Gezien in Enkhuizen

 Toen mijn eerste ritje naar Amsterdam gelukt was, 39 km, dacht ik: 'dan kunnen we ook wel naar Enkhuizen'. Daar was namelijk in het Binnenmuseum van het Zuiderzeemuseum een tentoonstelling die ik graag wilde zien. 

En Enkhuizen, dat is maar 20 km zitten! Het lukte en daar rondlopen en kijken ging ook goed. 

Wat was dat dan voor tentoonstelling? 

Nou kijk, in de 19e eeuw konden schilders voor het eerst buiten schilderen. Omdat er ineens verf in tubes meegenomen kon worden. Ze konden schilderen 'en plein air'. En dat deden ze dus ook. 

Vaak ook met meer schilders, elkaar inspirerend. Barbizon in Frankrijk is een heel bekend voorbeeld. Schilders trokken elkaar aan en zo ontstond een echt kunstenaarsdorp. 

En niet alleen daar. Op verschillende plaatsen in Europa en ook in Nederland ontstonden van die dorpen. 

Dáár gaat de tentoonstelling in Enkhuizen over. Er zijn vier van die dorpen uitgepikt (Katwijk, Volendam, Urk en Domburg) en daar zijn schilderijen bij uitgezocht. 

Bijvoorbeeld Katwijk. Je ziet dan eerst een opstelling over Katwijk en dan dus schilderijen die daar bij passen. Zoals:

Ja en dan natuurlijk een schilderij van Blommers erbij. Dit doek is getiteld 'De thuiskomst van de vissersvloot'.  Mooi vond ik.

In de afdeling Volendam was ook zo'n opstelling:

Ook weer allerlei schilderijen erbij en dit doek vond ik meteen erg mooi:

Zo fris en helder... de kunstenaar is Paul Signac. En die is echt wereldberoemd.

Daarom is het zo grappig dat deze aquarel jarenlang aan een roestige spijker in het bekende hotel Spaander heeft gehangen. Het was een geschenk van de kunstenaar aan de eigenaar van het hotel. Die dacht dat het Saint Tropez voorstelde, maar het IS gewoon Volendam. 

Ik heb nog wel wat meer foto's gemaakt, maar het kostte me moeite. Ik ben ontzettend rechts (alleen van hand hoor) en het knopje van mijn fototoestel indrukken is nog best pijnlijk.

Maar eigenlijk vind ik het zo wel genoeg. 

De tentoonstelling is nog te zien tm 12 april en gratis met de MJK. (Misschien ga ik nog wel een keer en combineer ik het met het Buitenmuseum. Dat opent weer op 1 april.)

In volle bloei

 

Het Mauritshuis in Den Haag, bestaat tweehonderd jaar. 

Dat vierden ze met de tentoonstelling 'In volle bloei'. 

'Want' zoals ze zelf zeiden daar in Den Haag: 'Bij een feest horen bloemen, veel bloemen'. 

De buitenkant van het gebouw was dus ook fraai versierd met heel veel bloemen. Maar de binnenkant: Wow!

Het museum heeft zelf al een grote collectie bloemstillevens uit de 17e eeuw en die collectie was nu aangevuld met schilderijen uit andere musea. 

Ik vond het heel bijzonder.

De tentoonstelling is inmiddels afgelopen en het spijt me dat ik er nu pas iets van laat zien. 

Maar die vaste collectie kun je natuurlijk altijd bekijken, dat scheelt. 

Het schilderij hiernaast bijv. zit in de vaste collectie. Het is van Jan Davidsz de Heem, getiteld Vaas met bloemen (1670)

Wat ik erg leuk vond verder, was dat er een beetje extra aandacht werd gegeven, tenminste dat leek me,  aan de vrouwelijke kunstenaars van de 17e eeuw. Ik kende er eigenlijk maar eentje, Judith Leyster. Oh nee, twee Maria Sybilla Merian ook.  

Het was voor vrouwen natuurlijk zonde van het geld om in de leer te gaan bij een schilder. Dus de vrouwen die bekend werden kwamen vaak al uit een schildersfamilie en hadden het dus gratis geleerd. En hoe!

Van de schilderes van dit werk had ik nog nooit gehoord. Zij heette Clara Peeters en schilderde dit in 1615. Bloemen in een mand en op een zilveren tazza. 

Nog eentje dan maar:

Dit is van Maria van Oosterwijck, geschilderd ca 1670-1675 en getiteld Bloemen in een ivoren bokaal. 

Zij is waarschijnlijk opgeleid door Jan Davidsz de Heem, die van mijn eerste foto. Zij is dan weer een uitzondering en kwam niet uit een schildersfamilie

En zo ging het maar door en door en alles even prachtig. Ik doe het niet vaak meer, maar het boek bij deze tentoonstelling kocht ik. Om nog eens op mijn gemak te kunnen kijken en om er over te lezen. 

Misschien wil ik wel zo'n werk aan mijn muur. Dat kan tegenwoordig hè: Werk aan de Muur.

Twee portretten

 

Twee mensen, de een geschilderd (door Piet van den Boog) en de ander gefotografeerd (door Erwin Olaf). Twee mooie, duidelijke portretten

Bijzonder mooi? Nou gewoon mooi. Bijzonder? Ja dat zeker. 

Het zijn Jaap Blokker en Els Blokker- Verwer. Het klinkt zo gewoon, Jaap en Els. 

Maar gewoon zijn ze niet. Hij was de baas van Blokker, samen met zijn broer Ab. En zij is zijn vrouw. 

Hij heeft Blokker uitgebouwd tot het internationale miljardenbedrijf dat het was. Jaap Blokker overleed in 2011. Na zijn dood ging er veel mis. 

Ik las er net een boek over. 

Ik weet heel weinig van het  bedrijfsleven en hoewel ik niet alles las, vond ik het interessant.  Ook omdat de allereerste Blokkerzaak ooit, hier,  in Hoorn,  stond. Opgericht door Jacob Blokker in 1896

De eerste foto haalde ik uit dat boek. (Blokker, Hoe het imperium de familie ontglipt. Teri van der Heijden en Barbara Rijlaarsdam) 

De tweede foto maakte ik in Hoorn, vlakbij de plek van de eerste winkel. Het is een beeld van Karin Beek en het werd de stad door het bedrijf geschonken. Titel: Naar Blokkertje toe

Terug naar Jaap en Els. Zij hadden samen een grote kunstverzameling. Een heel grote collectie impressionisten en modernisten. Daar genoten ze van. Op hun landgoed Nardinc. Tientallen jaren kunst verzamelen. 

Het bijzondere is dat mevrouw Blokker die collectie heeft geschonken aan Museum Singer in Laren. Daar hadden ze al aardig wat werk van Sluijters en van van Gestel en ... 

Maar nu hebben ze echt heel veel. Zo'n groot geschenk, dat is heel bijzonder vind ik. 

Het had ook voor problemen kunnen zorgen, want zo'n collectie moet de ruimte hebben die zij verdient en het moet onderhouden worden natuurlijk en verzekerd en zo. En ook daar heeft mevrouw Blokker een grote bijdrage aan geleverd. 

Het is nu de collectie Nardinc en vanaf vorige week te zien in de nieuwe zalen. 

Het museum is nog veel mooier geworden dan het al was en de schilderijen zijn fantastisch. Ik bijvoorbeeld heb er zeer van genoten en ik zou zomaar terug kunnen gaan om nog eens te kijken en nog eens... 

En ja natuurlijk kun je zeggen dat er nog wel een aardig potje overgebleven zal zijn. Ik hoorde het iemand ter plekke  zeggen. 

Daar twijfel ik ook geen seconde aan hoor, ik denk zelfs dat het niet een potje is maar een pot.  

Echter Jaap Blokker en zijn broer hebben kei- en keihard gewerkt voor hun miljarden en Els Blokker had het ook niet kunnen doen. 

Ik vind het echt geweldig en dit was trouwens niet het enige mooie doel dat door de Blokkers werd gesteund. Dat deden ze al veel langer en op verschillende gebieden. 

En nou heb ik nog niets van de tentoonstelling laten zien. Komt nog.

Pat Andrea

 

Wat ligt dat kasteeltje daar mooi hè, in Ruurlo. 

Maar we gingen niet op kasteelbezoek. In dat kasteel is een museum, met veel werk van Carel Willink. Met nu ook nog een aparte tentoonstelling en dáár wilden we naar toe. 

We waren er al eerder, daar in Ruurlo. En het is een rot-eind rijden, maar soms moet je dat er wel eens voor over hebben. 

De tentoonstelling die we graag wilden zien was van de kunstenaar Pat Andrea.

Ik kende zijn naam en ik kende wat van zijn werk. Hij hoorde voor mij bij de jaren zeventig. Progressieve kunst, pop-art, stripachtig  en lang niet altijd mooi. Soms zelfs afschuwelijk. En als mijn zwager Paul Minnebo, zelf kunstenaar, niet had laten weten dat hij per se naar die tentoonstelling wilde, zouden wij misschien wel niet zijn gegaan. Maar ja, Paul heeft er kijk op dacht ik zo en soms moet je buiten je comfort- zone om dingen te zien en te leren begrijpen. Bovendien wilde ik ook graag weer eens naar de andere afdeling van Museum More, in Gorssel. Dus we gingen. 

De tentoonstelling heet Qué Pasa? Dat betekent Wat gebeurt er?  En wat een uitstekende titel is dat. Want ik had inderdaad doorlopend het gevoel 'Wat gebeurt hier?' 

In het gidsje dat je bij de entree krijgt is het werk van Andrea onderverdeeld in verschillende ruimtes. Dit schilderij hier boven bijvoorbeeld hoort bij Magisch.  Het is uit 2003 en de titel is Lichtval.

En dit doek uit 1975, heet De Val en zat in het blokje Polderpop. Hierbij kregen we een flitscollge.  Een museum-medewerkster vertelde er iets over. Een leuke manier om wijzer te worden. 

Dit werk is uit 1997: Pinned-Up. In het onderdeel Heilige Maagden. Ik laat er nog eentje zien:

Uit 2015: Kamikaze sous la table.  Sex en Geweld.

'Kunst moet wat met je doen'. Ik hoorde het een opa tegen zijn kleindochter zeggen, toen die kleindochter (jaar of 12) zei dat ze het eng vond. Dit schilderij speciaal. Dat meisje had gelijk, ik vond het ook eng. Haar opa had ook gelijk. Het dééd wat. 

Veel erotiek, passie, geweld, agressie. Maar toch niet alleen dat.  En heel veel wat ik gewoon niet begrijp. Intrigerend vond ik het wel! Het deed wat met me.

Museum Tetar van Elven

 

Wat is Delft toch een superleuke stad. 

Het is er eentje in het rijtje Middelburg, Hoorn, Delft. 

Steden die mij nooit vervelen, hoe vaak ik er ook kom

Dat straatje hiernaast is dan wel niet het straatje van Vermeer, maar het is wel een prachtig straatje en zoals dat licht valt, dat is toch echt wel smullen hè. 

We waren echter niet in Delft voor straatjes en licht. We waren er voor een tentoonstelling. 

De tweede op mijn lange lijst.

 

Dat was namelijk Thérèse Schwartze. Een expositie van een klein deel van haar werk,  meer dan vijftig schilderijen en tekeningen en toch maar een klein deel. 

Zo'n tentoonstelling, dat is iets waar ik me echt op kan verheugen en ik vreesde al dat die mijn neus voorbij zou gaan. Wat dus niet gebeurde

Tja, je kunt niet in Delft rondlopen zonder te kijken, dat gaat echt niet, dus vandaar de foto hiernaast. 

Nou, eerst maar eens even over het het museum zelf. Ook al zo mooi. Dat is het museum Paul Tetar van Elven ( 1823-1896), gevestigd in het huis waar deze kunstschilder woonde. Een 16e eeuws huis, maar ingericht als in de 19e eeuw, de eeuw van Tetar.  Met trouwens ook nog een 18e eeuwse kamer er in gemaakt. 

Zoveel te zien daar, bijvoorbeeld in het atelier, in de bibliotheek, in de woonvertrekken.  Meubilair, schilderijen, kopieën, kunstvoorwerpen. Echt fijn om rond te lopen en te kijken. 

Dat van die kopieën vind ik erg leuk. Tetar schilderde werk na van oude meesters. Een deskundige zal meteen het verschil zien, maar ik niet. Ik zag bijvoorbeeld werk hangen van Ary Scheffer. Daar heb ik nog niet zo heel lang geleden echt werk van gezien en als het me niet verteld was door de superleuke gastheren, dan had ik echt niet gezien dat dit kopieën waren. Overigens,  met toestemming van Scheffer, gemaakt op ware grootte. 

Maar ja, daar kwamen we helemaal niet voor. Dus, wordt vervolgd

Rammelaars! Rammelaars! Rammelaars! (2)

 

Dus nog even terug naar de tentoonstelling Rammelaars! Rammelaars! Rammelaars!, maar eigenlijk naar de man die al die rammelaars, meer dan negenhonderd, verzamelde: Heinz Keijser

Hier zie je hem, een foto uit 1963, gemaakt door Cas Oorthuys en door mij gepikt van het www.  Cas Oorthuys was een vriend. 

Heinz Keijser kwam,  als politieke, Joodse vluchteling,  in 1933 aan in Nederland. Hij was toen 22 jaar. Hij omringde zich met kunstenaars, artistieke mensen. Zelf vond hij een baan en kreeg een vriendin, Eva Loeb. 

De oorlog kwam, met onderduiken. Drieëndertig keer verhuisd in die jaren. 

Een traumatische periode natuurlijk. Waarin Eva zwanger is geweest, maar die zwangerschap moest worden afgebroken

Na de oorlog raakte Eva weer zwanger. Maar dat liep mis. Het kindje werd dood geboren. 

De eerste rammelaar kocht Heinz voor Eva. Wat later gaf hij die eerste rammelaar weg aan vrienden die hun eerste kind kregen. 

Maar Eva had het rammelaartje willen houden en Heinz ging op  zoek naar een vervangende rammelaar. 

Die is er nog. Wonderlijk genoeg na een speurtocht gevonden in London en nu te zien op de tentoonstelling. 

Dit alles en nog veel meer kun je zien en lezen op de tentoonstelling. Het gaat ook over rammelaars in het algemeen, boze geesten verjagen en zo. En over verzamelen in het algemeen. 

En als je de tentoonstelling gaat bekijken, moet je daarna eigenlijk luisteren naar de podcast, 'De man met de rammelaar'. Een verhaal in vier delen en heel erg boeiend. 

Ook als je de tentoonstelling niet zou kunnen zien,  is de podcast een absolute aanrader. 

Rammelaars! Rammelaars! Rammelaars!

 

Dit schilderijtje (A. Wertmuller, 1770-1797), zag ik in het eerste museum (na ons eigen museum natuurlijk) dat we na de lockdown bezochten. En wat was het fijn om gewoon weer eens rond te kunnen kijken

Ik had een lijst van zes verschillende tentoonstellingen die ik graag zou willen zien. 

Maar eigenlijk was dat museumbezoek nog niet eens zo zeer aan de orde, afgelopen zondag.

We gingen gewoon lekker wandelen in Amsterdam.

Daar zal ik later nog meer over vertellen, over die wandeling. 

Maar ja die voerde ons wel langs het Joods Historisch Museum en dat is toevallig een zeer geliefd museum van ons. We gingen er echt zeer regelmatig kijken (ook vanwege de gemberbolussen en de boterkoek).

Maar nu was er een tentoonstelling getiteld: 'Rammelaars! Rammelaars! Rammelaars!'. 

En dat was er een van de zes die ik genoteerd had. 

Je raadt het al: niets hield ons nog tegen. Die wandeling konden we makkelijk onderbreken en anders zouden we die later af kunnen maken. 

Je ziet hier een vrouw met een kindje en een rammelaar. En over die rammelaars gaat het. Er zijn er ongeveer negenhonderd te bewonderen en ze zijn allemaal verzameld door Heinz Keijser. Kijk hier zie je een deel.

Er zijn er zooo veel. Hoe is het mogelijk dat iemand zoveel kan verzamelen op een bepaald gebied. En ze zijn ook zooo mooi. Goud, zilver, brons, bamboe....Klein, groot, met of zonder wolventand, met bergkristal... noem maar op. Overal vandaan ook!

Dit is de oudste 2000-1000 jaar voor Chr, Syrië/Irak.   Aardewerk

Dit vond ik ook een mooitje:

Deze is van brons. Als ik me goed herinner uit Iran. En ook heel erg oud.

Ik had nog veel meer kunnen fotograferen, maar dat deed ik niet. Voor deze keer vind ik het ook wel genoeg.

Morgen is er weer een dag en dan vertel ik nog iets meer over Heinz Keijser. Want zijn leven én de reden waarom hij zijn verzameling begon zijn interessant. 

Vandaag volsta ik met te vertellen dat de tentoonstelling nog tot 22 juni te zien zal zijn. 

Dagje

 

Wat hadden we (weer) een heerlijk dagje in Dordrecht. 

We bezochten mijn nicht Trudie en haar man en dat is altijd erg gezellig moet ik zeggen. We worden ook altijd erg verwend met gezelligheid,  hapjes en drankjes. 

We waren vroeger met twaalf nichten mezelf meegerekend, van de kant van mijn vader.  In het verleden hadden we met enige regelmaat een nichtendag. Inmiddels zijn er drie nichten overleden en is de nichtendag gestopt. Jammer, maar zo gaan die dingen.

Maar dit was dus ook een soort nichtendag. Van twee nichten. 

Trudie had bedacht dat wij het leuk zouden vinden om de Aelbert Cuyptentoonstelling in het Dordrechts Museum te bezoeken: In het Licht van Cuyp. 

Dat had ze heel goed ingeschat, dus dat deden we. 

De schilder Aelbert Cuyp woonde en werkte in Dordrecht. Hij schilderde vooral voor de Dordtse elite en was tijdens zijn leven helemaal niet zo beroemd. 

Dat werd hij pas na zijn dood, vooral in Engeland. Zijn werk werd een hype daar en hij inspireerde  schilders als Constable, Turner and Gainsborough. 

De Britse aristocratie was zo verzot op de landschappen van Cuyp dat er rond 1800 geen belangrijk werk van Cuyp in Nederland te vinden was. 

Overigens heeft Her Majesty een paar doeken voor deze tentoonstelling uitgeleend. Nou ja, ze heeft genoeg hoor, er zullen geen gaten vallen. 

Naast al die landschappen, schilderde Cuyp vaak zijn (en mijn) stad. 

Ik vind het leuk, als ik zo'n schilderij zie waarop de Grote Kerk is afgebeeld. Het is de kerk waarin ik ben gedoopt, de kerk die ik zag als ik voor het huis stond waar ik woonde. Ja, een beeld van deze mooie oude stad kan ik zeer waarderen.  

Kijk, dit is een van de stadsgezichten van Aelbert Cuyp, mét de kerk. 

Ik heb het allemaal met belangstelling bekeken, maar het is niet mijn favoriete soort schilderkunst. Hoe mooi al die landschappen ook zijn en hoe goed dat licht ook is, ik hou nu eenmaal meer van zo'n portret als hierboven op de flyer is afgebeeld. 

Dat portret, van een leuk 6-jarig jongetje, is trouwens niet van Aelbert Cuyp, maar van zijn vader Jacob Gerritsz. Cuyp. Het hing meteen aan het begin van de tentoonstelling. 

Hoe dan ook, na de tentoonstelling wandelden nog lekker een end in zonnig Dordrecht . We kregen een heerlijke maaltijd voorgeschoteld en kwamen zeer tevreden weer thuis. Het leek wel of we vakantie hadden gehad. 

De volgende dag zat ik nog een beetje Cuyp te googelen. En ontdekte dat de man geboren werd op het adres Nieuwe Haven 23-24. Laat dat nu het adres van mijn geboortehuis zijn:  Nieuwe Haven 23. Tegenwoordig is het huisnummer veranderd en mijn huis was ook van later datum. Maar toch! Dat schept een band hè. 

Roaring Twenties: The Future is not what it used to be.

 

Een kleine tentoonstelling in Museum Kranenburgh in Bergen. Klein, maar fijn. 

Er is niet alleen schilderkunst te zien, maar er zijn ook allerlei andere uitingen van kunst. Zoals bijvoorbeeld mode en vormgeving. 

Zelf houd ik het allermeest van schilderkunst, maar die andere zaken zijn ook de moeite waard. 

Roaring Twenties... Over het algemeen wordt daarmee de periode aangeduid, zo'n beetje na de Eerste Wereldoorlog. 

Een periode in de kunst die vernieuwend is geweest en bevrijdend. Een bijzondere periode.

En nu, in onze tijd, maken wij ook Roaring Twenties mee. Roerige tijden zijn het ook voor ons. Tijden die wel vernieuwend zullen móeten zijn. 

Het leuke van de tentoonstelling vind ik dan ook dat er wordt ingespeeld op ónze Roaring Twenties. Dat vond ik erg verrassend en mooi om te zien. Kijk even mee:

Alleen al voor dit schilderij, van Charley Toorop, had ik willen gaan. Het is getiteld 'De Maaltijd der Vrienden en Toorop schilderde het in 1932-1933. Prachtig. 

Maar dan hangt er vlakbij een ander schilderij, hedendaagse kunst:

 

Dit is uit 2021 en de kunstenares is Esirie Erheriene-Essi. En de titel is: The Future Isn't What it Used To Be. Gebaseerd op foto's uit de jaren zestig. 

Ik laat er nog eentje zien die hier bij hoort:

De kunstenaar is Erik van Lieshout, hij schilderde dit doek in 2021. 

Van Lieshout raakte geïnspireerd door het schilderij van Charley Toorop en schilderde zijn eigen Maaltijd der Vrienden en noemde het Happy Meal. 

Al met al vond ik het de moeite waard. Het was nog leuker geweest als we hadden kunnen combineren met de Kunsttiendaagse in Bergen, maar het weer was te slecht. Het strand zat er dus ook niet in. Kan gebeuren. 

Dat zinnetje: 'The future is not  what it used to be', dat zinnetje blijft maar in mijn hoofd zitten.

Vergeet me niet

 

Mijn 'dienst' in Huis Bonck ging bijna beginnen en ik loste twee mannen af. Ik viel midden in hun gesprek en ik begreep onmiddellijk dat het over de tentoonstelling Vergeet me niet in het Rijksmuseum ging. 

Een van de twee was bezig de ander te vertellen dat hij er he-le-maal niks aan had gevonden. Maar dan ook niks! 

Ik was er zelf net geweest,  hoorde de mannen een tijdje aan en vond het toen echt noodzakelijk om even een ander geluid te laten horen. 

Het geluid namelijk van een vrouw die de  tentoonstelling fantastisch had gevonden. 

Zo mooi dat ik nog een keer terug wil. Want wat ik vaak heb, is dat het allemaal veel is en op een bepaald moment neem ik dan niks meer op. 

Enfin, het schilderij van de poster hiernaast, is gemaakt door Petrus Christus en getiteld Portret van een Jonge Vrouw. Ca. 1470. Het is een topstuk en normaal niet in Nederland te zien. Berlin. Haar vergeet ik niet.

En nu vind ik het ineens lastig om er iets van te laten zien, van die tentoonstelling.. Hoewel er verschillende thema's zijn, doe ik maar gewoon wat, in willekeurige volgorde.

Neem nou dit schilderij. Sofonisba Anguissola: Het Schaakspel. Ca 1555. 

Zoals alle portretten vertelt ook dit schilderij een verháál. En dat maakt het voor mij zo leuk. Of boeiend, of interessant. Die Sofonisba schilderde dit portret van drie van haar zussen. Plus de dienstbode. Wie het zijn, dat is allemaal al uitgezocht hè. Ik zie een welvarend, intellectueel gezin en ze hebben het goed met elkaar. 

En daar is de schilderes herself. Ze maakte ook een zelfportret. En ook dit werk is normaal niet in Nederland te zien. Bovendien: er waren niet veel vrouwelijke schilderessen, dus zo'n werk is sowieso al bijzonder. 

De tentoonstelling omvat 100 portretten (uit de Renaissance) en is nog tot half januari te bewonderen. Ik kom er nog op terug, maar voor nu vind ik het wel genoeg. Drie prachtige schilderijen en alleen vrouwen. Waarschijnlijk zegt dat dan weer wat over mij! 

Boterhal

 

Wij hebben in het mooie Hoorn 'De Boterhal'. Dat is een heel oud gebouw uit1563. Het heet eigenlijk het St Jans Gasthuis en dat was het ook in 1563. Toen het gebouw die functie al lang niet meer had, was het ook gedurende een bepaalde tijd een Botermarkt. Vandaar de naam. 

Het is een van de tig monumenten in deze stad. 

Het gebouw is zeer fraai gerestaureerd en worden er wisselende exposities gehouden. 

Zo leuk is dat, ik hoef het niet te plannen. Ik kom er langs, kijk wat er is en besluit of ik uitgebreid ga kijken, of even kort,  of niet. 

Deze keer was er een expositie, genaamd Grids,  van Art van Triest. Ha, let even op de naam van de kunstenaar.  Als dat geen Nomen est Omen is...

Maar deze Art van Triest, die kan er wat van. Ik vond het erg mooi. Eerst dacht ik nog van niet, dat was toen ik las wat de bedoeling was:

Centraal in het werk van deze kunstenaar staat de menselijke neiging om fundamentele angst en onzekerheid te bezweren met een ordening, een systeem. 

Kijk dat snap ik en dat herken ik ook heel goed, dat ordenen, systemen maken.

Een diepe behoefte aan controle, of de illusie van controle. Deze neiging ziet hij op verschillende niveaus terug, zoals in het metrisch systeem, statistische causualiteit en de logica van ideologieën. 

Toen ik dat had gelezen was ik al bijna afgehaakt. Als ik eerst moet gaan nadenken over de vraag of ik het wel zal snappen, hoef ik eigenlijk al niet meer. 

Maar ja, ik keek toch en toen vond ik het toch wel erg mooi:

Dit object, gaf een prachtige schaduw op de muur. En zo was er meer: 

Er was ook kleiner werk, niet vrijstaand in de ruimte:

Het was door de weerspiegeling heel lastig fotograferen, maar je krijgt een beeld, toch? 

Grappig vond ik dat het net leek of de rolgordijnen meededen in de expositie:

Conclusie: soms moet je even verder kijken dan je neus lang is en uit de comfort zone stappen. 

Hoge luchten

In 2019 was er in ons museum een  tentoonstelling genaamd 'Koele Wateren'. Prachtige schilderijen uit het Rijksmuseum met als thema Water. Ik heb er een paar keer iets van laten zien. 

Dat was een reizende tentoonstelling. Een samenwerking van vijf verschillende musea en het Rijksmuseum. 

Ik heb veel tijd in die tentoonstellingsruimte bij ons doorgebracht en werkelijk genoten van die prachtige werken. Sommige niet altijd te zien, want afkomstig uit het depot van het Rijks. 

De tentoonstelling trekt van het ene museum naar het andere  en bestrijkt op die manier het hele land. Hoorn, Bergen op Zoom, Zutphen, Gouda en Harlingen. 

En water is niet het enige thema; over een periode van acht jaar zijn er vier verschillende thema's: aarde (Lage landen), water (Koele Wateren), lucht (Hoge luchten) en vuur. 

Ik vind het idee al briljant en de uitwerking is dat ook.

Enfin, de derde tentoonstelling is nu begonnen:  'Hoge luchten' . 

Vooral mijn man wilde niet wachten tot die in óns museum komt. Hij wilde gewoon vast gaan kijken, in Harlingen. En ik wilde heel graag mee. 

In Harlingen, in het Hannemahuis, wat een erg leuk gemeentemuseum is, zagen we heel veel luchten. Vooral gericht op luchten in steden. 

Dit doek (het is een kopie) bijvoorbeeld heet 'Gezicht op Dordrecht bij zonsondergang' en de kunstenaar is Aelbert Cuyp. 

De lucht in mijn geboortestad! 

Ook hier van deze tentoonstelling hebben we van genoten. Er waren leuke museummensen die wat vertelden over sommige schilderijen en die schilderijen waren mooi. Op een of andere manier niet zo indrukwekkend als de Koele Wateren, maar toch wel heel erg leuk. Dit schilderij bijvoorbeeld. Van Nicolaas Baur. In 1806 geschilderd.

Tuurlijk, ik keek naar de lucht. Maar nog veel leuker vond ik het verhaal erbij. 

Dit was een van de eerste schaatswedstrijd voor vrouwen. In 1809 op de Stadsgracht in Leeuwarden. Vierenzestig vrouwen deden mee, op Friese doorlopers. De hoofdprijs was een gouden oorijzer. 

Maar men sprak er schande van. De vrouwen trokken hun jakjes uit om beter te kunnen bewegen. Foei, blote armen,  wat een onzedelijkheid. 

Er schande van spreken, maar wel kijken natuurlijk. Kijk eens: rijen dik

Als ik in Harlingen woonde, zou ik zeker nog eens gaan kijken. En misschien bezoek ik de tentoonstelling nog een keer in een van de andere steden. Want heeeeeel toevallig zijn dat ook allemaal leuke steden om gewoon te bezoeken!

Nog een keer de slavernijtentoonstelling

Op de grote tentoonstelling over slavernij, in het Rijksmuseum, kijk je, lees je  en hoor je  door persoonlijke verhalen over zowel tot slaaf gemaakten als slavenhouders. 

Echt gebeurde verhalen. 

En je ziet voorwerpen en schilderijen die herinneren aan die tijd. 

De tijd waardoor we tot op de dag van vandaag in Nederland het goed hebben.  Heel bijzonder en zoals ik al zei indrukwekkend. 

Neem nou het verhaal van China:

China is een meisje van een jaar of negen, als ze bij een VOC-kantoor in India, door haar moeder verkocht wordt. 'Uit dringende armoede en gebreke aan levensmiddelen'. 

Negen jaar. Ik zie mijn kleindochter voor me, die is acht. Zo'n kind. 

Ik zie ook haar moeder voor me en mijn dochter.  Wat een verdriet. Het zweet breekt me uit  en ik word er misselijk van. 

Een trompetter van de VOC, koopt dit kind voor vijftien roepijen. China krijgt een nieuwe naam, Rosa. Zes jaar later wordt ze doorverkocht. En nog een keer. Met winst. Uiteindelijk komt China/ Rosa terecht bij schipper Cornelis Bosch die haar mee neemt naar Zuid-Afrika. In totaal is dit meisje vier keer doorverkocht. 

Heel veel verschillende verhalen zijn er. Naar aanleiding van documenten dus,  of naar aanleiding van voorwerpen. 

Deze band. Uit 1689. 

Het is een band die altijd gecatalogiseerd was als halsband van een hond. 

Het is geen goud, het is messing. Maar nu denkt men dat het een band is die gedragen werd door een tot slaaf gemaakte. Er is nooit eerder met een andere blik naar gekeken. En dat terwijl er schilderijen genoeg zijn waarop bedienden van Afrikaanse afkomst zijn afgebeeld met zo'n band om hun nek. Officieel bestond slavernij niet in Nederland, maar het was er wel. Zo'n bediende heette dan een Moor.

Ik heb trouwens zelf een slavenarmband, zo'n gouden. Ik bedenk nu pas dat die naam eigenlijk ook raar is. Ik zal hem niet meer zo noemen. 

En tenslotte verhalen naar aanleiding van schilderijen:

De 'bediende' is op het schilderij tamelijk klein afgebeeld in vergelijking met de graaf. Dat zal geen toeval zijn. 

Zoals gewoonlijk, kan ik nog een hele tijd doorgaan over deze tentoonstelling, deze  absoute aanrader. Ik doe het niet. Zelf kijken is beslist beter. Het kan nog tot 29 augustus.  En als het niet lukt: op internet is echt heel erg veel te vinden. Hier bijvoorbeeld: klik