het veel minder eng en zag ik eigenlijk pas echt goed dat er ook een prachtig decor was. Zo goed bedacht..
Nog kaarten krijgen? Dat wordt lastig want deze man trekt volle zalen. Echt volle zalen en terecht. Maar als het je lukt: gaan!

Driving Miss Daisy

We wilden dit toneelstuk heel graag zien.
Eigenlijk vanwege Anne-Wil Blankers. Zij is van 1940 en dan denk je toch dat dit misschien wel eens het laatste stuk zou kunnen zijn.
De dichtstbijzijnde mogelijkheid, op een dag dat we ook konden, was voor ons Haarlem.
Nooit een straf hoor, Haarlem. Integendeel.
Dus we hadden bedacht dat we dan eerst maar eens zouden gaan winkelen, daarna zouden we een theatermenu nemen in De Wandelaar, dan zouden we de inleiding van Agaath Witteman, de regisseur bijwonen. Dan het toneelstuk zien en dan terug naar huis met trein en bus.
Moet kunnen, toch?
Maar het was de dag nadat we (ook laat) uit London terugkwamen en het was eigenlijk gewoon te veel. Vroeger draaide ik m'n hand niet om voor zoiets, maar nu was ik zo moe dat ik er een beetje beroerd van werd. Niet naar de voorstelling gaan was nog even aan de orde, maar dat vind ik zelf dan zo jammer... dat we toch maar gingen.
Ik heb niet alles in me opgenomen. Wel van de inleiding. Die was duidelijk. Leuk dat de regisseur dat doet trouwens. Het kan niet zijn om reclame te maken. We waren er al en het theater was uitverkocht. Dus echt om haar beweegredenen duidelijk te maken.
Een bijzondere vriendschap, daar gaat het over,  staat er op de flyer. En dat klopt.
Het is een vriendschap tussen Miss Daisy, een Joodse, oudere, well-to-do vrouw en haar chauffeur. Een zwarte man, die haar is opgedrongen door haar zoon, nadat ze een ongeluk had.
Hoke heet hij, de chauffeur.
Twee totaal verschillende werelden. Als de relatie begint is Miss Daisy een jaar of zeventig en als het stuk eindigt zijn we twintig jaar verder. Ze zijn tegenstanders in het begin, maar langzamerhand verandert dat. Ze worden ouder, herkennen steeds meer van elkaar. Dat vond ik heel mooi. Er zit ook nog een politieke kant aan het stuk. Zo  heeft Daisy sympathie voor Martin Luther King gekregen, maar haar zoon niet.

En dan die Anne- Wil Blankers, achtenzeventig jaar en na een burn-out weer langdurig op het toneel. En vaak. Ik bekeek de speellijst en na Haarlem speelt ze het stuk nog 17 keer tm eind december. Een hele avond hè en aan een stuk door op het toneel van kwart over acht tot vijf voor tien. Ga dr maar aan staan. Maar ze doet het en hoe.
Ik vond het echt een prachtig stuk. met een ontroerend slot.  Ik moest me er alleen even overheenzetten dat het hier Daisy betreft en niet Wilhelmina. Maar dat lukte.  En ik vond de chauffeur heel goed spelen, maar de zoon niet zo. Beetje schreeuwerig.
Aanrader, dat wel.

The Book of Mormon

Als het even kan, zien we in London ook altijd een musical. Als niet alles is uitverkocht hoor, want dat is vaak het geval. Middag of avond,  doordeweek of weekend;  alle theaters zitten vol.
Deze musical wilden we zo graag zien dat Frits  al ruim van tevoren kaarten had besteld.

Zoals altijd in een prachtig theater: the Prince of Wales. En deze keer hadden we mooie plaatsen, zodat we alles niet alleen goed konden zien, maar ook verstaan. En niet op zo'n griezelig hoog balkon!!!
Het was een matinee, zodat we ook nog niet uitgeput waren.
Wat was het leuk, ik vond het briljant en zoooooo grappig.
Het verhaal gaat over Mormoonse zendelingen.
Ze hebben net hun opleiding voltooid en het is spannend waar ze heen gestuurd zullen worden. Een stel gaat naar Noorwegen, een ander stel naar Italië, maar de twee hoofdpersonen gaan naar...Oeganda.
De bedoeling is dat ze zoveel mogelijk mensen gaan bekeren natuurlijk, maar in het dorp waar ze terecht komen zit niemand op ze te wachten.
Ze hebben daar te dealen met heel andere problemen, als daar zijn Aids, vrouwenbesnijdenis en een paar mannen die het dorp terroriseren. En dan krijgt een van de hoofdrolspelers  contact met een meisje uit het dorp en zij wil zich wel laten bekeren. En als er eens schaap over de dam is...  De bazen van de zendelingen komen ook nog kijken en... e...

Enfin, we waren nog in London, checkten onze mail en daar zat een berichtje bij van Carré.
De musical komt naar Nederland!!!! In september 2019.
Je kunt je voorinschrijven. Hoera...
Wij gaan dat zeker doen, want we hebben zo genoten van deze voorstelling. Als altijd prachtig gezongen, gedanst en geacteerd. Maar vooral zo geestig!
Nou, zeg niet dat ik je niet heb gewaarschuwd!!

Het Pauperparadijs

Het Pauperparadijs, een boek van Suzanna Jansen, kocht ik jaren geleden.
Ik was toen in de boekhandel en wilde een boek kopen. Bijzonder hè, haha.
 'Is het een cadeautje?' vroeg de verkoper en ik zei dat het voor me zelf was.
'Dan moet u dat niet doen' zei hij. 'Kijk, dit boek is veel beter, in dat genre'. Dat boek dat hij beter vond, was het Pauperparadijs. Ik luisterde naar hem. Soms doe ik dat. 
En ik was zeer onder de indruk. Van de gebeurtenissen, van het verhaal.
(Ik weet jammer genoeg niet meer welk boek ik toen eigenlijk had willen kopen)
Ik ben ook in Drenthe geweest en heb Veenhuizen, waar de Kolonieën van Weldadigheid waren gevestigd, bezocht. Het Gevangenismuseum.  Boeiend en ook wel schokkend.
Dus het lag voor de hand dat we de voorstelling die daar door Tom de Ket is gemaakt, zouden gaan zien, daar ter plekke.
Het kwam er niet van. Vervolgens wilde we de voorstelling in Carré gaan zien. Het kwam er niet van.
Vorige week kwam er een mailtje van de BankGiroloterij, dat de voorstelling voor 6 euro bezocht kon worden. Er waren zelfs nog verschillende tijden om uit te kiezen. Het was de laatste mogelijkheid, want het is afgelopen nu.
Voor ons werd dat zondagmiddag om twaalf uur.
Wat een heerlijk tijdstip, ruim de tijd om daar met het OV te komen en niet dat we 's avonds om elf uur nog eens terug moesten reizen. Dus we gingen

We kregen voor die zes euro een prachtige plaats, rij negen. En trouwens, Carré is altijd een feestje. Waar je ook zit.
Het is al feestelijk binnenkomen,  met de mensen in uniform die je kaartje controleren en je een mooie voorstelling wensen.
Die gigantische rode gordijnen, de kroonluchters...
De schrijfster van het Pauperparadijs was er ook. Je kon haar boek kopen en laten signeren. Ik had er niet aan gedacht om mijn exemplaar mee te nemen.
Maar ze wilde best op de foto.

Ik vond het geweldig. Echt! Het begint met de armoede in de 19e eeuw in Amsterdam, de Jordaan. Daar wonen Teunis en zijn zusje Aagje en zij worden als paupers op een schip gezet naar Drenthe,  om daar heropgevoed te worden.
Dat  'opzenden' was begonnen als een idealistisch experiment, om armoede uit te roeien en het liep uit op een drama.
Teunis wil weg, maar wordt verliefd op de bakkersdochter Cato.
Nou om wijzer te worden over dit vergeten stuk geschiedenis kun je beter het boek van Suzanna Jansen lezen. Dat is indrukwekkend en boeiend.
Maar dat doet niks af aan deze prachtige voorstelling. Zo mooi gemaakt. Zo'n goed ensemble en een hele mooie rol van Paul R. Kooij.

The Color Purple

Hier waren we, vorige week maandag. Hier achter ligt het tijdelijke theater waar we een voorstelling zagen, gebaseerd op het boek: The Color Purple
Dat boek, van Alice Walker (die er de Pullitzerprijs voor kreeg), heeft indertijd (ik gok zo'n 35 jaar geleden),  diepe indruk op me gemaakt.
De film ook. Dus toen ik las dat er een musical in de maak was, wilde ik die ook graag zien.
Ter voorbereiding verdiepte ik me nog eens even in het boek en vond het weer heel erg mooi.

Het is de geschiedenis van Celie, een zwarte vrouw, vanaf dat ze een jong meisje was. Verkracht en onderdrukt door haar vader. Op haar veertiende had ze al twee kinderen. Later weer onderdrukt door de man met wie ze moet trouwen van die vader.
Die man wilde eigenlijk liever haar mooie zusje Nettie. Nettie loopt weg om aan de ellende te ontkomen.
Ze blijft Celie trouw en schrijft haar brieven. Maar Celie ontvangt die brieven niet omdat haar man ze verstopt. Ze denkt dat Nettie dood is.
De brieven komen tevoorschijn doordat Shug Avery ze vindt. Zij is de minnares van Celies man en wonderlijk genoeg wordt Celie verliefd op haar en dat is wederzijds.
Nou ja, ik hoef niet het hele boek te vertellen, eigenlijk moet je het zelf lezen. Velen zullen dat trouwens al gedaan hebben in het verleden.
Nu dus de musical

Die werd geregisseerd door Koen van Dijk, die,  voorafgaand aan de voorstelling,  een hele duidelijke inleiding hield.
Ik vond het prettig die te horen. Hij besprak de thema's : gevolgen van slavernij, misbruik (zowel machtsmisbruik als seksueel misbruik), gelijkheid, homoseksualiteit.
Hij vertelde ook dingen die we anders niet zouden hebben gezien. Bijvoorbeeld over het lichtontwerp. Op een bepaald moment zie je een streeppatroon op de muur. De lichtontwerper heeft een ets bestudeerd, waarop de rug van een slaaf te zien is, die mishandeld is met een zweep. Je ziet die zweepslagen terug in dat streeppatroon. Hij vertelde ook dat de kostuums gemaakt zijn van spijkerstof, katoen dus. Als een verwijzing naar de katoenplantages én de arbeidersklasse.

Hierachter is het theater.

Sfeervol en mooi. Een goed verwarmde ruimte, makkelijke stoelen, zo geplaatst dat je ook achterin het podium heel goed kon zien.
Tot zover was alles dus heel goed voor elkaar. Ik vond het superleuk daar te zijn en te luisteren naar de regisseur.

En toen begon de musical.
Wat zal ik zeggen? Dit:
Wij vonden de muziek niet goed. Veel te hard en te blikkerig.
We konden lang niet alle teksten verstaan, wel van de hoofdrolspeelster, maar bijvoorbeeld niet van de vrouwen in het ensemble. Ik vond de mannelijke acteurs niet zo heel goed.
En voor het eerst in mijn leven, vond ik het raar dat bijna alles werd gezongen.
Ik weet dat musicalhaters dat altijd hebben, maar ik had het nooit. Integendeel, ik ben dol op musicals.
Maar bij deze vond ik het op een of andere manier niet zo gepast.
Dat alles maakte dat we in de pauze zijn weggegaan.
Ik bewaar liever de mooie herinnering aan het boek en de film, zonder dat ik terugdenk aan de voorstelling.

Spijt? Welnee helemaal niet. Ik weet weer precies waarom het boek zo goed was. En een mens kan nu eenmaal niet altijd maar alles mooi vinden.

Was getekend, Annie M.G. Schmidt

Na het Stedelijk, afgelopen zondag gingen we 's middags naar de muzikale voorstelling 'Was getekend, Annie M.G. Schmidt'.
Ik wilde die heel graag zien, maar het kwam er maar steeds niet van.
We hadden deze winter toch wat andere dingen aan het hoofd.
Nu dus wel, met korting zelfs, dus dat was fijn.
Want wat zijn die kaartjes duur!
Ik begrijp het hoor, daar niet van, er moeten heel veel mensen betaald worden, maar dat neemt niet weg dat het duur is.
Als je daar over heen bent, dan héb je ook wel wat.
Zo'n ensemble, jonge mensen die zingen en dansen en spelen... zo perfect.
Een meisje dat de rol van het kind Annie speelt, ook zo goed gedaan. Daar zit natuurlijk een heleboel oefening en coaching aan vast.
En dan nog de hoofdrolspelers: Simone Kleinsma, als Annie.  Wat is die vrouw goed!!!
Maar ook William Spaay,  als zoon Flip van Duin. Een superacteur en bovendien ook een superzanger.
Ja het was volop genieten.
De hele opbouw van de voorstelling, met een zeer jonge, een jonge en een oude Annie. Flip, Annies zoon die vragen stelt. Die zijn moeder wil leren kennen. Zo goed bedacht. 
Er zitten een heleboel grapjes in de voorstelling en ook momenten die me ontroerden.
En dan nog de liedjes, die je bijna allemaal woordelijk mee kan zingen. Ik moet me dan echt beheersen om dat niet te doen.

 Bij zo'n voorstelling mag je geen foto's maken. Dat deed ik dus ook niet, de foto hiernaast pikte ik uit het programmaboekje.
Wij dachten dat het de laatste kans was om te kijken, ik wilde er eigenlijk dus ook niet over vertellen hier.
Maar de musical komt weer terug: van 30 mei tm 15 juli. Daarom heb ik er toch wat over geschreven. Ik hoop dat het duidelijk is dat ik het een aanrader vind.

Er gebeurde nog meer die dag. Toen we de zaal  binnen liepen, na het museum en een zwerftocht door Amsterdam, hoorde ik ineens 'Hee Bertie...'
Toen ik opkeek zag ik mijn neef Arie, met zijn vrouw Anneke zitten. Op rij 10, de rij waar wij ook plaatsen hadden.
Ik had A&A al zeker drie jaar niet gezien. Zij uit Dordrecht, wij uit Hoorn en dan ontmoet je elkaar daar!!!! Er viel dus heel wat bij te kletsen in de pauze. We kwamen nog net niet te laat binnen.
Na afloop zijn we gevieren wat gaan drinken in Americain. Vroeger heette het Americain, het is nu American Hotel. Ik vond Americain mooier. Hoe dan ook, verrassend en gezellig, dat was het.

Toen dat achter de rug was en we op weg waren naar de auto,  belde onze dochter.
Haar schoonzus was die middag bevallen en dochter en schoonzoon  wilden zo graag even gaan kijken. Echt even, want ruim een uur heen en ruim een uur terug. En het was al zeven uur.
Als we nog in Amsterdam waren of we dan even op konden passen. 
Ja natuurlijk konden we dat.  Er is niets leuker dan zo'n pasgeboren baby'tje meteen zien, dat snapten we heel goed.  Zo'n kindje verandert zo snel.

En zo kwam het dat  we aan het eind van de dag nóg een voorstelling hadden.
Een muzikale voorstelling.
Noor en Jet lagen al in bed en hebben zeker drie kwartier liggen zingen met z'n tweetjes. Dan gooien ze ongeveer alle knuffels en slaapzakken en dekens er uit  en gaan beginnen

deze foto is dus al iets ouder, maar zo ongeveer gaat het er aan toe

We zagen het niet, maar hoorden het wel. Luid en duidelijk door de babyfoon.
Wat een repertoire hebben die dames al. Zo knap en  zo schattig...
Eigenlijk kon zelfs Annie er niet tegenop!!