Een vroege wandeling

Zo'n vroege wandeling, zoals we in de Coronatijd vaak deden, bijna dagelijks, wat is dat toch heerlijk. En wat is er veel te zien en wat ruikt  het lekker na een nachtje regen. Ik ging eigenlijk alleen omdat ik aan mijn tienduizend stappen wilde komen en er slecht weer dreigde later op de dag. Maar ik moet het gewoon vaker doen. Weer of geen weer. 

In het zeer nabij gelegen dorp Berkhout, zijn deze bakken geplaatst. Een stuk of zes. 

Van het voorjaar  waren ze gevuld met bloembollen. Ook heel mooi was dat. Maar nu dit, echt geweldig. 

Schitterend vind ik het. En... er staat nog heel veel moois te wachten

Ik vind het ook zo mooi dat ze dat doen, ik weet niet precies wie, maar het staat er gewoon.  Eigenlijk helemaal niet gewoon. 

En trouwens... ook de rest van de wandeling, was niet te versmaden:

 Kijk, een gevelsteen in het aanpalende dorp Berkhout. Op een oude en verlaten boerderij. Waar ze misschien iets aan gaan doen en misschien ook wel niet. Dit is de boerderij: 

Hij was mooi en groot, en tamelijk modern voor die tijd, met het hooihuis ernaast. Die gevelsteen trouwens stelt Sint Joris en de draak voor en dat is wel leuk omdat Joris en de draak ook in het wapen van Berkhout staan. En er was nog een gevelsteen:

Net naast de,  ooit mooi geweest zijnde,  entree. 

Als ik 'mijn rondje' wandel kom ik er of op de heenweg of op de terugweg langs, logischerwijs.  

En altijd kijk ik en bedenk hoe jammer het verval is. 

Er staat een hek en dat is gewoonlijk dicht, maar een keer niet. 

Het zag er doodstil en verlaten uit en toen ben ik even door het hek gegaan en om de hoek gaan kijken. Ik heb nou eenmaal een zwak voor oud en vervallen.

Ik dénk dat alles afgebroken gaat worden. Maar ik weet het niet zeker. Plus,  in dat geval snap ik niet dat men nog steeds niet is begonnen. 

Enfin, mijn rondje is nu dus iedere keer spannend. Gebeurt er iets, gaan ze echt alles slopen of is het nog steeds wachten... En zo ja, op wat dan? 

Gewoon geduld hebben.

Vuurtoren

 

Met enige regelmaat schreef ik hier iets over een vuurtoren. 

Het is heel simpel, ik hou gewoon van vuurtorens. 

Al sinds ik als kind voor het eerst de Terschellinger Brandaris zag.    

Ik had het hier op mijn blog over de torens van Breskens (een grote favoriet), Egmond, Westkapelle, Vlieland, Marken en nog een paar. 

Vuurtorens fascineren me. 

Zelfs die hier in Hoorn, al is dat geloof ik niet een hele echte. Dat is meer een lichtopstand. Maar wel prachtig.

Ondanks alle belangstelling had ik déze toren, hiernaast,  compleet gemist. 

En dat terwijl die zich in mijn omgeving bevindt en wel in Oosterdijk, gemeente Enkhuizen. 

De toren heet De Ven en is een van de oudste torens in ons land. Gebouwd in1699-1700. Vijftien meter hoog en het licht wordt nog steeds gebruikt en zit op 17 meter hoogte. 

We zagen hem al weer een flinke tijd geleden toen we een altijd lekker fietstochtje naar Enkhuizen deden en toevallig eens de andere kant op keken. 

Op de laatste foto zie je nog net het IJsselmeer met een paar zeilboten. 

Toen de vuurtoren werd gebouwd was het nog aan de vrij gevaarlijke Zuiderzee. Met vaarroutes naar Medemblik, Enkhuizen, Hoorn en Amsterdam. 

Om dat gevaar voor de schepen te beperken kwamen er drie 'Suydersee Bakens'. 

De andere twee in Durgerdam en Marken (Het Paard van Marken). 

Dit alles wist ik niet toen ik daar zo onverwacht foto's stond te maken. 

Maar een paar weken geleden las ik in de krant dat er een informatiebord geplaatst was bij de toren. 

Vandaar dit stukkie. 

Ik had ook nog het schild bij de deur gefotografeerd, de cartouche. 

Daarin staan de namen van de burgemeesters van de steden die ik noemde, maar dat bord moet nog opgeknapt en  gekleurd worden. 

Als dat klaar is ga ik weer kijken.

Het meisje met de groene laarzen is terug

Een paar weken geleden, in de ochtend moest ik vroeg de deur uit. Fietsend en het wás me toch koud. 

Maar om een uur of een scheen de zon volop en vonden we dat het tijd was om eens even naar Edam te fietsen. Langs de dijk.

En ineens... daar was ze weer. Het meisje met de groene laarzen!

Ze wás weg. Ik dacht dat dat kwam door de werkzaamheden daar aan de dijk. 

Maar dat was het niet. Ze was ernstig beschadigd las ik nu. Dat had ik gemist. Men heeft geprobeerd haar te stelen, misschien vanwege de prijs van brons en daarom was geprobeerd haar benen af te zagen. Ernstig beschadigd was ze. 

En zie haar nu staan, zo stoer, zo mooi... Ze is er weer. 

Ze staat nu op een opgeworpen heuvel  die aan de voorkant verhard is, heel mooi verhard met verschillende stenen  en een naambord. 

En vanaf die plaats kijkt ze weer uit over het Markermeer. Vanaf de voorkant levert het ook een fraai beeld op, met de Brekermolen. 

Deze plek, ik vind het nog steeds heel bijzonder. West-Friesland...

Na vijfenveertig jaar, voelt het ook een beetje als mijn West-Friesland!

Rustpunt

 We waren deze zomer nogal 'uithuizig' waardoor we niet zo vaak van die fietstochten door het mooie West- Friese land maakten. 

Maar een paar keer toch wel en op een ritje naar Enkhuizen, over de dijk, ontdekten we onderaan die dijk dit plekje. 

We waren nog niet moe, we hoefden niet te rusten, maar kijken kon geen kwaad dachten we zo. 

Het heet Rustpunt en dat is het ook: een rustpunt op een mooie plaats en op het erf van een particulier. 

Je kunt er koffie, thee, of limonade drinken, even zitten, uitblazen en dat alles tegen een vrijwillige bijdrage. 

Er is een toilet, je vindt er een fietspomp en je kunt de accu van je elektrische fiets opladen. 

Op een bord las ik dat er 700 Rustpunten actief zijn in 8 provincies. 

Mooi geregeld, toch? 

Wij keken rond en zetten daarna onze tocht naar Enkhuizen voort.  

(In Enkhuizen gingen we even wandelen in het Zuiderzeemuseum. Makkelijk en gratis met de MJK en hoe vaak we er ook komen maakt niet uit, het verveelt nooit). 

Stapelen

 

Op m'n bloempotten na, zijn deze steentjes eigenlijk onze enige Italiaanse souvenirs. Ik heb een middagje aan een prachtig strand, met een superblauwe zee, stenen gestapeld. 

Niks aan te doen, ik vind dat nou eenmaal leuk. Daarbij: we hadden die dag heel ver gewandeld en geklommen, dus ik was wel toe aan een beetje rust. 

Maar zomaar uitgestrekt op zo'n ligbed onder een parasol... nou dat hou ik,  in tegenstelling tot vroeger,  op z'n hoogst een kwartiertje vol. 

Terwijl ik dit blogje zat te maken kreeg ik acuut heimwee. 

Maar gelukkig,  wat waar is, is waar: stapelen kunnen ze hier ook.  Hier op de Westfriese Omringdijk.